I SA/Gl 98/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. W. i G. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. w kwestii zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...]r., nr [...] określającą skarżącej E. W. i skarżącemu G. W. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w wysokości [...]zł. W skardze pełnomocnik skarżących sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wyraził przekonanie, że nieuwzględnienie tego żądania pociągnie za sobą znaczące pogorszenie sytuacji majątkowej skarżących, gdyż sprawi, że popadną oni w długi, a w konsekwencji nie tylko uniemożliwi skarżącemu funkcjonowanie jako przedsiębiorcy, ale również będzie miało wpływ na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych ich obojga. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Rozpatrywane żądanie nie może zostać uwzględnione. Wymaga bowiem dostrzeżenia, że w myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie natomiast z utrwalonym w orzecznictwie poglądem w kwestii tej sąd orzeka przede wszystkim na podstawie oświadczeń strony, gdyż to w jej interesie leży takie sformułowanie żądania, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zaistnienie co najmniej jednej z przesłanek wstrzymania wykonania. Jednocześnie konieczne jest, by twierdzenia te zostały poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych wystarczająco obrazujących sytuację strony, ponieważ brak takiego odniesienia czyni niemożliwym pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie – przychylenie się do zgłoszonego żądania (por. m. in. następujące postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, z dnia 5 grudnia 2014 r., sygn. akt I OZ 1124/14, z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13, z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 74/11, z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09 czy z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z powyższego samo sygnalizowanie groźby wystąpienia negatywnych dla sfery majątkowej skarżących konsekwencji wykonania decyzji zobowiązującej do uiszczenia określonej należności uznać należy za niewystarczające. Do oceny słuszności tych obaw niezbędne byłoby bowiem poznanie sytuacji, w jakiej skarżący aktualnie się znajdują, a zwłaszcza ich zdolności płatniczej. Dopiero ono pozwalałoby stwierdzić, czy powinność zapłaty określonej kwoty pieniężnej może spowodować wskazane dolegliwości. Ustalenie tej okoliczności nie jest jednak możliwe bez zrekonstruowania sytuacji finansowej i majątkowej skarżących. Tymczasem niezbędnych w tym zakresie dokumentów w aktach sprawy brak, przede wszystkim nie zostały one załączone do rozpoznawanego wniosku. Twierdzenie o negatywnych dla sfery majątkowej skarżących konsekwencjach wykonania zaskarżonej decyzji uznać zatem należy za gołosłowne. Brak poparcia go odwołaniem się do niezbędnego materiału źródłowego uniemożliwia bowiem weryfikację jego wiarygodności i tym samym uznanie, by wystąpienie sygnalizowanego zagrożenia po pierwsze było realne, a po drugie – wiązało się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie powyższego skutkować musiało uznaniem, że w analizowanym przypadku nie została spełniona którakolwiek z przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z tego względu rozpatrywany wniosek należało załatwić odmownie, co też uczyniono na podstawie wyżej powołanego art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.