II SA/Gl 1000/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2013 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na wykonanie robót budowlanych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta G. rozpatrując ponownie złożony doń wniosek (pierwsza decyzja udzielająca pozwolenia na budowę z dnia [...] r. nr [...] została z uwagi na braki przeprowadzonego postępowania uchylona przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...]) zatwierdził projekt budowlany i udzielił Wspólnocie Mieszkaniowej "A" w G. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych obejmujących dobudowę przewodów kominowych i uporządkowanie włączeń do kominów oraz wymianę instalacji gazowej (do istniejących odbiorników gazu) w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w G., określając jednocześnie warunki, które w związku z realizacją inwestycji winny być zachowane. W uzasadnieniu organ I instancji zrelacjonował przebieg przeprowadzonego postępowania administracyjnego, a następnie wskazał, że Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wraz z wnioskiem złożono nadto projekt budowlany sporządzony przez projektanta posiadającego właściwe uprawnienia budowlane, opracowany w oparciu o opinię kominiarską. Projektant złożył oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej oraz zaświadczenie o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego a także informację o obowiązku sporządzenia planu BIOZ. Organ I instancji podkreślił nadto, że stosownie do art. 10 k.p.a. stronom ustalonym, zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. 2006, Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), zapewniono czynny udział w postępowaniu. Organ zaakcentował też, że zgodnie z treścią art. 42 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, z uwagi na nieznaczny stopień skomplikowania robót, wyłączył dla inwestycji obowiązek umieszczania na budowie tablicy informacyjnej, a nadto wskazał, że zakres projektowanych prac budowlanych jest zgodny z treścią wniosku Inwestora i nie narusza interesu osób trzecich. W konsekwencji wniosek uwzględniono w całości. Odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej wniosła właścicielka mieszkania nr [...] w przedmiotowym budynku A. B., wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu A. B. podniosła, iż w budynku występują bardzo duże nieprawidłowości w przebudowanych mieszkaniach środkowych. Para i wilgoć z kuchni i łazienek spowodowała silne zawilgocenie stropów drewnianych. W należącym do niej mieszkaniu nr [...] w pokoju zlokalizowanym nad kuchnią piętro niżej występuje silna deformacja parkietu, zbutwienie stropu a gdy sąsiad piętro niżej gotuje podłoga jest wilgotna. Obecnie w mieszkaniach środkowych nr [...] i nr [...] brak jest prawidłowej wentylacji grawitacyjnej i z odprowadzenia spalin z pieców gazowych dla ciepłej wody użytkowej. Zdaniem A. B. projektant w zatwierdzonym projekcie nieprawidłowo rozwiązał jednak wykonanie wentylacji grawitacyjnej z łazienek i kuchni jak również odprowadzenie spalin z pieców gazowych podłączając ww. przewody do istniejącego komina 0,50 x 0,50 m w pokoju. W dokumentacji przyjęto zbyt długie odcinki poziome kanałów spalinowych dla podgrzewaczy c.w.u. do kominów. W dokumentacji również nie zaznaczono minimalnych spadków przewodów spalinowych podczas gdy zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie "długość pionowych przewodów spalinowych powinna być nie mniejsza niż 0,22 m, a przewodów poziomych ułożonych ze spadkiem co najmniej 5% w kierunku urządzenia nie większa niż 2 m". Strona wskazała też, że nie wszystkie wkłady kominowe mogą zostać zamontowane w kominie oznaczonym symbolem "F", możliwy jest bowiem montaż jedynie jednego wkładu spalinowego. W dokumentacji nie jest nadto opisany sposób montażu wkładów kominowych w kominie. Zdaniem strony stan istniejący komina w praktyce uniemożliwia montaż jakichkolwiek dodatkowych wkładów kominowych. W dokumentacji przewidziano również zwężenie poziomych odcinków wentylacji grawitacyjnej ze średnicy 200 do średnicy 150. Zgodnie ze sztuką budowlaną nie można jednak zmniejszać przekroju kanałów wentylacji grawitacyjnej. Kanały te również powinny zostać ułożone ze spadkiem. W dokumentacji nie załączono nadto pełnej opinii kominiarskiej wraz z pełną inwentaryzacją kominów. Strona zgłosiła także inne uwagi co do szczegółowych rozwiązań przyjętych przez projektanta, podkreśliła także, że komin do którego projektant chce podłączyć przewody spalinowe i wentylacji grawitacyjnej jest już wypełniony od paru miesięcy rurą typu Spiro o średnicy 315 łącznie z kołnierzem Ww. przewód służy dla wentylacji mechanicznej z pomieszczeń i kuchni lokalu użytkowego-gastronomicznego zlokalizowanego na parterze. Projektant mimo stosownych żądań strony nie udowodnił, że istnieje możliwość podłączenia wprowadzenia pozostałych 5 szt. przewodów. Nie ma nadto żadnych przeszkód technicznych w budynku by z mieszkań środkowych nr [...] i [...] poprowadzić wszystkie przewody wentylacji grawitacyjnej i spalinowej bezpiecznie pionowo z łazienek i kuchni. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżone doń rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W uzasadnieniu organ II instancji zrelacjonował przebieg postępowania administracyjnego. Zaakcentował, że podnoszona w odwołaniu kwestia dotycząca prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań technicznych przewodów wentylacyjnych i spalinowych w budynku przy ul. [...] w G. nie może być przedmiotem oceny merytorycznej organu administracji architektoniczno-budowlanej. Zakres sprawdzenia projektu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej określa art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, który to przepis wskazuje jakie kwestie organ winien skontrolować przed wydaniem pozwolenia na budowę. Z przepisu tego wynika, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie posiada uprawnień do badania prawidłowości sporządzenia części architektoniczno-budowlanej projektu budowlanego. Pełną odpowiedzialność za projekt budowlany ponosi projektant i osoba sprawdzająca (w sytuacji gdy sprawdzenie projektu jest wymagane). Zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego osoby te dołączają do projektu budowlanego oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, co w niniejszej sprawie zostało spełnione, ponieważ projektant złożył takie oświadczenie na tytułowej stronie projektu. Nadto, po analizie uwag skarżącej wniesionych pismem z dnia 20 lutego 2012 r., projektant nie dostrzegł potrzeby dokonania zmian w projekcie budowlanym, co szczegółowo wyjaśnił w piśmie złożonym w Urzędzie Miejskim w G. w dniu 7 marca 2012 r. wypełniając obowiązek wynikający z art. 20 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, mówiącego, że do podstawowych obowiązków projektanta należy wyjaśnianie wątpliwości dotyczących projektu i zawartych w nim rozwiązań. Organ I instancji w ramach art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego stwierdził, że projekt budowlany został wykonany w oparciu o ekspertyzę kominiarską, przez osobę uprawnioną, legitymującą się zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego oraz, że projektant złożył oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, a także informację o obowiązku sporządzenia planu BIOZ. Stwierdził również, że Inwestor złożył prawidłowe oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W związku z tym uznał, iż zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ustosunkowując się do argumentów wniesionego odwołania organ odwoławczy podkreślił nadto, że zawarta w projekcie ekspertyza kominiarska została sporządzona przez uprawnionego mistrza kominiarskiego. O tym czy opinia ta jest wystarczająca z punktu widzenia opracowywanego projektu decyduje projektant, który w niniejszej sprawie uznał ww. ekspertyzę za właściwą. Odpowiadając natomiast na zarzut, że nie ma możliwości umieszczenia pięciu przewodów w pionie kominowym oznaczonym literą "F", organ odwoławczy wyjaśnił, że kwestii tej również nie może oceniać z uwagi na ograniczony zakres sprawdzania projektu budowlanego. Podkreślił, że w sytuacji, gdyby w trakcie realizacji inwestycji zarzut powyższy został potwierdzony to zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 4 lit b) Prawa budowlanego projektant ma możliwość wprowadzenia rozwiązań zamiennych w stosunku do przewidzianych w projekcie. Pismem z dnia 23 lipca 2012 r. A. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji, kwestionując twierdzenie Wojewody [...], iż organ administracji architektoniczno-budowlanej nie posiada uprawnień do badania prawidłowości sporządzenia części architektoniczno-budowlanej projektu budowlanego, a pełną odpowiedzialność za projekt budowlany ponosi projektant. Zdaniem bowiem strony opinia techniczna dotycząca oceny poprawności i kompletności dokumentacji budowlanej wykonana przez inż. A. K. wykazała, że dokumentacja zawiera uchybienia formalnoprawne oraz w zakresie rozwiązań technicznych. W związku z powyższym projekt przebudowy kominów w pionie mieszkań nr [...] i [...] nie nadaje się do realizacji. Do skargi strona dołączyła m.in. wskazaną wyżej wykonaną na jej zlecenie opinię techniczną. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo zaakcentował, że do skargi została załączona "Opinia techniczna dotycząca oceny poprawności i kompletności dokumentacji budowlanej budynku mieszkalnego w G. przy ul. [...] " opracowana przez rzeczoznawcę budowlanego, w której to opinii oprócz zarzutów dotyczących nieprawidłowości w zatwierdzonym projekcie, zawarto zarzut, że zatwierdzona przez Prezydenta Miasta G. dokumentacja budowlana nie została sprawdzona przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego - stosownie do art. 20 ust. 1 pkt 2 i art. 20 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Ustosunkowując się do zarzutów organ podtrzymał stanowisko dotychczasowe wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji co do zakresu kontroli jaką organ władny jest przeprowadzić przed udzieleniem pozwolenia na budowę. Podkreślił nadto, że przedmiotem inwestycji jest dobudowa przewodów kominowych, uporządkowanie włączeń do kominów oraz wymiana instalacji gazowej (do istniejących odbiorników gazu). Z przepisów budowlanych nie wynika obowiązek zapewnienia sprawdzenia projektu w przypadku projektowania tego rodzaju robót budowlanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie mogła zostać uwzględniona. Przed przystąpieniem do merytorycznego badania zarzutów skargi Sąd zobligowany był jednak, w pierwszej kolejności, rozważyć kwestię legitymacji skargowej strony skarżącej. Tylko bowiem istnienie tej legitymacji zezwala na rozpatrywanie merytorycznych zarzutów wniesionej skargi i analizę legalności zaskarżonej decyzji. Brak legitymacji prowadzić zaś musi do oddalenia skargi bez badania zasadności zarzutów w niej podniesionych (por. w tej mierze bogate orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym np. wyrok z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt. I OSK 704/09). Wskazania wymaga w tym miejscu, iż stosownie do art. 50 § 1 p.p.s.a. legitymację do wniesienia skargi ma każdy, kto ma interes prawny w jej wniesieniu, a ponadto prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W stosunku do pierwszej kategorii podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi, a więc innych niż prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna, o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje zatem posiadanie interesu prawnego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 15 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 461/06). Interes prawny w rozumieniu przywołanego przepisu musi mieć oparcie w przepisach prawa, to przepis bowiem decyduje o tym, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes. Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracji. Wspomniany interes prawny musi być indywidualnym interesem strony postępowania i dotyczyć jej bezpośrednio. O możliwości żądania wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego decydują zatem przesłanki w znacznej mierze zbliżone do tych, które stanowią podstawę legitymacji procesowej strony w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym (por. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004, s. 89, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2002, s. 129 - 130). Podkreślenia wymaga też, że w postępowaniu administracyjnym do reprezentowania interesu podmiotu zbiorowego - ogółu właścicieli odrębnych lokali tworzących wspólnotę mieszkaniową - co do zasady legitymację ma wspólnota mieszkaniowa, a nie poszczególni członkowie tej wspólnoty, co wynika z art. 6 ustawy z dnia 29 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 z późn. zm.) - por. np. wyrok NSA z dnia 9 września 1998 r., sygn. akt IV SA 2027/96; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Po 596/08. Tylko w wyjątkowych sytuacjach członek wspólnoty może samodzielnie, niezależnie od wspólnoty, wystąpić jako strona postępowania. Może to mieć miejsce wyłącznie wtedy gdy wykaże on swój indywidualny, własny interes (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 419/10; wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 627/06; wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 grudnia 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 