II SA/Gl 33/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2025 r. sprawy ze skargi T. P. na zarządzenie pokontrolne Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Katowicach z dnia 4 listopada 2024 r. nr 105/2024 w przedmiocie odpadów 1. uchyla zaskarżone zarządzenie pokontrolne, 2. zasądza od Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Katowicach na rzecz skarżącego 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. T.P. (dalej "Skarżący") wniósł skargę na zarządzenie pokontrolne Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Katowicach (dalej "ŚWIOŚ" lub "Organ") z 4 listopada 2024 r., nr 105/2024. Zaskarżonym zarządzeniem pokontrolnym Organ działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 425; dalej "u.i.o.ś.") oraz ustaleń udokumentowanych protokołem kontroli nr [...] zarządził: 1) dokonać aktualizacji posiadanej decyzji Marszałka Województwa Śląskiego, znak [...] z 29 grudnia 2022 r. w zakresie pojemności jednego z silosów służącego do magazynowania substancji wykorzystywanych w procesie przetwarzania; 2) prowadzić na bieżąco poprawną ewidencję odpadów zgodnie ze stanem rzeczywistym. Termin realizacji obowiązku określonego w pkt 1 zarządzenia został określony do 29 listopada 2024 r., zaś w pkt 2 - na bieżąco. Ponadto w zarządzeniu wyznaczono na dzień 29 listopada 2024 r. termin przesłania do Organu pisemnej informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu pokontrolnym naruszeń. Zarządzenie zostało skierowane do Skarżącego jako osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą pod M. W uzasadnieniu zarządzenia ŚWIOŚ wskazał, że kontrola przeprowadzona u Skarżącego w dniach od 4 września do 4 października 2024 r. wykazała nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska. Skarżący posiada decyzję Marszałka Województwa Śląskiego z 29 grudnia 2022 r. ze zmianami, na mocy której udzielono mu zezwolenia na przetwarzanie odpadów w postaci ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych, żużli i popiołów. Zgodnie z pkt 1.2 ww. decyzji "Substraty do procesu przetwarzania będą magazynowane w celu zapewnienia ciągłości procesu produkcyjnego w zależności od potrzeb w dwóch silosach o pojemności 30 m3 i 20 m3. Łączna pojemność silosów została określona na 50 m3". W trakcie kontroli stwierdzono, że na terenie zakładu znajdują się dwa silosy będące częścią instalacji do przetwarzania odpadów. Skarżący dokonał zgłoszenia instalacji do przetwarzania odpadów na podstawie art. 152 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. W zgłoszeniu pojemność silosów została określona zgodnie z ww. decyzją Marszałka Województwa Śląskiego. Jednakże faktyczna pojemność jednego z silosów wynosi 29,9 m3, a zatem jest niezgodna z pkt 1.2 decyzji z 29 grudnia 2022 r. Stan faktyczny w zakresie pojemności silosu winien być zgodny z zapisami ww. decyzji, a zatem należy dokonać jej aktualizacji. Następnie Organ wskazał, że zgodnie z zapisami decyzji z 29 grudnia 2022 r. w procesie przetwarzania odpadów w instalacji odzysku może powstawać zarówno odpad o kodzie 19 12 12 – inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11), jak i produkt handlowy stanowiący środek poprawiający właściwości gleby lub nawóz organiczno-mineralny. Na podstawie sprawozdania o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami nr [...] ustalono, że w 2023 r. odzyskowi w instalacji do przetwarzania odpadów w postaci ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych, żużli i popiołów poddano odpady o kodzie 19 08 05, tj. ustabilizowane komunalne osady ściekowe. Odzysk odpadów nastąpił w procesie R3. Skarżący utrzymuje, że w wyniku odzysku odpadów nastąpiła utrata statusu