II SA/Gl 1381/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant Referent- stażysta Aleksandra Gumuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2011 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na wykonanie robót budowlanych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Prezydent Miasta S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił B. K. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych w postaci przebudowy związanej ze zmianą sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny. Inwestycja została przewidziana do realizacji na działce nr "1" przy ul. [...] w S. W podstawie prawnej decyzji organ administracji architektoniczno-budowlanej wskazał art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. W decyzji oznaczony został także obszar oddziaływania obiektu obejmujący oprócz działki inwestora także działkę nr "2" stanowiącą współwłasność małoletnich K. i M. S. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że przedstawiciel ustawowy małoletnich współwłaścicieli sąsiedniej działki wniósł uwagi do przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego. W uwagach tych zarzucił niezgodność tego projektu z decyzją o warunkach zabudowy, brak wznowienia granic nieruchomości na koszt inwestora oraz zbyt mały przydział mocy w związku z projektowanym ogrzewaniem elektrycznym przebudowywanego budynku. Podniósł także sporządzenie projektu zagospodarowania działki na nieaktualnej mapie, na której zostały uwidocznione faktycznie już nieistniejące budynki gospodarcze. W ocenie autora uwag przełożony projekt opracowany został także z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych w zakresie: wysokości i lokalizacji komina, odpowiedniego naświetlenia pomieszczeń w przebudowywanym obiekcie, braku zachowania wymaganych odległości między budynkami. Odnosząc się do tych zarzutów organ administracji architektoniczno-budowlanej wyjaśnił, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dotyczyła zmiany sposobu użytkowania obiektu, a inwestor wystapił również o pozwolenie na jego przebudowę związaną z koniecznością ingerencji w konstrukcję istniejącego obiektu, bez zmiany jego kubatury. Wskazał także, że dla robót budowlanych polegających na przebudowie istniejącego obiektu nie jest wymagane posłużenie się mapą do celów projektowych. Podkreślił przy tym, że projekt zagospodarowania działki został sporządzony na przyjętej do zasobu geodezyjnego mapie zasadniczej przedstawiającej stan faktyczny na działce inwestora i na sąsiednich działkach. W kwestii zarzutu dotyczącego braku wznowienia granic między działką inwestora, a sąsiednią nieruchomością organ wskazał, że projektowana przebudowa nie narusza istniejącego stanu w terenie. Z tego też względu nie ulegnie zmianie odległość przebudowywanego budynku od innych obiektów. Co się tyczy lokalizacji i wysokości komina organ wskazał, że z uwagi na przewidziane w projekcie elektryczne ogrzewanie budynku komin pełnić będzie jedynie funkcję wentylacyjną, co nie powinno powodować uciążliwości dla sąsiedniej zabudowy. W opisie technicznym zamieszczone zostało także zapewnienie projektanta, że przydzielona ilość energii o mocy [...] KW będzie wystarczająca. Wreszcie Prezydent Miasta S. wskazał, że wysokość pomieszczeń mieszkalnych oraz ich doświetlenie jest zgodne z § 72 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm. - dalej zwane rozporządzeniem MI). W odwołaniu od tej decyzji przedstawiciel ustawowy K. i M. S., ich ojciec H. A. S., domagał się jej uchylenia w całości. Zarzucił jej wydanie z naruszeniem art. 3 pkt 2a, pkt 6 i pkt 7a, art. 20, art. 34, art. 35, art.36 ust. 1 pkt 5, art. 54 i art. 47 ustawy Prawo budowlane w powiązaniu z art. 140 i art. 144 k.c., a także z naruszeniem § § 4, 13, 57, 60 i 72 rozporządzenia MI. W uzasadnieniu podał, że z uwagi na usytuowanie przebudowywanego budynku w granicy działki pozwolenie na budowę winno zostać poprzedzone rozgraniczeniem nieruchomości celem sprawdzenia prawdziwości złożonego oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Wskazał jednocześnie, że wydanie pozytywnej decyzji dotyczącej budynku usytuowanego w granicy działek jest możliwe tylko w wyjątkowych przypadkach. W ocenie odwołującego się zaskarżona decyzja nie jest zgodna również z decyzją o warunkach zabudowy ta bowiem dotyczyła zmiany sposobu