I SAB/Gl 14/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska (spr.), Beata Machcińska, Protokolant Dominika Zabielska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi M. F. na bezczynność Starosty B. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie dofinansowania ze środków PFRON 1. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zobowiązuje Starostę B. do wydania decyzji o odmowie udzielenia dofinansowania ze środków PFRON w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku. M. F. (dalej: strona, skarżący) w dniu 11 lipca 2016 r. złożył wniosek do [...] Centrum Pomocy Rodzinie w B. o udzielenie dofinansowania ze środków PFRON w kwocie [...] zł do remontu łazienki. Pismem z dnia 28 lipca 2016 r., nr [...], [...] Centrum Pomocy Rodzinie w B. poinformowało stronę, że jej wniosek nie uzyskał dofinansowania. Wskazało, że po zapoznaniu się z wnioskiem oraz dokumentacją z wizji w miejscu zamieszkania komisja ds. dofinansowań ze środków PFRON podjęła decyzję o negatywnym rozpatrzeniu wniosku. Zaznaczyło, że prace remontowe rozpoczęte zostały przed rozpatrzeniem wniosku, nadto zakres tych prac (opłytkowanie częściowe wnęki prysznicowej) nie spełnia wymogów koniecznej likwidacji barier architektonicznych. W piśmie datowanym na 14 lipca 2016 r. (data wpływu 22 sierpnia 2016 r.), wniesionym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. za pośrednictwem Dyrektora [...] Centrum Pomocy Rodzinie w B., zatytułowanym "skarga", strona zażądała wydania decyzji administracyjnej. Uzasadniając złożone pismo strona wskazywała, że organ wykluczył możliwość przyznania jej dofinansowania ze środków PFRON i nie wydał decyzji administracyjnej, czym naruszył obowiązujące przepisy prawa. Odpowiadając na powyższe pismo strony, [...] Centrum Pomocy Rodzinie w B., w piśmie z dnia 26 sierpnia 2016 r., nr [...], poinformowało stronę, że wnioski o dofinansowanie ze środków PFRON na likwidację barier architektonicznych, technicznych i w komunikowaniu się są rozpatrywane w trybie przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków PFRON (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 926). Wskazało przy tym, że po przeprowadzonej analizie wniosku, w tym po dokonaniu wizji u wnioskodawcy, wnioski rozpatruje i kwalifikuje do dofinansowania komisja ds. dofinansowań z PFRON, powołana przez Starostę [...], która przydziela dotacje na likwidację barier. W przypadku spełnienia wszystkich warunków przyznawana jest dotacja, o czym wnioskodawca jest informowany pisemnie i dochodzi do zawarcia umowy. O negatywnym rozpatrzeniu wniosku osoba zainteresowana jest niezwłocznie informowana w formie pisemnej. Jednocześnie [...] Centrum Pomocy Rodzinie w B. poinformowało stronę, że jej pismo zatytułowane "skarga" zostało przekazane, celem rozpoznania, do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (dalej: Kolegium) postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 17, art. 18, art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. Nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz art. 123 w zw. z art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu "skargi" o wydanie decyzji administracyjnej w zakresie pisma [...] Centrum Pomocy Rodzinie w B. z dnia [...] r., nr [...], stwierdziło, iż przedmiotowe zażalenie jest nieuzasadnione. Opisując stan sprawy Kolegium zaznaczyło, że wnioski o dofinansowanie ze środków PFRON rozpatrywane są w trybie przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków PFRON. Dotacja jest przyznawana w formie umowy a nie w formie decyzji administracyjnej. W związku z tym, Kolegium nie zgodziło się z żądaniem strony, dotyczącym wydania w sprawie decyzji administracyjnej. Kolegium zaznaczyło przy tym, że w sprawie nie zachodzi też bezczynność organu, ponieważ nie obowiązuje w niej tryb decyzyjny. Powyższe postanowienie Kolegium doręczone zostało stronie z pouczeniem o możliwości złożenia - w terminie 30 dni od dnia doręczenia - skargi na bezczynność organu pierwszej instancji za pośrednictwem Starosty [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W piśmie z dnia 21 października 2016 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach - za pośrednictwem Starosty [...] - skargę na bezczynność organu. Uzasadniając skargę skarżący podniósł, że "spodziewa się postanowienia o podobnej treści" jak przesłane mu pismo. Wskazywał że burmistrz, do którego została przesłana jego skarga poprzez Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej uzależnia udzielenie pomocy od otrzymania postanowienia. Skarżący wniósł również o przyznanie mu prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w B. podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie mu radcy prawnego. Pełnomocnik skarżącego na rozprawie podtrzymał osobistą skargę skarżącego i wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 p.p.s.a., a więc także na bezczynność organu w wydaniu decyzji lub właściwego postanowienia. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt organu administracji, lecz jego brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym trybie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma zatem na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Poza tym należy wskazać, iż Sąd ocenia skargę na bezczynność na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest również uwzględnić wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi stwierdzić należy, że warunkiem wniesienia skargi na bezczynność jest uprzednie złożenie do organu wyższego stopnia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie - art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: K.p.a.). W rozpoznawanej sprawie skarżący pismem datowanym na 14 lipca 2016 r. (data wpływu 22 sierpnia 2016 r.), wniesionym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. za pośrednictwem Dyrektora [...] Centrum Pomocy Rodzinie w B., zatytułowanym "skarga", zażądał wydania w sprawie decyzji administracyjnej. Kolegium rozpoznało wniesiony przez skarżącego środek odwoławczy jako zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, w myśl art. 37 § 1 K.p.a. w brzmieniu obowiązującym w 2016 r., i postanowieniem z dnia 20 września 2016 r. stwierdziło, iż przedmiotowe zażalenie jest nieuzasadnione. Tak więc skarżący wniósł skargę na bezczynność po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 1 P.p.s.a. Skarżący w piśmie zatytułowanym "skarga" nie skarżył bowiem rozstrzygnięcia, lecz zarzucał organowi brak wydania decyzji. Skarga okazała się uzasadniona. Na wstępie rozważań wskazać trzeba, że zgodnie z art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. d) ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 2046, dalej: ustawa o rehabilitacji) dofinansowanie likwidacji barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych, w związku z indywidualnymi potrzebami osób niepełnosprawnych należy do zadań powiatu. Jednocześnie w art. 35a ust. 4 ustawy o rehabilitacji została zawarta delegacja dla Ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego do określenia w drodze rozporządzenia rodzajów zadań, o których mowa w ust. 1 tegoż art., które mogą być finansowane ze środków Funduszu, z uwzględnieniem wymagań, jakie powinny spełniać podmioty ubiegające się o dofinansowanie tych zadań, a także trybu postępowania i zasad ich dofinansowania ze środków Funduszu. W wykonaniu powyższej delegacji ustawowej regulacje dotyczące zadań powiatu, o których mowa w art. 35a ust. 1 ustawy o rehabilitacji zostały zawarte w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 926, dalej: rozporządzenie). W myśl § 2 pkt 4 rozporządzenia ze środków Funduszu może być finansowane w części lub w całości zadanie polegające na likwidacji barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych, w związku z indywidualnymi potrzebami osób niepełnosprawnych. W myśl § 6 pkt 1 rozporządzenia o dofinansowanie ze środków Funduszu zadań, jeżeli ich realizacja umożliwi lub w znacznym stopniu ułatwi osobie niepełnosprawnej wykonywanie podstawowych, codziennych czynności lub kontaktów z otoczeniem, mogą ubiegać się - na likwidację barier architektonicznych - osoby niepełnosprawne, które mają trudności w poruszaniu się, jeżeli są właścicielami nieruchomości lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości albo posiadają zgodę właściciela lokalu lub budynku mieszkalnego, w którym stale zamieszkują. Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia dofinansowanie ze środków Funduszu nie przysługuje, jeżeli podmiot ubiegający się o dofinansowanie ma zaległości wobec Funduszu lub podmiot ten był, w ciągu trzech lat przed złożeniem wniosku, stroną umowy o dofinansowanie ze środków Funduszu, rozwiązanej z przyczyn leżących po stronie tego podmiotu. Dofinansowanie likwidacji barier w komunikowaniu się i technicznych nie przysługuje osobom niepełnosprawnym, które w ciągu trzech lat przed złożeniem wniosku uzyskały odpowiednio na te cele dofinansowanie ze środków Funduszu (§ 9 ust. 3 rozporządzenia). Dofinansowanie nie może obejmować kosztów realizacji zadania poniesionych przed przyznaniem środków finansowych i zawarciem umowy o dofinansowanie ze środków Funduszu (§ 9 ust. 4 rozporządzenia). W rozporządzeniu określono też, iż dofinansowanie następuje na wniosek, z jednoczesnym wskazaniem miejsca składania tego wniosku (§ 10 rozporządzenia) oraz szczegółowo uregulowano wymagania formalne dotyczące samego wniosku i załączników (§ 11 rozporządzenia). W § 12 ust. 3a rozporządzenia zawarto regulację, zgodnie z którą właściwa jednostka organizacyjna samorządu terytorialnego rozpatruje wniosek w terminie 30 dni od dnia złożenia kompletnego wniosku. W myśl § 12 ust. 3b rozporządzenia właściwa jednostka organizacyjna samorządu terytorialnego informuje wnioskodawcę o sposobie rozpatrzenia wniosku w terminie 7 dni od dnia rozpatrzenia kompletnego wniosku. Wysokość dofinansowania likwidacji barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych została określona w § 13 ust. 4 rozporządzenia. Wskazano, że wysokość dofinansowania likwidacji barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych wynosi do 95% kosztów przedsięwzięcia, nie więcej jednak niż do wysokości piętnastokrotnego przeciętnego wynagrodzenia. Z kolei w § 14 ust. 1 rozporządzenia wskazano, iż podstawę dofinansowania zadań ze środków Funduszu stanowi umowa zawarta przez starostę (prezydenta miasta na prawach powiatu) z osobą niepełnosprawną lub jej przedstawicielem ustawowym, osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej. Formy umowy nie wymaga jedynie przyznanie osobie niepełnosprawnej dofinansowania na zaopatrzenie w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze (§ 14 ust. 3 rozporządzenia). Z powyższych regulacji wynika, iż uzyskanie dofinansowania wskazanego we wniosku skarżącego, o którym mowa wyżej następuje na podstawie umowy cywilnoprawnej (§ 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia). Wyłonienie podmiotów, z którymi zostanie podpisana umowa o dofinansowaniu następuje po przeprowadzeniu przewidzianej we wskazanych wyżej przepisach procedury. Zdaniem Sądu czynności podejmowane przez organ administracji publicznej właściwy do załatwienia sprawy mają charakter procedury administracyjnej. Przeprowadzenie tej procedury prowadzi tym samym do rozstrzygnięcia, które stanowi rozstrzygnięcie indywidualne, dotyczące praw jednostki. Negatywne rozpatrzenie wniosku skutkuje brakiem możliwości zawarcia umowy, o której mowa w § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia i brakiem roszczenia w tym zakresie. Brak jest bowiem w przepisach prawa cywilnego podstawy prawnej do wytoczenia powództwa zmierzającego do zobowiązania starosty do zawarcia umowy o dofinansowaniu w sytuacji negatywnego rozpoznania wniosku o dofinansowanie w oparciu o przepisy ustawy o rehabilitacji i przepisy rozporządzenia. Tym samym wnioskodawca nie posiada możliwości domagania się rozpoznania sprawy przed sądem powszechnym z uwagi na brak stosunku cywilnoprawnego (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: w Warszawie z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 974/13 oraz w Szczecinie z dnia 24 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 1305/15; wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W tym miejscu trzeba także wskazać na treść art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Gwarancje konstytucyjne dla osób niepełnosprawnych zostały wyartykułowane wprost w art. 69 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z jego brzmieniem osobom niepełnosprawnym władze publiczne udzielają, zgodnie z ustawą, pomocy w zabezpieczaniu egzystencji, przysposobieniu do pracy oraz komunikacji społecznej. Tym samym w ocenie Sądu tego rodzaju rozstrzygnięcia, jako objęte gwarancją konstytucyjną nie mogą pozostawać poza skuteczną kontrolą sądową. Zauważyć jednocześnie należy, iż możliwość kontroli sądowej wydaje się tym bardziej uzasadniona, że regulacje prawne dotyczące sposobu dokonywania oceny wniosków i ich kwalifikacji do dofinansowania mają ogólny charakter, pozostawiając tym samym organom administracji publicznej duży zakres swobody w tym zakresie. Skoro zatem ustawa o rehabilitacji jak również wydane na jej podstawie rozporządzenie wykonawcze nie określają formy, w jakiej ma być podjęte rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania, to należy przyjąć, że właściwą formą jest decyzja administracyjna. Oznacza to, że negatywne załatwienie wniosku następuje poprzez wydanie decyzji administracyjnej zgodnie z art. 104 § 1 K.p.a. Stanowisko takie potwierdza także dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 1090/09 i z dnia 9 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1846/14). Wsparciem prezentowanego stanowiska są również poglądy prawne wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2012 r., sygn. II GPS 1/12, dotyczące regulacji zawartej w art. 12a ustawy o rehabilitacji. W jej uzasadnieniu wskazano, że w razie pozytywnego rozpatrzenia wniosku po stronie wnioskodawcy pojawia się roszczenie o podjęcie negocjacji i w następstwie o zawarcie umowy, której przedmiotem jest wypłata środków. W ten sposób pomiędzy wnioskodawcą a organem nawiązuje się stosunek cywilnoprawny. Źródłem tego stosunku prawnego jest pozytywne rozpatrzenie wniosku. Ewentualny spór wynikający z takiego stosunku prawnego jest sprawą cywilną w rozumieniu art. 1 Kodeksu postępowania cywilnego, a więc jego merytoryczne rozstrzygnięcie podlega kognicji sądów powszechnych. Natomiast w przypadku negatywnego rozpatrzenia wniosku wnioskodawca nie uzyskuje roszczenia o rozpoczęcie negocjacji i zawarcie umowy. Wówczas pomiędzy organem a wnioskodawcą nie powstaje stosunek cywilnoprawny. Wnioskodawca nie dysponuje zatem możliwością skutecznego podniesienia powództwa przed sądem cywilnym. Brak stosunku cywilnoprawnego wyklucza bowiem powstanie sprawy cywilnej w rozumieniu art. 1 K.p.c. (pkt 2.3 uzasadnienia uchwały). Ponadto należy podkreślić, że w zakresie prawa administracyjnego obowiązuje domniemanie rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej. Jak bowiem wskazuje się w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego oraz sądów administracyjnych, w przypadku wątpliwości co do formy załatwienia sprawy administracyjnej, należy przyjąć, że istnieje sprawa administracyjna i organ administracji publicznej jest właściwy do jej załatwienia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz w literaturze przyjmuje się też, że w przypadkach, gdy ustawodawca upoważnił organ administracji do rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy jednostki, natomiast nie wskazał wyraźnie formy prawnej działania organu, należy kierować się tzw. domniemaniem rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej. Już w wyroku z dnia 31 sierpnia 1984 r., sygn. akt SA/Wr 430/84, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że "w przypadku gdy uprawnienie strony nie powstaje bezpośrednio z mocy prawa, lecz w wyniku konkretyzacji normy prawnej, organ administracji państwowej - o ile nie jest przewidziana inna forma jego działań - obowiązany jest dokonać tej konkretyzacji w drodze decyzji administracyjnej". Domniemanie załatwienia sprawy administracyjnej w formie decyzji administracyjnej jest uzasadnione również w świetle konstytucyjnego prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji). Wszak w sytuacji, gdyby rozstrzygnięcie administracji było podejmowane poza jakąkolwiek procedurą, możliwość skontrolowania legalności takiego rozstrzygnięcia stawałaby się iluzoryczna. Wynika to z faktu, że sąd administracyjny - sprawujący wymiar sprawiedliwości z zasady wyłącznie poprzez kontrolę działalności administracji publicznej (por. art. 184 Konstytucji) - nie dysponowałby odpowiednim wzorcem prawnym, który mógłby stanowić punkt odniesienia kontroli (pkt 3.2 uzasadnienia powołanej wyżej uchwały NSA). Tym samym Sąd wpisuje się w linię orzeczniczą prezentowaną przez znaczną część judykatury, zgodnie z którą odmowa przyznania przedmiotowego dofinansowania winna nastąpić w formie decyzji administracyjnej (por. np. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 998/13; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 1424/15; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 1340/15, oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2426/14). Reasumując, w ocenie Sądu, rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy dofinansowania powinno nastąpić w formie decyzji, którą strona może kwestionować w drodze odwołania, a następnie skargi do sądu administracyjnego. Brak bowiem możliwości zaskarżenia do sądu administracyjnego negatywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o udzielenie dofinansowania, prowadziłoby do takiego skutku, że rozstrzygnięcie w postaci odmowy dofinansowania nie podlegałoby jakiejkolwiek kontroli sądowej. Wskazać też należy, że skoro rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania dofinansowania prowadzi do zadysponowania środkami publicznymi, to za niedopuszczalną należy uznać sytuację, w której wydatkowanie środków publicznych na rzecz jednostek mogłoby pozostawać poza kontrolą legalności dokonywaną przez organy władzy sądowniczej (tak Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 14 czerwca 2005 r., sygn. akt P 18/03). Dlatego też Sąd stwierdził, że organ nie wydając decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia dofinansowania ze środków PFRON dopuścił się bezczynności. (art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.) Jednocześnie z mocy art. 149 § 1a P.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący złożył wniosek o udzielenie dofinansowania do remontu łazienki ze środków PFRON w dniu 11 lipca 2016 r. Wizja w miejscu zamieszkania skarżącego odbyła się w dniu 21 lipca 2016 r., co potwierdza sporządzony w tym dniu protokół z przeprowadzenia tej czynności. Natomiast pismem z dnia 28 lipca 2016 r. skarżący został poinformowany o negatywnym rozpatrzeniu złożonego wniosku. Zgodnie z § 12 ust. 3a rozporządzenia właściwa jednostka organizacyjna samorządu terytorialnego rozpatruje wniosek w terminie 30 dni od dnia złożenia kompletnego wniosku. Organ rozpatrzył wniosek we wskazanym wyżej terminie, niemniej uczynił to w niewłaściwej formie, co było jednak wynikiem błędnej wykładni przepisów rozporządzenia, a nie celowego zaniechania. W tym stanie rzeczy Sąd zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględniając skargę zobowiązał organ - Starostę [...] do wydania decyzji o odmowie udzielenia dofinansowania ze środków PFRON. W myśl bowiem art. 38 ust. 1 z ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz.814) w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości powiatu decyzje wydaje starosta, chyba że przepisy szczególne przewidują wydawanie decyzji przez zarząd powiatu. Oczywiście zgodnie z ust. 2 powyższego przepisu starosta może upoważnić wicestarostę, poszczególnych członków zarządu powiatu, pracowników starostwa, powiatowych służb, inspekcji i straży oraz kierowników jednostek organizacyjnych powiatu do wydawania w jego imieniu decyzji, o których mowa w ust. 1. Niemniej to Starosta [...] jest podmiotem zobowiązanym do wydania decyzji administracyjnej, gdyż zgodnie z art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. d) ustawy o rehabilitacji) dofinansowanie likwidacji barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych, w związku z indywidualnymi potrzebami osób niepełnosprawnych należy do zadań powiatu. Sąd nie orzekł o kosztach niepłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu przez działającego w sprawie radcę prawnego, gdyż kwestia ta zostanie odrębnie rozstrzygnięta na posiedzeniu niejawnym.