I OZ 1311/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec po rozpoznaniu w dniu 22 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia adwokata P.G. na postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 1501/14 o przyznaniu wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi J.P. na decyzję Rektora [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów postanawia odrzucić zażalenie. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie postanowieniem z dnia 6 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 1501/14, po rozpoznaniu wniosku adwokata P.G. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z tytułu sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 1501/14 odrzucającego skargę J.P. na decyzję Rektora [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów, przyznał w/w pełnomocnikowi kwotę 147,60 zł, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Powyższe postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 14 lipca 2015 r. Pismem procesowym z dnia 15 lipca 2015 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym – 21 lipca 2015 r.) zatytułowanym "zażalenie" i skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, pełnomocnik skarżącego – adwokat P.G., zaskarżył w/w postanowienie referendarza sądowego, wnosząc o jego zmianę i przyznanie na jego rzecz kwoty 442,80 zł, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Stosownie do treści art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., czynnością wykonywaną przez referendarzy sądowych jest wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków. Wobec powyższego stwierdzić należy, że wniesione przez pełnomocnika skarżącego zażalenie z dnia 15 lipca 2015 r. na postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy, jest niedopuszczalne. Wprawdzie wniesiony środek zaskarżenia zawiera wszelkie elementy, które pozwoliłyby zakwalifikować go jako sprzeciw na postanowienie referendarza, niemniej jednak należy mieć na uwadze, że tylko strona działająca samodzielnie przed sądami administracyjnymi ma prawo do uzyskania potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczenia jej o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań (art. 6 p.p.s.a.). W realiach niniejszej sprawy przedmiotowe zażalenie zostało sporządzone i wniesione przez profesjonalnego pełnomocnika, od którego należy spodziewać się świadomego doboru właściwych środków zaskarżenia. Nie ulega wątpliwości, iż zamiarem pełnomocnika było wniesienie zażalenia, o czym świadczy wyraźne oznaczenie tego środka zaskarżenia i zaadresowanie go do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie – czyli w trybie przewidzianym dla zażaleń. Sprzeciw wnosi się natomiast do Sądu pierwszej instancji. Powyższe stanowisko aprobowane jest również w orzecznictwie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 stycznia 2015 r. sygn. akt II FZ 1813/14; z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt II GZ 510/12, z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn. akt I FZ 565/12; z dnia 23 października 2009 r. sygn. akt I OZ 992/09; z dnia 14 stycznia 2014 r. sygn. akt II FZ 1450/13, publ. www.cbois.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 w związku z art. 180 i art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu.