II SA/Gl 342/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B., M. B-K., I. B-S., A. R. i M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną w kwestii wniosku skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość położoną w G., obręb [...], oznaczoną jako działka nr 1 o pow. [...] m2, przeznaczoną pod drogę publiczną. Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi współwłaścicieli ww. nieruchomości: J. B., M. B-K., I. B-S., A. R. i M. S., w dniu [...] r. Pełnomocnictwa udzielone przez ww. strony obejmowały swoim zakresem również postępowanie sądowe. W dniu [...] r. (data nadania w urzędzie pocztowym) J. B. działając w imieniu własnym oraz w imieniu M. B-K., I. B-S., A. R. i M. S. wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję. Do skargi dołączył również wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że wraz z pozostałymi skarżącymi udzielili radcy prawnemu stosownych pełnomocnictw do reprezentowania ich interesów w sprawie odszkodowania za ww. nieruchomość zajętą pod drogę publiczną. Po otrzymaniu decyzji Wojewody [...], pełnomocnik poinformował skarżących, że termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upływa w dniu [...] r., a następnie umówiono termin spotkania na dzień [...] br., celem ustalenia stanowiska co do treści skargi. Skarżący J. B. oświadczył, że w tym okresie bezskutecznie usiłował skontaktować się z pełnomocnikiem i na dowód powyższego nadesłał odpisy prowadzonej korespondencji. Wobec braku odpowiedzi ze strony pełnomocnika, skarżący ten zwrócił się do niego drogą elektroniczną z prośbą o przesłanie mu treści skargi. W dniu [...] r. skontaktował się ostatecznie z pełnomocnikiem telefonicznie. W rozmowie pełnomocnik oświadczył, że wskutek pomyłki błędnie odczytano datę doręczenia decyzji, co spowodowało w konsekwencji błędne ustalenie terminu wniesienia skargi, termin ten upłynął w dniu [...] r. Wobec powyższego skarżący wypowiedzieli pełnomocnictwa. W ich ocenie niedotrzymanie terminu wynika z błędnych informacji i niedopatrzenia ze strony pełnomocnika. Skarżący nie mieli wpływu na złożenie skargi w ustawowym terminie, w związku z powyższym wnoszą o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Kryterium braku winy, jako przesłanki umożliwiającej przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności (zob. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2003 r., II SA 4162/01, Mon. Praw. 2003, nr 8, s. 340). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona, a w przypadku gdy reprezentuje ją pełnomocnik tenże pełnomocnik, nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (zob. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). Natomiast dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa (zob. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2002 r., II SA/Wr 1329/01, niepubl.), czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu spraw (zob. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2000 r., SA/Sz 1117/99,niepubl.), skutkują odmową przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności. Zaniedbania osób, którymi posłużyła się strona (np. pełnomocników) nie uzasadniają braku jej winy w uchybieniu terminowości (zob. w tym względzie m.in. post. NSA z 8 grudnia 2005 r., sygn. I OZ 1347/05, post. SN z 12 marca 1999 r., sygn. I PKN 76/99 – OSNP 2000/11/431 oraz post. SN z dnia 15 marca 2000 r., sygn. II CKN 554/00 – LEX nr 51986). Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnili w przekonujący sposób okoliczności wskazujących na brak ich winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W niniejszej sprawie, jak przyznali skarżący, zaniedbania dopuścił się ich profesjonalny pełnomocnik, który w wyniku pomyłki co do daty otrzymania decyzji Wojewody [...], błędnie ustalił termin wniesienia skargi. Tego rodzaju uchybienie zdaniem Sądu należy uznać za posiadające znamiona winy polegającej na braku szczególnej staranności, jakiej należy wymagać od pełnomocnika. Niezależnie od tego czy błąd popełnił pełnomocnik skarżących czy pracownik jego kancelarii, winę za ten błąd ponosi profesjonalny pełnomocnik, a w konsekwencji również jego mocodawca. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz sądów powszechnych ugruntowany jest pogląd, że za błędy i zaniechania pełnomocnika odpowiedzialność ponosi jego mocodawca. Na profesjonalnym pełnomocniku ciąży obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Dodatkowo, pełnomocnik profesjonalny, jakim jest adwokat lub radca prawny, podlega większym wymaganiom w związku z posiadaną przez siebie wiedzą z zakresu prawa oraz znajomością procedury sądowej (por. post. NSA z dnia 11 marca 2009r., sygn. akt I OZ 198/09 ; post. NSA z dnia 3 marca 2009r., sygn. akt I OZ 155/09 ; post. NSA z dnia 9 maja 2006r., sygn. akt II OZ 468/06). Braku staranności w dokonywaniu czynności procesowych w ustawowych terminach nie może usprawiedliwiać nawet konstytucyjne prawo do sądu i kontroli decyzji administracyjnych przez sąd. Podsumowując, skoro profesjonalny pełnomocnik skarżących nie zachował staranności jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o interesy mocodawcy, to jego postępowanie świadczy o zachowaniu noszącym znamiona winy, a w konsekwencji o braku przesłanki uzasadniającej przywrócenie terminu do dokonania omawianej czynności procesowej. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 86 ( 1 w związku z art. 87 ( 1, ( 2 i ( 4 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.