I SO/Gl 2/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk po rozpoznaniu w dniu 21 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M.G. o wstrzymanie wykonania postanowienia Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania postanowienia Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia [...]nr [...] Przedmiot postanowienia Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach (dalej także: "organu", "wierzyciela"), którego dotyczy złożony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (dalej także: "Sądu") przez M. G. (dalej: "wnioskodawcę", "skarżącego") wniosek o wstrzymanie wykonania rozpoznawany w ramach niniejszego postępowania, stanowi częściowe uchylenie oraz utrzymanie w mocy w pozostałym zakresie postanowienia Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w B. z dnia [...] nr [...], wyrażającego stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Pismem z dnia 17 sierpnia 2021 r. wnioskodawca zażądał wstrzymania w całości wskazanego wyżej postanowienia przed jego merytorycznym rozpatrzeniem. Jako główną przyczynę uzasadniającą wniosek wskazał znaczną kwotę, której rozstrzygnięcie dotyczy. Zaprezentował także pokrótce stan faktyczny sprawy, wyjaśniając, iż dotyczy ona nieuregulowanych należności za abonament radiowo-telewizyjny, które naliczono na jego adres, pomimo że nie posiadał zrejestrowanego odbiornika. Zaznaczył, iż na dokumencie rejestracyjnym nie widnieje jego podpis oraz że tego wniosku nie składał, w związku z czym zgłosił sprawę na policję, co skutkowało odmową wszczęcia dochodzenia wobec przedawnienia karalności. Nadto zwrócił uwagę na okoliczność prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego z teściem w okresie od listopada 2014 r. do maja 2019 r. Do wniosku dołączono dokumentację potwierdzającą wyszczególnione przez skarżącego okoliczności. W dniu 25 sierpnia 2021 r. do tut. Sądu wpłynęła przekazana przez organ skarga na postanowienie, którego dotyczy żądanie wstrzymania wykonania, wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi sprawy. Została ona zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Gl 1212/21. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a."), po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 przytaczanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przytoczona regulacja stanowi przy tym wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tym miejscu należy zauważyć, że w orzecznictwie i doktrynie został przyjęty pogląd, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Przesłanki mogące świadczyć o zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu można zatem rozważać dopiero po stwierdzeniu, że akt ten nadaje się do wykonania (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II FZ 631/08). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych odnosi się więc tylko do aktów posiadających przymiot wykonalności. Jakkolwiek każdy akt administracyjny wywołuje określone następstwa prawne, to nie każdy podlega wykonaniu, rozumianemu jako możliwość realizacji płynących z niego uprawnień lub konieczność podporządkowania się określonym w nim obowiązkom. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy bowiem rozumieć spowodowanie – przymusowo bądź dobrowolnie – stanu rzeczy zgodnego z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. np.: Tarno J.P., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122). Podkreśla się, że w istocie problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, jak również aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12, CBOSA). Nie kwalifikują się natomiast do wykonania akty, które dla sprowadzenia stanu w nich określonego nie wymagają podjęcia żadnych czynności ze strony adresata bądź podmiotu uprawnionego, co w szczególności dotyczy aktów administracyjnych odmownych. Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Akt podlega wykonaniu, jeżeli dokonuje zmian w zakresie praw lub obowiązków strony (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt I FSK 431/07, LEX 471074). Przedmiot skargi w niniejszej sprawie stanowi postanowienie wyrażające stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonych przez skarżącego zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Nie zobowiązuje ono skarżącego do jakiegokolwiek działania, nie może zostać również wykonane w trybie przymusowym, przy czym samo zostało wydane w toku postępowania egzekucyjnego. Akt ten nie nakłada na skarżącego żadnych nowych obowiązków, a zatem nie wywołuje bezpośrednich skutków w sferze jego praw bądź obowiązków. W rezultacie należało stwierdzić, że zaskarżone postanowienie stanowi akt prawny, który nie nadaje się do wykonania, co implikuje konieczność stwierdzenia, iż nie można orzec o wstrzymaniu jego wykonania. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.