użytkowania budynku, a zatwierdzony projekt budowlany udziela pozwolenia na budowę, a nie na przebudowę obiektu (wg odwołującego się po wykonaniu robót budowlanych zmianie ulegną parametry istniejącego budynku wskazane w art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego). Odwołujący się sformułował wreszcie całą listę uwag do zatwierdzonego projektu budowlanego powtarzając praktycznie wszystkie zastrzeżenia podniesione przed organem I instancji (poza wysokością i usytuowaniem komina). Niezależnie od tych uwag zakwestionował także sporządzoną inwentaryzację budynku gospodarczego wskazując, że wadliwie opisano w niej fundamenty i pokrycie dachowe, nierzetelnie wykonano pomiary, nie zamieszczono opisu stropu poddasza, nieokreślono odległości między tym stropem a dachem oraz nierzetelny jest także rysunek przekroju bocznego uniemożliwiający opis stanu konstrukcji dachu. Rozwijając tę grupę zarzutów ojciec małoletnich właścicieli sąsiedniej nieruchomości zauważył, że aby prawidłowo opisać konstrukcję dachu budynku należałoby wyburzyć sufit poddasza, co "skutkuje niemożnością udzielenia pozwolenia na budowę ze względu na rozpoczęcie prac budowlanych przed wydaniem pozwolenia". H. S. zarzucił również istnienie rozbieżności między projektem podstawowym i uzupełniającym (różnice w parametrach obiektu i przeznaczenia pomieszczenia na parterze) oraz niekompletność zatwierdzonego projektu (brak określenia rodzaju i wysokości podłóg w pomieszczeniach na parterze). Wreszcie wskazał, że inwestor nie posiada zgody właścicieli sąsiedniej nieruchomości, co "eliminuje wykonanie na zaprojektowanej ścianie fundamentowej tynku wodoodpornego na siatce zbrojącej". Powyższe okoliczności zdaniem odwołującego się dowodzą niewypełnienia przez organ I instancji obowiązku wynikającego z art. 35 Prawa budowlanego. Organ I instancji nie wskazał też sposobu dopuszczenia obiektu do użytkowania. Zdaniem autora odwołania reprezentowani przez niego małoletni wobec braku pełnej zdolności do czynności prawnych nie mogą wystąpić z roszczeniami odszkodowawczymi, o jakich jest mowa w art. 36, art. 37 i art. 63 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Postanowieniem z dnia [...]r. Wojewoda [...] zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie do czasu rozstrzygnięcia przez organy nadzoru budowlanego sprawy dotyczącej prowadzonych, w trakcie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, robót budowlanych na działce nr "1". Wobec umorzenia postępowania toczącego się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w S. oraz utrzymaniem w mocy tego orzeczenia decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] r. podjął zawieszone postępowanie. Pismem z dnia [...]r. ojciec małoletnich K. i M. S. wystapił jednak o ponowne zawieszenie postępowania w sprawie wskazując, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach zawisła skarga jego synów na wskazaną wyżej decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...], działając w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że zmiana sposobu użytkowania związana z wykonywaniem robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę wymagała rozstrzygnięcia w drodze decyzji. W przedmiotowej sprawie należy bowiem wykonać roboty budowlane mające na celu dostosowanie parametrów budynku do wymogów związanych z projektowaną funkcją mieszkalną. Roboty te polegać będą na wykonaniu nowych ścian działowych, nadproży okiennych i drzwiowych, naprawy dachu oraz wymiany jego pokrycia wraz z wykonaniem ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Wykonane zostaną również wewnętrzne roboty instalacyjne i wykończeniowe. W ocenie Wojewody przedłożony przez inwestora projekt budowlany pozostaje w zgodzie z decyzją Prezydent Miasta S. ustalającą warunki zabudowy. Przewidziane w projekcie roboty budowlane nie będą też, wbrew stanowisku odwołujących się, budową lecz przebudową obiektu rozumianą jako zmiana jego parametrów użytkowych i technicznych bez zmiany jego charakterystycznych parametrów. Podkreślił, że wykonanie ocieplenia budynku nie pociąga za sobą zmiany jego charakterystycznych parametrów. W tej kwestii Wojewoda powołał się na § 9 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zgodnie z tymi przepisami dla budynków istniejących dopuszcza się przyjmowanie odległości bez uwzględnienia grubości warstw izolacji termicznej, tynków lub okładzin zewnętrznych, przy czym nie dotyczy to ściany budynku usytuowanej bezpośrednio przy granicy działki. Ten ostatni warunek został uwzględniony przez inwestora, który zrezygnował (w projekcie uzupełniającym) z zewnętrznego ocieplenia ściany znajdującej się w granicy działki. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących możliwości naruszenia granicy między działkami Wojewoda wskazał, że na etapie udzielonego pozwolenia na budowę wystarczającym i w pełni miarodajnym jest przebieg granicy pokazany na projekcie zagospodarowania działki sporządzony na mapie potwierdzonej przez właściwy ośrodek dokumentacji geodezyjno-kartograficznej. Organ odwoławczy stwierdził, że projekt zagospodarowania działki, stanowiący część projektu budowlanego, nie zawiera jednak charakterystycznych rzędnych, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów budowlanych lub ich części oraz istniejącej zabudowy terenów sąsiednich. Uznał to jednakże za dopuszczalne, bowiem projektowane roboty budowlane związane są z przebudową ścian wewnętrznych i nową funkcją obiektu, a zatem podstawowe parametry techniczne istniejącego obiektu budowlanego nie ulegną zmianie. Z tego też względu mimo, że art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego nakazuje sporządzenie projektu zagospodarowania działki na aktualnej mapie to posłużenie się przy opracowaniu projektu mapą nie opatrzoną klauzulą, iż nadaje się ona do celów projektowych stanowi co prawda uchybienie, ale nie ma to wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. W ocenie Wojewody na treść decyzji nie mogły mieć wpływu także zawarte w odwołaniu uwagi dotyczące m.in. nierzetelnej inwentaryzacji budynku oraz innych uchybień (brak spójności między częścią opisową a rysunkami, nieprecyzyjne określenie grubości stropu, brak właściwego oświetlenia pomieszczeń, czy kwestii wysokości podłóg). Przepis art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nakazuje bowiem organowi architektoniczno-budowlanemu badanie zgodności rozwiązań projektowych z przepisami techniczno-budowlanymi tylko w zakresie objętym projektem zagospodarowania działki, a zatem przepis ten nie obejmuje badania rozwiązań szczegółowych zawartych w pozostałej części projektu budowlanego, za które odpowiedzialność ponosi projektant. Dodatkowo Wojewoda zauważył także, że wymienione w odwołaniu nieścisłości i niezgodności dotyczące projektu budowlanego nie mają wpływu na prawa odwołujących się, bowiem nie ograniczają one możliwości prawidłowej zabudowy oraz użytkowania ich działki. Wyjaśnił wreszcie, że do użytkowania przebudowanego obiektu można będzie przystąpić bez konieczności posiadania dodatkowej zgody właściwego organu. Zakończenie przebudowy nie wymaga bowiem ani zawiadomienia organu o zakończeniu tych robót, ani tym bardziej decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie. Odnosząc się do wniosku o zawieszenie postępowania zawartego w piśmie z dnia [...]r. organ odwoławczy wskazał, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji ma charakter ostateczny wniesienie zaś skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje jej wykonania. Tym samym brak było podstaw do ponownego zawieszenia postępowania zwłaszcza, że postanowienie o podjęciu postępowania nie było wcześniej kwestionowane. Skargę do sądu administracyjnego na tę decyzję wniósł małoletni K. S., reprezentowany przez ojca H. A. S. Domagał się w niej uchylenia tego orzeczenia wraz z poprzedzającą go decyzją Prezydenta Miasta S. W uzasadnieniu skargi szczegółowo opisany został przebieg postępowania toczącego się przed organami administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji, ze szczególnym uwzględnieniem treści zarzutów formułowanych przez strony postępowania pod adresem przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego, w tym zarzutów zawartych w odwołaniu wniesionym od decyzji organu I instancji. Następnie przedstawiciel ustawowy skarżącego zakwestionował pogląd Wojewody [...], że błędy i nieścisłości zatwierdzonego projektu budowlanego nie mają wpływu na prawa jego syna, gdyż jego zdaniem winny skutkować decyzją odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego, a nie rozważaniami dotyczącymi naruszenia praw strony postępowania tym wadliwym projektem. W ocenie skarżącego stanowisko takie narusza zasady postępowania administracyjnego sformułowane w art. 6 i art. 7 k.p.a. Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja została wydana także z naruszeniem art. 32 ust. 4 a Prawa budowlanego. Inwestor rozpoczął bowiem roboty budowlane w trakcie trwania postępowania odwoławczego w sprawie o pozwolenie na budowę, a zatem doszło do naruszenia art. 28 tej ustawy. Umorzenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. postępowania w sprawie prowadzonych robót oraz utrzymanie w mocy tej decyzji przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wymagało – zdaniem skarżącego - dokonania własnej oceny zgromadzonych w tej sprawie materiałów przez Wojewodę [...]. Organy nadzoru budowlanego zbadały bowiem sprawę jedynie w kontekście naruszenia art. 48, art. 49b, czy art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego uznając się za niewłaściwe do oceny naruszenia art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. W związku z tym doszło jego zdaniem do naruszenia przez Wojewodę [...] art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a. Organ ten nie zawiesił bowiem postępowania w sprawie do czasu rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargi na wskazaną wyżej decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Ponadto Wojewoda [...] nie wydał postanowienia odmawiającego zawieszenia postępowania, a złożony w tej sprawie wniosek rozstrzygnął w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swoje stanowisko w sposób nieuprawniony powołał się także na przepisy normujące postępowanie przed sądami administracyjnymi. Skarżący zauważył także, że przepisy prawa nie zakazują możliwości wielokrotnego zawieszania postępowania administracyjnego. Podjęcie zawieszonego postępowania i nie kwestionowanie tego przez stronę nie może skutkować odmową uwzględnienia ponownego wniosku strony, jeżeli nie ustała przyczyna zawieszenia postępowania. Tym samym wobec wielu uchybień i naruszeń przepisów prawa w toku postępowania przed organami nadzoru budowlanego wydana przez Wojewodę [...] decyzja była przedwczesna. Prowadzone przez Wojewodę postępowanie odwoławcze nie doprowadziło także do rzetelnego wyjaśnienia i zbadania przedstawionych zarzutów. Skarżący zwrócił wreszcie uwagę na nieprawidłowe posługiwanie się przez organy obu instancji oraz inwestora określeniami dotyczącymi usytuowania spornego obiektu. W sprawie raz bowiem używane były określenia "stoi w granicy działki", a w innym miejscu "stoi przy granicy działki". Tymczasem "pojęcia te mają różne znaczenie i należy w pierwszym rzędzie ustalić położenie budynku, aby móc stwierdzić, czy wydana decyzja nie narusza interesów osób trzecich". Zdaniem skarżącego błędne jest także stanowisko Wojewody dotyczące braku obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu. Mając bowiem na względzie sposób sporządzenia projektu i traktowanie pomieszczeń na parterze raz jako gospodarczych, a innym razem jako mieszkalnych wręcz koniecznym wydaje nałożenie obowiązku dopuszczenia obiektu do użytkowania, aby wyeliminować możliwe naruszenia dotyczące wysokości całego budynku oraz poszczególnych pomieszczeń. W skardze zamieszczony został także wniosek o rozważenie możliwości zawieszenia postępowania sądowego do czasu rozpatrzenia przez WSA w Gliwicach skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zajęte w uzasadnieniu decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał na ich bezzasadność. Dodatkowo organ wskazał, że nie uwzględnił wniosku strony skarżącej o zawieszenie postępowania, bowiem w sytuacji konfliktu interesów niemożliwe byłoby uzyskanie zgody wszystkich stron postępowania. Sąd nie rozważył wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania, bowiem przed wyznaczeniem terminu rozprawy w niniejszej sprawie wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 3 lutego 2009 r., sygn. II SA/Gl 870/09, oddalona została skarga K. i M. S. na wskazaną w aktualnie rozpatrywanej skardze decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 140/10, WSA w Gliwicach zawiesił natomiast z urzędu postępowanie sądowoadministracyjne do czasu rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Gliwicach z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. II SA/Gl 987/08. Zaskarżonym kasacyjnie wyrokiem oddalona została skarga na decyzję SKO w K. z dnia [...]r., nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...]r., nr [...], ustalająca warunki zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na mieszkalny na działce nr "1" w S. W związku z tym, że NSA wyrokiem z dnia 20 października 2010 r., sygn. II OSK 1643/09, oddalił wskazaną skargę kasacyjną postanowieniem z dnia 22 grudnia 2010r, sygn. II SA/Gl 140/10, WSA w Gliwicach, podjął zawieszone postępowanie. Na rozprawie w dniu 16 lutego 2011 r. przedstawiciel ustawowy skarżącego H. S. ponownie wniósł o zawieszenie postępowania sądowego podając, że wystapił do SKO w K. o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy dnia [...] r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów tak prawa materialnego, jak i procesowego w stopniu nakazującym Sądowi jej wzruszenie. W pierwszym rzędzie wskazać należy, że w ocenie Sądu brak było podstaw do kolejnego zawieszenia postępowania sądowego z uwagi na złożony przez skarżących wniosek do SKO w K., w którym domagali się oni stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny. Uzasadniając ten wniosek skarżący wskazali, że działka przewidziana do zainwestowania znajduje się na terenie górniczym, dla którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego wynikający z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze ( Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 19747 ze zm.). Wyjaśnić tutaj przyjdzie skarżącym, że w przypadku stwierdzenia przez SKO w K. nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy dla spornej inwestycji, skarżący oraz jego brat będą mogli wystąpić w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. o wznowienie postępowania w sprawie udzielonego pozwolenia na budowę. Na marginesie zauważyć jednak przyjdzie, że z dołączonej do projektu budowlanego decyzji o warunkach zabudowy wynika iż teren inwestycji został objęty uchwałą Rady Miasta S. z dnia [...]r., Nr [...], o odstąpieniu od obowiązku sporządzenia planu. Przystępując do szczegółowych rozważań dotyczących zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że wbrew zarzutom skargi Wojewoda [...] nie naruszył zasad ogólnych postępowania administracyjnego wynikających z art. 6 i art. 7 k.p.a. W szczególności w uzasadnieniu swojej decyzji organ ten szczegółowo odniósł się do argumentacji podniesionej przez odwołujące się strony postępowania. Stosownie do art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. wyjaśnił odwołującym się, że zakres kontroli projektu budowlanego wyznaczają przepisy zawarte w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W świetle tych przepisów w przypadku pozwolenia na przebudowę budynku gospodarczego na mieszkalny organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek sprawdzić: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Wskazać należy, że na mocy art. 1 pkt 28 lit b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 80, poz. 718 ze zm.) uchylony został, z dniem 11 lipca 2003 r., art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego, który zezwalał organowi zatwierdzającemu projekt na badanie zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5 prawa budowlanego. Tym samym w aktualnym stanie prawnym organy administracji budowlanej mogą odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego jedynie w przypadkach określonych w art. 35 ust. 3 i ust. 5 Prawa budowlanego. Wobec powyższego zasadnie Wojewoda Śląski uznał, że zarzuty zawarte w treści odwołania dotyczące zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi nie mogły mieć wpływu na jego rozstrzygnięcie. Wbrew odmiennym wywodom skarżącego organ odwoławczy przeprowadził także prawidłową ocenę zgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z treścią decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta S. projekt budowlany zmienia bowiem jedynie parametry użytkowe istniejącego budynku gospodarczego nie powodując zmiany jego charakterystycznych parametrów, a w szczególności jego kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości i szerokości, a także liczby kondygnacji. Prawidłowo organ odwoławczy wyjaśnił również odwołującym się, że stosownie do § 9 ust. 3 rozporządzenia MI dokonując pomiaru odległości między budynkami i terenowymi urządzeniami budowlanymi dopuszcza się przyjmowanie wymiarów bez uwzględnienia tynków i wykładzin wewnętrznych. W związku z