II SA/Gl 1031/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda (spr.), Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant specjalista Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia danych z ewidencji gruntów i budynków oddala skargę. W dniu 26 kwietnia 2016r. T. P. zwróciła się do Urzędu Gminy M. z wnioskiem o udostępnienie danych z operatu ewidencji gruntów i budynków, w zakresie wskazania numeru księgi wieczystej dla nieruchomości położonych we wsi M., oznaczonych geodezyjnie jako działki nr 1 i nr 2. Swoje żądanie uzasadniła posiadaniem (nieuregulowanego w sposób formalny) prawa do ww. nieruchomości wynikającego z należnego jej spadku. Natomiast uzyskanie numeru księgi wieczystej pozwoli jej na sprawdzenie stanu prawnego w zakresie prawa własności nieruchomości. Stwierdziła, że ostatnim znanym jej właścicielem nieruchomości była jej matka, nie wie, czy po jej śmierci sporządzony został testament pozbawiający ją spadku, a z uwagi, iż nie była nigdy uczestnikiem postępowania w przedmiocie stwierdzenia zasiedzenia ww. nieruchomości na cudzą rzecz - ma prawo znać sytuację prawną gruntów należących do jej rodziny i niej samej. Ponadto uzyskany numer księgi wieczystej pozwoli jej na skierowanie ewentualnych roszczeń do posiadacza działek - władającego całym odziedziczonym gruntem, przyrodniego brata. Pismem z dnia 27 maja 2016r. Starosta [...] wezwał T. P. do uzupełnienia wniosku, poprzez wskazanie interesu prawnego upoważniającego do uzyskania żądanych danych. W wyznaczonym przez organ terminie T. P. nie uzupełniła wniosku. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...] działając na podstawie art. 24 ust. 5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne odmówił udzielenia informacji o numerach ksiąg wieczystych dla wskazanych nieruchomości. W uzasadnieniu organ, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, iż w celu uzyskania informacji o podmiocie ewidencji wnioskodawca musi udokumentować swój interes prawny. To samo dotyczy sytuacji, kiedy przedmiotem wniosku są informacje, które w prosty sposób pozwolą na uzyskanie danych osobowych. Numer księgi wieczystej w ocenie organu jest taką informacją, ponieważ jego pozyskanie pozwala na wgląd do wszystkich działów księgi jak również ksiąg z nią powiązanych. Ponadto organ stwierdził, że numery ksiąg wieczystych mogłyby być wydane w przypadku wezwania przez sąd, który będzie rozpatrywał ewentualny wniosek o roszczenia, o których wnioskodawczyni pisze w swoim piśmie. Pismem z dnia 4 lipca 2016 r. skarżąca, działając przez pełnomocnika, złożyła odwołanie od powyższej decyzji Starosty [...] zarzucając m.in. naruszenie: - art. 20 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 24 ust. 4 i art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy Prawa geodezyjnego i kartograficznego, poprzez błędną wykładnię i nieuzasadnione uznanie, że informacja obejmująca numer księgi wieczystej zawiera dane podmiotów, podczas gdy oznaczenie księgi wieczystej stanowi jawną informację przedmiotową o gruncie, dostępną dla wszystkich podmiotów bez żadnych ograniczeń - co w konsekwencji doprowadziło do wydania błędnej decyzji o odmowie udzielenia informacji o numerach ksiąg wieczystych, - art. 7 w zw. z art. 77 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niewłaściwą ocenę stanu faktycznego sprawy i niezasadne uznanie, iż informacje przedstawione przez wnioskodawczynię, nie są podstawą do udzielenia informacji o numerach ksiąg wieczystych. W uzasadnieniu odwołująca wskazała, że informacje o przedmiocie ewidencji (a takimi zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne są numery ksiąg wieczystych) wydawane są na wniosek bez badania interesu prawnego. Natomiast organ odmowę wydania żądanych informacji uzasadnił łatwością pozyskania danych osobowych z ksiąg wieczystych, co jej zdaniem w świetle brzmienia przepisów jest bez znaczenia. Przedmiotowy wniosek dotyczył bowiem informacji jawnej i ogólnie dostępnej, brak więc było podstaw do żądania wykazania interesu prawnego przez wnioskodawcę. Ponadto zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu, gdyż odwołująca i tak znajduje się w kręgu osób uprawnionych do uzyskania informacji podmiotowej, gdyż posiada interes prawny w tym zakresie. Posiadanie interesu prawnego wynika bowiem z konkretnego stanu faktycznego, z którym związana jest określona norma prawa materialnego przyznająca to uprawnienie. Osoba, której przysługuje interes prawny, ma prawo oczekiwać od organu administracji publicznej pozytywnego załatwienia sprawy. Tym czasem wszystkie okoliczności sprawy wskazują, iż odwołująca nadal jest właścicielem (chociaż nie ujętym w księdze wieczystej), bądź też została pozbawiona prawa własności w skutek uwłaszczenia kogoś innego, albo pominięcia jej przy spadkobraniu, bądź też wskutek upływu czasu. Jednocześnie wskazała, że nie uzupełniła wniosku, na wezwanie Starosty [...] z dnia [...] r. ponieważ wszystkie informacje oraz znane sobie kwestie związane ze swym żądaniem, zawarła już we wniosku. Przyznała przy tym, że nie posiada żadnych dokumentów wskazujących na tytuł własności kogokolwiek ze swojej rodziny do przedmiotowych działek. Decyzją z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego ( tekst jedn. Dz. U. z 2016r. poz. 23 z późn. zm. dalej: "k.p.a."), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając przyjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że informacje zawarte w księdze wieczystej są danymi o charakterze przedmiotowo-podmiotowym. Tym samym, podmiot, który uzyska numer księgi wieczystej danej nieruchomości, będzie mógł z łatwością uzyskać dostęp do danych osobowych właściciela, użytkownika wieczystego, czy też uprawnionego do nieruchomości. Dlatego też żądanie podania numeru księgi wieczystej dotyczy danych o charakterze podmiotowym w rozumieniu art. 24 ust. 5 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, w stosunku do których wnioskodawca musi wykazać się interesem prawnym do ich uzyskania. Ponieważ skarżąca nie przedstawiła żadnego tytułu prawnego do nieruchomości, a powołuje się jedynie na subiektywne odczucie, zgodnie z którym ma uzasadnione prawo do określonego roszczenia od posiadacza, czy właściciela nieruchomości, organ uznał, iż nie legitymuje się ona interesem prawnym w rozumieniu art. 24 ust. 5 pkt 3 powołanej ustawy. Odnosząc się natomiast do argumentów odwołania organ zauważył, iż aby przepisy prawa procesowego (wskazany przez skarżącą obowiązek wskazania właściciela celem wszczęcia postępowania sądowego) mogły zostać uznane za interes prawny niezbędne jest wykazanie aktywności strony, poprzez realizację jej uprawnień procesowych i podjęcia obrony jej (własnego) interesu prawnego. Nie jest zatem legitymowany do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony ten, kto uzasadnia swój interes prawny zdarzeniami i okolicznościami przewidywanymi, które w jego ocenie mogły wystąpić w przeszłości lub mogą wystąpić dopiero w przyszłości. Zdarzenie przyszłe, które będąc co do zasady niepewnym, nie może przesądzać o istnieniu aktualnego interesu prawnego. Organ odwoławczy wskazał, że do uznania konkretnej normy prawa za interes prawny w uzyskaniu informacji podmiotowej nie jest wystarczające przekonanie, że być może, w przyszłości, osobie tej przyznane będzie roszczenie od właściciela lub posiadacza tej określonej nieruchomości, lecz istnieć musi wyraźna norma prawa materialnego, z którego podmiot ten wywodzi swoje prawa. W związku z tym, że informacja o którą zwróciła się odwołująca jest objęta szczególną ochroną, a wnioskodawczyni nie wskazała przepisu prawa materialnego, z którego wynikałby interes prawny w uzyskaniu przedmiotowej informacji, działanie organu I instancji, który w drodze decyzji administracyjnej odmówił wydania żądanej informacji, było zgodne z prawem. Pismem z dnia 15 września 2016r. T. P. reprezentowana przez fachowego pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego tj. art. 20 ust.1 pkt 1 w zw. z art. 24 ust. 4 i art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że informacja obejmująca numer księgi wieczystej stanowi dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane podmiotów o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy oraz uznanie, że wnioskodawczyni nie posiada interesu prawnego do uzyskania tych informacji. Nadto naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę stanu faktycznego sprawy i niezasadne uznanie, iż przekazane przez wnioskodawczynię informacje nie są podstawą do uzyskania numerów ksiąg wieczystych wskazanych nieruchomości. W uzasadnieniu skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w treści odwołania, dodatkowo wskazując, że na podstawie informacji uzyskanej z księgi wieczystej może lepiej ocenić swoje szanse powodzenia w ewentualnych postępowaniach cywilnych. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w całości podtrzymał stanowisko oraz argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji i na tej podstawie wniósł o oddalenie skargi. W toku postępowania sądowego pełnomocnik skarżącej wnosiła i wywodziła jak w treści skargi, jednocześnie przedłożyła zaświadczenie Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w M. z 1959r. na okoliczność potwierdzenia faktu posiadania przez matkę skarżącej gospodarstwa rolnego o powierzchni 0,52ha. Natomiast pełnomocnik organu wnosił i wywodził jak w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy przez organ stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 520 z późn. zm., dalej: "ustawa"). Ustawa ta reguluje, między innymi sprawy dotyczące ewidencji gruntów i budynków (art. 1 pkt 3 ustawy). Do spraw związanych z prowadzeniem ewidencji gruntów odnosi się przepis art. 20 ustawy. Przepis ten w ust. 1 przewiduje, że ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące: 1) gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; 2) budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych; 3) lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej. W myśl art. 20 ust. 2 komentowanej ustawy, w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także: właściciela, a w odniesieniu do nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego - inne podmioty, w których władaniu lub gospodarowaniu, w rozumieniu przepisów o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa znajdują się te nieruchomości (pkt 1a), gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić ich właścicieli – osoby lub inne podmioty, które władają tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania ( pkt 1b), miejsce pobytu stałego lub adres siedziby podmiotów, o których mowa w pkt 1 (pkt 2), informacje o wpisaniu nieruchomości do rejestru zabytków (pkt 3), informację, czy wyróżniony obszar gruntu w całości lub w części objęty jest formą ochrony przyrody ( pkt 4), wartość katastralną nieruchomości (pkt 5), informacje dotyczące umów dzierżawy ( pkt 6). Z powołanych przepisów wynika, że informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają charakter przedmiotowy (dotyczy to informacji, o których mowa w art. 20 ust. 1 i ust. 2 pkt 3, 4 i 5) oraz podmiotowy (odnosi się to do informacji zamieszczonych w art. 20 ust. 2 pkt 1, 2 i 6). Charakter informacji ma istotne znaczenie w świetle - określonych w art. 24 ust. 3, 4 i 5 - zasad dotyczących udostępniania informacji przez starostów. Stosownie do art. 24 ust. 5, starosta udostępnia dane z ewidencji gruntów i budynków zawierające dane podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane, na żądanie: 1) właścicieli oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; 2) organów administracji publicznej albo podmiotów niebędacych organami administracji publicznej, realizujących, na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; 2a) operatorów sieci w rozumieniu ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych; 3) innych podmiotów niż wymienionych w pkt 1 i 2, które mają interes prawny w tym zakresie. Wobec powyższego, wskazać, zdaniem Sądu, należy, że informacje o gruntach, budynkach i lokalach, a więc informacje przedmiotowe, o których mowa w art. 20 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 3, 4 i 5 powyższej ustawy są jawne i powszechnie dostępne. Natomiast dane ewidencji gruntów zawierające dane osobowe właścicieli, czyli podmiotów wskazanych w art. 20 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, oraz wypisy z operatu ewidencyjnego zawierające takie dane osobowe, starosta udostępnia tylko na żądanie podmiotów wskazanych w art. 24 ust. 5 pkt 1 i pkt 2, a na żądanie innych podmiotów - tylko w przypadku wykazania się w tym zakresie interesem prawnym. Skarżąca kwestionuje stanowisko, którego wynikiem jest zakwalifikowanie przez organy w kontrolowanym postępowaniu jej wniosku o wskazanie numeru księgi wieczystej działki, jako wniosku o udostępnienie informacji o charakterze podmiotowo - przedmiotowym, a więc w istocie zawierającej dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy. Wskazania więc, w ocenie Sądu, wymaga, że zgodnie z przepisem