II SA/Gl 1140/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Asesor WSA Aneta Majowska, Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2023 r. skarg kasacyjnych O. sp. z o.o., P. sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 1140/20 w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 15 lipca 2020 r. nr IFXIV.7840.4.45.2018 w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 1140/20 w całości, 2. oddala skargę, 3. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Starosta [...] decyzją z 25 lipca 2018 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202) zatwierdził dla A. Sp. z o.o. w W. (dalej jako inwestor) projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedsięwzięcia pod tytułem "Budowa Stacji Bazowej Telefonii Komórkowej A. Sp. z o.o. [...] wraz z linią zasilania energetycznego przewidzianej do realizacji na działce nr ewid. 1 położonej we F. przy ul. [...]. W decyzji tej określił warunki, które musza być dochowane dla prawidłowej realizacji przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ ten przedstawił wpierw przebieg prowadzonego postępowania, w tym podejmowane czynności procesowe zmierzające do ustalenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Przybliżono charakterystykę projektowanej inwestycji i wymieniono wszystkie rodzaje anten sektorowych, które maja być zamontowane w ramach realizacji przedsięwzięcia. Przedstawiono rozważania co o zakresu oddziaływania zamontowanych anten sektorowych. Podkreślono przy tym, że inwestycja realizowana jest na terenie, na którym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a zatem uzyskano decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z 2 listopada 2017 r. Z powyższą decyzją nie zgodziła się M. C. (dalej jako strona lub skarżąca), która reprezentowana przez pełnomocnika Z. G. wniosła odwołanie do Wojewody Śląskiego. W odwołaniu tym podniesiono zarzut naruszenia art. 7 i art. 87 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP poprzez sporządzenie decyzji bez podania konkretnej jednostki redakcyjnej rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co uniemożliwia złożenie ewentualnej skargi kasacyjnej, w której wymagane jest odwołanie się do konkretnego przepisu. Jako kolejny wskazano na naruszenie art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 135 ustawy prawo ochrony środowiska poprzez potwierdzenie w decyzji, że inwestycja ograniczy zabudowę na sąsiednich nieruchomościach do konkretnych wysokości, czym naruszono istotę prawa własności i bezzasadnie uprzywilejowano inwestora. W odwołaniu tym przywołano naruszenie art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez takie sformułowanie decyzji, które nie daje możliwości jej odkodowania i nawiązania polemiki z organem administracji. W ramach naruszeń prawa materialnego wskazano na art. 72 ust. 1 pkt. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2008 r. Nr 199 poz. 1227) poprzez przyjęcie, że ocena oddziaływania na środowisko nie jest przeprowadzona dla całości przedsięwzięcia i nie wymaga oceny najgorszego wariantu, czyli z uwzględnieniem maksymalnych tiltów anten. Jako ostatni zarzut podniesiono naruszenie art. 63 ust. 3 wyżej wymienionej ustawy w związku z art. 135 ustawy prawo ochrony środowiska poprzez pominięcie faktu, że w niniejszej sprawie dla przedsięwzięcia istnieje konieczność ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania i tym samym sporządzenia raportu było obligatoryjne. W motywach odwołania rozwinięto argumenty przemawiające za jego zasadnością. Wojewoda Śląski decyzją z 15 lipca 2020 r. nr IFXIV.7840.4.45.2018 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ ten przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przywołał przepisy leżące u podstaw wydania pozwolenia na budowę. Wskazany organ przybliżył charakterystykę projektowanej inwestycji i poruszył kwestię spełniania przez nią wymogów z zakresu ochrony środowiska, a w szczególności ustalenia poczynione w ramach przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko. W następstwie przeprowadzonej analizy organ ten stwierdził, że projektowana inwestycja nie może być zakwalifikowana do inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W dalszej części uzasadnienia organ wyższego stopnia odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, a nawiązujących do zagrożenia dla życia i zdrowia ludzkiego i nie podzielił podnoszonych zastrzeżeń, uznając że projektowana inwestycja jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona, która reprezentowana przez adwokata T. C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej powyższej decyzji zarzucono naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r. poz. 519) w związku z art. 72 ust. 1 pkt. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez ich błędną wykładnię z uwagi na nie uwzględnienie maksymalnej mocy tiltów anten. Ponadto podniesiono zarzut naruszenia art. 8 § 1, art. 11 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że organ nie musi weryfikować dokumentacji technicznej w zakresie faktycznej mocy anten oraz ich pochyleń. Dodatkowo wskazano na brak podania mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta i nie określono danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej oraz nie dokonano wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów. Wnosząc skargę wystąpiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia i o zasądzenie kosztów postępowania w tym zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumenty przemawiające za jej zasadnością i niezbędnością wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze podkreślił, że zostały one podniesione w odwołaniu i stanowiły przedmiot analizy organu wyższego stopnia. Pismem z 7 stycznia 2021 r. [...] Stowarzyszenie [...] złożyło wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu i wnosząc o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia rozpoznawania skargi kasacyjnej w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 360/18. Postanowieniem z 26 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 1140/20 tutejszy Sąd dopuścił wyżej wymienione Stowarzyszenie do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania. Z kolei postanowieniem z 31 maja 2021 r. tutejszy Sąd zawiesił prowadzone postępowanie do momentu rozpoznania sprawy o sygnaturze akt II SA/Gl 360/18. Postanowieniem z 16 maja 2022 r. postępowanie w sprawie zostało podjęte. W trakcie rozprawy przeprowadzonej przed tutejszym Sądem 24 października 2022 r. pełnomocnik uczestnika postępowania A. sp. z o.o. wystąpił o zawieszenie postępowania z uwagi na wszczęcie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowania zakończonego wyrokiem z 21 grudnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z 24 października 2022 r. zawiesił przedmiotowe postępowanie do czasu zakończenia postępowania przed wskazanym powyżej Sądem. Postanowieniem z 28 kwietnia 2023 r. podjęte zostało zawieszone postępowanie. Wyrokiem z 29 maja 2023 r. sygn. akt 1140/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z 25 lipca 2018 r. nr [...] oraz zasądził od Wojewody Śląskiego w Katowicach na rzecz skarżącej kwotę 997 zł. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd uznał, że organom administracji umknęła okoliczność, która wymaga odniesienia się w uzasadnieniu decyzji. Z akt administracyjnych jak również z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, czy przy nałożeniu się poszczególnych wiązek promieniowania anten skierowanych w tym samym kierunku nie zostaną przekroczone poziomy promieniowania, które spowodują zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi. W konsekwencji zamieszczone w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji stwierdzenie o nie zaliczeniu przedmiotowej inwestycji do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest przedwczesne i wymaga uzupełnienia. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z postanowieniami art. 210 § 1 w związku z art. 205 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Od wyroku tego skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł pełnomocnik inwestora, który podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to jest art. 187 § 2 w związku z art. 269 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez odstąpienie od stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 listopada 2022 r. sygn. akt III OPS 1/22 bez przedstawienia zagadnienia prawnego do rozpatrzenia odpowiedniemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ponadto podniesiono zarzut wydania wyroku z naruszeniem art. 133 powyższej ustawy z pominięciem treści dowodów znajdujących się w aktach sprawy i na podstawie twierdzeń, które nie znajdują oparcia w aktach sprawy. Wyrokowi temu zarzucono wydanie z naruszeniem art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c przywoływanej ustawy oraz art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy Prawo budowlane poprzez uchylenie decyzji organu odwoławczego i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, pomimo braku naruszenia przepisów wskazanych przez Sąd. W skardze tej podniesiono zarzut naruszenia postanowień art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że organy pierwszej i drugiej instancji nie przeprowadziły wyczerpującego sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w sytuacji gdy postępowanie w tym zakresie prowadzone było zgodnie z tymi przepisami. Jako kolejny zarzut postawiono naruszenie postanowień art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku § 2 ust. 1 pkt. 7 oraz § 3 ust. 1 pkt. 8 i w związku z § 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez orzekanie w oparciu o przepisy, które zostały uchylone z dniem 4 czerwca 2022 r. i z pominięciem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Jako ostatni zarzut podniesiono naruszenie postanowień art. 141 § 4 postanowień ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c tej ustawy i w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia wyroku. W kontekście tak sformułowanych zarzutów wystąpiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i o oddalenie skargi ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Ponadto wystąpiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację przemawiającą za zasadnością wniesionej skargi kasacyjnej. Kolejną skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł pełnomocnik uczestnika postępowania O. sp. z o.o. w W. W tej skardze kasacyjnej podniósł zarzut naruszenia art. 269 