odpadów, wyprodukowano polepszacz gleby w ilości 2190,84 Mg. Natomiast z informacji uzyskanych od przedstawiciela zakładu, w roku 2024 w okresie od 1 stycznia do 6 września wytworzono w przedmiotowej instalacji polepszacz gleby w ilości 3823,80 Mg. Jednocześnie na podstawie prowadzonej przez zakład ewidencji odpadów w systemie BDO ustalono, że w wyniku prowadzonego przetwarzania w ww. instalacji w latach 2023 i 2024 nie wytworzono odpadów. Skarżący nie legitymuje się pozwoleniem na wprowadzanie do obrotu środka poprawiającego właściwości gleby – w opinii Organu taka decyzja jest wymagana w świetle postanowień decyzji z 29 grudnia 2022 r. W związku z tym polepszacz gleby nie stanowi produktu (nie nastąpiła utrata statusu odpadów), tylko odpad o kodzie 19 12 12. Z protokołu przyjęcia informacji, stanowiącego załącznik nr 17 do protokołu kontroli wynika, że wytwarzany "polepszacz gleby" jest gromadzony na terenie zakładu do czasu dopuszczenia go do obrotu. Wbrew zatem twierdzeniom Skarżącego produkt ten nie był wykorzystywany na terenach własnych, tym bardziej, że Skarżący o takim zamiarze nie informował Organu. Wobec tego powstały odpad powinien być ewidencjonowany na kartach ewidencji odpadów w systemie BDO w zakładce odpady wytworzone. Skarżący w ewidencji wskazuje natomiast utratę statusu odpadów, w związku z tym prowadzona ewidencja jest niezgodna ze stanem rzeczywistym. W skardze na powyższe zarządzenie pokontrolne Skarżący wniósł o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W skardze zarzucono naruszenie: 1) art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz art. 12 ust. 2 u.i.o.ś. poprzez: - wydanie zarządzenia pokontrolnego w sytuacji niewykazania, by Skarżący dopuścił się naruszenia przepisów ustawy o odpadach; - sformułowanie treści zarządzenia pokontrolnego w sposób niespójny z zarzutami podniesionymi w protokole kontroli; - sformułowanie zarządzenia pokontrolnego w sposób godzący w zasady gospodarowania odpadami przewidziane w ustawie o odpadach; - pominięcie oraz nieustosunkowanie się do znacznej części uwag i zastrzeżeń do protokołu kontroli złożonych przez Skarżącego w ustawowym terminie; 2) art. 12 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 11 ust. 3 u.i.o.ś. przez nieuwzględnienie słusznego interesu Skarżącego poprzez wydanie zarządzenia bez wskazania z jakich powodów Organ uznał bądź odrzucił argumenty Skarżącego dotyczące prawidłowości ustaleń stanu faktycznego opisanego protokołem kontroli w zakresie okoliczności faktycznych stanowiących podstawę zarządzenia, co w konsekwencji nie pozwala Skarżącemu na ocenę zasadności wydanego zarządzenia; 3) art. 12 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 9 ust. 2 u.i.o.ś. poprzez wydanie zaskarżonego zarządzenia w oparciu o stan faktyczny ustalony protokołem, który nie jest zgodny ze stanem rzeczywistym, a jego ustalenia dokonano, z naruszeniem reguł i uprawnień dotyczących prowadzenia kontroli i ustalania stanu faktycznego, co dotyczy kwestii przyjęcia przez Organ domniemania wprowadzenia do obrotu bądź zamiaru wprowadzenia do obrotu bez jakichkolwiek dowodów; 4) art. 66 i art. 67 ustawy o odpadach polegające na błędnym przyjęciu, że Skarżący prowadził ewidencję odpadów niezgodnie ze stanem rzeczywistym. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł m. in. iż w protokole kontroli Organ odnosi się wyłącznie do rozbieżności w kartach ewidencji odpadów oraz danych zawartych w rocznym sprawozdaniu za rok 2023. W protokole nie ma mowy o ewentualnych nieprawidłowościach związanych z utratą statusu odpadów przez wytwarzany polepszacz gleby w kontekście ewidencji odpadów prowadzonej w BDO. Kwestia kwalifikacji polepszacza gleby poruszana jest w protokole tylko w kontekście zgodności z uzyskanymi zezwoleniami administracyjnymi. Skarżący podkreślił, że w jego opinii produkt traci status odpadu na skutek prowadzonego procesu przetwarzania, co potwierdzają uzyskane opinie równych instytutów przytoczone również w protokole kontroli. Brak wydania decyzji o dopuszczeniu do obrotu rzeczonym produktem uniemożliwia jedynie obrót nim, ale nie ma wpływu na utratę przez niego statusu odpadu. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że zarzuty zawarte w skardze są bezpodstawne, a motywy wydania zaskarżonego zarządzenia zostały wyczerpująco wyjaśnione w jego uzasadnieniu. Dodatkowo wyjaśnił, że Skarżący pismem z 29 listopada 2024 r. poinformował o zwróceniu się do Marszałka Województwa Śląskiego z wnioskiem o zmianę decyzji z 29 grudnia 2022 r. w zakresie pojemności jednego z silosów, a zatem podjął kroki w celu wykonania tej części zarządzenia pokontrolnego. Nadto 19 listopada 2024 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał pozwolenie na wprowadzenie do obrotu organiczno-mineralnego środka wspomagającego uprawę roślin, określił jego wymagania jakościowe oraz instrukcję stosowania i przechowywania. Biorąc pod uwagę wszystkie niezgodności i rozbieżności, a także używanie do przetwarzania odpadów niespełniających wymagań określonych w przepisach, Organ nie mógł uznać uzyskanego w trakcie przetwarzania odpadu za produkt - w przekonaniu Organu nie spełnił on warunków określonych w art. 14 ust. 1 pkt c) i d) ustawy o odpadach. Zebrany w trakcie kontroli materiał dowodowy, stwierdzone liczne nieprawidłowości, brak dokładności i skrupulatności odnośnie procesu przetwarzania, nie pozwoliły na uznanie, że nastąpiła utrata statusu odpadów. Na rozprawie 15 maja 2025 r. do sprawy przystąpił pełnomocnik Skarżącego w osobie radcy prawnego. Oświadczył, iż popiera osobistą skargę Skarżącego i wniósł o załączenie do akt decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 19 listopada 2024 r. zezwalającej na wprowadzenie do obrotu organiczno-mineralnego środka wspomagającego uprawę roślin Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej "p.p.s.a."). W świetle art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Takimi aktami są m. in. zarządzenia pokontrolne, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 czerwca 2009 r., II GSK 1009/08, opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądu administracyjnego oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji wynikające z treści art. 145 § 1 p.p.s.a, Sąd stwierdził, że zaskarżone zarządzenie pokontrolne narusza prawo w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej. Celem zarządzenia pokontrolnego jest oficjalne stwierdzenie, jakie naruszenia obowiązków prawnych wykryto w toku kontroli, i zwrócenie - w sposób urzędowy - właściwej osobie uwagi na konieczność podjęcia działań w celu wyeliminowania tych naruszeń (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 20 czerwca 2018 r., II SA/Go 207/18, opubl. w CBOSA). Nakazy sformułowane w zarządzeniu pokontrolnym stanowią w istocie przypomnienie praw i obowiązków w sposób oczywisty już przedtem istniejących tj. wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa czy decyzji administracyjnych wydanych w stosunku do kontrolowanego podmiotu. Badanie legalności zarządzenia pokontrolnego sprowadza się zasadniczo do sprawdzenia, czy w świetle przepisów prawa i wydanych decyzji administracyjnych w ustalonym stanie faktycznym istniały podstawy do jego wydania. Badanie to obejmuje ustalenie czy kontrola została przeprowadzona przez powołany do tego organ, czy treść zarządzenia koresponduje z ustaleniami poczynionymi w protokole kontroli oraz, czy treść zarządzenia pokontrolnego znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Podkreślić należy, że sąd administracyjny dokonując oceny zarządzenia pokontrolnego nie bada legalności ustaleń faktycznych ujętych w protokole kontroli, gdyż wówczas przedmiotem kontroli nie byłoby zarządzenie pokontrolne, ale dokument w postaci protokołu kontroli (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 lipca 2022 r., III OSK 5434/21; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 grudnia 2019 r., IV SA/Wa 2272/19 - opubl. w CBOSA). Z pełnych gwarancji procesowych, wynikających z przepisów k.p.a., strona będzie mogła skorzystać, jeśli w oparciu o protokół kontroli zostanie wszczęte postępowanie administracyjne. Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu stwierdzić trzeba, że w przypadku punktu pierwszego zarządzenia Organ nie wskazał ani odpowiednich przepisów prawa ani zapisów decyzji Marszałka z 29 grudnia 2022 r., które to stanowią źródło obowiązku Skarżącego określonego jako "aktualizacja posiadanej decyzji [...] w zakresie pojemności jednego z silosów służącego do magazynowania substancji wykorzystywanych w procesie przetwarzania". W przeciwieństwie do decyzji administracyjnej zarządzenie pokontrolne nie ma zdolności kreowania ani nawet modyfikowania istniejących praw i obowiązków (wyjątkiem jest tu obowiązek notyfikacyjny z art. 12 ust. 2 u.i.o.ś.). Zarządzenie pokontrolne powinno być precyzyjne i jednoznaczne. Należy oczekiwać nadania mu takiej treści, która pozwoli adresatowi jasno odczytać, jakie naruszenie jest mu zarzucone oraz z jakiego powodu, tzn. w oparciu o które konkretne ustalenia i które konkretne przepisy prawa doszło do naruszenia ustawowego obowiązku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2020 r., II OSK 3441/18, opubl. w CBOSA). W zaskarżonym zarządzeniu pokontrolnym ani w protokole kontroli ŚWIOŚ nie wykazał, aby Skarżący nie wykonał obowiązku wynikającego z mocy prawa lub z wydanej w stosunku do niego decyzji administracyjnej. W szczególności, że mniejsza pojemność silosu będącego elementem instalacji do przetwarzania odpadów (29,9 m3 zamiast 30 m3) skutkuje zmianą procesu technologicznego przetwarzania opadów, w tym zmianą mocy przerobowej instalacji bądź zmianą miejsca i sposobu magazynowania odpadów. Jeśli chodzi o punkt drugi zaskarżonego zarządzenia to w tym zakresie zostało ono wydane z naruszeniem art. 14 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1587 z późn. zm.; dalej "u.o.") poprzez błędną wykładnię tego przepisu. Organ zakwestionował spełnianie warunków z art. 14 ust. 1 u.o. wskazując, że Skarżący nie uzyskał jeszcze pozwolenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na wprowadzanie do obrotu tzw. polepszacza gleby. Tym samym tzw. polepszacz gleby nie może być traktowany jako produkt, lecz jako odpad o kodzie 19 12 12 i winien być ujęty jako odpad w ewidencji odpadów. Stosownie do art. 14 ust. 1 u.o. określone rodzaje odpadów przestają być odpadami, jeżeli na skutek poddania ich recyklingowi lub innemu odzyskowi spełniają łącznie warunki z pkt 1 lit. a-d oraz szczegółowe warunki utraty statusu odpadów, które są określone w przepisach prawa Unii Europejskiej albo w przepisach wydanych na podstawie ust. 1a, a jeżeli nie zostały określone w tych przepisach - w zezwoleniu na przetwarzanie odpadów. W myśl art. 14 ust. 2 u.o. przedmiot lub substancja, które przestały spełniać warunki utraty statusu odpadów, o których mowa w ust. 1, są odpadami. Zgodnie natomiast z art. 14 ust. 3 u.o. przedmiot lub substancja, które utraciły status odpadów, do czasu gdy są po raz pierwszy: 1) używane - w przypadku gdy nie zostały