art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o księgach wieczystych i hipotece (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 790 z późn. zm.) księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości. Przez stan prawny nieruchomości należy rozumieć prawa i roszczenia wpisane w działach II - IV księgi wieczystej, a więc własność, użytkowanie wieczyste, ograniczone prawa rzeczowe, a także prawa osobiste i roszczenia, o których mowa w art. 16 ust. 2 tej ustawy. Skoro księga wieczysta zawiera powyższe dane, to nie może ulegać wątpliwości, że udostępnienie przez starostę numeru księgi wieczystej nieruchomości jest równoznaczne z udostępnieniem danych o charakterze podmiotowym, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Księga wieczysta zawiera nie tylko powyższe dane, ale i dane o charakterze przedmiotowym zawarte w dziale I. Zatem informacje zawarte w księdze wieczystej są danymi o charakterze przedmiotowo-podmiotowym. Stanowisko takie nie budzi wątpliwości w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2010r., sygn. akt I OSK 1096/09, z dnia 18 lutego 2014r. sygn. akt I OSK 1839/12 dostępne https://cbois.nsa.gov.pl/, wyrok z dnia 21 lipca 2010r., sygn. akt I OSK 1312/09, LEX nr 694346, wyrok z dnia 13 kwietnia 2010r., sygn. akt I OSK 828/09, LEX nr 595560). Dlatego też prawidłowe jest stanowisko organów, że informacja dotycząca numeru księgi wieczystej nieruchomości zawiera w rzeczywistości dane o charakterze podmiotowym - przedmiotowym, czyli dane, które poprzez przedmiot (numery ksiąg wieczystych lub numer ewidencyjny) pozwalają zidentyfikować dane podmiotowe (dane o tożsamości) właścicieli lub innych osób. Wobec powyższego, jeżeli żądanie podania informacji dotyczy numerów ksiąg wieczystych nieruchomości, których właścicielem bądź użytkownikiem wieczystym jest określony podmiot, to dotyczy ono danych o charakterze podmiotowo-przedmiotowym, a nie przedmiotowym jak twierdzi skarżąca. Zwrócić należy również uwagę, że sama skarżąca, uzasadniając swojego żądanie, wskazuje chęć uzyskania danych dotyczących aktualnego właściciela lub posiadacza nieruchomości. Jednakże mając na uwadze, że przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne przewidują dalej idącą ochronę niż przepisy ustawy o ochronie danych osobowych (tak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny z wyroku z dnia 10 czerwca 2010r., sygn. akt I OSK 1097/09 (LEX nr 594889), to w sytuacji żądania udzielenia informacji zawierających dane, o których mowa w art. 24 ust. 5 ustawy, obowiązkiem organu jest badanie posiadania przez podmiot wnioskujący interesu prawnego, ponieważ organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków, udostępniające informacje zawarte w operacie ewidencyjnym, działają na podstawie przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Uzyskanie tych danych jest więc uzależnione od wykazania własnego, indywidualnego interesu prawnego uzasadniającego ich wydanie. Kategoria interesu prawnego jest kategorią materialnoprawną i dlatego dla wykazania takiego interesu należy wskazać przepis prawa materialnego zobowiązujący organ do wydania dokumentu lub uprawniający wnioskującego do jego otrzymania. Przyjmuje się powszechnie, iż treścią interesu prawnego jest generalnie określone prawo podmiotowe, rozumiane jako przyznanie przez przepis prawa jednostce konkretnych korzyści, które można w dany sposób realizować w postępowaniu administracyjnym. Istotą interesu prawnego jest jego oparcie na konkretnej normie prawa materialnego, którą to normę można wskazać jako jego podstawę i z której dany podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Istotną jest również konstatacja, iż interes prawny nie może być wywodzony tylko z faktu istnienia jakiegoś aktu prawnego, czy jakiejś instytucji prawnej. Norma, o którą tu chodzi, nie przyznaje podmiotowi wywodzącemu z niej interes prawny konkretnych uprawnień lub obowiązków, ale daje mu możliwość ochrony w sformalizowanym postępowaniu, powoduje, że podmiot, którego sfery prawnej ona bezpośrednio dotyczy, może skutecznie domagać się np. wydania orzeczenia administracyjnego. Z kolei po jego wydaniu podmiot, którego sfery prawnej dana norma bezpośrednio dotyczy ma uprawnienie do wniesienia wszystkich przewidzianych prawem środków zaskarżenia. W związku z tym starosta mógłby skarżącej udostępnić dane z ewidencji gruntów zawierające dane osobowe właścicieli nieruchomości lub innych osób, w których władaniu znajduje się nieruchomość (art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy), tylko wówczas gdyby okazało się, że skarżąca ma interes prawny związany z nieruchomością, której dane wpisane są do ewidencji gruntów i budynków (art. 24 ust. 