I SA/Gl 984/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Stuła-Marcela, Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Asesor WSA Mikołaj Darmosz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi H. S.A. w G. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 27 czerwca 2024 r. nr COF.OUR.635.3145.2024 ŁD.JJ.ZZ 06280040 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. 1. Przedmiotem skargi jest wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.) w związku z art. 18, art. 34 § 3 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz.U. z 2023 r. poz. 2505, dalej: u.p.e.a., ustawa egzekucyjna) oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j.: Dz.U. z 2020 r., poz. 1689, dalej: u.o.a., ustawa abonamentowa) postanowienie Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej także: Dyrektor) z dnia 27 czerwca 2024r. nr COF.OUR.635.3145.2024 ŁD.JJ.ZZ 06280040 w sprawie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. 2. Postępowanie przed organami administracji. 2.1. Z akt sprawy wynika, że w związku z brakiem realizacji przez "H." S.A. w G. (dalej: skarżąca, spółka albo zobowiązana) należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych (abonament radiowo - telewizyjny), Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej przekazał do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. (dalej: organ egzekucyjny, Naczelnik) tytuł wykonawczy o nr 41E1-51/GD/2024 z dnia 17 stycznia 2024 r., obejmujący zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2019 r. do marca 2023 r. Naczelnik wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku skarżącej w dniu 17 stycznia 2024 r. Odpis tytułu wykonawczego został doręczony w dniu 23 stycznia 2024r. W toku postępowania organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, z których wyegzekwował całość zaległości w dniu 25 stycznia 2024 r. Jak wskazywał organ, spółka regulowała należne opłaty abonamentowe do stycznia 2016 r. Ostatnia opłata abonamentowa została uiszczona w dniu 3 października 2016 r. i została zaliczona na styczeń 2016 r. Fakt dokonania rejestracji przez spółkę odbiorników został wykazany przez organ na podstawie udostępnionej dokumentacji podjętej z zasobów archiwalnych Poczty Polskiej S.A. Rejestracji odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych Prezes Zarządu spółki nie kwestionował. 2.2. Zobowiązana pismem z dnia 26 stycznia 2024 r. (data wpływu do organu egzekucyjnego 30 stycznia 2024 r.) złożyła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, które Naczelnik przekazał wierzycielowi przy piśmie z dnia 1 lutego 2024r. Spółka podniosła następujące zarzuty: - nieistnienia obowiązku uiszczenia opłat abonamentowych w części, tj. w zakresie używania 92 odbiorników telewizyjnych / radiowych z uwagi na skuteczne zaktualizowanie danych z pierwotnego wniosku rejestracyjnego w związku z zaprzestaniem używania tych odbiorników z uwagi na ich utylizację (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a); - błąd co do zobowiązanego, albowiem odbiorniki telewizyjne zainstalowane w prowadzonym przez spółkę hotelu są własnością firmy O. Ltd. z siedzibą w C., Wielka Brytania, która jako operator wynajmuje zobowiązanej system zintegrowany sprzętu audiowizualnego (którego odbiorniki są jednym z elementów składowych) - art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a.; - wygaśnięcie obowiązku uiszczenia opłat abonamentowych w części, tj. w zakresie kwoty 6524,31 zł uregulowanej przez zobowiązaną przelewem z dnia 9 października 2023 r. z tytułu zaległych opłat abonamentowych wraz z odsetkami za używanie trzech odbiorników telewizyjnych za okres od 1 stycznia 2018 r. do 30 września 2023 r., a więc także okresu objętego tytułem wykonawczym, a której to okoliczności wierzyciel nie rozliczył w sposób prawidłowy przed wydaniem tytułu wykonawczego. Zobowiązana wniosła o wydanie przez wierzyciela postanowienia o uznaniu zarzutu w całości a w konsekwencji – o wydanie przez organ egzekucyjny postanowienia o umorzeniu egzekucji w całości. Zażądała ponadto wstrzymania się przez organ egzekucyjny z jakimikolwiek dalszymi czynnościami egzekucyjnymi do czasu prawomocnego rozpatrzenia przez wierzyciela zarzutów. W zgłoszonych zarzutach zobowiązana podnosiła, że po jej stronie brak jest obowiązku uiszczenia opłat abonamentu radiowo – telewizyjnego za okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 marca 2023 r. W roku 2018 r. spółka wystosowała bowiem do Poczty Polskiej S.A. pismo zawierające informację o dokonanej utylizacji zgłoszonych w maju 2008 r. odbiorników telewizyjnych. W odpowiedzi na to pismo zobowiązana nie otrzymała jakiegokolwiek stanowiska wierzyciela, że zgłoszenie zostało dokonane w sposób nieprawidłowy. Zdaniem spółki, z chwilą otrzymania od zobowiązanej pisemnej informacji o zutylizowaniu odbiorników telewizyjnych (a tym samym zaprzestaniu ich używania), która zdaniem wierzyciela nie została złożona w sposób skuteczny, wierzyciel w imię zasady informowania stron o obowiązujących przepisach prawa administracyjnego, wynikającej z przepisów k.p.a., winien był powiadomić zobowiązaną, w jaki sposób zgłoszenia należy dokonać, aby mogło zostać uznane za prawidłowe. Zobowiązana wobec braku jakiejkolwiek reakcji wierzyciela na przesłaną informację miała uzasadnioną podstawę do uznania, że sprawa została załatwiona w sposób prawidłowy, tzn. doszło do skutecznego zaktualizowania danych o używanych odbiornikach telewizyjnych. Spółka podkreśliła, że odbiorniki w zakresie objętym tytułem wykonawczym, zainstalowane w pokojach hotelowych, nie stanowią jej własności. Posiadanie przez zobowiązaną odbiorników telewizyjnych wiąże się z zawartą przezeń umową z O. Ltd. z siedzibą w C. (Wielka Brytania) na wynajem zintegrowanego systemu sprzętu audiowizualnego, dedykowanego dla hoteli. W tym stanie rzeczy w stosunku do spółki, jako użytkownika wynajmowanego zintegrowanego systemu audiowizualnego, ma zastosowanie zwolnienie, o którym mowa w art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy abonamentowej. Zwolnienie to dotyczy odbiorników wykorzystywanych wyłącznie do tworzenia, rozpowszechniania lub rozprowadzania programów radiowych lub telewizyjnych, w tym do kontroli jakości rozpowszechniania lub rozprowadzania. Zdaniem zobowiązanej, jako najemca zintegrowanego systemu sprzętu audiowizualnego, w którego skład wchodzą między innymi odbiorniki telewizyjne, znajduje się ona w tej samej sytuacji co najemca samochodu, którego elementem wyposażenia jest odbiornik radiowy. Skoro ustawa o opłatach abonamentowych nie nakłada na najemcę samochodu obowiązku zarejestrowania na siebie odbiornika radiowego, tak samo na zobowiązaną ustawa ta nie nakłada obowiązku zarejestrowania odbiorników telewizyjnych (niezależnie od ich ilości). Co więcej, odbiorniki zainstalowane w pokojach hotelowych nie są użytkowane przez zobowiązaną dla celów własnych. Z tych odbiorników mogą korzystać wyłącznie goście hotelowi w ramach świadczonych przez zobowiązaną usług hotelarskich. Z kolei trzy odbiorniki telewizyjne eksploatowane przez zobowiązaną na potrzeby własne (swoich pracowników) pozostają zarejestrowane i z tego tytułu spółka uregulowała zaległe opłaty abonamentowe wraz z odsetkami, co potwierdziła pismem z dnia 12 października 2023 r. Reasumując, zobowiązana stanęła na stanowisku, że w okresie od 1 stycznia 2019 r. do 31 marca 2023 r. nie ciążył na niej obowiązek uiszczania opłat abonamentowych