725/05; wyrok NSA z dnia 13 grudnia 1999 roku, sygn. akt IV SA 1996/97). Tylko bowiem w takich wyjątkowych przypadkach możliwe jest odstępstwo od ogólnych zasad reprezentowania w postępowaniu administracyjnym podmiotów prawnych o charakterze zbiorowym takich jak wspólnoty mieszkaniowe czy spółdzielnie. W analizowanej sprawie bezspornym jest, że skarżąca A. B. jest członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej "A" w G. W konsekwencji, uznanie, że obok Wspólnoty także skarżąca, będąca członkiem tejże Wspólnoty, posiada legitymację skargową możliwe byłoby jedynie wówczas gdyby wykazała ona istnienie odrębnego, indywidualnego interesu prawnego. Zdaniem Sądu istnienia interesu takiego można w okolicznościach faktycznych sprawy się dopatrzyć. Stosownie bowiem do wskazanego na wstępie projektu budowlano-wykonawczego zakresu przewidywanych robót polegać one mają na uporządkowaniu i dobudowie niezbędnych przewodów kominowych wentylacyjnych i spalinowych w celu cyt. "zapewnienia właściwych i obowiązujących warunków użytkowania lokali mieszkalnych i eksploatacji wewnętrznej instalacji gazowej w budynku"- pkt 4.2 projektu. Projekt wylicza nadto obecne nieprawidłowości w zakresie wentylacji, wskazując m.in. wentylację w należącym do skarżącej mieszkaniu nr [...] (pkt 4.4 projektu). W konsekwencji choć projektowane roboty mają zostać wykonane poza mieszkaniem skarżącej to jednak ich wykonanie potencjalnie oddziaływać może na sytuację w mieszkaniu nr [...], które jak podnosi skarżąca, obecnie jest zawilgocone, ze zniekształconym stropem. Tym samym roboty te mogą mieć wpływ na możliwość i sposób korzystania przez skarżącą ze swojego prawa własności do wyodrębnionego w budynku lokalu. Pomimo uwzględnienia jednak istnienia interesu prawnego skarżącej, a tym samym przysługującej jej legitymacji skargowej, z przyczyn merytorycznych wniesiona przez nią skarga musi zostać oddalona. Jak bowiem wynika zarówno z treści odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej oraz skargi, a także wypowiedzi skarżącej podczas rozprawy przed tut. Sądem w dniu 21 marca 2013 r. w istocie kwestionuje ona nie istotę inwestycji, na którą organ udzielił pozwolenia lecz błędnie, jej zdaniem, zaprojektowany sposób realizacji poszczególnych robót i niewystarczający ich zakres do tego by usunąć wadliwości wentylacyjne powodujące zawilgocenie jej mieszkania, deformację parkietu i zbutwienie stropu. Nie podnosi zatem by zaskarżona decyzja poprzez udzielenie pozwolenia na budowę w jakikolwiek sposób naruszała jej prawa a jedynie wskazuje fakt, iż jej zdaniem zakres prac przewidzianych projektem winien być szerszy, a ich wykonanie technicznie inne niż zaprojektowane. Zdaniem skarżącej zatwierdzający projekt organ nie rozważył zatem wnikliwie poszczególnych przewidzianych w projekcie prac i czynności i nie dostrzegł, że są one w części niemożliwe do realizacji i niewystarczające dla poprawy sytuacji panującej aktualnie w jej mieszkaniu. W konsekwencji, zdaniem skarżącej, decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję pierwszoinstancyjną zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę jest wadliwa jako podjęta bez stosownej kontroli projektu w zakresie skutków projektowanych robót w stosunku do mieszkania skarżącej. Jak z kolei wskazuje organ II instancji za szczegółowe rozwiązania przyjęte w projekcie budowlanym odpowiada projektant a organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest władny rozwiązań tych kontrolować. Ocenę wyrażoną w tej mierze przez Wojewodę [...] należy zdaniem Sądu w pełni podzielić. Stosownie bowiem do art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Przywołane wyżej ustawowe unormowanie zakresu kontroli, którą organ władny jest przeprowadzić rozpatrując wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę nie przewiduje zatem prawa organu do sprawdzania szczegółowych rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym, celowości i racjonalności poszczególnych robót, a także realnej możliwości ich wykonania. Stosownie natomiast do ust. 4 cytowanego artykułu w razie spełnienia wymagań określonych powyżej oraz dochowania wymogów formalnych wniosku określonych w art. 32 ust. 4 ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc wskazane wyżej normy do okoliczności przedmiotowej sprawy wskazać należy, że jak wynika z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych prowadzące postępowanie organy dochowały przewidzianych wyżej wymogów w zakresie obowiązkowej kontroli przedłożonej przez stronę dokumentacji, z dokonanych ustaleń wyprowadzając wniosek, iż określone wyżej wymagania zostały spełnione. Wniosek ten zdaniem Sądu należy podzielić. Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zgodnie z wymaganiami art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Wraz z wnioskiem złożono projekt budowlany sporządzony przez projektanta posiadającego właściwe uprawnienia budowlane, opracowany w oparciu o opinię kominiarską. Projektant złożył oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej oraz zaświadczenie o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego a także informację o obowiązku sporządzenia planu BIOZ. W konsekwencji organ I instancji zobligowany był do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej stronie pozwolenia na budowę. Tym samym prawidłowo też Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją utrzymał rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne w mocy uznając je za pozostające w zgodzie z obowiązującym prawem, odmienne wydane przez organ I instancji rozstrzygnięcie naruszałoby bowiem art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Nie leży bowiem w gestii organów udzielających pozwolenia na budowę kontrola szczegółowych rozwiązań przyjętych w projekcie, analiza ich celowości i realności, bądź rozważanie tego czy są one wystarczające by osiągnąć zamierzony cel inwestycyjny. Pełną odpowiedzialność za projekt budowlany ponosi projektant i ewentualnie osoba sprawdzająca w sytuacji gdy sprawdzenie projektu jest wymagane (zgodzić się w tej mierze należy z organem II instancji, że wąski zakres projektowanych robót ograniczający się do dobudowy przewodów kominowych i uporządkowania włączeń oraz wymiany instalacji w świetle art. 20 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nie wymaga sprawdzenia projektu przez drugą osobę skoro nie wymaga tego nawet projektowanie wyliczonych w przepisie budynków). Zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego projektant dołącza do projektu budowlanego oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, co w niniejszej sprawie zostało spełnione, ponieważ projektant złożył takie oświadczenie na tytułowej stronie projektu. Jak nadto wynika z akt sprawy po analizie uwag skarżącej wniesionych pismem z dnia 20 lutego 2012 r. projektant nie dostrzegł potrzeby dokonania zmian w projekcie budowlanym, co wyjaśnił w piśmie złożonym w Urzędzie Miejskim w G. w dniu 7 marca 2012 r. wypełniając obowiązek wynikający z art. 20 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Projekt budowlany został nadto wykonany w oparciu o ekspertyzę kominiarską, sporządzoną przez uprawnionego mistrza kominiarskiego. O tym czy opinia ta jest wystarczająca z punktu widzenia opracowywanego projektu decyduje projektant, który w niniejszej sprawie uznał ww. ekspertyzę za właściwą. Nadto, jak wskazał organ II instancji, gdyby istotnie okazało się w trakcie robót, że, jak twierdzi skarżąca, któraś z nich niemożliwa jest do realizacji to zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 4 lit b) Prawa budowlanego projektant ma możliwość wprowadzenia rozwiązań zamiennych w stosunku do przewidzianych w projekcie, zgłoszonych przez kierownika budowy lub inspektora nadzoru inwestorskiego. Oceny powyższej co do zakresu dopuszczalnej przed udzieleniem pozwolenia na budowę kontroli dokumentacji przez organ administracji architektoniczno-budowlanej nie zmienia treść dołączonej do skargi, zawierającej szczegółowe zarzuty wobec projektu, sporządzonej na zlecenie skarżącej opinii. Opinia ta nie podlegała zresztą ocenie orzekających w sprawie organów albowiem sporządzona została dopiero po wydaniu przez organ II instancji zaskarżonej decyzji. Jeśli zatem zdaniem strony zakres prowadzonych w mieszkaniach nr [...] i [...] robót budowlanych nie jest wystarczający aby poprawić sytuację wentylacyjną także w jej mieszkaniu (nr [...]) to jako członek Wspólnoty może ona podjąć starania w celu spowodowania by Wspólnota zrealizowała kolejną inwestycję. Jeśli zaś z uwagi wadliwość wentylacji w odczuciu strony budynek, bądź jej mieszkanie nie spełniają wymaganych prawem norm a projektowane prace problemu tego nie rozwiążą to stan budynku podlegać może ocenie przez organy nadzoru budowlanego, nie zaś organy administracji architektoniczno-budowlanej. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.