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). Skarżąca, jako podmiot nie spełniający przesłanek z art. 24 ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy., nie wykazała jednak istnienia po swojej stronie interesu prawnego w uzyskaniu żądanej informacji, do czego była obowiązana na podstawie pkt 3 ust. 5 tego przepisu. Nie można bowiem uznać za uzasadniające interes prawny strony, przedłożone przez skarżącą dokumenty, z których wbrew temu co twierdzi skarżąca nie wynika, że jej matka była właścicielką wskazanych we wniosku działek. Z aktu własności ziemi z 1976r. wynika natomiast, że właścicielem działek był w tym czasie przyrodni brat skarżącej, jednocześnie brak jest jakichkolwiek dokumentów potwierdzających, w jakich okolicznościach stał się właścicielem tych działek, nie wiadomo zatem, czy nabył tę nieruchomość, czy też była ona przedmiotem dziedziczenia, a jeżeli tak, to po jakich osobach. Niczego do sprawy nie wnosi również przedłożony w toku postępowania sądowego dokument tj. zaświadczenie Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w M. z 1959r., bowiem potwierdza on jedynie, że matka skarżącej posiadała w tym czasie gospodarstwo rolne, przy czym nie wiadomo, czy obejmowało ono działki których dotyczy postępowanie, tym bardziej, że nie zgadza się wskazana w zaświadczeniu powierzchnia gruntu w stosunku do rzeczywistej powierzchni tych nieruchomości. Nadto zaświadczenie pochodzi z okresu poprzedzającego, wydanie aktu własności ziemi, w którym matka skarżącej nie była wskazana jako właściciel. Zgodzić się należy również ze stanowiskiem organów, że podnoszona przez skarżącą okoliczność, że żądane przez nią dane, są jej niezbędne do wszczęcia ewentualnego postępowania cywilnego, nie może stanowić podstawy do wywodzenia z tego interesu prawnego skarżącej w rozumieniu art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy. Wskazać bowiem należy, że ustalenie interesu prawnego sprowadza się do wykazania związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Stąd też zawsze powinna to być norma dająca się indywidualnie określić i wyodrębnić, której treść można do końca ustalić; zawsze też powinna aktualnie i bezpośrednio dotyczyć sytuacji danego podmiotu (zob. J. Zimmermann: Konstrukcja interesu prawnego w sferze działań Naczelnego Sądu Administracyjnego (w:) Administracja, gospodarka, samorząd, H. Olszewski, B. Popowska (red.), Poznań 1997, s. 609 i n.). Jeżeli natomiast akt stosowania danej normy prawnej nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym przysługującym danemu podmiotowi. W ocenie Sądu wbrew twierdzeniom skargi, w przedmiotowej sprawie skarżącej przysługuje jedynie interes faktyczny. Skarżąca nie wskazała bowiem przepisu prawa materialnego, który zobowiązywałby organ do wydania żądanych informacji. Interesu prawnego (jako kategorii materialnoprawnej) w rozumieniu art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie tworzy w szczególności przyszłe ewentualne (hipotetyczne) postępowanie prowadzone przed sądem powszechnym. Nie jest bowiem legitymowany do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony ten, kto uzasadnia swój interes prawny zdarzeniami i okolicznościami przewidywanymi, które w jego ocenie mogły wystąpić w przeszłości lub mogą wystąpić dopiero w przyszłości (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 458/10 i wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 1916/12 ). Z kolei przepisy proceduralne służą jedynie dochodzeniu uprawnień, czy też do ochrony praw, wynikających z prawa materialnego, mają więc rolę służebną wobec przepisów o charakterze materialnym. Wprawdzie dopuszczalne jest wywodzenie interesu prawnego z przepisów prawa procesowego, to jednak niezbędne jest w tym zakresie wykazanie aktywności strony, poprzez realizację jej uprawnień procesowych. Mając na uwadze powyższe argumenty Wojewódzki Sad Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2016r., poz. 718 z późn. zm.) orzekł o oddaleniu skargi.