z tytułu używania odbiorników telewizyjnych, jakie są zamontowane w pokojach hotelowych z uwagi na ustawowe zwolnienie określone w art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy abonamentowej. Zasadny jest zatem zarzut nieistnienia obowiązku a w konsekwencji tytuł wykonawczy wystawiony został na niewłaściwy podmiot, co przełożyło się na prowadzenie postępowania egzekucyjnego w stosunku do niewłaściwego podmiotu (błąd co do zobowiązanego). W zakresie trzeciego z postawionych zarzutów (tj. wygaśnięcia zobowiązania w części) spółka zakwestionowała prawidłowość wyliczeń, na podstawie których wystawiony został tytuł wykonawczy. Zobowiązana uznała roszczenia wierzyciela w zakresie zaległości z tytułu opłat abonamentowych za używanie trzech odbiorników telewizyjnych. W związku z tym, przelewem z dnia 9 października 2023 r. Zobowiązana uregulowała swoje zaległości na łączną kwotę 6524,31 zł. Kwota ta obejmowała należności główne za okres od 1 stycznia 2018 r. do dnia 30 września 2023 r. oraz odsetki za opóźnienie. Zatem, zdaniem zobowiązanej część obowiązku uiszczenia zaległych opłat abonamentowych z tytułu używania 3 odbiorników telewizyjnych w ww. okresie wygasła z uwagi na spełnienie zobowiązania w dniu 9 października 2023 r. Przed wystawieniem tytułu wykonawczego wierzyciel w ogóle nie wziął powyższych okoliczności pod uwagę, co czyni wydany dokument wadliwym w tej części. Organ egzekucyjny pismem z dnia 1 lutego 2024 r. przekazał wierzycielowi pismo skarżącej stanowiące zarzuty, celem zajęcia stanowiska. 2.3. Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2024 r. o nr COF.OUR.635.3145.2024 BY.DZ.P 06280040 Dyrektor oddalił ww. zarzuty zobowiązanej. W uzasadnieniu tego postanowienia Dyrektor na wstępie zauważył, że zgodnie z art. 2 ust. 7 ustawy abonamentowej, odbiornikiem radiofonicznym albo telewizyjnym jest urządzenie techniczne dostosowane do odbioru programu. Nie ma znaczenia, czy sygnał jest nadawany analogowo, czy cyfrowo, jak również bez znaczenia jest jego źródło - antena czy złącze internetowe oraz to, z jakich programów się korzysta (media publiczne czy programy komercyjne). Do stwierdzenia obowiązku rejestracji oraz uiszczania opłat abonamentowych niezbędna jest obecność urządzenia oraz jego zdolność do natychmiastowego odbioru programu. Wobec powyższego, osoby oglądające programy telewizyjne oraz słuchające radia – w tym również z wykorzystaniem komputera, telefonu komórkowego, tabletu czy innych urządzeń są zobowiązane do dokonania rejestracji urządzeń dostosowanych do odbioru programów oraz uiszczania opłat abonamentowych. Następnie Dyrektor zwrócił uwagę, że w nawiązaniu do wniesionego zarzutu nieistnienia obowiązku ujętego w tytule wykonawczym należy stwierdzić, iż rejestracja 5 odbiorników telewizyjnych oraz 2 odbiorników radiofonicznych zgłoszona została w dniu 1 grudnia 1996 r. na dane: H. S.A. ul. [...], [...] G.. Po zgłoszeniu rejestracji wydana została książeczka radiofoniczna stanowiąca dowód zarejestrowania przedmiotowych odbiorników i służyła do dokonywania opłat abonamentowych. W dniu 21 października 1998 r. w Urzędzie Pocztowym G. [...] został złożony odcinek "U" z książeczki radiofonicznej o nr [...] w celu wydania nowej książeczki radiofonicznej o nr [...]. Spółce, jako posiadaczowi imiennej książeczki radiofonicznej nr [...] przyporządkowany został indywidualny numer identyfikacyjny, tj. [...]. Ponadto, w dniu 3 stycznia 2013 r. za pomocą strony internetowej Poczty Polskiej S.A. (zgłoszenie nr [...]) dopełniono formalności zmiany danych w zakresie aktualizacji ilości odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych z 5 odbiorników telewizyjnych i 2 odbiorników radiofonicznych na 95 odbiorników telewizyjnych i 2 odbiorniki radiofoniczne. Spółka, jak zaznaczył Dyrektor, regulowała dobrowolnie należne opłaty abonamentowe do stycznia 2016 r. Ostatnia opłata abonamentowa została uiszczona w dniu 3 października 2016 r. i została zaliczona na poczet stycznia 2016 r. Następnie Dyrektor zwrócił uwagę, że nieistnienie egzekwowanego obowiązku musi być następstwem zdarzenia prawnego, z którym stosowne regulacje wiążą skutek w postaci zniesienia obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Wskazał na § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2013r., poz. 1676) i zaznaczył, że wyłącznie podjęcie przez abonenta działań zmierzających do wyrejestrowania odbiorników może doprowadzić do ustania obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych. Jeżeli abonent nie dokona skutecznego prawnie wyrejestrowania odbiorników, zobowiązany jest do uiszczania opłat abonamentowych. W wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdzono, iż na dzień wydania postanowienia Dyrektora Poczta Polska S.A. nie dysponuje dokumentem, który stanowiłby o dopełnieniu przez spółkę formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiorników lub dopełnieniem zgłoszenia aktualizacji ilości użytkowanych odbiorników -poza aktualizacją z dnia 3 stycznia 2013 r. Dokumentu takiego nie okazano także na etapie prowadzonego postępowania wyjaśniającego. Następnie wierzyciel zaakcentował, w odniesieniu do pisma z dnia 21 marca 2018 r. skierowanego do Poczty Polskiej S.A., w którym poinformowano o zutylizowaniu odbiorników telewizyjnych z uwagi na ich przestarzały stan techniczny i podpisanie z firmą O1. Sp. z o.o. umowy najmu systemu telewizji hotelowej "G." w skład którego wchodzą m.in. nowoczesne telewizory płaskoekranowe, że nie odnotował wpływu korespondencji w tym zakresie. Co więcej, zdaniem Dyrektora bez znaczenia dla istnienia egzekwowanego obowiązku jest (ewentualne) faktyczne nieposiadanie przez spółkę odbiorników czy też podpisanie umowy z innym podmiotem w zakresie ich użytkowania. Obowiązujące regulacje prawne nakładają bowiem na podmiot, który dokonał rejestracji odbiorników, obowiązek powiadomienia wierzyciela o zaprzestaniu używania odbiornika. Dopiero taka czynność znosi obowiązek uiszczania opłat abonamentowych, którego istnienie, zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy abonamentowej, wyraźnie powiązane jest z faktem rejestracji odbiornika. Organ podkreślił, że spółka w dniu 3 stycznia 2013 r. dokonała zgłoszenia aktualizacji ilości użytkowanych odbiorników, a więc posiadała wiedzę w zakresie konieczności dopełnienia odpowiednich formalności, które miałyby wpływ na istniejący obowiązek uiszczania opłat. Poczta Polska S.A. nie odnotowała na indywidualnym numerze identyfikacyjnym abonenta (tj. spółki) dopełnienia formalności wyrejestrowania odbiorników telewizyjnych. Dlatego też spółka nadal jest zobowiązana do uiszczania opłat abonamentowych za 95 odbiorników telewizyjnych oraz za 2 odbiorniki radiofoniczne. W zakresie zarzutu błędu co do zobowiązanego wierzyciel wskazywał, iż jest on chybiony. Sytuacja błędu co do osoby zobowiązanego występuje bowiem wówczas, gdy egzekucja jest wszczęta i prowadzona przeciwko innej osobie niż zobowiązany. W rozpatrywanej sprawie zobowiązanie objęte tytułem wykonawczym zostało zweryfikowane na podstawie dokumentacji pozostającej w zasobach wierzyciela i w jego ocenie prawidłowo został ustalony podmiot zobowiązany do uiszczenia należności objętej postępowaniem egzekucyjnym. Odnosząc się następnie do zarzutu wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części wierzyciel podnosił, iż na podstawie analizy zgromadzonej dokumentacji oraz przesłanych wyjaśnień stwierdzono, że wpłata z dnia 9 października 2023 r. na kwotę 6523,00 zł została zaliczona, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 2383, dalej: O.p.) na poczet zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności za 95 odbiorników telewizyjnych i 2 odbiorniki radiofoniczne, tj. za okres od stycznia 2018 r. do lutego 2018 r. w kwocie 4313,00 zł na należność główną, 16,00 zł z tytułu kosztów wysłanego upomnienia o zaległościach z dnia 28 marca 2023 r. oraz 2195,31 zł z tytułu odsetek za zwłokę. Za ww. okres powstała niedopłata w odsetkach za zwłokę w kwocie 278,17 zł. Na dzień 17 stycznia 2024 r. zobowiązanie za rok 2018 uległo przedawnieniu zgodnie z art. 70 § 1 O.p. Zatem postępowanie egzekucyjne wszczęto za okres od stycznia 2019r. Z uwagi na fakt, iż organ egzekucyjny wszczął wobec podmiotu postępowanie egzekucyjne w dniu 23 stycznia 2024 r. poprzez doręczenie odpisu tytułu wykonawczego z dnia 17 stycznia 2024 r., oddalić należało zarzut wygaśnięcia obowiązku w zakresie należności za okres od stycznia 2019 r. do marca 2023 r. ujęty w pozycji E1-51 ww. tytułu wykonawczego. Końcowo Dyrektor wskazał, że z uwagi na powyższe nie zachodzi przesłanka wystąpienia przez wierzyciela do organu egzekucyjnego o umorzenie postępowania egzekucyjnego (art. 34a u.p.e.a.). Nadto, ponieważ organ egzekucyjny wyegzekwował w całości zobowiązanie i przekazał należną kwotę na rachunek bankowy wierzyciela w wysokości 156.830,49 zł (kwota nie obejmuje kosztów postępowania egzekucyjnego pozostających w dyspozycji organu egzekucyjnego), brak jest podstaw do wnioskowania o zawieszenie zakończonego postępowania egzekucyjnego. 2.4. W zażaleniu na powyższe postanowienie zobowiązana zarzuciła naruszenie: - art. 7 w zw. z art. 64 § 2 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z § 11 pkt 2 i § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013r. w sprawie kontroli wykonywania obowiązków związanych z opłatami abonamentowymi poprzez ich błędne zastosowanie polegające na niepodjęciu czynności prowadzących do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a to z uwagi na brak wezwania zobowiązanej do uzupełnienia braków formalnych zawiadomienia o utylizacji odbiorników poprzez złożenie zawiadomienia w przewidzianej prawem formie, brak przeprowadzenia dokładnej weryfikacji, czy przywołane przez zobowiązaną pismo z dnia 21 marca 2018 r. wpłynęło do jednostki organizacyjnej Poczty Polskiej S.A. ograniczając się jedynie do stwierdzenia braku odnotowania jego wpływu; - art. 35 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niezałatwieniu sprawy administracyjnej w ustawowym terminie, tj. potwierdzenia przyjęcia wniosku zobowiązanej o wyrejestrowanie odbiornika RTV bądź zawiadomienia o pozostawieniu tegoż podania bez rozpoznania wskutek nieuzupełnienia jego braku formalnego w sytuacji, gdy organ administracji publicznej ma obowiązek rozpatrzyć sprawę administracyjną bez zbędnej zwłoki. Uzasadniając zażalenie zobowiązana w szczególności podnosiła, że wierzyciel nie podejmował przed egzekwowaniem opłat abonamentowych jakichkolwiek działań związanych z kontrolą ilości odbiorników eksploatowanych w hotelu należącym do spółki, jak również nie informował o występowaniu jakichkolwiek zaległości w opłatach abonamentowych. Ponadto wierzyciel jeszcze na etapie wyrejestrowania odbiorników zobowiązanej całkowicie zignorował złożone przez nią oświadczenie o utylizacji tych odbiorników. Obecnie prezentowane stanowisko, jakoby wpływ tegoż pisma nie został odnotowany uznać należy zdaniem spółki wyłącznie za "przyjętą taktykę procesową" i jednocześnie próbę uwolnienia się od odpowiedzialności za brak rozpatrzenia sprawy administracyjnej zgodnie z przepisami prawa. 2.5. Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2024 r. Dyrektor utrzymał w mocy wydane w pierwszej instancji postanowienie z dnia 2 kwietnia 2024 r. W uzasadnieniu wierzyciel wskazał, przywołując stosowne regulacje prawne, iż obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych rozpoczyna się od następnego miesiąca po dokonaniu rejestracji używanych odbiorników i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym zgłoszono w placówce operatora wyznaczonego uprawnienia do zwolnienia z opłat bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa. Ponadto Dyrektor zwrócił uwagę, że na etapie zażalenia zarzucono organowi brak wezwań do zapłaty czy skierowania upomnień do spółki przez wierzyciela. Wskazuje to na wniesienie na etapie zażalenia nowego zarzutu, tj. braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane. Rozpatrzenie wniesionego na etapie zażalenia nowego zarzutu oznaczałoby jednak konieczność rozpoznawania tego zarzutu po raz pierwszy przez organ drugiej instancji, czego nie można pogodzić z zasadą dwuinstancyjności postępowania określoną w art. 15 k.p.a. Dlatego też Dyrektor, działając jako organ drugiej instancji, zobligowany jest do ponownego zbadania stanowiska zawartego w postanowieniu pierwszoinstancyjnym w zakresie zarzutów: nieistnienia obowiązku, błędu co do zobowiązanego, wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części. Natomiast zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane wierzyciel pozostawia bez rozpoznania. Następnie Dyrektor wskazał, że do skutecznego wyrejestrowania odbiorników może doprowadzić jedynie dopełnienie formalności w placówce operatora wyznaczonego poprzez złożenie we właściwym czasie odpowiedniego dokumentu określonego w rozporządzeniach stanowiących akty wykonawcze do ustawy abonamentowej. W postanowieniu pierwszoinstancyjnym przedstawiono wykładnię prawną w zakresie rejestracji odbiorników, wnoszenia opłat abonamentowych ustanowionych ustawą abonamentową oraz wcześniejszych aktach prawnych jak również wskazano na § 11 rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2013 r. Ministra Administracji i Cyfryzacji w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych - w zakresie obowiązku aktualizacji danych zawartych we wniosku rejestracyjnym, np. zmianie ilości odbiorników czy wyrejestrowaniu odbiorników (jeśli firma odbiorników nie posiada). Zdaniem Dyrektora spółka miała świadomość, iż takie dokumenty należy składać bowiem w dniu 3 stycznia 2013 r. złożono poprzez stronę internetową Poczty Polskiej S.A. dyspozycję aktualizacji ilości posiadanych odbiorników, a Prezes Zarządu spółki opatrzył "Formularz zgłoszenia zmiany danych" swoim podpisem. Zmiana zgłoszona została na podstawie obowiązującego wówczas § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r. Nr 187 poz. 1342). W ślad za zgłoszoną zmianą ilości odbiorników regulowane były opłaty abonamentowe aż do dnia 3 października 2016 r. Na okoliczność ustalenia płatnika przedmiotowych wpłat wystąpiono do Banku Pocztowego o potwierdzenie i wierzyciel przedstawił dowód świadczący o tym, iż wpłaty regulowane były z rachunku spółki. Co więcej, zdaniem Dyrektora zobowiązana nie udowodniła w wystarczający sposób, że wysłała pismo, w którym miała – jak twierdzi – poinformować organ o utylizacji odbiorników w 2013 r. i o korzystaniu z nowoczesnych odbiorników w ramach umowy podpisanej z firmą O. Ltd. Wskazanie bowiem, iż pismo wysłano listem poleconym nie jest wystarczające, gdyż jedynie dysponowanie dowodem nadania przesyłki potwierdzonym datownikiem placówki pocztowej przyjmującej pismo stanowiłoby dowód tego, że przesyłkę wysłano. Niezależnie od tego, gdyby przedmiotowe pismo zostało wysłane i wpłynęłoby do Poczty Polskiej S.A., skierowane zostałoby