II SA/Gl 1822/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda (spr.),, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2014 r. sprawy ze skargi K.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Pismem z dnia [...] r. [...] Komendant Wojewódzki Policji wystąpił, na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz.1137) oraz art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151 ze zm.) do Starosty [...] z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji K. M. do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień, w związku z otrzymaniem 29 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od dnia [...]r. do dnia [...]r. (m.in. w dniu [...]r. w miejscowości K. i w dniu [...]r. w miejscowości S. ). Pismem z dnia [...]r. Starosta [...] zawiadomił K. M. o wszczęciu z urzędu postępowania w powyższej sprawie, pouczając o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego w terminie 7 dni. Zawiadomienie zostało skutecznie doręczone stronie w dniu [...]r., która skorzystała z przysługującego jej uprawnienia i zapoznała się z aktami sprawy. W dniu [...]r. akta sprawy przeglądał także pełnomocnik strony. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy – Prawo o ruchu drogowym skierował K. M. na kontrole sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego w zakresie kierowania pojazdami kat. B. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik K. M., podnosząc zarzuty naruszenia art. 7 i 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej zwanej k.p.a.) wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Wnoszący odwołanie zarzucił organowi brak podjęcia czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności ustalenia, czy strona faktycznie dopuściła się wykroczeń drogowych w dniach [...] i [...]r. Wskazał także na brak sporządzenia pisemnego protokołu ze złożonych w siedzibie organu w dniu [...]r. wyjaśnień strony wskazujących, że nie popełnił on w tym okresie wykroczeń drogowych. Nadto, decyzja w sprawie została wydana przed upływem siedmiodniowego terminu wyznaczonego stronie do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Tym samym uniemożliwiono stronie oraz jej pełnomocnikowi złożenie wniosków dowodowych przed wydaniem decyzji. Zdaniem pełnomocnika strony powyższe naruszenia miały wpływ na błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy. W dniu [...]r. w godzinach od [...] do [...] K. M. przebywał bowiem w pracy w T., a o fakcie rzekomego popełnienia wykroczenia dowiedział się dopiero na skutek zawiadomienia o wszczęciu postępowania o skierowaniu na badania. Wykroczeń dopuściła się zaś inna osoba, podając dane osobowe K. M. Dane sprawcy wykroczenia nie zostały zaś zweryfikowane przez funkcjonariuszy policji z żadnym dokumentem potwierdzającym jego tożsamość. Według pełnomocnika strony, organ pierwszej instancji dysponując wyjaśnieniami strony, winien wobec tego wystąpić do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji o przesłanie dokumentów dotyczących ukarania sprawcy wykroczeń w dniach [...] i [...]r., a następnie przeprowadzić dowód z opinii biegłego grafologa na okoliczność autentyczności podpisu K. M. na tych dokumentach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. odwołania nie uwzględniło i decyzją z dnia [...]r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy – Prawo o ruchu drogowym, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienia do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty, na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Wskazując na orzecznictwo sądów administracyjnych, Kolegium podkreśliło, że decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji wydana na podstawie powyższego przepisu ma charakter związany. Organ nie ma zatem wyboru co do możliwości skierowania lub odstąpienia od niego w przypadku złożenia wniosku przez właściwego komendanta Policji. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest fakt, że [...] Komendant Wojewódzki Policji wystosował do Starosty [...] wniosek o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji K. M., informując o otrzymaniu przez niego liczby 29 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Taki wniosek był zaś wystarczający do wszczęcia postępowania w sprawie. Natomiast kwestia prawidłowości danych (liczby punktów, daty i miejsca zdarzeń) podanych we wniosku Komendanta leży poza zakresem działania Starosty, który jest związany informacjami przekazanymi przez Policję i nie posiada uprawnienia do badania prawidłowości postępowania w związku z którym naliczone zostały określonemu kierowcy punkty karne. Jednocześnie, Kolegium zgodziło się z zarzutem naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania administracyjnego poprzez brak sporządzenia protokołu z czynności zaznajomienia się strony z materiałem dowodowym w sprawie oraz za zasadny uznało zarzut wydania decyzji Starosty przed upływem terminu wyznaczonego stronie na złożenie w sprawie wyjaśnień. Naruszenia te, zdaniem Kolegium, nie miały jednak wpływu na wydaną w sprawie decyzję, gdyż wystarczającą przesłanką do jej wydania był wniosek komendanta Policji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. nr [...] pełnomocnik K. M. podniósł zarzuty naruszenia: - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego – dowodu z opinii biegłego grafologa; - art.7 i art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem słusznego interesu skarżącego polegającego na prawie do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, a także w sposób godzący w zasadę zaufania do władzy publicznej; - art. 10 k.p.a. poprzez brak umożliwienia skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie, skutkujący nie złożeniem przez skarżącego wniosku o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W oparciu o te zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...]. W uzasadnieniu skargi zwrócił uwagę, że przywołane przez organ odwoławczy orzeczenia sądów administracyjnych, w których wskazano na związanie organu danymi z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, dotyczą innych stanów faktycznych, a mianowicie sytuacji, w których skarżący kwestionowali poprawność skierowania ich na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, podczas gdy odbyli oni szkolenia zmniejszające liczbę przyznanych im punktów karnych. Pełnomocnik zaakcentował odmienność stanu faktycznego niniejszej sprawy, wyjaśniając, że wystąpił do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z wnioskiem o wykreślenie niezasadnie przypisanych punktów karnych. Organ ten odmówił dokonania tej czynności. Oznacza to, że skarżący nie ma w jakim trybie weryfikować zasadności naliczenia mu punktów w ewidencji. Żaden z organów państwowych nie wyraża bowiem woli wyjaśnienia tej sprawy. Nadto, pełnomocnik skarżącego wskazał, że organy obu instancji naruszyły art. 10 § 1 k.p.a. – Starosta wydał decyzję przed upływem siedmiodniowego terminu do zaznajomienia się strony z materiałem dowodowym, a Kolegium w ogóle nie zawiadomiło strony o możliwości zapoznania się z tym materiałem. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wydaną decyzję organu odwoławczego, gdyż skarżący miałby możliwość złożyć stosowne wnioski i dowody – powiadomiłby organ o fakcie wniesienia do Sądu Okręgowego w C. wniosku o wznowienie postępowania wykroczeniowego zakończonego spornymi mandatami karnymi, a także o złożeniu zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez przyjęcie i podpisanie mandatu karnego przez inną osobę posługującą się danymi skarżącego oraz wezwaniu [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji do usunięcia niezasadnie przypisanych punktów karnych. W konsekwencji skarżący mógłby, w oparciu o treść art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. złożyć wniosek o zawieszenie postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Ponownie podkreśliło związanie organu wnioskiem komendanta Policji przy wydawaniu decyzji o skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji również w rozpatrywanej sprawie, która zapadła w odmiennym stanie faktycznym niż opisane przywołanych przez ten organ orzeczeniach sądów administracyjnych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Kolegium wyjaśniło, że nie prowadziło w sprawie postępowania dowodowego uzupełniającego i orzekło w oparciu o dokumenty zebrane w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Na rozprawie w dniu 13 marca 2014 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę i zawarte w niej wnioski oraz zarzuty. Złożył także do akt sprawy kserokopię aktu oskarżenia przeciwko D. M., oświadczając, że w dniu [...]r. w wyniku dobrowolnego poddania się karze zapadł w tej sprawie wyrok, jednakże nie doszło do weryfikacji liczby punktów przypisanych skarżącemu w ewidencji kierowców. Pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnień zostało zawieszone, a skarżący nie poddał się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie Na wstępie wskazać należy, że sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności ze stanem faktycznym i prawnym obowiązującym na dzień jej wydania. Zaskarżoną decyzją organ II instancji utrzymał w mocy decyzję wydaną na podstawie art.114 ust.1 pkt 1 lit.b ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity - Dz. U. z 2012r.,poz.1137 ze zm., dalej "ustawa"), zgodnie z którym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienia do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty, na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art.130 ust.1 ustawy. W art. 130 ustawy, uregulowana została kwestia ewidencji kierowców, naruszających przepisy oraz ewidencja posiadanych przez nich punktów, za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Zgodnie z tym przepisem, to Policja prowadzi ewidencję kierowców, naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu, przypisuje się odpowiednią liczbę punktów, w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego, wpisane do ewidencji, usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu, kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć, przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, którzy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy, przekroczyliby liczbę 20 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Kierowca wpisany do ewidencji o której mowa w ust. 1 ustawy, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Zgodnie z art. 130 ust. 4 ww. ustawy, Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem właściwym do spraw transportu i Ministrem Sprawiedliwości, ze względu na konieczność dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobiegania wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, został upoważniony do określenia w drodze rozporządzenia: 1. sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego; 2. warunków i sposobu prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz trybu występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji; 3. programu szkolenia i jednostek upoważnionych do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3; 4. liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia; 5. podmiotów uprawnionych do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust. 1. W wykonaniu tak zakreślonej delegacji ustawowej, w rozporządzeniu z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego ( Dz. U. 2012r. poz. 488) wskazano, że ewidencję takich kierowców prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych (§ 3 ust. 1). Określono na jakich zasadach organ prowadzący ewidencję usuwa punkty z tej ewidencji (§ 5). Osoba zainteresowana ma przy tym prawo uzyskać od Policji ustną informację lub zaświadczenie o wpisach ostatecznych lub tymczasowych, dotyczących punktów odpowiadających dokonanym przez nią naruszeniom. Informacji udziela się lub wydaje się zaświadczenie w siedzibie organu prowadzącego ewidencję, albo - w miarę możliwości technicznych - w innej jednostce Policji (§ 9 ). Poza tym, informacji o wpisach udziela się podmiotom wymienionym w § 10 rozporzadzenia. Z kolei, zgodnie z § 7 ww. rozporządzenia, komendant wojewódzki Policji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy, w razie przekroczenia przez kierowcę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Wprowadzenie do porządku prawnego systemu punktowego za naruszenie przepisów ruchu drogowego miało na celu zdyscyplinowanie i wdrażanie kierowców do przestrzegania obowiązujących przepisów ruchu drogowego oraz zapobieganie wielokrotnemu łamaniu tych przepisów. W sytuacji gdy kierujący pojazdem, przekroczy ustalony limit 24 punktów w ciągu roku, od dnia pierwszego naruszenia przepisów, musi liczyć się z negatywnymi konsekwencjami, takimi jak zatrzymanie prawa jazdy ( art. 135 ust.1 pkt 1 lit. g), skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji ( art.114 ust 1 pkt 1 lit. b). Natomiast nie wywiązanie się z nałożonego obowiązku, skutkuje wydaniem decyzji o cofnięciu uprawnień (art.140 ust.1 pkt 4 lit.a) Mając na uwadze treść zarzutów skargi stwierdzić należy, że istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy kwestii, czy organ orzekający w sprawach o skierowaniu kierowcy na egzamin sprawdzający kwalifikacje w związku z przekroczeniem przez kierowcę limitu 24 punktów karnych, ujawnionych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji, jest uprawniony by samodzielnie, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, uwzględniać - niezależnie od treści wpisu istniejącego w ewidencji – okoliczności mające wpływ na zmianę liczby punktów. Analiza powołanych na wstępie regulacji prawnych prowadzi do wniosku, że ewidencja, o której mowa w art. 130 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym jest swego rodzaju rejestrem (wykazem), w którym wpisów dokonuje wyłącznie uprawniony do tego organ Policji. On tylko również ma kompetencję do usuwania punktów karnych, przyznanych na podstawie wpisu ostatecznego. W sytuacji bowiem, w której danemu podmiotowi zostało przyznane prawo do prowadzenia określonej ewidencji, rejestru czy innego wykazu (w braku odmiennych postanowień) tylko ten podmiot jest odpowiedzialny za prawidłowe jego prowadzenie i zgodność z prawem dokonanych wpisów. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że - zgodnie z jednolitym orzecznictwem sądowoadministracyjnym (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 127/13, z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1203/11 i I OSK 1306/11, z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 413/11, z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 73/11, z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt 1721/10, z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1456/09, z dnia 7 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1451/09 i postanowienie z dnia 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1413/11 publik. na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl) - wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialnoprawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W przypadkach spornych więc, tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji. Inny organ administracyjny, w toku prowadzonego przez siebie postępowania, takich kompetencji nie posiada i jest związany treścią danych zawartych w ewidencji. Uzasadnionym zatem jest pogląd, że ani starosta, ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowania w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Organy te - po myśli art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - wiąże wniosek komendanta wojewódzkiego Policji o skierowanie danego kierowcy na egzamin sprawdzający jego kwalifikacje, który to wniosek jest składany, gdy w ewidencji wykazane zostało, że kierowca ten przekroczył limit 24 punktów karnych. Zgodnie bowiem z ww. przepisem kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 cytowanej ustawy ( por. wyroki: NSA z dnia 15 marca 2012r., sygn. akt I OSK 413/11, LEX nr 1136703, NSA z dnia 11 stycznia 2012r., sygn. akt I OSK 147/11, LEX nr 1113246, NSA z dnia 9 grudzień 2011r., sygn. akt I OSK 73/11, LEX nr 1149428) W tym stanie rzeczy jako nietrafne należało uznać zarzuty skarżącego zgodnie z którymi zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy powinny przeprowadzić postępowanie dowodowe mające na celu ustalenie prawidłowego naliczenia punktów przez właściwego komendanta wojewódzkiego Policji. Analiza treści przepisu będącego podstawą wydania zaskarżonej decyzji, tj. art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b ustawy i zawartym w nim zwrotem cyt. "sprawdzeniu kwalifikacji podlega..." wyraźnie wskazuje, iż jest to decyzja o charakterze związanym, co oznacza, że organ kierujący, a więc starosta nie ma uprawnień do badania celowości otrzymanego od organu policji skierowania, czy prawidłowości naliczenia przez ten organ liczby punktów karnych. Wobec powyższego, w rozpatrywanej sprawie nie można zarzucić organom naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a., gdyż zebrany materiał dowodowy był wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji. Przyjęcie stanowiska zaprezentowanego w uzasadnieniu skargi doprowadziłoby do sytuacji w której nie było by żadnej pewności, ile punktów karnych zostało danemu kierowcy przyznane. Inna ich ilość wynikałaby z wpisów zawartych w ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji, a inna - byłaby przyjmowana jako fakt w prowadzonym przez dany organ postępowaniu administracyjnym. Niewątpliwie taki stan rzeczy prowadziłby również do obejścia przepisów prawa, gdyż organ niebędący komendantem wojewódzkim Policji, prowadząc własne postępowanie dowodowe na okoliczność ustalenia ilości naliczonych kierowcy punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, w ten sposób w rzeczywistości decydowałby o ich ilości. W rezultacie ewidencja policyjna stawałaby się całkowicie zbędną. Nadto w ten sposób inny organ administracyjny, uznając, że stan faktyczny jest odmienny, niż wynika to z zapisów istniejących w ewidencji, niejako "poprawiałby" zawarte w niej dane. Taka zaś sytuacja powodowałaby, że to nie sąd administracyjny sprawowałby kontrolę administracji publicznej, a kontrolę tę sprawowałby de facto inny organ administracyjny, choć takich uprawnień nie posiada. Nie można zgodzić się również z twierdzeniem skargi, że naruszenie przez organ I instancji 7- dniowego terminu do wypowiedzenia się strony przed wydaniem decyzji, uniemożliwiło stronie skuteczne złożenie wniosku o zawieszenie postępowania. Należy wskazać, że skarżący złożył w terminie odwołanie od decyzji starosty, w treści którego nie podnosił okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do zawieszenia postępowania. Z wnioskiem o zawieszenie postępowania nie wystąpił również do organu odwoławczego, który ponownie rozpoznawał sprawę. Zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. w stosunku do zaskarżonej decyzji, poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. To w niniejszej sprawie nie miało miejsca, gdyż organ odwoławczy nie przeprowadził żadnego dodatkowego postępowania dowodowego, a tym samym skarżący nie musiał się zapoznawać z innym niż w pierwszej instancji materiałem dowodowym. Na marginesie wskazać należy, że gdyby nawet organ miał wiedzę stanowiącą podstawę do zawieszenia postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., to i tak zgodnie z art.100 § 2 k.p.a. w sytuacji gdy zawieszenie mogłoby spowodować niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego, organ administracji publicznej może załatwić sprawę, rozstrzygając zagadnienie wstępne we własnym zakresie. Niewątpliwie dopuszczenie do ruchu kierowcy, który przekroczył dozwoloną ilość punktów karnych, bez sprawdzenia jego kwalifikacji, stanowiłoby zagrożenie dla życia oraz zdrowia innych uczestników ruchu drogowego. Reasumując podkreślić należy, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów, nie można skutecznie zakwestionować ilości punktów wpisanych do ewidencji, bowiem organy prowadzące to postępowanie nie są uprawnione do korygowania wpisów dokonanych przez organ prowadzący ewidencję. Trafnie zatem organy oceniły stan faktyczny i prawidłowo oparły swe rozstrzygnięcie na przepisie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Z tych wszystkich powodów skarga nie mogła doprowadzić do podważenia zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012r. poz.270, z późń. zm. ) skargę oddalił.