wprowadzone do obrotu lub 2) wprowadzane do obrotu - powinny spełniać warunki utraty statusu odpadów, o których mowa w ust. 1. Wobec powyższego utrata statusu odpadów następuje z mocy ustawy z chwilą spełnienia przesłanek, od których ta utrata jest uzależniona. Ustawodawca nie przewiduje tutaj żadnego odrębnego postępowania, w którym te okoliczności byłyby ustalane (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 marca 2021 r., VIII SA/Wa 815/20, opubl. w CBOSA). Z kolei w pkt 1.1.2. decyzji Marszałka z 29 grudnia 2022 r. wskazano, że powstający w procesie przetwarzania odpadów, odpad o kodzie 19 12 12 przestaje być odpadem i stanowił będzie pełnowartościowy środek poprawiający właściwości gleby lub nawóz organiczno-mineralny, jeżeli spełniać będzie warunki określone w przepisach krajowych, w szczególności przepisy art. 14 u.o. oraz warunki wynikające z art. 4 ustawy o nawozach i nawożeniu i rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o nawozach i nawożeniu. W zezwoleniu na przetwarzanie odpadów wskazano zatem rodzaj odpadu, który utraci status odpadu oraz warunki utraty statusu odpadów poprzez odwołanie do art. 14 u.o. Zaś przepis art. 4 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu dotyczy procedury uzyskiwania pozwolenia na wprowadzenie do obrotu nawozu albo środka wspomagającego uprawę roślin, nie wprowadza zatem dodatkowych, szczegółowych warunków utraty statusu odpadów. Wbrew zatem stanowisku Organu, nie legitymowanie się przez Skarżącego pozwoleniem na wprowadzanie do obrotu tzw. polepszacza gleby nie oznacza, że odpad o kodzie 19 12 12 w wyniku przetworzenia w procesie R3 nie utracił statusu odpadu, w przypadku gdy spełnione zostały warunki wskazane w art. 14 ust. 1 u.o. Dopiero gdy tzw. polepszacz gleby przestałby spełniać warunki utraty statusu odpadów, o których mowa w art. 14 ust. 1 u.o., to stałby się odpadem. W takiej sytuacji Skarżący zobowiązany byłby do ujmowania go w ewidencji odpadów jako odpady. Jednakże w zarządzeniu pokontrolnym ŚWIOŚ nie wskazał na żadne okoliczności zaprzestania spełnienia warunków utraty statusu odpadów przez tzw. polepszacz gleby. Dopiero w odpowiedzi na skargę Organ stwierdził, że niespełnione są warunki z art. 14 ust. 1 pkt c) i d) u.o. Jednakże argumentacja zawarta w odpowiedzi na skargę, przemawiająca w ocenie Organu za prawidłowością zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego, nie może stanowić wiążącego prawnie doprecyzowania tej zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia. Ponadto Organ jedynie ogólnikowo odwołał się do stwierdzonych podczas kontroli "licznych nieprawidłowości", "braku skrupulatności i dokładności odnoście procesu przetwarzania". Słusznie zatem Skarżący podnosi, że w protokole kontroli ani w zarządzeniu nie ma mowy o nieprawidłowościach związanych z utratą statusu odpadów przez wytwarzany polepszacz gleby. Kwestia kwalifikacji polepszacza gleby poruszana jest bowiem tylko w kontekście zgodności z uzyskanymi decyzjami administracyjnymi. Powyższe uwagi prowadzą do konkluzji, że zaskarżone zarządzenie pokontrolne zostało wydane z naruszeniem art. 66 ust. 1 i art. 67 ust. 6 u.o. poprzez wadliwe uznanie, że Skarżący nieprawidłowo prowadził ewidencję odpadów i zachodzi konieczność zmiany sposobu jej prowadzenia, zgodnie ze wskazaniami Organu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżone zarządzenie pokontrolne. O kosztach postępowania Sąd orzekł działając na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.). Zasądzony zwrot kosztów postępowania obejmuje wpis sądowy (200 zł), wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru (480 zł) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł).