II SA/Wa 21/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Iwona Dąbrowska Sędzia WSA – Janusz Walawski Sędzia WSA – Ewa Grochowska – Jung (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2014 r. sprawy ze skargi R. C. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania – oddala skargę – Komendant [...] Policji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia R. C. pozwolenia na broń palną myśliwską, z uwagi na uzyskanie prawomocnego od dnia [...] lutego 2013 r. wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 2012 r. sygn. akt [...] uznającego go winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., tj. kierowania w dniu [...] lipca 2012 r. w ruchu lądowym w miejscowości [...] gmina [...] woj. [...] samochodem marki [...] o nr rej. [...] w stanie nietrzeźwości przy zawartości w I badaniu 0,32 mg/l, II badaniu 0,29 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, za co skazano go na karę [...] miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze [...] godzin w stosunku miesięcznym i środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych wszystkich kategorii na okres jednego roku. W dniu [...] lipca 2013 r. R. C. złożył do organu wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską, wskazując, że będzie się ubiegał o wcześniejsze zatarcie skazania. Komendant [...] Policji postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] odmówił zawieszenia postępowania. Organ w uzasadnieniu stwierdził, iż nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w art. 97 § 1 k.p.a., stanowiących podstawę do zawieszenia postępowania administracyjnego z urzędu, brak jest także podstaw do zawieszenia tego postępowania w myśl art. 98 § 1 k.p.a.. Jednocześnie organ pouczył skarżącego, iż na postanowienie to służy zażalenie. Na to postanowienie skarżący złożył zażalenie do Komendanta Głównego Policji, w którym poinformował, iż do dnia [...] września 2013 r. złoży do Sądu wniosek o zatarcie skazania, jednocześnie wniósł o przedłużenie terminu aby mógł skorzystać z przysługujących mu w myśl art. 10 § 1 k.p.a., uprawnień w prowadzonym postępowaniu z uwagi na fakt, iż do dnia [...] sierpnia 2013 r. przebywać będzie poza miejscem zamieszkania. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 134 w zw. z art. 141 § 1, art. 142 i 268a Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z dyspozycją art. 141 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie tylko wtedy, gdy kodeks tak stanowi. Tymczasem zgodnie z art. 101 § 3 k.p.a. stronie służy zażalenie tylko w przypadku zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Natomiast w myśl art. 142 k.p.a. postanowienie, na które nie służy zażalenie strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Jak z powyższego wynika, w przedmiotowej sprawie organ I instancji błędnie pouczył stronę, że na postanowienie w sprawie odmowy zawieszenia postępowania przysługuje zażalenie, podczas gdy takiego zażalenia przepisy prawa nie przewidują. Skoro zatem przepisy prawa procesowego nie ustalają możliwości wniesienia środka zaskarżenia na postanowienie w przedmiotowej sprawie, to zażalenie na nie jest w myśl art. 134 k.p.a. niedopuszczalne. Nie można więc rozpatrzyć go co do istoty, bez względu na to czy sformułowane w nim zarzuty są zasadne czy nie, ponieważ organ I instancji nie zakończył postępowania decyzją merytoryczną, a tylko jej wydanie oraz wniesienie przez stronę odwołania pozwoli Komendantowi Głównemu Policji, m. in. na zbadanie słuszności i celowości postanowienia odmawiającego zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia R. C. pozwolenia na broń palną myśliwską. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie R. C. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazał, że złożył wniosek o zawieszenie postępowania, ponieważ będzie się starał o zatarcie skazania. Natomiast gdy zatarcie skazania nastąpi, toczące się w stosunku do niego postępowanie będzie bezzasadne. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W myśl aktualnego brzmienia art. 101 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) dalej "k.p.a.", na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Powyższa treść przepisu art. 101 § 3 k.p.a. została wprowadzona przepisem art. 1 pkt 17 lit. b ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18). Natomiast stosownie do poprzednio obowiązującej treści przepisu art. 101 § 3 k.p.a., na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania stronie służyło zażalenie. Jak stwierdza się w orzecznictwie, po wskazanej nowelizacji, aktualną treść art. 101 § 3 k.p.a. należy odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 2296/12). Przyjmuje się m.in. że skoro w omawianym przepisie posłużono się zwrotem "w sprawie odmowy podjęcia postępowania", przez który ustawodawca rozumie jedynie postanowienia negatywne, to nie ma podstaw, aby w stosunku do postanowień "w sprawie zawieszenia postępowania" dokonywać wykładni rozszerzającej ten zwrot, zamiast ograniczać go wyłącznie do postanowień o zawieszeniu postępowania. Za koniecznością takiej interpretacji art. 101 § 3 k.p.a. przemawia również wykładnia celowościowa i systemowa, bowiem istotą jego nowelizacji było pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a wiec na postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. Uzasadnienia takiego rozwiązania należy upatrywać w zasadzie szybkości postępowania wyrażonej w art. 12 k.p.a., wymagającej od organu administracji publicznej wnikliwego i szybkiego działania w sprawie, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Postępowanie administracyjne co do zasady powinno być zakończone w terminach określonych w art. 35 k.p.a. Powyższa konkluzja jest w ocenie Sądu zasadna, bowiem trudno przyjmować, aby racjonalny ustawodawca z jednej strony wprowadzał mechanizmy udrażniające przebieg postępowania, a z drugiej strony utrzymywał te, które mogą służyć jego przedłużaniu. Dodać należy ponadto, że strona niezadowolona z postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania, nie zostaje pozbawiona możliwości jego kontroli, bowiem zgodnie z treścią art. 142 k.p.a., wskazane wyżej rozstrzygnięcie można kwestionować w odwołaniu od decyzji i ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu drugiej instancji. Ponadto na takie właśnie przyczyny wykluczenia zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, wskazywano w uzasadnieniu rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Sejm RP VI kadencji, nr druku 2987) i ten sam argument przemawia również za wykluczeniem zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. Niezależnie od powyższego należy zwrócić uwagę na regulacje dotyczące możliwości zaskarżenia postanowień w przedmiocie zawieszenia postępowania, które zawarto w procedurze sądowoadministracyjnej, bowiem zgodnie z brzmieniem art. 193 § 1 pkt 3 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest zwieszenie postępowania, a w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi żadnych wątpliwości fakt, że uregulowanie to nie dotyczy postanowień o odmowie zawieszenia postępowania (por. np.: postanowienie z dnia 15 września 2008 r. sygn. akt II OZ 856/08, z dnia 13 stycznia 2009 r. o sygn. akt II GZ 301/08 i z dnia 18 maja 2010 r. sygn. akt II OZ 407/10). Wskazać ponadto należy, że przedstawiona argumentacja stanowi odzwierciedlenie ukształtowanych na tle przedmiotowego zagadnienia poglądów Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienia z dnia 15 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 2921/12 oraz sygn. akt II OSK 2991/12; wyrok z dnia 8 maja 2013 r. sygn. akt I OSK 2148/11). Również orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych prezentuje zbieżne z powyższym stanowisko (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Bk 513/11; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 112/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 13 września 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 464/12; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 września 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 715/11; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1443/12; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 208/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 lutego 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 991/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 1165/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 1134/13). Zatem nie budzi wątpliwości w judykaturze, że na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania zażalenie nie przysługuje (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 29 września 2011 r. sygn. akt II SA/Bk 466/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 630/12, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 kwietnia 2013 r. o sygn. akt II SA/Kr 159/13). Mając powyższe na względzie uprawnione jest stanowisko, że zażalenie na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego w świetle aktualnie obowiązującego brzmienia art. 101 § 3 k.p.a. jest niedopuszczalne. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.