do właściwej jednostki w celu udzielenia odpowiedzi. Ponieważ nie odnotowano wpływu takowego pisma, nie było także możliwe udzielenie na nie odpowiedzi. Dyrektor zaznaczył przy tym, iż Poczta Polska S.A. stosuje jednolite standardy odpowiedzi na pisma, jakie wpływają od abonentów niezależnie od tego, czy wysłane zostały listem poleconym, zwykłym, drogą mailową, itd. Odpowiedź na pismo w sprawie abonamentu rtv oparta jest o przepisy prawne, zatem również i na pismo z dnia 21 marca 2018 r. udzielono by odpowiedzi, iż spółka, jeśli z odbiorników nie korzysta winna zgłosić ich wyrejestrowanie korzystając z formularza określonego w rozporządzeniu Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych lub za pośrednictwem strony internetowej operatora wyznaczonego. Dyrektor dodał, że Poczta Polska S.A. w aktach sprawy posiada pisma spółki oraz udzielone odpowiedzi na pisma poprzedzające wszczętą egzekucję. Wierzyciel podkreślił zarazem, że jego zdaniem wnoszone przez zobowiązaną do dnia 3 października 2016 r. wpłaty świadczą o tym, iż spółka posiadała i korzystała z odbiorników, jakich aktualizację zgłosiła w dniu 3 stycznia 2013 r. Zaznaczył przy tym, że Poczta Polska S.A. nie jest stroną umowy, jaka zawarta została przez spółkę z firmą zagraniczną i nie zna treści zawartej umowy. To strony umowy ustalają, kto będzie wnosił opłaty abonamentowe, skoro jak spółka twierdzi, w ramach umowy najmu korzysta z takich odbiorników. Trudno zatem zarzucać wierzycielowi, iż pozostaje na stanowisku, że spółka jest zobowiązana do wnoszenia opłat abonamentowych, skoro do dnia 3 października 2016 r. (wpłata za styczeń 2016 r.) wnosiła ona opłaty abonamentowe - choć jak twierdzi od 2013 r. w ramach podpisanej umowy najmu korzysta z telewizji hotelowej "G.". Ponieważ do dnia 3 października 2016 r. wpływały opłaty oznacza to, iż spółka była zobowiązana do ich regulowania w ramach zawartej umowy z O. Ltd. z siedzibą w C.. Organ nadmienił też, że opłaty abonamentowe wpływały na rachunek bankowy o nr [...] zawierający indywidualny numer identyfikacyjny [...] (osiem ostatnich cyfr) nadany na mocy postanowień zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Reasumując Dyrektor podkreślił, iż zostało wykazane, że doszło do rejestracji odbiorników używanych przez spółkę oraz, że wnoszono opłaty abonamentowe zgodnie z nadanym indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Okazano na tę okoliczność odcinek "U" z książeczki radiofonicznej nr [...] z dnia 20 października 1998 r., "Formularz zgłoszenia zmiany danych" z dnia 3 stycznia 2013 r., duplikat "Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" oraz dane z elektronicznego wyciągu bankowego potwierdzającego uregulowanie ostatniej wpłaty za styczeń 2016 r. w dniu 3 października 2016 r. Poczta Polska S.A. nie posiada natomiast dokumentu potwierdzającego dokonanie przez spółkę formalności wyrejestrowania odbiorników, który miałby wpływ na rozpatrywaną sprawę, a argumentacja spółki w zakresie utylizacji odbiorników w 2013 r. i podpisania z firmą O. umowy najmu systemu telewizji hotelowej nie może zostać uwzględniona. Brak realizacji obowiązku uiszczania opłat abonamentowych skutkował prawidłowym wystawieniem wobec zobowiązanej tytułu wykonawczego, zaś rejestracji odbiorników nie dokonała firma O. Ltd., lecz skarżąca spółka, i to ona jest abonentem obowiązanym do zapłaty tychże opłat. Dlatego też właściwie zostały oddalone zarzuty: nieistnienia obowiązku i błędu co do zobowiązanego. Następnie organ odniósł się do zarzutu wygaśnięcia obowiązku, zwracając uwagę, że w stosunku do zaległości w opłatach abonamentowych zastosowanie mają przepisy O.p., w tym art. 70 § 1 tej ustawy, zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Jak wskazano wpłata z dnia 9 października 2023 r. w wysokości 6523,00 zł została zaliczona na poczet zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, tj. za okres od stycznia 2018 r. do lutego 2018 r. za 95 odbiorników telewizyjnych i 2 odbiorniki radiofoniczne. Na dzień 17 stycznia 2024r. (tj. dzień wystawienia tytułu wykonawczego) dalsze zobowiązanie za rok 2018 - od marca 2018 r. do grudnia 2018 r. oraz niedopłata w odsetkach za zwłokę za okres styczeń-luty 2018 r., zgodnie z art. 70 § 1 O.p. uległo przedawnieniu. Tytuł wykonawczy został wystawiony na należności od stycznia 2019 r. do marca 2023 r. Ponadto, art. 70 § 4 O.p. przewiduje, że bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny w 2024 r., zatem nie doszło do przedawnienia należności za okres od stycznia 2019 r. do marca 2023 r. wskazany w tytule wykonawczym. Końcowo, odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. Dyrektor wskazał, że organ w toku postępowania podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył materiał dowodowy, dokonując jego oceny. Ustalenia poczynione przez organ znajdują potwierdzenie w zgromadzonych w sprawie dowodach, zaś spółka nie przedstawiła dowodów, które podważałyby istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, uznane przez organ za udowodnione. 3. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 3.1. Na powyższe postanowienie Dyrektora z dnia 27 czerwca 2024 r. skarżąca, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zaskarżając je w całości. Skarżąca wydanemu postanowieniu zarzuciła: - naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 w zw. z art. 140 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 pkt 2 u.p.e.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu należytego zweryfikowania, czy w marcu 2018 r. spółka nadała za pośrednictwem operatora pocztowego przesyłkę poleconą do właściwej jednostki organizacyjnej Poczty Polskiej S.A. zawierającą zawiadomienie o utylizacji odbiorników, w związku z którymi spółkę obciążono rzekomymi opłatami abonamentowymi RTV w sytuacji, gdy jak wynika z korespondencji zawiadomienie o którym mowa powyżej zostało wysłane najprawdopodobniej w dniu 21 marca 2018 r. lecz nie zachowało się potwierdzenie jego nadania z uwagi na upływ czasu ponad pięciu lat od dnia nadania i zaniechano dalszej archiwizacji książki nadawczej obejmującej tę przesyłkę; - naruszenie art. 8 § 1 w zw. z art. 140 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 pkt 2 u.p.e.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na prowadzeniu postępowania w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej, polegający na przerzuceniu na skarżącą obowiązku udowodnienia nadania zawiadomienia z dnia 21 marca 2018 r. w sytuacji, gdy: a) żaden przepis k.p.a. nie nakłada na skarżącą obowiązku dowodzenia faktów, z których wywodziła ona skutki prawne; b) żaden przepis prawa powszechnie obowiązującego nie zobowiązywał skarżącej do przechowywania potwierdzenia nadania zawiadomienia z dnia 21 marca 2018 r.; - naruszenie art. 80 w zw. z art. 140 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 pkt 2 u.p.e.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na dowolnej, a nie swobodnej ocenie dowodów, polegające na: a) stwierdzeniu, że gdyby zawiadomienie skarżącej z dnia 21 marca 2018 r. zostało wysłane do Poczty Polskiej, zostałoby ono skierowane do właściwej jednostki organizacyjnej Poczty w celu udzielenia odpowiedzi w sytuacji, gdy twierdzenie to opiera się tylko i wyłącznie na przypuszczeniach, zaś w chwili obecnej w ocenie skarżącej przyjmowanie stanowiska, iż pismo w ogóle nie zostało wysłane stanowi przyjętą taktykę, mającą na celu oddalenie od organu odpowiedzialności za brak jakiejkolwiek reakcji na pismo skarżącej; b) uznaniu, że na skarżącej ciążył prawny obowiązek przechowywania potwierdzenia nadania przesyłki poleconej, a jej brak będący wyłącznie wynikiem zakończenia okresu jej archiwizacji stanowi okoliczność działającą na niekorzyść skarżącej w sytuacji, gdy żaden podmiot prywatny nie ma obowiązku wieczystego przechowywania wszystkich dokumentów związanych z prowadzoną przez niego aktywnością czy to zawodową, czy prywatną; - naruszenie art. 15 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 pkt 2 u.p.e.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nierozpatrzeniu zarzutu naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 7 w zw. z art. 64 § 2 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z § 11 pkt 2 i § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie kontroli wykonywania obowiązków związanych z opłatami i pozostawieniu tegoż zarzutu bez rozpoznania w sytuacji, gdy zgodnie z art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, a z której to zasady wynika, że odwoławczy organ administracji publicznej ma obowiązek rozpatrzyć sprawę ponownie w całości merytorycznie, a w przypadku, gdyby rozpoznanie sprawy wymagałoby przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego bądź prowadziłoby do możliwości pozbawienia strony dalszej drogi odwoławczej w administracyjnym toku instancji organ odwoławczy winien uchylić akt organu pierwszej instancji i przekazać mu sprawę do ponownego rozpatrzenia lub uzupełnienia materiału dowodowego w niezbędnym do tego zakresie; - naruszenie art. 10 § 1 w zw. z art. 140 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 pkt 2 u.p.e.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na zaniechaniu zawiadomienia skarżącej o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy pismem z dnia 16 maja 2024 r. skarżąca została powiadomiona o wydłużeniu terminu na rozpatrzenie wniesionego zażalenia z uwagi na "konieczność uzyskania dodatkowej dokumentacji, celem zajęcia właściwego stanowiska w sprawie", co świadczy o zgromadzeniu przez organ administracji publicznej dodatkowych dowodów do których skarżąca jako strona mogłaby się odnieść bądź zasugerować pozyskanie innego dowodu, którego tożsamość byłaby możliwa do zidentyfikowania na podstawie nowych dowodów zgromadzonych przez organ administracji publicznej na etapie postępowania odwoławczego. Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Uzasadniając skargę pełnomocnik stwierdził, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia i jako takie nie powinno się ostać. Organ drugiej instancji naruszył bowiem przede wszystkim art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., gdyż nie dokonał w sposób należyty oceny działania organu pierwszej instancji w zakresie zgromadzenia materiału dowodowego. Organy nie dokonały weryfikacji, czy zawiadomienie skarżącej z dnia 21 marca 2018 r. zostało nadane w tym czasie, a jeśli tak, to czy faktycznie dotarło ono do właściwej jednostki organizacyjnej Poczty Polskiej S.A. Pełnomocnik podkreślił przy tym, że żaden przepis prawa powszechnie obowiązującego nie obligował skarżącej do przechowywania potwierdzenia nadania pisma. Zgodnie z zasadą dbałości o prowadzenie swoich spraw uzasadnionym jest przechowywanie dokumentów przez okres pięciu lat - ma to związek chociażby z faktem długości okresów przedawnienia zobowiązań podatkowych (art. 70 § 1 O.p.). Zgłoszenie o zaistnieniu zdarzenia uzasadniającego wyrejestrowanie odbiorników RTV zostało wysłane w marcu 2018 r. (najprawdopodobniej w tej samej dacie, jaką opatrzone jest pismo), wobec czego okres konieczności przechowywania potwierdzenia nadania tego dokumentu w ocenie skarżącej upłynął w marcu 2023 r. Po drugie - wierzyciel podjął działania windykacyjne dopiero w styczniu 2024 r. i obejmował rzekome zaległości abonamentowe za okres od stycznia 2019 r. do marca 2023 r. Przedawnione bowiem były "rzekome zaległości za rok 2018". Skoro przez okres 5 lat wierzyciel nie podejmował jakichkolwiek działań w zakresie rzekomych zaległości z tytułu opłat abonamentu radiowo-telewizyjnego skarżąca mogła mieć uzasadnione podstawy do uznania, że dokonane przez nią zgłoszenie zostało przyjęte i uznane za skuteczne. Tym samym nie było jakichkolwiek podstaw ku temu, aby dalej przechowywać dokumentację z tym związaną. Nie można bowiem oczekiwać czy to od przedsiębiorcy, czy też od zwykłego obywatela przechowywania dokumentacji związanej z jego działalnością w sferze publicznej przez okres dłuższy aniżeli zasady rozsądnego postępowania tego nakazują. Po trzecie, zdaniem pełnomocnika skarżącej organ w niniejszej sprawie pominął również problem, jaki pojawił się na gruncie postępowania przed WSA w Gdańsku w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 1041/13 (LEX nr 1383036) oraz w toku postępowania przed WSA w Olsztynie w sprawie o sygn. akt I SA/Ol 679/14 (LEX nr 1647927). W przedmiotowych postępowaniach organy podatkowe (a także WSA w Olsztynie) stały na stanowisku, że potwierdzenie nadania listu poleconego nie stanowi dowodu co do zawartości przesyłki poleconej, a jedynie o fakcie nadania listu przesyłką poleconą o określonym numerze nadawczym w określonym dniu. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zdaniem pełnomocnika postawić pytanie, czy nawet gdyby skarżąca przedstawiła potwierdzenie nadania listu poleconego do wierzyciela, to miałaby gwarancję, że w toku postępowania organ nie przyjmie zaprezentowanego powyżej stanowiska. Pełnomocnik skarżącej stwierdził również, że przy dokonywaniu oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Dyrektor dopuścił się przekroczenia zasady swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Popełnił przy tym ten sam błąd, co organ pierwszej instancji, gdyż uznał, że nie miał miejsca wpływ pisma zobowiązanej z dnia 21 marca 2018 r. Dalej pełnomocnik spółki odniósł się do kwestii nowego zarzutu, podniesionego w zażaleniu. W tych ramach zauważył, iż stanowisko Dyrektora dotyczące niemożności rozpatrzenia tego zarzutu z uwagi na zasadę dwuinstancyjności jest wadliwe, albowiem wynika ono z niewłaściwej interpretacji treści uzasadnienia rozpatrzonego zażalenia. Podniesiona w zażaleniu argumentacja o braku upomnień czy wezwań ze strony wierzyciela odnosiła się do zarzutu nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.) w związku ze skierowaniem do wierzyciela zawiadomienia o utylizacji odbiorników RTV i braku jakiejkolwiek reakcji z jego strony przez okres 5 lat. Brak reakcji odnosił się zarówno do poinformowania skarżącej o aktualizacji danych będących podstawą obliczenia należnej opłaty abonamentu radiowo-telewizyjnego i pouczenia o prawidłowym trybie złożenia takiego zawiadomienia, jak również do istnienia jakichkolwiek zaległości z tytułu opłat za ten abonament. Tym samym skarżąca miała pełne podstawy do uznania, że jej pismo zostało przez Pocztę Polską S.A. przyjęte, a zawiadomienie potraktowane jako skuteczne zaktualizowanie danych stanowiących podstawę do odprowadzania opłat z tytułu abonamentu radiowo-telewizyjnego. Odmowa rozpatrzenia podniesionego przez skarżącą zarzutu w zażaleniu stanowi w ocenie skarżącej naruszenie art. 15 k.p.a. w zw. z art. 18 pkt 2 u.p.e.a., zgodnie z którym postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Zgodnie z tą zasadą organ administracji publicznej rozpatrując środek odwoławczy od decyzji bądź postanowienia w administracyjnym toku instancji ma obowiązek ponownie rozpatrzyć sprawę w całości oraz odnieść się w sposób jednoznaczny do zarzutów podniesionych we wniesionym środku odwoławczym. Uchybienie, którego w ocenie skarżącej dopuścił się organ mógł mieć wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia albowiem w orzecznictwie wyrażono pogląd, że odniesienie się do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniu jest bezwzględnym obowiązkiem organu odwoławczego, który wynika z art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. Brak w postaci prawidłowego odniesienia się przez organ do zarzutów zawartych w odwołaniu stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pełnomocnik powołał wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1464/16, LEX nr 2277065). Zdaniem pełnomocnika, kolejnym naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy i którego dopuścił się organ, jest zaniechanie umożliwienia skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem zaskarżonego postanowienia. Stanowi to oczywiste naruszenie art. 10 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 pkt 2 u.p.e.a. Organ administracji publicznej rozpatrując wniesione zażalenie pomimo tego, że działał jako organ odwoławczy, po pierwsze miał obowiązek rozpatrzyć sprawę w całości merytorycznie zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, a po drugie, stosownie do art. 140 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 pkt 2 ustawy egzekucyjnej, miał obowiązek zawiadomić skarżącą o możliwości odniesienia się do zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem postanowienia. Naruszenie przez organ administracji publicznej obarczone jest dodatkowym ciężarem, albowiem zgodnie z pismem skierowanym do skarżącej datowanym na 16 maja 2024 r. organ administracji publicznej wydłużył termin na rozpatrzenie zażalenia. Jako przyczynę niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. podano konieczność uzyskania dodatkowej dokumentacji w celu zajęcia właściwego stanowiska w sprawie. Z powyższego wynika, że organ po otrzymaniu zażalenia podjął zgodnie z zasadą dwuinstancyjności dalsze czynności dowodowe. Skoro organ pozyskał nowe dokumenty, to winien był umożliwić skarżącej zapoznanie się z ich treścią i ewentualne zajęcie dodatkowego stanowiska przed wydaniem postanowienia. Zaniechanie organu uniemożliwiło skarżącej zgłoszenie dalszych wniosków dowodowych w oparciu o nowy, zgromadzony przez ten organ materiał dowodowy. 3.2. Odpowiadając na skargę pełnomocnik Dyrektora wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację, zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. 4.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: 4. Skarga okazała się niezasadna. 4.1. Na wstępie wskazać należy, że zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który to wyjątek nie ma w niniejszej sprawie zastosowania). 4.2. Istota sporu sprowadza się do kwestii zasadności stanowiska organu odwoławczego co do istnienia obowiązku uiszczenia przez skarżącą opłat abonamentowych w wysokości i zakresie wskazanym w zaskarżonym postanowieniu. 4.3. Rozważając sporne zagadnienie w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 i art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy abonamentowej, w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226 z późn. zm.), za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Opłaty te stanowią dochód publiczny. Domniemywa się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle ww. uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (art. 2 ust. 3 ww. ustawy) i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym zgłoszono w placówce operatora wyznaczonego uprawnienia do zwolnienia od opłat abonamentowych bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa przysługujące z tytułu ukończenia 75 roku życia na podstawie na podstawie ustawy z dnia 23 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1324). Zwrócić należy uwagę, iż jak wskazał Trybunał Konstytucyjny, abonament RTV to przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa (por. wyrok TK z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt K 2/03, OTK-A 2004/8/83 oraz wyrok z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08, OTK-A 2010/3/22). Analiza przepisów ustawy o opłatach abonamentowych (art. 2 ust. 1 i 3, art. 3 ust. 1 i 4) wskazuje, że pobór abonamentu RTV odbywa się na zasadzie tzw. samoobliczenia - obowiązek uiszczania, wysokość oraz termin zapłaty opłaty abonamentowej wynika wprost z przepisów tej ustawy. Tryb decyzyjny ustawodawca zastrzegł jedynie w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (art. 7 ust. 6-7 wskazanej ostatnio ustawy). Również Trybunał Konstytucyjny uznał, że ustalanie wysokości należnego abonamentu, czy to w drodze samoobliczenia (gdy abonent sam ustala kwotę, którą winien uiścić na rachunek Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. za jeden albo kilka miesięcy), czy też w trybie pozaprocesowym przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny. Z ustawy wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Stwierdzenie zatem, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych. Opłaty za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zostały ustawowo usankcjonowane mocą art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do Spraw Radia i Telewizji Polskie Radio i Telewizja (Dz. U. z 1960 r., Nr 54, poz. 307), dodaną do niej, z dniem 1 marca 1985 r. ustawą z dnia 15 listopada 1984 r. o łączności (Dz. U. z 1984 r., Nr 54, poz. 275), a ich wysokość była kształtowana przez Komitet do Spraw Radia i Telewizji w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Komitetu do Spraw Radia i Telewizji z dnia 31 października 1985 r. w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M.P. Nr 41, poz. 264, ze zm.). Następnie problematykę opłat abonamentowych regulowały art. 48 i 51 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (tj. Dz. U. z 2011 r., Nr 43, poz. 226) uchylone przez - obowiązującą obecnie - ustawę z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, o której była już wyżej mowa. Zgodnie z jej przepisami (art. 1 i art. 2 ust. 1), w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226 ze. zm.), za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Opłaty te stanowią dochód publiczny. 4.4. W realiach niniejszej sprawy w pierwszej kolejności należało zbadać, czy skarżąca dokonała czynności zarejestrowania odbiorników i czy w związku z tym stała się abonentem, obowiązanym do uiszczania opłat radiowo – telewizyjnych. W tym zakresie Sąd stwierdził, że jak wskazał Dyrektor, w dniu 1 grudnia 1996 r. zgłoszona została rejestracja odbiorników [2 odbiorniki radiowe, 5 odbiorników telewizyjnych] na dane spółki, tj. "H." S.A. w G., ul. [...]. Ponadto, w aktach sprawy znajduje się poświadczona za zgodność z oryginałem przez pracownika Poczty Polskiej S.A. kserokopia odcinka "U" książeczki radiofonicznej, wypełnionego w dniu 20 października 1998 r. i złożonego w dniu 21 października 1998r. w placówce pocztowej G. [...]. Odcinek ten zawierał wniosek o wydanie nowej książeczki radiofonicznej z uwagi na wyczerpanie dowodów wpłat / zniszczenie dotychczasowej książeczki radiofonicznej. W dniu 16 maja 2008 r. zostało wystawione zawiadomienie dla spółki o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych / telewizyjnych, którego duplikat także znajduje się w aktach sprawy. Wskazany w nim został numer książeczki abonamentowej, tj. [...] oraz indywidualny numer identyfikacyjny użytkownika odbiorników, tj. [...]. Z kolei w dniu 3 stycznia 2013 r. skarżąca dopełniła formalności zmiany danych w zakresie aktualizacji ilości odbiorników, wskazując w formularzu na 2 odbiorniki radiofoniczne oraz 95 odbiorników telewizyjnych. Co również istotne, sam prezes zarządu skarżącej spółki faktu rejestracji odbiorników nie zanegował, wskazując jedynie na fakt używania mniejszej liczby odbiorników oraz to, że pozostała część odbiorników pozostaje własnością firmy O. Ltd. Znamienny jest ponadto fakt, na który zwrócił uwagę Dyrektor, iż należne opłaty abonamentowe skarżąca dobrowolnie regulowała za okres do stycznia 2016 r. – ostatnia opłata została dokonana w dniu 3 października 2016 r. i została zaliczona na styczeń 2016 r. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżąca dokonała czynności rejestracji odbiorników, stając się tym samym abonentem, obowiązanym do uiszczania opłat abonamentowych z tytułu użytkowania odbiorników radiowych i telewizyjnych. Bezspornie świadczą o tym dokumenty, zebrane w aktach administracyjnych a także fakt dobrowolnego uiszczania przez skarżącą opłat. W rozpatrywanej sprawie zasadniczą oś sporu stanowi natomiast to, czy skarżąca skutecznie dokonała wyrejestrowania odbiorników. W orzecznictwie sądowym za ugruntowany należy uznać pogląd, zgodnie z którym dopóki posiadacz odbiornika telewizyjnego/radiofonicznego nie wyrejestruje tego odbiornika, nie zaoferuje dowodu, że tego dokonał, dopóty ciąży na nim obowiązek uiszczania opłat abonamentowych (zob. np. wyrok NSA z dnia 8 marca 2019 r. o sygn. akt I GSK 837/18; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2023 r., sygn. akt I GSK 476/22; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z przepisami powoływanego już uprzednio rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, użytkownik odbiorników niezwłocznie powiadamia operatora wyznaczonego o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników, o którym mowa w § 9 tegoż rozporządzenia, a także o zaprzestaniu używania odbiorników, przez zgłoszenie tego faktu w placówce pocztowej lub z wykorzystaniem strony internetowej operatora wyznaczonego. Potwierdzeniem dopełnienia tych formalności jest podpisany formularz "Zgłoszenia rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych albo zmiany danych". W realiach rozpoznawanej sprawy, jak słusznie zauważył Dyrektor, brak jest dokumentu, który by wskazywał na dopełnienie przez skarżącą formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiorników bądź formalności w zakresie aktualizacji ilości użytkowanych odbiorników, z wyjątkiem zgłoszenia z dnia 3 stycznia 2013 r. W tym miejscu podkreślić trzeba, że wprawdzie w dniu 3 stycznia 2013 r. spółka dokonała na stosownym formularzu zgłoszenia zmiany danych, aktualizacja ta dotyczyła jednak nie wyrejestrowania odbiorników, lecz zmiany ich ilości, tj. na 95 odbiorników telewizyjnych oraz 2 odbiorniki radiofoniczne. W aktach sprawy brak jest stosownego dokumentu, potwierdzającego wyrejestrowanie odbiorników, a tylko taki dokument stanowić mógłby w niniejszej sprawie podstawę do uznania, iż określony podmiot przestaje być obowiązanym do uiszczania opłat abonamentowych [traci status abonenta]. Skarżąca winna mieć także świadomość, jakich formalności należy dopełnić, aby uwolnić się od obowiązku zapłaty opłat, o czym świadczy to, iż dokonała powyższego zgłoszenia aktualizacji danych. Skarżąca utrzymuje, iż "najprawdopodobniej w marcu 2018 r." nadała do operatora pocztowego pismo, informujące o dokonanej utylizacji odbiorników. W aktach administracyjnych znajduje się kopia pisma zobowiązanej datowanego na 21 marca 2018 r., dołączonego do pisma stanowiącego zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Wynika z niego, iż "w 2013 roku" spółka zutylizowała odbiorniki telewizyjne, będące jej własnością, użytkowane w należącym do spółki H1. w G.. "Powodem utylizacji telewizorów kineskopowych była przestarzała technicznie konstrukcja oraz podpisanie umowy z firmą O1. sp. z o.o. umowy najmu systemu telewizji hotelowej "G." w skład którego wchodzą m.in. nowoczesne telewizory płaskoekranowe" [pisownia oryginalna]. Spółka wskazała w tymże piśmie, że wynajmowane telewizory nie są jej własnością i nie może ich zarejestrować. Powołując się na art. "5.1.pkt.2" ustawy abonamentowej skarżąca w ww. piśmie stwierdziła, że na podstawie tego przepisu telewizory wchodzące w skład systemu telewizji hotelowej nie podlegają obowiązkowi abonamentowemu. W dołączonym również do zarzutów piśmie z dnia 12 października 2023 r. spółka ponadto wskazywała, że w hotelu znajdują się 3 odbiorniki telewizyjne, będące jej własnością, które podlegają opłacie abonamentowej. Pozostałe odbiorniki nie podlegają rejestracji ani związanemu z rejestracją obowiązkowi uiszczania abonamentu, gdyż stanowią element systemu telewizji hotelowej, który od roku 2013 spółka wynajmuje od operatora zintegrowanych systemów dedykowanych dla hoteli firmy O. Ltd. W ocenie Sądu zaakcentowania wymaga, że po pierwsze, pismo datowane na 21 marca 2018 r. informujące o utylizacji odbiorników, znajdujące się w aktach administracyjnych, dołączone zostało do zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, wniesionych w dniu 30 stycznia 2024 r. [wpływ do organu]. Brak jest dokumentacji wskazującej na to, iż pismo takie spółka skierowała do operatora pocztowego w marcu 2018 r. Na brak takiego pisma zwraca również uwagę Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. Po drugie, powyższe pismo [abstrahując od wątpliwości co do jego faktycznego wysłania w marcu 2018 r.] stanowi w istocie informację o utylizacji bliżej nieokreślonej liczby odbiorników telewizyjnych i nie jest ono zgłoszeniem zaprzestania użytkowania odbiorników, zgodnie z obowiązującym drukiem "Formularza zgłoszenia zmiany danych", którym to formularzem w styczniu 2013 r. posłużyła się sama skarżąca, dokonując zgłoszenia zmiany ilości odbiorników. Ponadto, o czym była już mowa poprzednio, skarżąca dobrowolnie dokonywała wpłat do stycznia 2016 r., pomimo iż, jak twierdzi, w 2013 r. dokonała utylizacji odbiorników. Na marginesie należy wskazać, że ewentualnym podmiotem obowiązanym do zapłaty opłat abonamentowych nie może być w niniejszej sprawie firma O., gdyż to nie ona, lecz skarżąca dokonała czynności rejestracji odbiorników. W rozpatrywanej sprawie istotne jest ponadto zwrócenie uwagi na ciężar dowodowy w zakresie udokumentowania faktu wyrejestrowania odbiorników. Za utrwalone uznać należy stanowisko, aprobowane przez Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z którym to na zobowiązanym spoczywa ciężar dowodu w zakresie wykazania, że wyrejestrował on odbiornik radiowy / telewizyjny. W sytuacji, gdy żadna ze stron nie dysponuje jakimkolwiek dowodem świadczącym o wyrejestrowaniu odbiornika, ciężar dowodu w tym zakresie nie przechodzi na organ. Tym bardziej nie ma podstaw aby organ udowadniał, że ma miejsce korzystanie (posiadanie) odbiornika, gdyż jest to prawnie irrelewantne, a podstawą do uwolnienia się od obowiązku płacenia abonamentu jest udowodnienie przez zobowiązanego niezbędnej okoliczności, tj. wyrejestrowania odbiornika (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2024 r., sygn. akt I GSK 852/23). W orzecznictwie wskazuje się ponadto, że to na zobowiązanym ciąży obowiązek przechowywania dowodu wyrejestrowania odbiornika, a więc dowodu ustania obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych, a także obowiązek wykazania w postępowaniu, że obowiązek ten ustał poprzez przedstawienie dowodu wyrejestrowania odbiornika (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 837/18). Regulacja dotycząca opłat abonamentowych, którą obowiązek ich wnoszenia wiąże wyłącznie z zarejestrowaniem odbiornika nakazuje przechowywać dokument jego wyrejestrowania w okresie dłuższym niż 5 lat, gdyż wierzyciel ma prawo dochodzić zaległych nieprzedawnionych opłat w czasie nieograniczonym, limitowanym wyłącznie terminem początkowym wyznaczonym datą rejestracji odbiornika (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 481/15). Reasumując tę część rozważań należało stwierdzić, że ponieważ skarżąca nie udokumentowała faktu skutecznego wyrejestrowania odbiorników, to nadal jest zobowiązana do uiszczania opłat abonamentowych za 95 odbiorników telewizyjnych oraz 2 odbiorniki radiofoniczne, zgłoszone w "Formularzu zgłoszenia zmiany danych" w dniu 3 stycznia 2013 r. Zasadnie zatem Dyrektor oddalił zarzut dotyczący nieistnienia obowiązku. 4.5. Odnosząc się do kwestii zarzucanego błędu co do zobowiązanego należy zwrócić uwagę, że z sytuacją błędu co do osoby zobowiązanego w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. mamy do czynienia wówczas, gdy egzekucja jest prowadzona przeciwko osobie bądź podmiotowi innemu aniżeli zobowiązany. Zarzut błędu co do osoby zobowiązanego dotyczy kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję. Nie zachodzi błąd co do zobowiązanego, jeżeli zobowiązany kwestionuje zasadność nałożenia na niego obowiązku i wnosząc zarzut, zmierza do zbadania zasadności nałożenia na niego obowiązku (por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2024 r., sygn. akt III FSK 442/23). Jest to zatem sytuacja, gdy organ egzekucyjny podjął czynności egzekucyjne wobec osoby bądź podmiotu, który błędnie uznał za zobowiązanego, a także sytuacja, w której w tytule wykonawczym wskazano osobę, na której nie ciąży obowiązek. W niniejszej sprawie okoliczności takie nie miały miejsca, gdyż jak ustalono, zobowiązanym do uiszczania opłat abonamentowych jest skarżąca spółka, która dokonała rejestracji odbiorników. Dlatego też prawidłowo organ orzekł o oddaleniu zarzutu błędu co do zobowiązanego. 4.6. Odrębnego odniesienia wymaga kwestia przedawnienia opłat abonamentowych i związanego z nim zarzutu dotyczącego wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części. Podkreślenia wymaga, że opłata abonamentowa jest opłatą, o której mowa w art. 2 § 2 O.p., który stanowi, że w przypadku gdy odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III Ordynacji podatkowej – "Zobowiązania podatkowe", stosuje się również do opłat oraz do niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalenia lub określenia uprawnione są organy inne niż organy podatkowe. Zatem na mocy tego przepisu do opłat abonamentowych będzie miał zastosowanie m.in. art. 70 § 1 O.p. (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 stycznia 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 714/23). Przepis ten stanowi, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zgodnie z art. 70 § 4 O.p., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. W rozpatrywanej sprawie, jak stwierdzono, wpłata z dnia 9 października 2023 r. na kwotę 6523,00 zł została zaliczona zgodnie z art. 62 § 1 O.p. na poczet zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności - za 95 odbiorników telewizyjnych i 2 odbiorniki radiofoniczne, tj. za okres od stycznia 2018 r. do lutego 2018 r., w kwocie 4313,00 zł na należność główną, 16,00 zł z tytułu kosztów wysłanego upomnienia o zaległościach z dnia 28 marca 2023 r. oraz 2195,31 zł z tytułu odsetek za zwłokę. Za ww. okres powstała niedopłata w odsetkach za zwłokę w kwocie 278,17 zł. Na dzień 17 stycznia 2024 r. zobowiązanie za rok 2018 uległo przedawnieniu, zgodnie z art. 70 § 1 O.p. Postępowanie egzekucyjne wszczęto natomiast za okres od stycznia 2019 r. w dniu 23 stycznia 2024 r. - poprzez doręczenie odpisu tytułu wykonawczego z dnia 17 stycznia 2024 r., przy czym zastosowanie środka egzekucyjnego w styczniu 2024 r. przerwało, zgodnie z art. 70 § 4 O.p., bieg terminu przedawnienia w odniesieniu do okresu od stycznia 2019 r. Słusznie zatem Dyrektor oddalił zarzut wygaśnięcia obowiązku w zakresie należności dotyczących okresu od stycznia 2019 r. do marca 2023 r., które nie uległy przedawnieniu. 4.7. Sąd podzielił pogląd Dyrektor, który zwrócił uwagę na fakt powołania w zażaleniu na postanowienie pierwszoinstancyjne okoliczności braku kierowania do skarżącej wezwań do zapłaty bądź upomnień przez okres 5 lat, uznając je za sformułowany w istocie nowy zarzut, tj. braku uprzedniego doręczenia upomnienia, jeżeli jest wymagane, przewidziany w ustawie egzekucyjnej. W związku z tym, uprawnione było stwierdzenie Dyrektora, zgodnie z którym rozpoznawanie przez organ nowego zarzutu zgłoszonego dopiero w postępowaniu zażaleniowym stanowiłoby naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, przewidzianej w art. 15 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są środkiem prawnym przysługującym zobowiązanemu w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a nie w jego toku. Zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów uzupełniać zarzutów zgłoszonych w terminie, powołując nowe ich podstawy, gdyż zarzuty takie są spóźnione i nie podlegają rozpatrzeniu. Zobowiązany nie może także zgłosić nowych zarzutów w toku postępowania w sprawie stanowiska wierzyciela wobec zarzutów - o ile przeprowadzenie takiego postępowania jest w określonej sprawie konieczne - ani też w toku postępowania zażaleniowego, ani tym bardziej w toku postępowania sądowoadministracyjnego. (por. np. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wyd. LexisNexis 2009, teza 4 do art. 33, s. 162). Zgłaszanie po upływie terminu nowych zarzutów na dalszym etapie przeciwko wszczętemu postępowaniu egzekucyjnemu jest nieskuteczne również z powodu naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Po 1108/09). Jedynie na marginesie należy przypomnieć, iż dopiero w skardze skierowanej do Sądu spółka sprecyzowała, że podniesiona w zażaleniu argumentacja dotycząca braku upomnienia bądź wezwań do zapłaty odnosiła się do zarzutu nieistnienia obowiązku a nie stanowiła odrębnego zarzutu, do czego ze zrozumiałych względów Dyrektor nie mógł się w zaskarżonym postanowieniu odnieść. 4.8. Mając na uwadze powyższe, za niezasadne należało uznać podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., dotyczących wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz tzw. zasady prawdy obiektywnej. Organ nie naruszył też wyrażonej w art. 80 k.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów, gdyż na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenił, czy dana okoliczność została udowodniona. Ocena ta nie nosi znamion dowolności. Dyrektor podjął wszelkie kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego ze szczególnym uwzględnieniem – istotnej w sprawie – kwestii wyrejestrowania odbiorników. 4.9. Sąd, mając na uwadze zakres kontroli działalności administracji publicznej, dokonywanej przez sądy administracyjne, ocenił także prawidłowość postępowania organu w zakresie w skardze nie podniesionym i stwierdził zgodność zaskarżonego postanowienia z przepisami prawa. 4.10. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, uznając ją za bezzasadną.