II SA/Gl 247/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek,, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2014 r. sprawy ze skargi P. N. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia w sprawie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie legalności wykonanych robót budowlanych oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (dalej zwany [...]WINB), działając w oparciu o art. 134 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) - dalej zwanej k.p.a. – stwierdził niedopuszczalność zażalenia P. N. wniesionego na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. ( dalej zwanego PINB) z dnia [...] r., nr [...]. Postanowieniem, od którego zostało wniesione zażalenie PINB odmówił zawieszenia postępowania w sprawie legalności wybudowania budynku letniskowego na położonej w B. działce nr 1 , obr 1. W uzasadnieniu tego orzeczenia organ I instancji podał, że w toku postępowania P. N. powołując się na przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wystąpił z wnioskiem o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Wójta Gminy B. zagadnienia wstępnego, a to złożonego przez niego oraz dwie pozostałe współwłaścicieli działki nr 1 wniosku o zmianę obowiązującego planu miejscowego. W przekonaniu organu złożony przez współwłaścicieli nieruchomości wniosek o zmianę planu miejscowego nie stanowił jednak zagadnienia wstępnego, o jakim jest mowa w powołanym we wniosku przepisie postępowania administracyjnego. Organ I instancji stwierdził także brak podstaw do zawieszenia postępowania w oparciu o przepis art. 98 § 1 k.p.a., gdyż postępowanie w sprawie było prowadzone z urzędu. Uzasadniając postanowienie o niedopuszczalności wniesionego zażalenia [...]WINB powołał się na wykładnię art. 101 § 3 k.p.a. zawartą w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2013 r. II OSK 2296/12 (wyrok dostępny na http://www.nsa.gov.pl ), w którym wskazano, że zgodnie z aktualnie obowiązującym brzmieniem art. 101 § 3 k.p.a. na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania zażalenie nie przysługuje. W skardze, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach P. N. domagał się uchylenie tegoż postanowienia wskazując na przeprowadzona przez organ niewłaściwą wykładnię art. 101 § 3 k.p.a. W przekonaniu skarżącego użyty w dyspozycji tego przepisu zwrot "w sprawie zawieszenia postępowania" jednoznacznie wskazuje, że chodzi o każde postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania, a nie tylko na postanowienia o zawieszeniu postępowania czy odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. W doktrynie i orzecznictwie - jego zdaniem - dość jednolicie wskazuje się bowiem na taką wykładnię omawianego przepisu, a organ odwoławczy oparł swoje orzeczenie na bezrefleksyjnej analizie orzeczenia NSA. W opinii skarżącego wynikająca z ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. zmiana art. 101 § 3 k.p.a. dotyczyła rozszerzenia zakresu zaskarżalności rozstrzygnięć w przedmiocie zawieszenia postępowania o postanowienia o odmowie podjęcia zawieszonego postepowania, a nie jak twierdzi organ zawężenia zakresu zaskarżania tych rozstrzygnięć. Zdaniem skarżącego zaskarżone postanowienie zdaje się pomijać, że prawa interesy stron postępowania mogą zostać naruszone w równym stopniu zawieszeniem postepowania , jak i odmową jego zawieszenia. W odpowiedzi na skargę [...]WINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta jest sprawowana w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu aktów administracyjnych z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisami proceduralnymi. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest postanowienie stwierdzające niedopuszczalność wniesienia zażalenia wydane w oparciu o art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. Postanowienie to zapadło w postępowaniu wstępnym prowadzonym przez organ odwoławczy. Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy ma na tym etapie postępowania obowiązek stwierdzenia w drodze postanowienia niedopuszczalności odwołania czy uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Stosownie zaś do art. 144 k.p.a. przepisy dotyczące odwołań stosuje się odpowiednio do zażaleń. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, że zażalenie może być wnoszone tylko na postanowienia enumeratywnie wyliczone w kodeksie. Jeżeli zatem przepis będący podstawą rozstrzygnięcia organu I instancji nie przewiduje zażalenia w odniesieniu do danego postanowienia, to ten środek zaskarżenia nie przysługuje stronom. Przepis art. 101 § 3 k.p.a. w brzmieniu wprowadzonym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6 poz. 18) przewiduje, że stronie służy zażalenie na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Aktualna redakcja tego przepisu w ocenie Sądu jest jasna, aczkolwiek w pierwszym okresie po wejściu w życie wskazanej ustawy zmieniającej w orzecznictwie oraz doktrynie pojawiły się poglądy wskazujące na dalszą aktualność stanowiska zajętego przez NSA w uchwale z dnia 22 maja 2000 r. sygn. akt 0PS 4/00 ( ONSA 2000/4/137). W ostatnim okresie czasu ukształtowała się jednak jednolita linia orzecznicza wskazująca na niedopuszczalność zażalenia na odmowę zawieszenia postępowania ( por. dla przykładu poza cytowanym w zaskarżonym postanowieniu wyrokiem NSA z dnia 18 czerwca 2013 r. , II OSK 2296/12, LEX Nr 1356312, także m.in. wyroki NSA z dnia 30 stycznia 2014 r., II OSK 1993/12, LEX Nr 1450845, czy WSA w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2013 r. , II SA/Wa 1332/12, LEX Nr 1367757, z dnia 7 listopada 2013 r., II SA/Wa 2102/12, LEX Nr 1411199, z dnia 28 listopada 2013 r., II SA/Wa 1388/13, LEX Nr 1407323 i z dnia 14 marca 2014 r. , II SA/Wa 21/14, LEX Nr 1467963). W ostatnio wskazanym wyroku zwrócono uwagę na konieczność nie tylko literalnej wykładni omawianego przepisu, ale także na wnioski wypływające z jego wykładni celowościowej i systemowej prowadzonej w związku z zasadą szybkości postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 12 k.p.a. i rozwiniętą m.in. w art. 35 tej ustawy. Podzielając w całej rozciągłości te poglądy należy zatem stwierdzić, że z woli ustawodawcy postanowienia o odmowie zawieszenia postepowania administracyjnego oraz o podjęciu zawieszonego postepowania należy traktować jako niezaskarżalne. Rozpoznając niniejszą sprawę dostrzec należy, że postanowienie PINB o odmowie zawieszenia postępowania zawierało błędne pouczenie informujące strony o przysługującym im prawie wniesienia zażalenia do organu II instancji. Zgodnie z art. 112 w zw. z art. 126 k.p.a. błędne pouczenie w postanowieniu co do prawa wniesienia zażalenia, powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Niemniej jednak stwierdzić należy, że błędne pouczenie nie może tworzyć praw dla strony postępowania, które nie zostały przewidziane w obowiązujących przepisach, a co za tym idzie nie dawało ono skarżącemu prawa do złożenia zażalenia. Tym samym to pouczenie pozostawało bez wpływu na legalność podjętego przez organ II instancji rozstrzygnięcia, które jest prawidłowe, gdyż postanowienie, na które złożone zostało zażalenie miało charakter niezaskarżalny. Odnosząc się do wniosku skarżącego z dnia 17 lipca 2014 r. o odroczenie terminu rozprawy wskazać należy, że termin w jakim wniosek ten został złożony oraz jego uzasadnienie nie pozwalało Sądowi go uwzględnić. Skarżący wniosek swój uzasadnił bowiem przebywaniem na wcześniej zaplanowanym urlopie wypoczynkowym w okresie od 26 lipca do dnia 8 sierpnia 2014 r. nie wskazał jednak gdzie będzie przebywał w trakcie tego urlopu. W szczególności nie podał czy urlop ten będzie spędzał w znacznej odległości od miejsca stałego zamieszkania, co mogłoby mu utrudnić ewentualny osobisty udział w rozprawie oraz nie wykazał braku możliwości reprezentowania go na rozprawie przez pełnomocników w osobach chociażby uczestniczek postępowania, a to córki A. N. w 1/2 współwłaścicielki nieruchomości, na której posadowiony został sporny budynek, czy małżonki będącej także współwłaścicielką tej nieruchomości. Dodać należy, że zawiadomienie o terminie rozprawy skarżący P. N. otrzymał już w dniu 3 lipca 2014 r., a zatem skoro przedmiotowy urlop został zaplanowany, jak podał "ze znacznym wyprzedzeniem" to mógł on złożyć przedmiotowy wniosek z większym wyprzedzeniem. Poza wszystkim wskazać należy na obowiązki nałożone na sądy administracyjne przepisem art. 7 p.p.s.a. nakazującym sądowi podejmowanie rozstrzygnięć zmierzających do szybkiego załatwienia sprawy i dążenia do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. Stosownie do art. 107 p.p.s.a. nieobecność stron lub ich pełnomocników nie wstrzymuje rozpoznania sprawy. Wreszcie stosownie do art. 109 tej ustawy rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inna przeszkodą. Żadna z tych okoliczności nie miała jednak miejsca w kontrolowanej sprawie. W szczególności faktu korzystania z urlopu wypoczynkowego nie można traktować jako nadzwyczajnego wydarzenia czy przeszkody, o jakich mowa w ostatnio cytowanym przepisie Mając na uwadze powyższe uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną .