II SA/Gl 228/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej w kwestii zażalenia na postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 13 czerwca 2017 r. o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy postanawia odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2017 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach oddalił wniosek A. M. o przyznanie praw pomocy w zakresie obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych – obejmujących wpis od skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu postanowienia starszy referendarz sądowy wskazał, że dochód skarżącej wynosi około 4.300 zł, natomiast jej łączne udokumentowane wydatki wynoszą około 1.100 zł zatem do dyspozycji skarżącej pozostaje kwota około 3.000 zł. W postanowieniu wskazano, że jako koszty ponoszone przez skarżącą nie wzięto pod uwagę zobowiązań kredytowych ponieważ – pomimo wezwania – skarżąca nie wskazała w jakim celu zostały one zaciągnięte. Ponadto, skarżąca działa za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika zatem można przyjąć, że liczyła się z koniecznością uiszczenia wpisu zarówno od skargi, jak i od skargi kasacyjnej. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 22 czerwca 2017 r. Pismem z dnia 28 kwietnia 2017 r. profesjonalny pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 228/17 o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że faktyczne koszty ponoszone przez skarżącą wynoszą około 3385 zł ponieważ skarżąca spłaca dwa kredyty oraz kredyt swojej matki, w związku z czym miesięczna wysokość raty to 1680 zł. Ponadto, skarżąca wydaje na paliwo miesięcznie 400 zł, na ubezpieczenie samochodu 395 zł rocznie oraz ponosi koszt zajęć pozalekcyjnych córki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), od zarządzeń i postanowień wydanych przez referendarza sądowego na podstawie art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. W świetle powołanej wyżej regulacji wniesione w niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie referendarza sądowego należało ocenić jako niedopuszczalne. W istocie, wniesiony środek zaskarżenia zawiera wszelkie elementy, które pozwoliłyby zakwalifikować go jako sprzeciw na postanowienie referendarza. Niemniej jednak należy mieć na uwadze, iż tylko strona działająca przed sądami administracyjnymi bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ma prawo do uzyskania niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych i skutków ich zaniedbań. (art. 6 p.p.s.a.). Tymczasem przedmiotowe zażalenie zostało sporządzone i wniesione przez adwokata, a więc przez profesjonalnego pełnomocnika, od którego należy się spodziewać świadomego doboru właściwych środków zaskarżenia. Nie ulega natomiast wątpliwości, że zamiarem pełnomocnika było wniesienie zażalenia, o czym świadczy wyraźne oznaczenie tego środka zaskarżenia i zaadresowanie go do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach – czyli w trybie przewidzianym dla zażaleń. Zawiera nadto oznaczenie zaskarżonego orzeczenia jako wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, podczas gdy postanowienie zostało wydane przez starszego referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach. Zgodnie z art. 260 § 2 p.p.s.a. od postanowienia referendarza wnosi się sprzeciw do Sądu jako do sądu drugiej instancji. Powyższe stanowisko Sądu nie jest odosobnione. Zwrócić należy uwagę na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II GZ 510/12, z 10 stycznia 2013 r., sygn. akt I FZ 565/12, z 23 października 2009 r., sygn. akt I OZ 992/09, z dnia 22 października 2015 r., sygn. akt I OZ 1311/15, z dnia 20 października 2016 r., sygn. akt I GZ 566/16 oraz sygn. akt I GZ 569/16, W tym stanie rzeczy przedmiotowe zażalenie, jako niedopuszczalne, podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.