tym nie można zaakceptować poglądu skarżącego, że projektowane roboty budowlane nie mieściły się w pojęciu przebudowy, o jakim jest mowa w art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego.. Mając na uwadze charakter projektowanej inwestycji zgodzić się przyjdzie z Wojewodą [...], że dopuszczalne było pominięcie w części rysunkowej projektu zagospodarowania działki elementów wymaganych przepisem § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz. U. Nr 120, poz. 1133 – dalej rozporządzenie w sprawie projektu budowlanego). Po zrealizowaniu inwestycji nie ulegną bowiem zmianie rzędne, wymiary i wzajemne odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich Skarżącemu przyznać należy rację, że stanowiący część projektu budowlanego projekt zagospodarowania działki nie został sporządzony na właściwej mapie wskazanej w art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego. Stosownie do tego przepisu projekt ten bowiem winien zostać sporządzony na aktualnej mapie. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie projektu budowlanego winna to być w szczególności kopia aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Tymczasem mapa, na której została sporządzona część rysunkowa projektu zagospodarowania działki została opatrzona adnotacją, że nie może służyć ona do celów projektowych. Z adnotacji tej wynika także, że przedmiotowa kopia mapy zasadniczej jest jednak zgodna z oryginałem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Odnosząc się do tej kwestii wskazać należy, że przepisy ustawy Prawo budowlane ani też rozporządzenia w sprawie projektu budowlanego nie definiują co należy rozumieć pod pojęciem kopii aktualnej mapy zasadniczej. Z kolei zgodnie z art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) ilekroć w tej ustawie jest mowa o mapie zasadniczej - rozumie się przez to wielkoskalowe opracowanie kartograficzne, zawierające aktualne informacje o przestrzennym rozmieszczeniu obiektów ogólnogeograficznych oraz elementach ewidencji gruntów i budynków, a także sieci uzbrojenia terenu: nadziemnych, naziemnych i podziemnych. Z przywołanej definicji ustawowej wnosić należy, że wydawane z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego kopie mapy zasadniczej winny zawierać aktualne informacje. W przypadku zatem gdy inwestor przedłożył projekt zagospodarowania działki sporządzony na kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, nie można skutecznie postawiać mu zarzutu, że kopia tej mapy nie spełnia wymogów przewidzianych przepisami prawa tylko w oparciu o zamieszoną na tej kopii informację iż "nie może ona służyć do celów projektowych. Informacja taka stanowi bowiem jedynie ostrzeżenie, że po sporządzeniu oryginału mapy zasadniczej mogło dojść do zmiany stanu na gruncie. W przypadku postępowania związanego z przebudową istniejącego budynku posadowionego w granicy nieruchomości istotną zmianą uniemożliwiającą sporządzenie projektu zagospodarowania działki na kopii mapy opatrzonej takim ostrzeżeniem byłaby zmiana przebiegu granic działki inwestora, natomiast praktycznie pozbawione znaczenia byłyby ewentualne zmiany sieci uzbrojenia terenu, czy też zmiany zabudowy sąsiednich działek. W sprawie tymczasem bezsporne jest, że w trakcie kontrolowanego postępowania nie zostało wszczęte - co przyznał wprost przedstawiciel ustawowy skarżącego - postępowanie mające na celu rozgraniczenie nieruchomości inwestora z nieruchomością stanowiącą współwłasność skarżącego i jego brata. Nie miało też miejsca wznowienie znaków granicznych między działką inwestora, a działką w granicy której jest posadowiony stanowiący przedmiot postępowania budynek gospodarczy. Mając na uwadze przywołane okoliczności należy zgodzić się z Wojewodą [...], że sporządzenie projektu zagospodarowania działki na mapie opatrzonej klauzulą, że nie może służyć ona do celów projektowych co prawda stanowi uchybienie, ale w tej konkretnej sprawie nie miało ono wpływu na rozstrzygniecie istoty sprawy. Na poparcie tego twierdzenia przywołać należy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zamieszczony w wyroku z dnia 16 marca 2009 r., sygn. II OSK 1719/07, [w:] LEX nr 530046. Zgodnie z tym poglądem "art. 4 Prawa budowlanego statuuje zasadę wolności budowlanej, mającą z kolei zapewnić inwestorowi zrealizowanie jego zamierzenia budowlanego zapobiegając poszukiwaniu w formalistycznie rozumianych przepisach przeszkód w tym zakresie". Pozbawiony podstawy prawnej był też zarzut dotyczący braku nałożenia na inwestora w decyzji o pozwoleniu na budowę obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie przebudowanego obiektu. Stosownie do art. 54 Prawa budowlanego do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i art. 