II SA/Gl 38/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska (spr.), Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2025 r. sprawy ze skargi D. K. (K.) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 28 października 2024 r. nr SKO.OS.41.9/691/2024/16511/KK w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku w sprawie odpadów oddala skargę. W piśmie z dnia 19 stycznia 2021 r. skarżący zwrócił się do Prezydenta Miasta S. (zwanego dalej również organem I instancji) o zawieszenie postępowania w sprawie zmiany decyzji tego organu z dnia 4 lipca 2017 r. w przedmiocie zezwolenia na zbieranie odpadów - do dnia 1 sierpnia 2021 r. W odpowiedzi na powyższe, postanowieniem z dnia 25 stycznia 2021 r., organ I instancji zawiesił na wniosek strony postępowanie w wymienionej sprawie - do dnia 1 sierpnia 2021 r. Kolejnym pismem z dnia 21 lipca 2021 r. skarżący - reprezentowany przez pełnomocnika - wystąpił do organu I instancji z wnioskiem o zawieszenie postępowania w tej samej sprawie. Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2021 r., organ ten podjął z urzędu, zawieszone w dniu 25 stycznia 2021 r. postępowanie w sprawie zmiany ww. decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 4 lipca 2017 r. Następnie, postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2021 r., organ I instancji zawiesił na wniosek strony z dnia 21 lipca 2021 r. postępowanie w sprawie zmiany decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 4 lipca 2017 r., w przedmiocie zezwolenia na zbieranie odpadów. W pouczeniu organ przytoczył art. 98 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej w skrócie k.p.a.). Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 17 sierpnia 2021 r. Decyzją z dnia 20 sierpnia 2024 r. Prezydent Miasta S. , na podstawie art. 98 § 2 k.p.a. umorzył w całości postępowanie w sprawie zmiany decyzji tego organu z dnia 4 lipca 2017 r., znak sprawy: [...] w przedmiocie zezwolenia na zbieranie odpadów, z uwagi na upływ 3-letniego okresu, o którym stanowi art. 98 § 2 k.p.a. W piśmie z dnia 2 września 2024 r. skarżący - reprezentowany przez pełnomocnika – zwrócił się do organu I instancji z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania w sprawie zmiany decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 4 lipca 2017 r. w przedmiocie zezwolenia na zbieranie odpadów. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania nie został złożony z winy ówczesnego pełnomocnika tj. M.F.. Pełnomocnictwo udzielone mu zostało wypowiedziane, jednakże organ I instancji nie został o tym powiadomiony. Skarżący podniósł, że w związku z tym nie znał terminu, w którym powinien był złożyć wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania. Do wniosku dołączył oświadczenie M. F., dotyczące przyczyn niezachowania terminu do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania. Postanowieniem z dnia 18 września 2024 r. organ I instancji odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania w sprawie zmiany decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 4 lipca 2017 r., w przedmiocie zezwolenia na zbieranie odpadów. W wyniku rozpoznania zażalenia wniesionego przez skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, postanowieniem z dnia 28 października 2024 r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że na dzień wydania postanowienia z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zawieszeniu postępowania - strona była reprezentowana przez pełnomocnika. Postanowienie to zostało więc doręczone ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi w dniu 17 sierpnia 2021 r. Ponadto podniósł, że w końcowej części wymienionego postanowienia, organ I instancji pouczył stronę o treści art. 98 § 2 k.p.a., czyli o skutkach niezachowania 3-letniego terminu, o którym mowa w tym przepisie. Dodał, że wobec braku działania strony w tym terminie, zasadnie decyzją z dnia 20 sierpnia 2024 r., organ I instancji umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Następnie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z poglądami wyrażanymi w orzecznictwie sądowym, termin przewidziany w art. 98 § 2 k.p.a. jest terminem nieprzywracalnym, liczonym od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania, (por. m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 marca 2022 r. sygn. akt II GSK 1872/18 LEX nr 3337398). W świetle powyższego, 3-letni okres, o którym stanowi przepis art. 98 § 2 k.p.a. na wniesienie przez stronę wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, upłynął dla strony w dniu 11 sierpnia 2024 r. Do tego dnia stosowny wniosek nie został złożony. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący – reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem - podniósł zarzut naruszenia przy wydaniu powyższego postanowienia (błędnie określonego w skardze jako decyzja), przepisów postępowania, w tym art. 58 § 1 k.p.a. (a contrario) oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi wskazał, że w celu przywrócenia terminu należy uprawdopodobnić, a nie udowodnić, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy podmiotu, który uchybił terminowi. Chodzi zatem o wskazanie takich okoliczności, których wystąpienie było niezależne od woli strony i uniemożliwiło jej dopełnienie czynności procesowej w sprawie. Organ administracji publicznej powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Podkreślił, że w niniejszej sprawie nie jest kwestionowane, iż faktycznie w przewidzianym prawem terminie, nie wpłynął wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania. Jednakże wskazał, iż taki wniosek nie został złożony tylko i wyłącznie z uwagi na działania ówczesnego pełnomocnika skarżącego tj. M. F. . Pełnomocnictwo do działania w imieniu skarżącego zostało wypowiedziane, jednakże organ nie został o tym zawiadomiony, a dokumenty źródłowe nie zostały zwrócone. W związku z powyższym skarżący nie znał terminu, w którym miał złożyć wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania. O fakcie upływu tego terminu dowiedział się dopiero po tym, jak M. F. przekazał mu decyzję z dnia 20 sierpnia 2024 r. Skarżący podniósł, że według orzecznictwa sądowoadministracyjnego, przywrócenia terminu można domagać się tylko w sytuacji, w której uchybienie terminowi zostało spowodowane przyczyną zewnętrzną, niezależną od strony, ewentualnie zawinionym zachowaniem podmiotu trzeciego. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podtrzymał wnioski skargi i ich uzasadnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej P.p.s.a. określa, jakie naruszenia prawa stanowią podstawę uwzględnienia skargi. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania w sprawie zmiany decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 4 lipca 2017 r., w przedmiocie zezwolenia na zbieranie odpadów. Postępowanie administracyjne w wyżej wymienionej sprawie zostało zawieszone postanowieniem organu I instancji z dnia 11 sierpnia 2021 r., na podstawie art. 98 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Zawieszenie postępowania nastąpiło na wniosek strony skarżącej – reprezentowanej przez pełnomocnika - złożony w piśmie z dnia 21 lipca 2021 r. W pouczeniu zawartym w tym postanowieniu, organ przytoczył art. 98 § 2 k.p.a., który stanowi, że jeżeli w terminie 3 lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, to żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane. Przedmiotowe postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 17 sierpnia 2021r., co potwierdza zwrotne posiedzenie odbioru znajdujące się w aktach sprawy. Wobec braku wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania – co jest okolicznością bezsporną – organ I instancji, decyzją z dnia 20 sierpnia 2024 r., na podstawie art. 98 § 2 k.p.a. umorzył w całości postępowanie administracyjne, z uwagi na upływ 3-letniego okresu, o którym stanowi art. 98 § 2 k.p.a. Rozpoznając wniosek skarżącego złożony w piśmie z dnia 2 września 2024 r. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, prawidłowo w zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że termin przewidziany w art. 98 § 2 k.p.a. jest terminem nieprzywracalnym. Powyższa teza została wielokrotnie wyrażona w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym, termin do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, określony w art. 98 § 2 k.p.a., jest terminem prekluzyjnym, nieprzywracalnym (por. m.in.: wyrok NSA z 13 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2027/17, wyrok NSA z 17 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 2265/17, wyrok NSA z 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2166/15; wyrok NSA z 11 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2358/14; wyrok NSA z 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1692/14). Nie zasługiwały zatem na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia w niniejszej sprawie art. 58 § 1 k.p.a. oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślenia bowiem wymagało, że – jak już była o tym mowa wyżej - trzyletni termin na złożenie wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania jest to termin, którego upływ wywołuje ten skutek, że nie jest możliwe jego przywrócenie, a wobec tego przepis art. 58 § 1 k.p.a. nie znajduje zastosowania. Wbrew więc błędnemu przekonaniu zawartemu w skardze, na rozstrzygnięcie wydane w niniejszej sprawie, nie mogły mieć wpływu wskazane przez stronę skarżącą okoliczności niezachowania wymienionego terminu, tj. przyczyny braku złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania. W podsumowaniu stwierdzić zatem należało, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż przy wydaniu zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania. Wobec powyższego, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skargę należało oddalić. Powołane wyżej orzeczenia sądowe dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.