I SA/Ka 1325/03

Dnia 30 sierpnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Stanik Sędzia NSA Ewa Karpińska Asesor WSA Krzysztof Targoński (spr.) Protokolant Magdalena Nowacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2004 roku przy udziale prokuratora z Prokuratury Apelacyjnej w K. Anny Podsiadło sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A w K. na decyzje Izby Skarbowej w K. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku od towarów i usług oraz ustalenia wysokości dodatkowego zobowiązania w tym podatku: oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] roku nr [...] Izba Skarbowa w K. po rozpatrzeniu odwołań Przedsiębiorstwa A w K. utrzymała w mocy, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926 z późn. zm.), art. 23 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz.U. nr 169, poz. 1387) oraz art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej ( Dz.U. nr 100, poz. 442 z późn. zm.), decyzje Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r. o numerach: 1) [...], określającą w podatku od towarów i usług za styczeń 1999 r.: kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł, zaległość podatkową w kwocie [...] zł, odsetki należne na dzień wydania decyzji w wysokości [...] zł, a także ustalającą kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł, 2) [...], określającą w podatku od towarów i usług za marzec 1999 r.: kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł, zaległość podatkową w kwocie [...] zł, odsetki należne na dzień wydania decyzji w wysokości [...] zł, a także ustalającą kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł, 3) [...], określającą w podatku od towarów i usług za lipiec 1999 r.: kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł, a także ustalającą kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł, 4) [...], określającą w podatku od towarów i usług za sierpień 1999 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł, 5) [...], określającą w podatku od towarów i usług za wrzesień 1999 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł, 6) [...], określającą w podatku od towarów i usług za wrzesień 1999 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł, 7) [...], określającą w podatku od towarów i usług za październik 1999 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł, 8) [...], określającą w podatku od towarów i usług za listopad 1999 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł, 9) [...], określającą w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności nawiązano do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Wskazano, że w trakcie kontroli prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1999 r. ustalono, że Przedsiębiorstwo zaliczyło do kosztów uzyskania przychodów za 1999 r., koszty zakupu opracowania zatytułowanego "Restrukturyzacja Przedsiębiorstwa z uwzględnieniem ścieżki prywatyzacyjnej". Zakup opracowania udokumentowano czterema fakturami VAT wystawionymi przez B Spółka z o.o.. Podatek naliczony, wynikający z tych faktur, stanowił podstawę do obniżenia podatku należnego, wykazanego w deklaracjach VAT - 7 za styczeń 1999 r. o kwotę [...] zł, marzec 1999 r. o kwotę [...] zł i lipiec 1999 r. o kwotę [...] zł. W wyniku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, zakupu wyżej przedstawionego opracowania, Przedsiębiorstwo A naruszyło przepisy art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, bowiem brak było możliwości ustalenia związku przyczynowo - skutkowego, poniesionego wydatku z osiągniętymi przychodami. W konsekwencji, na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, nie można było dokonać obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, wynikającego z faktur wystawionych przez B Spółka z o.o., w miesiącach styczniu, marcu i lipcu 1999 r.. W decyzjach, dotyczących rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od sierpnia do grudnia 1999 r., Inspektor Kontroli Skarbowej dokonał określenia prawidłowych kwot nadwyżek podatku naliczonego nad należnym, do przeniesienia na następny miesiąc, uwzględniając zmianę rozliczenia w miesiącu lipcu 1999 r.. Dodatkowo ustalono, że Przedsiębiorstwo A w rozliczeniu za styczeń 1999 r. nie wykazało podatku należnego w kwocie [...] zł, wynikającego z faktury, dokumentującej sprzedaż na rzecz [...] Przedsiębiorstwa C S.A., co stanowi naruszenie art. 6 ust. 4, art. 15 ust. 1, art. 27 ust. 4 i art. 33 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Następnie przedstawiono argumentację zawartą w odwołaniu, która w istocie odnosiła się do niewłaściwej interpretacji stanu faktycznego oraz niewłaściwego przywołania art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Przystępując do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy, organ odwoławczy wskazał, że art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej odwołuje się wprost do kryteriów zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów, zarówno w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych jak i fizycznych. Zatem nie ma potrzeby do prowadzenia rozważań na temat znaczenia, jakie należy przypisać użytemu w tym przepisie zwrotowi "rozporządzono", tj. czy chodzi w nim o czynność rozporządzającą w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego, czy też o "rozporządzenie" w rozumieniu potocznym, tj. o takie zadysponowanie przez podatnika poniesionym wydatkiem, które nie może stanowić kosztu uzyskania przychodu ( rozporządzenie - rozkaz, polecenie, postanowienie, decyzja, dyspozycja - Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczak Warszawa 1989). Zatem wbrew temu co twierdzi skarżący warunkiem sine qua non zastosowania tego przepisu, nie jest użyte w nim sformułowanie "rozporządzono", lecz niezaliczenie poniesionego przez podatnika wydatku do kosztów uzyskania przychodów. Na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wydatki poniesione na zakup opracowania "Restrukturyzacja Przedsiębiorstwa A w K. z uwzględnieniem ścieżki prywatyzacyjnej" wyłączono z kosztów uzyskania przychodów ze względu na nie wypełnienie przez Przedsiębiorstwo wymogów w zakresie finansowania opracowania analizy przedsiębiorstwa państwowego oraz podmiotu zlecającego wykonanie analizy, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 1997 r. w sprawie analizy spółki oraz przedsiębiorstwa państwowego, sposobu jej zlecania, opracowania, zasad odbioru i finansowania oraz warunków, w razie spełnienia których można odstąpić od opracowania analizy ( Dz. U. nr 64, poz. 408 z późn. zm.), przy jednoczesnym braku związku przyczynowo - skutkowego między poniesionym wydatkiem, a osiągniętymi przychodami w 1999 r.. Szczegółowe uzasadnienie prawne tej kwestii zostało wyrażone przez Izbę Skarbową w K. w uzasadnieniu decyzji nr [...] z dnia [...] r. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] określającej kwotę straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. w wysokości [...] zł. Wobec tego, jeżeli kwestia nie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, wydatków poniesionych przez podatnika, została w sposób ostateczny rozstrzygnięta w decyzji dotyczącej podatku dochodowego, to decyzja ta wiązała w zakresie zastosowania art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Przedsiębiorstwu zatem nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy zakupie przedmiotowego opracowania Powyższa decyzja zaskarżona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez Przedsiębiorstwo A w K., które wniosło o jej uchylenie, jako niezgodnej z prawem. W uzasadnieniu skargi na wstępie przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania podatkowego, w którego końcowym efekcie odmówiono Przedsiębiorstwu rozliczenia podatku naliczonego w kwocie [...] zł, ustalono odsetki od zaległości podatkowej w wysokości [...] zł i ustalono dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług w kwocie [...] zł. Następnie sprecyzowano, iż do naruszenia prawa doszło poprzez niewłaściwą wykładnię art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, bowiem organy podatkowe, pominęły istotę i wagę użytego w tym przepisie określenia "rozporządzono". Określenie to zostało wyjaśnione i doprecyzowane w orzecznictwie w taki sposób, że "przez rozporządzenie towarem, o czym mowa w art. 25 ust. 1 pkt ustawy o podatku od towarów i usług (...), należy rozumieć przeniesienie jego własności, zużycie lub przekazanie na cele określone w art. 2 ust. 3 tej ustawy" - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2000 r., sygn. akt III SA 1759/99. Nadto w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 1999 r., sygn. akt I SA/Kr 1256/98 wskazano, że "... wykazana w fakturze VAT kwota podatku należnego, nie będąca kosztem uzyskania przychodów nie może mieć wpływu na ocenę uprawnień podatnika z punktu widzenia art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów..." . W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniosła o jej oddalenie. Jednocześnie wskazała na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, które termin "rozporządzono" interpretuje w odmienny sposób, niż to wskazano w skardze ( wyroki NSA: z dnia 20 lutego 2002 r., sygn. akt III SA 2367/00, z dnia 19 października 2001 r., sygn. akt I SA/Wr 2980/98 ). Na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2004 r. pełnomocnik strony skarżącej nie był obecny. Pełnomocnik organu odwoławczego, wywodząc jak w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Obecny na rozprawie prokurator poparł wnioski i argumentację pełnomocnika organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu niniejszej sprawy stwierdził, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz.U. nr 11, poz. 50 z późn. zm.), dalej zwana ustawą o VAT, dając podatnikowi podatku od towarów i usług prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego mu przy nabyciu towarów i usług (art. 19 ust. 1), wprowadziła jednak przy stosowaniu tego prawa szereg obwarowań i wyłączeń. Jedno z takich wyłączeń zawiera jej art. 25 ust. 1 pkt 3. Zgodnie w wyżej powołanym przepisem ( w brzmieniu mającym zastosowanie w zaskarżonej decyzji) obniżenia kwoty podatku lub zwrotu różnicy podatku nie stosuje się w przypadku nabycia przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. W skardze, za powołanym w niej orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesiono, iż użyty w wyżej przytoczonym przepisie zwrot "rozporządzono" należy rozumieć jako przeniesienie własności towaru, zużycie lub przekazanie go na cele określone w art. 2 ust. 3 ustawy VAT. Nadto, że wykazana w fakturze VAT kwota podatku należnego, nie będąca kosztem uzyskania przychodów nie może mieć wpływu na ocenę uprawnień podatnika z punktu widzenia art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT. Zauważyć jednakowoż należy, że wyżej zaprezentowane stanowisko nie jest tak oczywiste, jak to wynikać by mogło z argumentacji skargi. Na uwagę zasługuje glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2002 r., sygn. akt III SA 2367/00, autorstwa Marka Kozaczuka (Prz.Podat. z 2002 nr 10 str. 41). W punkcie 2 tezy do glosy wskazano, iż za wadliwą należy uznać taką wykładnię art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług ( w brzmieniu obowiązującym do 26.03.2002 r. ), która uznaje pojęcie "rozporządzono" za czynność następczą w stosunku do czynności nabycia towarów i usług. W rozważaniach dotyczących interpretacji pojęcia "rozporządzono" autor podniósł, że wykładnia językowa samego tylko art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, bez powiązania z innymi odwołującymi się do niego przepisami ustawy, nie daje wystarczających rezultatów. Kompleksowa - i co najważniejsze prawidłowa w ocenie autora - wykładnia tego pojęcia z ustosunkowaniem się do spornych poglądów, została dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 października 2001 r., sygn. akt I SA/Wr 2980/98 ([...]), w którym Sąd uznał, że termin "rozporządzono" w rozumieniu art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy VAT określa jednocześnie sposób ( czynność prawną) nabycia towaru lub usługi od zbywcy oraz cel, z jakim tenże towar lub usługa są nabywane. Wniosek taki autor uważa za możliwy dzięki założeniu, że przy wykładni art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT należy posłużyć się nie tylko wykładnią językową, lecz również wykładnią systemową. Zwrócić w tym miejscu należy szczególną uwagę na treść przepisów art. 25 ust. 1a i 2 ustawy VAT, które odnoszą się do normy wyrażonej w jej art. 25 ust. 1 pkt 3 . Zgodnie z art. 25 ust. 1a jeżeli na podstawie dokumentacji prowadzonej przez podatnika nie można ustalić kwoty podatku naliczonego od towarów i usług, określonych w ust. 1 pkt 3, kwotę tego podatku ustala się przez zastosowanie stawki określonej w art. 18 ust. 1 do kwoty wydatków, które w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Przepis ten, odwołując się do art. 25 ust. 1 pkt 3 nie używa pojęcia "rozporządzono". Natomiast art. 25 ust. 2 ustawy o VAT stanowi, że przepis ust. 1 pkt 3 nie dotyczy: 1) wydatków związanych z nabyciem towarów i usług, o których mowa w art. 21 ust. 3, 2) przekazanych towarów oraz świadczonych usług w przypadkach określonych w art. 2 ust. 3 pkt 2 oraz darowizn określonych w art. 2 ust. 3 pkt 4, 3) części wydatków, które nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodu z powodu przekroczeń norm w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, 4) podatku od importu towarów stanowiących wkłady pieniężne (aporty) od spółek prawa handlowego. Użytego terminu "rozporządzono" w art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, nie można rozumieć jako czynności rozporządzającej, polegającej na przeniesieniu, obciążeniu, ograniczeniu czy zniesieniu prawa podmiotowego. Zaliczenie bowiem przez podatnika nabytych towarów i usług do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych (art. 21 ust. 3), nie ma charakteru tak rozumianej czynności rozporządzającej, a gdyby tak rozumieć termin rozporządzono, użyty w art. 25 ust. 1 pkt 3 - nie byłoby potrzeby formułowania normy w art. 25 ust. 2 pkt 1, wykluczającej stosowanie art. 25 ust. 1 pkt 3 w przypadku nabycia towarów i usług zaliczonych do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, podlegających amortyzacji. Nadto za trafny należy uznać wywód w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2001 r., sygn. akt I SA/Wr 2980/98 ( pominięty w glosie), że za wyżej przedstawioną wykładnią art. 25 ust. ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT, przemawia także odwołanie się do reguły interpretacyjnej a contrario zgodnie, z którą należy przyjąć, iż obniżenie podatku należnego o naliczony może nastąpić jedynie w przypadku nabycia towarów (usług), którymi rozporządzono w sposób pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Przy rozumieniu terminu "rozporządzono" jako czynności następczej w stosunku do czynności nabycia towarów (usług), polegającej na przeniesieniu własności towaru, jego zużycia lub przekazania na cele określone w art. 2 ust. 3 ustawy o VAT, albo innej czynności polegającej na przeniesieniu, obciążeniu, ograniczeniu lub zniesieniu prawa podmiotowego - podatnicy nie mieliby prawa dokonać obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu towarów i usług, gdy nie następują jakiekolwiek czynności następcze ( rozporządzające w powyższym rozumieniu) po ich nabyciu, np. w przypadku usług prawniczych, ochroniarskich, księgowych itd., zakupu wyposażenia w postaci np. mających charakter trwały materiałów biurowych ( dziurkaczy, nożyczek itd.), nie zaliczonych do środków trwałych, z uwagi na ich wartość takich składników majątku firmy, jak meble, dywany itp.. W przypadku nabycia tychże usług i towarów w celu uzyskania przychodów, poniesione wydatki mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, pomimo tego, że w stosunku do nich podatnik - nabywca nie realizuje po ich nabyciu żadnych czynności rozporządzających w w/w znaczeniu. Sam jednak fakt poniesienia wydatków na ich nabycie stanowi podstawę zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów, a tym samym daje możliwość obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy ich nabyciu. Skład orzekający, w rozpatrywanej sprawie, w pełni podzielił słuszność stanowiska zaprezentowanego w wyżej przedstawionej glosie i wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, w kwestii interpretacji pojęcia "rozporządzono" użytego w art. 25 ust.1 pkt 3 ustawy o VAT. Z regulacji tej wynika zatem, iż jednym z koniecznych warunków obniżenia kwoty podatku lub zwrotu różnicy podatku należnego jest to, aby wydatek poniesiony na nabycie towarów lub usług był takim wydatkiem, który w myśl przepisów o podatku dochodowym może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów (por. w wyroku NSA z dnia 21.02.2001 r., sygn. akt SA/Sz 1581/99 , System Informacji Prawnej LEX CD nr 49808). Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy z 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 1993 r. Nr 106, poz. 482 z późn. zm.), kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16. Z powyższego przepisu wynika, że o ile podmioty stosunków gospodarczych mogą dowolnie i na swobodnie określonych warunkach kształtować łączące je stosunki zobowiązaniowe, to ocena ich zgodności z prawem podatkowym należy do organów podatkowych, ustawodawca bowiem wyraźnie wiąże koszty uzyskania przychodów z celem ich poniesienia, jakim jest osiągnięcie przychodu. Cel ten zatem winien być wyraźnie widoczny, a poniesione wydatki winny go bezpośrednio realizować lub co najmniej zakładać jako realny. Tak więc, aby podatnik mógł określony wydatek zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów dla celów podatkowych, to winien wykazać bezpośredni związek tego wydatku nie tylko z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą, ale przede wszystkim to, że jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego w roku podatkowym przychodu. Nie można zapominać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 16 sierpnia 2004 r., sygn. akt I SA/Ka 946/03 (nieprawomocny) oddalił skargę na decyzję w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, podzielając ocenę organów podatkowych o braku podstaw do zaliczenia przez skarżące Przedsiębiorstwo, wydatków poniesionych z tytułu zakupu opracowania "Restrukturyzacja Przedsiębiorstwa A w K. z uwzględnieniem ścieżki prywatyzacyjnej", do kosztów uzyskania przychodów. Podsumowując rozważania, Sąd uznał, iż podatnik nie wykazał istnienia związku przyczynowo-skutkowego poniesionego kosztu na zakup spornego opracowania z osiągniętym przychodem. Skład orzekający, w rozpatrywanej sprawie, w pełni podzielił słuszność stanowiska zaprezentowanego w wyżej przedstawionym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w kwestii braku podstaw do zaliczenia przez skarżące Przedsiębiorstwo wydatków poniesionych z tytułu zakupu spornego opracowania do kosztów uzyskania przychodów. W świetle powyższych okoliczności, mając na względzie przyjętą przez skład orzekający interpretację art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz.U. nr 11, poz. 50 z późn. zm.), podatek należny nie może być obniżony o podatek naliczony, wynikający z faktur dokumentujących zakup opracowania "Restrukturyzacja Przedsiębiorstwa A w K. z uwzględnieniem ścieżki prywatyzacyjnej", bowiem wydatki poniesione na ten zakup nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych. Ponadto, Sąd nie dopatrzył się, w rozpatrywanej sprawie, naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach , działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), oddalił skargę i orzekł jak sentencji.