II SA/Gl 391/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.) Sędzia WSA Rafał Wolnik Protokolant st. sekr. Małgorzata Orman po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2007 r. sprawy ze skargi Wojewody S. na uchwałę Rady Gminy w L. z dnia (...) r., Nr (...) w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Rada Gminy L. w dniu [...] r. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. dla obszaru obejmującego sołectwo D. Wojewoda [...] działający w trybie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) wniósł skargą z dnia [...] r. o stwierdzenie nieważności opisanej uchwały w części określonej w § 13 pkt 4 lit. c, § 14 pkt 4 lit. d oraz § 25 pkt 3 lit. d jako niezgodnej z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej u.p.z.p.) w związku z § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587). Uzasadniając skargę wskazał, że w kwestionowanych przez niego przepisach planu miejscowego Rada Gminy przy określaniu zasad zabudowy i zagospodarowania wskazanych w nich terenów posłużyła się w sposób niedopuszczalny parametrem "powierzchni sprzedaży". Tymczasem przepis art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. przewiduje, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo "parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy". Zgodnie zaś z § 4 pkt 6 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu". Przywołane przepisy zdaniem Wojewody przesądzają, iż ukształtowanie w planie miejscowym ładu przestrzennego, zasad zabudowy i zagospodarowania terenu powinno nastąpić w oparciu o parametry i wskaźniki o charakterze urbanistycznym, o których mowa w art. 2 pkt 16 u.p.z.p. Charakteru takiego nie ma zastosowany w zakwestionowanych przepisach wskaźnik "powierzchnia sprzedaży" został on bowiem zdefiniowany odrębnie w art. 2 pkt 19 u.p.z.p. Przepis ten stosuje się w odniesieniu do obiektów handlowych jako kryterium realizacji w procesie planistycznym przez organy gminy obowiązków określonych w art. 10 ust. 2 pkt 8 i art. 15 ust. 3 pkt 4 u.p.z.p. Zgodnie z tymi przepisami jeśli obiekt handlowy ma mieć powierzchnię sprzedaży przekraczającą 2000 m2 to już w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy należy określić obszar jego rozmieszczenia, a w planie miejscowym granice terenów pod jego budowę. Konkludując swoje wywody organ nadzoru stwierdził, że wskaźnik "powierzchni sprzedaży" w świetle definicji zawartej w u.p.z.p. nie zalicza się do "parametrów i wskaźników urbanistycznych" nie może zatem służyć kształtowaniu ładu przestrzennego. Posłużenie się tym wskaźnikiem ingeruje w konstytucyjnie chronioną wolność działalności gospodarczej, uzależniając na terenach objętych przedmiotowym planem prowadzenie działalności handlowej od spełnienia dodatkowych wymogów określonych w akcie rangi pozaustawowej. Tymczasem zgodnie z art. 22 Konstytucji R.P. ograniczenie wolności działalności gospodarczej w innej drodze niż ustawa jest niedopuszczalne. W świetle tej normy konstytucyjnej nie można także przyjąć, że ustawodawca w tym zakresie mógł dokonać subdelegacji swoich uprawnień na organ stanowiący gminy. Wobec powyższego Rada Gminy L. nie była uprawniona do ograniczania w planie miejscowym swobody działalności gospodarczej poprzez kształtowanie ładu przestrzennego, zasad zabudowy i zagospodarowania wskazanych terenów przy użyciu wskaźnika "powierzchni sprzedaży". W odpowiedzi na skargę Rada Gminy L. zastępowana przez radcę prawnego L. C. wniosła o jej oddalenie. W podjętej w tej sprawie uchwale Rada wskazała, że nieuprawniony jest pogląd Wojewody zgodnie, z którym u.p.z.p. nakazuje określanie w planie tylko powierzchni sprzedaży w odniesieniu do obiektów o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2. Parametr, jakim jest "powierzchnia sprzedaży" zdaniem Rady należy zaliczyć także do "parametrów i wskaźników urbanistycznych". Wyznaczona nim wielkość obiektu handlowego wpływa bowiem znacząco, podobnie jak wielkość obiektów mieszkalnych, na zagospodarowanie terenów sąsiednich oraz oddziałuje na istniejące zagospodarowanie np. poprzez wielkość ruchu samochodowego, parametry i przebieg dróg obsługujących te tereny. Co się zaś tyczy ograniczenia wolności działalności gospodarczej to wprowadziła je u.p.z.p., która uprawniła organ gminy do kształtowania zasad zabudowy i zagospodarowania terenów. W toku rozprawy w dniu 22 sierpnia 2007 r. pełnomocnik Wojewody zakwestionował prawidłowość reprezentacji strony postępowania podnosząc, że w jego ocenie stroną w sprawie powinna być nie Rada Gminy L. lecz Gmina L., a jedyną osobą uprawnioną do reprezentacji gminy na zewnątrz jest wójt gminy. Wniósł on także o odroczenie rozprawy, wskazując, że w dniu 24 sierpnia 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny będzie rozpoznawał kasacje od trzech wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 grudnia 2006 r. (sygn. akt II SA/Gl 795-797/06) zapadłych w sprawach, których przedmiotem była możliwość posługiwania się przez radę gminy w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego parametrem "powierzchni sprzedażowej", Sąd przychylił się do tego wniosku i rozprawę odroczył na dzień 29 października 2007 r. Na kolejnej rozprawie pełnomocnik Wojewody cofnął swoje zastrzeżenia dotyczące udzielenia przez Radę Gminy L. w drodze uchwały pełnomocnictwa do jej reprezentacji radcy prawnemu. Po zapoznaniu się z uzasadnieniem wyroku NSA z dnia 24 sierpnia 2007 r. (sygn. akt OSK 748/07) oddalającym skargę kasacyjną Wojewody pełnomocnik organu nadzoru podtrzymał jednak wniesioną skargę. Dodatkowo zgłosił także zarzuty dotyczące § 85 pkt 2 zaskarżonej uchwały, w którym ustalono stawkę 0 % wzrostu wartości nieruchomości dla części terenów objętych planem i w związku z tym domagał się uchylenia w całości zaskarżonej uchwały. Z uwagi na dodatkowy zarzut zgłoszony na rozprawie przez pełnomocnika Wojewody oraz rozszerzenie żądania zawartego w skardze Sąd wezwał Radę Gminy L. do odniesienia się do zgłoszonego zarzutu, a w szczególności do udzielenia informacji na jakiej podstawie w skarżonym planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego sołectwa D. przyjęto zerową stawkę wzrostu wartości nieruchomości. Odpowiedzi na wezwanie Sądu udzielił Wójt Gminy L., który w piśmie z dnia [...] r. podał, że uchwalony plan przewiduje dwie stawki procentowe od wzrostu wartości nieruchomości. Stawkę maksymalną wynoszącą 30 % Rada określiła dla terenów nowoprzeznaczonych na potrzeby budownictwa mieszkaniowego, usług oraz wytwórczości. W poprzednich planach zagospodarowania przestrzennego tereny te pełniły funkcję rolniczą, a sporządzona prognoza skutków finansowych wskazała na prawdopodobny wzrost wartości tych nieruchomości. Dla pozostałych terenów objętych planem określono stawkę zerową, w trakcie opracowywania planu ustalono, że nie dojdzie do wzrostu ich wartości, bądź będzie on niewielki. W konsekwencji ustalając dla tych terenów inną stawkę opłaty Gmina poniosłaby straty finansowe związane z koniecznością sporządzania w każdym wypadku (ich sprzedaży przyp. Sąd) operatów szacunkowych. Stawkę 0 % ustalono też dla terenów, które miały w poprzednio obowiązującym ogólnym planie miejscowym status terenów budowlanych. W tej sytuacji uznano, że trudno "karać" właścicieli tych nieruchomości jednorazową opłatą planistyczną za faktyczne przywrócenie prawa zabudowy w nowoopracowanym planie miejscowym. Ustalając stawki opłaty na poziomie 0 % i 30 % Gmina miała na uwadze wreszcie zapisy u.p.z.p. oraz przepisy wykonawcze w tym § 4 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła odnieść skutku. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontrolując zaskarżoną uchwałę, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), w aspekcie jej zgodności z prawem, a także nie będąc związany stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.) zarzutami skargi, wskazaną w niej podstawą prawną oraz sformułowanymi w niej wnioskami uznał, że nie narusza ona przepisów prawa. W pierwszym rzędzie należało odnieść się do stanowiska organu nadzoru dotyczące stron postępowania i ich reprezentacji. Wprawdzie pełnomocnik Wojewody cofnął swoje zastrzeżenia dotyczące tych kwestii niemniej z uwagi na treść przywołanego wyżej art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu był obowiązany ją rozważyć. Wskazać tutaj trzeba, że stronami postępowania sądowoadministracyjnego uruchomionego skargą wniesioną w trybie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym są stosownie do przepisu art. 32 p.p.s.a. – skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Zatem skoro przedmiotem skargi wojewody jako organu nadzorującego działalność gminy była uchwała rady gminy, to właśnie rada jako organ stanowiący, a nie organ wykonawczy gminy jest stroną takiego postępowania. Co się tyczy kwestii reprezentacji stwierdzić należy, że bez wątpienia zaskarżona uchwała dotyczy interesu prawnego gminy, która działa, podobnie jak inne osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową, przez osoby uprawnione do działania w ich imieniu (art. 28 § 1 p.p.s.a.). Przywołany przepis stosowany w związku z art. 31 ustawy o samorządzie gminnym powoduje, że uprawnionym do reprezentowania gminy na zewnątrz, a zatem także w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest wójt, burmistrz (prezydent miasta). Z uwagi na treść przepisu art. 32 p.p.s.a. brak jest jednak podstaw do kwestionowania także uprawnień rady gminy do udzielenia w trybie uchwały pełnomocnictwa do reprezentowania jej w postępowaniu, w którym działa ona jako strona postępowania. Przechodząc do merytorycznej oceny wniesionej skargi wskazać trzeba, że Rada Gminy L. w § 13 pkt 4 lit. c, § 14 pkt 4 lit. d oraz § 25 pkt 3 lit. d kwestionowanej uchwały określając zasady zabudowy i zagospodarowania terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem MN/Uc, MN/U oraz RU/U wprowadziła ograniczenia dotyczące maksymalnej powierzchni sprzedaży we wznoszonych na tych terenach obiektach do 300 m2 (w przypadku jednostek oznaczonych jako MN/Uc i MN/U) oraz 600 m2 (dla jednostki oznaczonej symbolem RU/U). W ocenie Sądu takie ograniczenia dotyczące lokalizacji obiektów handlowych i usługowych nie narusza art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. Przywołany przepis ten nakładający obowiązek określenia w planie miejscowym parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu nie ogranicza bowiem planisty gminnego do posługiwania się wyłącznie parametrami i wskaźnikami kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. W pierwszym rzędzie zauważyć trzeba, że to sam ustawodawca w art. 15 ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. nakazał stosowanie w planie miejscowym określonego w metrach kwadratowych parametru powierzchni sprzedaży przy określaniu granic terenów przeznaczonych pod budowę hipermarketów (obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2). Termin "powierzchnia sprzedaży "został także precyzyjnie zdefiniowany w art. 2 pkt 19 u.p.z.p. i do tej definicji odwołała się Rada Gminy L., która w § 5 pkt 10 zaskarżonej uchwały prawidłowo wskazała, że w tej uchwale "powierzchnia sprzedaży – rozumiana jest zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". W tym kontekście zauważyć przyjdzie, że w przypadku braku planu miejscowego stosownie do art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy dla inwestycji niebędących inwestycjami celu publicznego następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie zaś do art. 64 ust. 2 u.p.z.p. w przypadku planowanej budowy obiektu handlowego wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać określenie powierzchni sprzedaży. Skoro zatem w decyzji o warunkach zabudowy, przesądzającej o zgodności zamierzonej inwestycji z porządkiem prawnym ("państwowym porządkiem planistycznym") określa się w przypadku obiektów handlowych planowaną ich powierzchnię sprzedaży, to wydaje się oczywiste, że w planach miejscowych nie tylko mogą, ale także powinny znaleźć się zapisy dotyczące tych kwestii. W ocenie Sądu kwestionowane przez Wojewodę przepisy uchwały nie naruszają także § 4 pkt 6 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przywołanym przepisie ustalającym wymogi dotyczące stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego w kwestiach dotyczących parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu zawarty został bowiem zwrot "w szczególności". Zwrot ten oznacza, że następujące po nim wyliczenie ma jedynie charakter przykładowy, a nie wyczerpujący. Tym samym powołując się na ten przepis nie można zasadnie wywodzić, że w tekście planu rada gminy może użyć wyłącznie wymienionych w nim explicite parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. W ocenie Sądu wprowadzenie w kwestionowanych przepisach zakazów lokowania w poszczególnych jednostkach strukturalnych planu obiektów o powierzchniach sprzedaży większych niż 300 czy 600 m2 nie stanowi też niedopuszczalnego ograniczenia wolności działalności gospodarczej w zakresie działalności handlowej. W szczególności zakazy te nie naruszają art. 22 Konstytucji RP. Zauważyć bowiem trzeba, że uprawnienia takie wynikają wprost z art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. nakładającego na gminy wręcz obowiązek określenia w planie miejscowym ograniczeń w użytkowaniu terenów objętych planem, w tym zakazu zabudowy. Tym samym skoro rada gminy w uchwale w sprawie planu miejscowego może zakazać w ogóle lokowania na określonych terenach obiektów handlowych, to tym bardziej może zakaz taki sformułować w stosunku do obiektów o określonej powierzchni sprzedaży. W kwestii naruszenia przez radę gminy kwestionowanymi zapisami zamieszczonymi w planie miejscowym art. 22 Konstytucji RP podzielić należy pogląd prawny zawarty w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 20 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA/Gl 795/06 (niepublikowany). Zgodnie z tym poglądem wskazany przepis Konstytucji nie może być rozumiany jako gwarancja prymatu gospodarki rynkowej nad potrzebami społeczności lokalnej, czy treścią prawa własności osób korzystających z nieruchomości w innych celach niż działalność handlowa. Obiekty handlowe zwłaszcza duże generują bowiem szereg uciążliwości dla otoczenia związanych przede wszystkim z ruchem drogowym, przez co mogą istotnie wpływać na możliwości realizacji w ich pobliżu dopuszczonej planem zabudowy mieszkaniowej, co w efekcie godzi w treść art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. Na uwzględnienie nie zasługuje wreszcie zarzut dotyczący ustalenia przez Radę Gminy L. w § 85 pkt 2 skarżonej uchwały zerowej stawki procentowej służącej do naliczenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Powyższe ustalenia dotyczyły nieruchomości leżących poza terenami oznaczonymi na rysunku planu symbolami MN/RM 5, MN/RM 8 i MN/RM 16. W pierwszym rzędzie wskazać należy, że w ocenie składu orzekającego plan miejscowy musi zawierać obligatoryjnie ustalenia dotyczące stawek procentowych służących do naliczania opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości objętych planem tylko w przypadku, gdy w związku z uchwaleniem lub zmianą planu miejscowego doszło do takiego wzrostu wartości. Wniosek taki wynika z analizy nakładającego ten obowiązek art. 15 ust. 2 pkt 12 u.p.z.p., bowiem przywołany przepis w swojej treści odsyła wprost do art. 36 ust. 4 tej ustawy. Ten ostatni zaś stanowi, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w planie miejscowym, jeżeli w związku z uchwaleniem albo zmianą tego planu wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość. Powoduje to, że przed uchwaleniem planu konieczne jest ustalenie, czy w związku z jego uchwaleniem dojdzie do wzrostu wartości nieruchomości objętych tym planem oraz w których jednostkach strukturalnych planu dojdzie do takiego wzrostu, w których do niego nie dojdzie, a gdzie wręcz dojdzie do obniżenia wartości nieruchomości. Analiza taka powinna zostać w szczególności przeprowadzona w prognozie skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego stanowiącej część dokumentacji planistycznej. Zbliżone stanowisko w tej kwestii zajął WSA w Gliwicach w niepublikowanych wyrokach z dnia 29 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Gl 881/06 oraz z dnia 23 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Gl 736/06. W sytuacji gdy w wyniku uchwalenia bądź zmiany planu nie dojdzie do wzrostu wartości nieruchomości, bądź wartość ta ulegnie zmniejszeniu rada gminy może w ogóle nie zamieszczać w uchwale ustaleń dotyczących stawki procentowej, bądź może wręcz wskazać, że w odniesieniu do określonych terenów opłaty takiej nie będzie się pobierać. Rada Gminy L. z żadnej z tych możliwości nie skorzystała wprowadzając w § 85 pkt 2 uchwały zerowe stawki wzrostu wartości nieruchomości. Rozwiązanie takie znajdujące oparcie w § 4 pkt 13 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest w ocenie Sądu nieprawidłowe. Zauważyć należy, że przywołany przepis rozporządzenia nakazujący w projekcie tekstu planu miejscowego stosowania stawek procentowych mieszczących się w przedziale od 0 % do 30 % jest niekonstytucyjny. Art. 16 ust. 2 u.p.z.p. zawierający delegację ustawową dla ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej do wydania przedmiotowego rozporządzenia nie upoważnił, bowiem do rozstrzygania tej kwestii w tym akcie wykonawczym. Regulacja ta narusza zatem art. 92 ust. 2 Konstytucji RP. Takie unormowanie pozostaje także w sprzeczności z wyłożoną wyżej treścią przepisu art. 15 ust. 2 pkt 12 w związku z art. 36 ust. 4 u.p.z.p. Gdyby jednak wprowadzona do tekstu planu miejscowego w oparciu o zakwestionowany przepis stawka 0 % dotyczyła terenów, których wartość nie wzrosła, a ustalenia dotyczące tej kwestii zawarte zostały w dokumentacji planistycznej, to opisane naruszenie prawa należy potraktować jako nieistotne. Pełnomocnik Wojewody zgłaszając w toku rozprawy zarzut dotyczący zastosowania w zaskarżonej uchwale stawki 0 % wzrostu wartości nieruchomości służącej do naliczenia jednorazowej opłaty planistycznej i domagając się w związku z tym stwierdzenia nieważności całej uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. dla obszaru obejmującego sołectwo D. nie uzasadnił bliżej swojego stanowiska. Powołał się jedynie na dotychczasowe orzecznictwo kwestionujące możliwość stosowania w planach miejscowych przedmiotowych zerowych stawek procentowych (wyrok NSA z dnia 6 września 2002 r. sygn. akt II SA/Wr 1193/02 [w:] OwSS 2003/1/15 oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 30 marca 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 100/06 [w:] LEX Nr 194598). W szczególności pełnomocnik organu nadzoru nie wykazał, że Rada Gminy L. wprowadzając do uchwały kwestionowany zapis dotyczący stawki 0 % nakazała go stosować do przypadków gdzie doszło do wzrostu wartości nieruchomości. Tymczasem w znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji planistycznej zawierającej "Prognozę skutków finansowych uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. dla obszaru sołectwa D." zamieszczono informację, że prognozowany wzrost wartości nieruchomości objętych planem dotyczyć będzie zaledwie powierzchni [...] ha. W świetle tej analizy dotyczyć to będzie obszarów, gdzie doszło do zmiany funkcji nieruchomości z terenów użytkowanych rolniczo oznaczonych w dotychczasowym planie ogólnym symbolem "R" na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych oznaczonych w projekcie planu symbolem MN/MR (s. 1-19). Zauważyć należy, że obszary te oznaczone jako MN/RM 5, MN/RM 8 i MN/RM 16 wskazane zostały w § 85 pkt 1 zaskarżonej uchwały i ustalona została dla nich stawka 30 % wzrostu wartości nieruchomości. Na marginesie wskazać też należy, że w latach [...] nie doszło do żadnej transakcji na rynku nieruchomości, której przedmiotem byłyby grunty położone w sołectwie D. Wójt Gminy L. w swoim piśmie [...] r. wyjaśnił ponadto, że stawkę 0 % przyjęto dla terenów, które w poprzednio obowiązującym planie miały status terenów budowlanych i były w części zainwestowane. W piśmie tym Wójt wprawdzie podał, że "w trakcie opracowania planu ustalono, iż wzrostu wartości nie będzie bądź będzie niewielki", co sugerowałoby, iż dla części obszarów objętych stawkę 0 % Rada Gminy winna wprowadzić inną stawkę. Stwierdzenie takie nie znajduje jednak oparcia w przywołanej wyżej "Prognozie (...)", a tym samym nie miało wpływu na ocenę przez Sąd przedmiotowej kwestii. Wobec powyższego należało stwierdzić, że poddana kontroli Sądu uchwała nie narusza prawa w stopniu nakazującym stwierdzenie jej nieważności i tym samym skarga Wojewody na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu. SW