II SA/Gl 425/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski,, Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę. Prezydent Miasta C. decyzją Nr [...] z dnia [...] znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi - Spółce "A" Sp. z o.o. z/s C., ul. [...] (dalej: Inwestor) - pozwolenia na: 1/ budowę budynku handlowo-usługowego z parkingiem podziemnym (63 miejsca postojowe) wraz realizacją instalacji wodociągowej, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, gazu, c.o., wentylacji, elektrycznej oraz wewnętrznego układu komunikacyjnego i elementów zagospodarowania terenu niezbędnych dla funkcjonowania obiektu; przebudowę infrastruktury technicznej kolidującej z projektowaną inwestycją; rozbiórkę budynku frontowego oraz rozbiórkę budynku gospodarczego na działkach o nr ewid. gruntów: 1, 2, 3, 4, obręb [...] przy Al. [...] w C.; 2/ budowę trzech zjazdów publicznych z czego jeden podlegający przebudowie na działce o nr ewid. gruntów 5, obręb [...]; 3/ wykonanie robót budowlanych związanych z nadbudową kominów budynku na działce o nr ewid. gruntów 6, obręb [...], przy Al. [...] w C.. W uzasadnieniu wskazał na zgodność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa budowlanego, oraz wymogami wynikającymi z decyzji Prezydenta Miasta C. Nr [...] z dnia [...] r. znak: [...] o warunkach zabudowy (utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] znak: [...]) i pozwolenia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Katowicach Delegatura w C. Nr [...] z dnia [...]r. znak: [...] na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków. Od ww. decyzji odwołanie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...], reprezentowana przez pełnomocnika (pismem z dnia [...]r.) oraz Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...], reprezentowana przez pełnomocnika (pismem z dnia [...]r.). W odwołaniu podniesiono zarzuty dotyczące naruszenia przepisów administracyjnego prawa materialnego, a mianowicie: a) art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane, poprzez nieposzanowanie, występujących w obszarze oddziaływania zaskarżonej inwestycji, uzasadnionych interesów osób trzecich, b) § 323 i § 324 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015r. poz. 1422, dalej: rozporządzenie) poprzez nieuzasadnione przyjęcie założenia, że działalność oraz sposób eksploatacji zaskarżonej inwestycji nie spowoduje powstania hałasu przekraczającego dopuszczalną przepisami uciążliwość dla mieszkańców pobliskich budynków, c) § 203 i § 204 ust. 5 rozporządzenia poprzez pominięcie w zaakceptowanym projekcie budowlanym oraz w zaleceniach zaskarżonej decyzji (dotyczących warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych), wskazań ekspertyzy technicznej w zakresie konieczności wzmocnienia konstrukcji budynków sąsiednich, d) § 13 ust. 1 i 2 w zw. z § 57 ust. 1 rozporządzenia poprzez uznanie za wystarczający materiał dowodowy w zakresie doświetlenia budynków sąsiednich, obejmujący pisemną i graficzną analizę nasłonecznienia i doświetlenia budynku przy ul. [...] pomimo tego, że jest niewystarczający i nie spełniający wymogów prawnych, e) art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016r. poz. 778 z późn. zm., dalej: u.p.z.p.) poprzez jego niepełne i niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się w pominięciu przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy konieczności dochowania wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników jej kształtowania oraz zagospodarowania terenu - w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektu budowlanego, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, Wskazano także na naruszenia przepisów administracyjnego prawa procesowego: a) art. 7, 77 § 1 oraz 80 Kpa poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, przejawiający się nieuwzględnieniem przy ocenie i orzekaniu w niniejszej sprawie słusznego interesu obywateli - mieszkańców nieruchomości sąsiadujących z planowaną inwestycją, b) art. 107 § 3 Kpa poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dowodów, na których oparł się organ administracyjny, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Wojewoda [...] decyzją z [...] r. nr [...] utrzymał w całości w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji podzielił stanowisko organu I instancji co do spełnienia warunków koniecznych do uzyskania pozwolenia budowlanego oraz odniósł się do zarzutów wskazanych w odwołaniu. Przedmiotowa inwestycja, wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu, nie pozbawi ich dostępu do światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Z analizy nasłonecznienia oraz doświetlenia wynika, że projektowany budynek nie zacienia i nie przesłania ww. budynku mieszkalnego w sposób sprzeczny z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z tych względów, odwołanie w kwestii naruszenia § 13 w związku z przepisem § 57 ww. rozporządzenia nie jest zasadne. Nie jest uzasadniony także zarzut dotyczący braku zabezpieczenia budynków sąsiednich. Z przedłożonej ekspertyzy technicznej, dotyczącej budynków sąsiednich w strefie spodziewanych oddziaływań głębokiego wykopu przy realizacji budynku handlowo- usługowego przy Al. [...] w C. wynika, że ze względu na zabudowę budynków sąsiednich w "ostrej" granicy, poza budynkiem mieszkalnym przy ul. [...], zalecana jest kontrola przemieszczeń oraz monitorowanie w trakcie budowy budynków przy Al. [...] i [...]. Natomiast, dla budynku mieszkalnego przy ul. [...], ocena wpływów wtórnych jest zbędna (pkt 7.1.4 str. 8 ww. ekspertyzy) - przemieszczenia nie są przewidziane. Niemniej jednak ww. ekspertyza w pkt 7.2.6 zaleca pomiar dla tego budynku (4 punkty pomiarowe), aby uniknąć ewentualnych roszczeń mieszkańców. Ponadto, odległość części podziemnej projektowanego budynku od budynku przy ul. [...] wynosi 6,0 m, co zgodnie z ww. ekspertyzą nie stwarza dla tego budynku bezpośredniego zagrożenia. Kierownik budowy, co podkreśla organ odwoławczy, jest zobowiązany do przerwania robót, jeśli stwierdzi, że założone w projekcie warunki odbiegają od warunków rzeczywistych w terenie, a daną sytuację powinien zgłosić projektantowi w celu dokonania odpowiednich zmian projektowych, mających na celu zabezpieczenie osób i mienia zabudowy sąsiedniej Powyższe dotyczy również wskazywanego schronu, którego istnienia nie wykazało żadne opracowanie geodezyjne oraz badania gruntu wykonane na terenie inwestycji. Również poziom hałasu towarzyszącego funkcjonowaniu planowanego obiektu, jak wynika z projektu budowlanego, nie spowoduje przekroczenia wartości normatywnych, określonych dla terenów zlokalizowanych w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100 tys. mieszkańców w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz. U. z 2014r. poz. 112), co oznacza, że nie dojdzie do przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w porze dnia - 55 dB, w porze nocy - 45 dB. Zaprojektowany budynek został wyposażony w pionowe i poziome przegrody zewnętrzne ograniczające do minimum poziom hałasu - ściany murowane oraz izolacja termiczna wpływają również na obniżenie łącznej wartości emisji dźwięku lub drgań. Urządzenia zlokalizowane na dachu budynku znajdują się powyżej poziomu okien pomieszczeń mieszkalnych sąsiedniego budynku, tj. w odległości min. 13 m dla pierwszego urządzenia i powyżej 18 m dla pozostałych urządzeń. Dodatkowo, urządzenia te oddzielone są ścianką akustyczną, a na tych urządzeniach w celu stłumienia częściowo hałasu zaprojektowano specjalne tłumiki. Uciążliwość wynikająca z obsługi komunikacyjnej ze względu na krótki odcinek drogi wewnętrznej, ilość wjazdów, wyjazdów, istniejących miejsc parkingowych a także projektowanych miejsc postojowych wewnątrz budynku, nie wpłynie znacząco na poziom życia mieszkańców sąsiedniej zabudowy. Natomiast zarzuty dotyczące hałasu nie są oparte na opinii specjalistycznej, a jedynie na domniemaniu, że przekroczenie poziomu dopuszczalnego hałasu wystąpi, stąd nie mogą one wpłynąć na treść rozstrzygnięcia. Po zrealizowaniu obiektu faktyczny poziom hałasu mogą zbadać, na wniosek mieszkańców, organy ochrony środowiska, a w przypadku stwierdzenia, że dotychczasowe zabezpieczenia przed hałasem są niewystarczające, zalecić zastosowanie dodatkowych. Ponadto, takie skutki funkcjonowania obiektu jak: hałas, wzmożony ruch samochodowy i ludzi, obniżenie wartości rynkowej mieszkań, nie przesądzają o naruszeniu interesu prawnego osób trzecich. Dotyczą jedynie naruszenia interesów faktycznych skarżących, a nie interesu prawnego, rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych chroniących określone podmioty. W zasadzie każda inwestycja w zabudowie miejskiej powoduje w pewnym stopniu uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Jeśli jednak uzyskano wszelkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, to nie można stawiać skutecznego zarzutu, iż wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia budowlanego jest niezgodna z prawem. Zarzuty odnoszące się do naruszenia ładu przestrzennego projektowaną inwestycją, zdaniem organu odwoławczego, nie mogą być w tym postępowaniu brane pod uwagę. Inwestor uzyskał decyzję o warunkach zabudowy, a związanie organu architektoniczno-budowlanego tą decyzją (wymóg ten wynika z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego), dotyczy określenia wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w kontekście zachowania ładu przestrzennego otoczenia stanowiącego urbanistyczną całość, a zatem w takim zakresie, w jakim decyzja ta może określać parametry związane z planowaną inwestycją. W postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie z kolei podlega badanie, czy dochodzi do naruszenia "uzasadnionego interesu osób trzecich", a więc interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości, pozostającej w obszarze oddziaływania obiektu, jednakże nie w aspekcie dopuszczalności tej zabudowy i jej parametrów, lecz ewentualnego naruszenia norm z zakresu prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany sporządzony został zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, co potwierdza oświadczenie złożone przez projektantów, posiadających wymagane prawem uprawnienia we właściwych specjalnościach oraz legitymujących się aktualnym na dzień sporządzenia projektu zaświadczeniem. Projekt budowlany spełnia wymogi przepisów, o których mowa w art. 34 ust. 1, 2 i 3 oraz 35 ust. 1 pr. bud. oraz przepisów określonych w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Odnosząc się do treści skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...], wskazującej na pogorszenie warunków życia w następstwie zrealizowania projektowanej inwestycji, a także na fakt nieuczciwego przekazania przez władze miasta działki objętej inwestycją Agencji Rozwoju Regionalnego i dalej inwestorowi, Wojewoda stwierdza, iż analiza zgromadzonego materiału dowodowego nie wykazała, aby inwestycja znacząco wpłynęła na warunki życia mieszkańców budynków sąsiadujących z inwestycją. Jeżeli natomiast autorzy skargi są przekonani o dokonanym w kwestii przekazania działki przestępstwie, winni skierować stosowne zawiadomienie do organów ścigania. Podkreślenia wymaga, że inwestor złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a organ nie znalazł podstaw do jego podważenia. W skardze z 4 kwietnia 2017 r. Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...] w C. (dalej: Skarżąca), reprezentowana przez radcę prawnego, podniosła zarzuty procesowe oraz materialnoprawne. Naruszenia przepisów postępowania administracyjnego odnosi do: 1/ art. 7, 8, 10 § 1 Kpa poprzez rozpoznanie zarzutów sformułowanych w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...]r. w sposób bardzo pobieżny bez dokonania pogłębionej analizy materiału dowodowego co narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego a w szczególności, 2/ art. 136 Kpa poprzez odstąpienie od uzupełnienia dowodów i materiałów w zakresie w którym strona odwołująca się tego żądała a zwłaszcza w zakresie dotyczącym naruszenia konstrukcji fundamentów budynku mieszkalnego , hałasu , zacienienia ich budynku i znajdującego się na terenie inwestycji schronu, 3/ art. 75, 77 i 78 Kpa poprzez nie dopuszczenie dodatkowych dowodów w postaci opinii biegłych, oględzin w celu rzetelnego rozpoznania zarzutów postawionych w odwołaniu z dnia 06.10.2016r. skierowanym do Wojewody [...] zawartych w pkt. b dotyczącym przekroczenia norm hałasu, pkt.c dot. żądania wskazań ekspertyzy technicznej w zakresie konieczności wzmocnienia konstrukcji budynków sąsiednich, w pkt.d gdzie skarżący uznają materiał dowodowy dotyczący doświetlenie budynków (ich zacienienia) za niewystarczający i nie spełniający wymogów prawnych. W ocenie Skarżącej, ze względu na pobieżne rozpatrzenie odwołania doszło do naruszenia prawa materialnego, tj: 1/ przepisów pr. bud., w szczególności art. 5 ust 1 pkt 1 lit. a ,e oraz pkt 9 , 2/ przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75 z 2002r., poz.690, z późniejszymi zmianami), w szczególności § 203 pkt.2 i 3 § 204 ust.3 pkt.5, poprzez pominięcie niezwykle istotnego zagadnienia dotyczącego bezpieczeństwa, stabilności konstrukcji budynku mieszkaniowego przy ul. [...] w C. a to, iż inwestycja przewiduje parking podziemny w związku z tym nie ma ekspertyzy czy podkop nie naruszy stabilności konstrukcji fundamentów budynku mieszkalnego , który jest stary i już występują zarysowania na ścianach zwłaszcza, że będzie musiał być zlikwidowany schron łączący się z tym budynkiem , 3/ naruszenie art. 33 ust. 1 oraz art. 3 pkt. 1 pr. bud. poprzez przyjęcie bezzasadne, że w decyzji zbędne jest wskazanie wytycznych co do zabezpieczeń przy ewentualnej likwidacji schronu, który znajduje się na terenie inwestycji a który to schron jest powiązany z budynkiem mieszkalnym przy ul. [...] w C. tj. pozwolenie na budowę nie obejmuje całości zamierzenia inwestycyjnego, 4/ bezpodstawne przyjęcie, iż inwestycja wraz z infrastrukturą nie będzie źródłem nadmiernej emisji hałasu uciążliwej dla sąsiadującego budynku mieszkaniowego, założenia te nie są poparte żadnymi ekspertyzami, 5/ bezpodstawne przyjęcie, iż zarzut skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej dotyczący hałasu jest niezasadny, przyjmując za inwestorem, że hałas nie będzie powstawał bo nie przewiduje się obsługi budynku pojazdami typu Tir oraz zaopatrzenie nie będzie się odbywać w porze nocnej, 6/ brak nałożenia na inwestora jakichkolwiek wymogów dotyczących przedstawienia ekspertyz odnośnie tego, czy inwestycja nie zanieczyści powietrza w stopniu takim, że będzie negatywnie oddziaływać na sąsiednią nieruchomość w której są lokale mieszkalne, 7/ błędne przyjęcie, iż powierzchnia zabudowy do powierzchni terenu inwestycji to 67% skoro, wbrew art. 33 ust. 1 i art.3 pkt. 1 pr. bud., nie wzięto pod uwagę terenu pod projektowane parkingi; wówczas powierzchnia zabudowy do terenu inwestycyjnego wyniesie 90% co jest naruszeniem art. 61 ust.1 pkt. 1ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i co w żadnej mierze nie licuje z istniejącą już zabudową terenu w tym rejonie, 8/ pominięcie w całości interesu prawnego mieszkańców Wspólnoty Mieszkaniowej i pozbawienie ich całej infrastruktury osiedlowej w postaci, terenu zielonego, miejsc parkingowych, drogi wewnętrznej dojazdowej oraz śmietnika, a którzy to mieszkańcy są w bezpośrednim oddziaływaniu inwestycji bo od planowanej inwestycji oddziela ich jedynie chodnik, 9/ brak ustalenia wielkości powierzchni biologicznie czynnej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, odnosząc się do części zarzutów w niej zawartych. Podkreślił zgodność planowanej inwestycji z prawem budowlanym. Wskazał na odpowiedzialność projektanta za to, że projekt budowlany odpowiada przepisom prawa oraz zasadom wiedzy technicznej. Ponadto, w jego ocenie, w przedmiotowej sprawie interesy osób trzecich są właściwie chronione w granicach wyznaczonych prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Materialnoprawną podstawę kontrolowanego aktu stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332, dalej: pr. bud.), a wśród nich przepis art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią, w brzmieniu z dnia wydawania przez organ II instancji decyzji, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei w przepisie art. 33 ust. 2 pr. bud. ustawodawca sprecyzował, iż do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in.: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Ponadto podkreślić należy, iż zgodnie z art. 35 ust. 4 pr. bud. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 pr. bud., właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno - budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 Prawa budowlanego uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie analiza akt sprawy pod kątem przywołanych uregulowań nie pozostawia wątpliwości, iż wymagania formalne, określone w cytowanych przepisach - niezbędne do wydania pozwolenia na budowę - zostały przez inwestora spełnione. Odnosząc się w pierwszym rzędzie do zarzutów natury procesowej, trzeba zauważyć, że Skarżąca wiąże je z niedostatecznym wyjaśnieniem przez organ odwoławczy, z wykorzystaniem dowodów w postaci opinii biegłych oraz oględzin, istotnych dla sprawy okoliczności w zakresie przez nią podnoszonych w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. Chodzi o kwestie związane z potencjalnym naruszeniem konstrukcji fundamentów budynku mieszkalnego, hałasu, zacienienia budynku należącego do Skarżącej oraz istnieniem podziemnego schronu. W ocenie Sądu tak sformułowane zarzuty nie znajdują uzasadnienia, bowiem wskazane kwestie zostały dostatecznie wyjaśnione na etapie postępowania prowadzonego przez organ I instancji, zwłaszcza w oparciu o przedłożony projekt architektoniczno-budowlany oraz projekt zagospodarowania działki. Uprawniania kontrolne organu administracji architektoniczno - budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 - Prawa budowlanego). Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 omawianej ustawy oznaczałoby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 k.p.a.). Powyższe przepisy korespondują z szeroką odpowiedzialnością projektanta za sporządzony przez niego projekt architektoniczno - budowlany - art. 20, art. 93 pkt 1 i art. 95 oraz nast. pr. bud.), (por. wyroki NSA z dnia 24 kwietnia 2009 r., II OSK 58/08, II OSK 44/12 z 10 maja 2013 r., czy II OSK 208/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2016 r., VII SA/Wa 113/16. Dostępne w CBOSA). Pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem ponoszą projektanci. Organ architektoniczno-budowlany, poza przeprowadzoną kontrolą zgodnie z przepisami prawa, nie ma obowiązku prowadzenia ani dodatkowych badań, ani ustaleń pod względem możliwości technicznych jego wykonania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. II OSK 940/07 i z dnia 9 lipca 2015 r., sygn. II OSK 3002/13.; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 1 grudnia 2016 r., II SA/Ke 62, CBOSA ). Zamierzenie inwestycyjne objęte przedmiotowym projektem budowlanym jest zgodne z ostateczną decyzją Prezydenta Miasta C. Nr [...] z dnia [...]r. znak: [...] o warunkach zabudowy (utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. znak: [...]) oraz z pozwoleniem [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Katowicach Delegatura w C. Nr [...] z dnia [...]r. znak: [...] na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków. Zatwierdzony decyzją projekt zagospodarowania terenu nie narusza wymogów przewidzianych w przepisach, w tym przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 69, poz. 690 z późn. zm. - według stanu prawnego na dzień 10 grudnia 2010 r.),w szczególności § 12 ww. rozporządzenia, dotyczącego odległości sytuowania budynków od granicy działki. Obiekt usytuowany jest w odległości 10,1 m od granicy z nieruchomością należącą do Skarżącej, natomiast na budowę w granicy z nieruchomościami przy Al. [...] i [...] Prezydent Miasta C. z [...] r. nr [...] udzielił zgody na odstępstwo od warunków technicznych (po uzyskaniu upoważnienia Ministra Infrastruktury i Rozwoju). Sąd nie podziela także zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego z następujących względów: Ad. 1, 2,4,5 i 6. Projekt budowlany nie narusza art. 5 ust 1 pkt 1 lit. a ,e oraz pkt 9 skoro spełnia wymogi wynikające z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w odniesieniu do nośności i stateczności konstrukcji (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a pr. bud.), ochrony przed hałasem (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. e pr. bud.) oraz poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej (art. 5 ust. 1 pkt 9 pr. bud.). Także w tym zakresie zgodność projektu z wymogami technicznymi, a także z innymi wymogami wynikającymi z przepisów prawa gwarantują projektanci. Ad 3. Nie doszło do naruszenia art. 33 ust. 1 oraz art. 3 pkt. 1 prawa budowlanego ze względu na brak w pozwoleniu budowlanym wytycznych co do zabezpieczeń przy ewentualnej likwidacji schronu, skoro obiektu takiego nie Ad.7. Organy prawidłowo przyjęły, że powierzchnia zabudowy do powierzchni terenu inwestycji (67%) nie zaliczając do niej powierzchni podziemnych parkingów. Ad 8. W postępowaniu nie doszło do pominięcie w interesu prawnego mieszkańców Wspólnoty Mieszkaniowej w związku z pozbawieniem ich całej infrastruktury osiedlowej w postaci, terenu zielonego, miejsc parkingowych, drogi wewnętrznej dojazdowej oraz śmietnika. W tym zakresie, ze względu na brak wyraźnej normy prawa materialnego, która poddawałaby tak rozumiany interes ochronie prawnej, są to jedynie interesy faktyczne. Ad 9. Powierzchnia biologicznie czynna, wbrew zarzutowi podnoszonemu w skardze, została określona. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369.).