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez odstąpienie od stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 listopada 2022 r. Ponadto podniesiono zarzut naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt. 1 lit a i c powyższej ustawy poprzez brak wskazania, które to przepisy prawa zostały naruszone przez wypowiadające się w sprawie organy administracji publicznej. Dodatkowo wskazano na naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 lit c przywoływanej ustawy w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że wypowiadające się w prawie organy administracji publicznej nie przeprowadziły wyczerpującego postępowania wyjaśniającego i nie dokonały właściwego ustalenia stanu faktycznego. Kolejnym zarzutem uczyniono naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 lit c przywoływanej ustawy w związku z art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy Prawo budowlane poprzez uchylenie decyzji organu odwoławczego i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji gdy organy te w swoich decyzjach nie dopuściły się wskazanych naruszeń prawach. Jako ostatni zarzut poczyniono naruszenie przepisów prawa materialnego, a to § 2 ust. 1 pkt. 7 oraz § 3 ust. 1 pkt. 8 w związku z § 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez nie zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji do interpretacji tych przepisów postanowień uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt III OSP 1/22. Ponadto wystąpiono o zwrot kosztów postępowania w tym zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację przemawiająca za jej uwzględnieniem. W ramach przeprowadzonej rozprawy pełnomocnicy uczestników postępowania, którzy wnieśli skargi kasacyjne podtrzymali swoje stanowiska, a reprezentujący uczestniczące w postępowaniu Stowarzyszenie wniósł o podtrzymanie dotychczasowego wyroku, nadto poinformował Sąd o tym, że zmianie uległ stan własnościowy u inwestora przedmiotowej inwestycji i okoliczność ta winna skutkować podjęciem działań zmierzających do ustalenia czy w dalszym ciągu jest uprawniony do występowania w tym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 1634 ze zm.), wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym, z mocy art. 134 § 1 powyższej ustawy, tej kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Dodatkowo przyjdzie zwrócić uwagę na treść art. 179a powoływanej ustawy. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna. Wskazany przepis umożliwia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach dokonanie autokontroli zaskarżonego wyroku lub postanowienia, od którego przysługuje skarga kasacyjna. Przy czym z woli ustawodawcy, uchylenie zaskarżonego orzeczenia i ponowne rozpoznanie sprawy może nastąpić wówczas, gdy sąd ten uzna, że podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione lub w razie stwierdzenia przesłanek nieważności. Podstawy skargi są oczywiście usprawiedliwione, w szczególności jeżeli sąd bez konieczności pogłębionej analizy ocenia zarzuty i żądania zawarte w skardze kasacyjnej jako uzasadnione. W ocenie Sądu taka właśnie sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Dodatkowo przed rozpoczęciem rozważań o charakterze merytorycznym uwagę należy zwrócić na treść art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przywołanie wskazanego przepisu jest niezbędne, ponieważ mocą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2021 r. sygn. akt II OSK 42/19 uchylono wyrok tutejszego Sądu z 24 sierpnia 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 360/18 oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku – Białej z 28 lutego 2018 r. nr SKO.IX/426/5155/30/17 a także poprzedzającą ją decyzję Burmistrza P. z 2 listopada 2017 r. nr [...]. Równocześnie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 1629/22 uchylony został wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2021 r. sygn. akt II OSK 42/19, a skarga kasacyjna została oddalona. Oznacza to, że dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji pod uwagę muszą być wzięte konsekwencje wynikające z takiego rozstrzygnięcia. Jak bowiem wynika z przywołanego przepisu skład orzekający w niniejszej sprawie jest związany przywoływanym orzeczeniem i wynikającymi z niego skutkami. Dodatkowo w polu widzenia należy mieć postanowienia uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 listopada 2022 r. sygn. akt III OPS 1/22, zgodnie z którą przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, ze zm.) jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten. Przywołane powyżej orzecznictwo sądów administracyjnych determinuje ocenę prawną stanu normatywnego mającego zastosowanie w sprawie. Zgodnie z art. 33 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu; wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wskazany organ sprawdza także kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 przywoływanej ustawy, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10 przedmiotowej ustawy; posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 powyższej ustawy - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 tej ustawy - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane oraz danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. W świetle przywołanych regulacji prawnych stwierdzić należy, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego może być wydana wyłącznie wówczas, gdy dopełnione będą wszystkie wymogi przewidziane przepisami ustawy Prawo budowlane jak również przeprowadzona procedura będzie uwzględniała wszystkie wymogi wynikające z przepisów prawa procesowego, których naruszenie będzie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z treści przywoływanych przepisów, warunkiem wydania prawidłowej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jest sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Brak zgodności projektowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi przeszkodę w wydaniu pozytywnego rozstrzygnięcia. W analogiczny sposób widzieć należy sytuację z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja o zatwierdzeniu projektu budowalnego i udzieleniu pozwolenia będzie możliwa wyłącznie wówczas, gdy treść wskazanej powyżej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu będzie na to zezwalała. Oznacza to, że decyzja taka musi być w obrocie prawnym, a jej treść musi odpowiadać przedłożonemu projektowi budowlanemu. Przedstawione powyżej rozważania pozwalają zauważyć, że w następstwie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 1629/22 uchylony został wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2021 r. sygn. akt II OSK 42/19, a skarga kasacyjna została oddalona. Oznacza to, że dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji pod uwagę muszą być wzięte konsekwencje wynikające z takiego rozstrzygnięcia, a sprowadzają się one do tego, że decyzja o warunkach zabudowy wydana przez organy administracji publicznej w ramach przedmiotowego postępowania jest obowiązująca i wywołująca przewidziane w prawie skutki. Skoro decyzja o warunkach zabudowy obowiązuje, to stanowi podstawę dla podjęcia poddanej kontroli decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. W świetle przedstawionego ustalenia przyjdzie uznać, że poddana sądowej kontroli decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego przedsięwzięcia pod tytułem "Budowa Stacji Bazowej Telefonii Komórkowej A. Sp. z o.o. [...] wraz z linią zasilania energetycznego przewidzianej do realizacji na działce nr ewid. 1 położonej we F. przy ul. [...] jest prawidłowa i odpowiada przepisom prawa. Powyższe ustalenie pozwala uznać, że zarzuty sformułowane we wniesionych skargach kasacyjnych co do naruszeń przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego w wyroku tutejszego Sądu z 29 maja 2023 r. okazały się zasadne i zasługujące na uwzględnienie. Konsekwencją podzielenia stanowiska prezentowanego we wniesionych skargach kasacyjnych stało się uchylenie przedmiotowego wyroku w ramach procedury autokontrolnej przewidzianej art. 179a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przeprowadzone powyżej rozważania pozwalają uznać, że stanowisko prezentowane przez uczestniczące w postępowaniu na prawach strony Stowarzyszenie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pomija ono postanowienia wynikające z uchwały naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 listopada 2022 r. jak i następstwa wyroku tegoż Sądu z 11 stycznia 2023 r. Nie zasługuje na uwzględnienie także stanowisko wyrażone w piśmie z 31 października 2023 r. a poruszające kwestie zmian własnościowych u inwestora. Zauważyć należy, że zmiany te nie wpływają byt prawny tego podmiotu, a tylko taka zmiana stanowiłaby podstawę dla podejmowania stosownych działań. Sąd odstąpił od zasądzenia od Skarżącej na rzecz Skarżących kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania w całości, uznając, że w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 207 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W rozpatrywanej sprawie wyłączną przesłankę uwzględnienia skargi kasacyjnej w ramach autokontroli stanowiły przyczyny leżące po stronie sądu i w żaden sposób nie powinny one obciążać Skarżącej. Brak jest zatem dostatecznych podstaw do tego, by obciążyć stronę, która wniosła skargę do sądu pierwszej instancji, kosztami postępowania kasacyjnego. Jak zasadnie zwraca się uwagę w orzecznictwie sądów administracyjnych, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w okolicznościach niniejszej sprawy na podstawie art. 203 pkt 2 powyższej ustawy pozostawałoby w opozycji wobec obowiązku urzeczywistniania zasad sprawiedliwości społecznej, wynikającego z art. 2 Konstytucji RP. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach, sąd może zastosować odstępstwo od wynikającej z art. 203 powoływanej ustawy zasady pełnej odpowiedzialności finansowej za wynik postępowania (zasady rezultatu) na rzecz zasady słuszności wynikającej art. 207 § 2 przywoływanego aktu, co też w niniejszej sprawie uczyniono (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 25 stycznia 2018 r. II SA/Bk 389/17, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5 maja 2022 r. II SA/Bk 5/22, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2008 r. I FSK 140/07). Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 179a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zdecydował o uwzględnieniu skargi kasacyjnej i uchyleniu zaskarżonego wyroku, ponownym rozpoznaniu skargi Skarżącej i jej oddaleniu na podstawie art. 151 powyższej ustawy.