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu. Jednocześnie wskazać należy, że realizacja robót budowlanych objętych kontrolowanym pozwoleniem nie mieści się w przypadkach wymienionych w art. 55 Prawa budowlanego. Zasadnie tym samym Wojewoda wskazał, że do użytkowania obiektu inwestor może przystąpić bez pozwolenia na użytkowanie. Zaaprobować należy także pogląd organu, że w sprawie nie będzie także wymagane zgłoszenie o jakim mowa w przywołanym przepisie, bowiem przebudowa obiektu budowlanego nie jest budową, co wynika wprost z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Niezasadny jest wreszcie zarzut dotyczący naruszenia przez Wojewodę [...] przepisów postępowania poprzez odmowę zawieszenia postępowania w sprawie wniosku stron powołujących się na przesłankę wskazaną w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Odnosząc się do tego zarzutu stwierdzić należy, że zgodnie z powszechnie podzielanym w doktrynie , jak i orzecznictwie poglądem wniesienie skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję innego organu nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W przypadku bowiem, gdy zagadnienie wstępne należy do właściwości organu administracji publicznej trwały charakter posiada już decyzja ostateczna, co wynika z art. 16 § 1 k.p.a. (por. wyr. NSA z dnia 14 lutego 2001 r., III SA 3226/99, niepubl.). Tym samym pozbawiony podstaw był zgłoszony do Wojewody [...] wniosek aktualnego skarżącego i jego brata, w którym domagali się zawieszenia postępowania w sprawie do czasu rozpatrzenia przez WSA w Gliwicach skargi na ostateczną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Wojewoda [...] wcześniej prawidłowo uznał, że wynik toczącego się przed organami nadzoru budowanego postępowania w sprawie prowadzenia przez inwestora robót budowlanych z naruszeniem art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi zagadnienie wstępne w sprawie o udzielenie temu inwestorowi pozwolenia na budowę. Mając zatem na uwadze unormowanie wynikające z art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego organ ten postanowieniem z dnia [...]r., działając w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę. Następnie jednak w związku z ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymującą w mocy decyzję organu i instancji, którą umorzono postępowanie w sprawie podjął postanowieniem z dnia [...]r. zawieszone postępowanie. Postanowienie to nie zostało zaskarżone, a tym samym stosownie do art. 126 w zw. z art. 110 k.p.a. wiązało ono organ, który je wydał. Wskazać też trzeba, że skarga K. i M. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. wpłynęła do WSA w Gliwicach w dniu [...]r., a zatem blisko miesiąc przed podjęciem przez Wojewodę postępowania w sprawie. Inna kwestia to nierozpatrzenie we właściwej formie ponowionego wniosku o zawieszenie postępowania. Podzielając pogląd, że co do zasady wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie administracyjnej winien zostać rozstrzygnięty przez organ w formie postanowienia należy uznać, że w opisanych okolicznościach rozstrzygnięcie tego wniosku w ramach decyzji administracyjnej nie stanowiło naruszenia prawa pozwalającego Sądowi na wzruszenie tej decyzji. Ponowiony przez strony wniosek o zawieszenie postępowania w istocie kwestionował bowiem niezaskarżalne już w zwyczajnym trybie administracyjnym postanowienie, którym podjęto postępowanie w sprawie. Rozważając kwestie zawieszenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę na uwadze należy mieć także unormowanie wskazane w art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego. Przeprowadzone rozważania dowodzą, że kontrolowana decyzja Wojewody [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta S. pozostają w zgodzie z przepisami Prawa budowlanego. Decyzje organów obu instancji nie naruszają także, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, przepisów postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ).