II SA/Gl 645/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2017 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki budowli 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej Spółki kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta G. (dalej: PINB) decyzją z dnia [...] r., znak: [...], nakazał J. K. i M. C. - K. (dalej: strony) rozbiórkę płyty balkonowej oraz zamurowowanie drzwi balkonowych w budynku przy ul.[...] w G. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że pismem z dnia 24 marca 2009 r. Prezes Zarządu "A" Sp. z o.o. wystąpił do PINB o interwencję w sprawie samowolnie wykonanych otworów okiennych, między innymi w lokalu nr [...] przy ul. [...], gdzie wykonana została również płyta balkonowa. Zawiadomieniem z dnia [...] r. PINB poinformował o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wykonania robót budowlanych polegających na przebudowie - wykuciu otworu okiennego oraz wykonaniu płyty balkonowej w mieszkaniu nr [...] w tym budynku na podstawie decyzji Prezydenta Miasta G. nr [...] z dnia [...] r. oraz nr [...] z dnia [...] r. W dniu [...] r. przeprowadzone zostały oględziny, podczas których ustalono, że "W pokoju mieszkalnym lokalu znajdującym się w części mieszkania sąsiadującej z ulicą [...] stwierdzono istnienie okna w ścianie budynku zlokalizowanej w granicy działki nieruchomości połączonego z drzwiami balkonowymi prowadzącymi na wspornikowo osadzony w ścianie zewnętrznej jw. balkon. Okno ma wymiary 140 x 185 cm, natomiast zintegrowane z nim drzwi balkonowe wymiary 80 x 265 cm. Parapet okna znajduje się na wysokości 82 cm. Otwory w ścianie zewnętrznej tak jak i balkon wykonane zostały na przełomie lat 80tych i 90tych XX w. na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę (w aktach sprawy). W sąsiednim pokoju mieszkalnym znajdującym się w części mieszkania położonej po stronie podwórza, stwierdzono także istnienie okna o wym. 122 x 220 cm i parapetu wewnątrz na poziomie 68 cm powyżej podłogi, zlokalizowanego w ścianie budynku usytuowanego na granicy działek [...] i [...] (obr.ew. [...]). Zgodnie z oświadczeniem M. C. – K. okno powstało w okresie budowy budynku przy ul. [...]. Pokój jw. posiada także drugie pełnowymiarowe okno w narożu, wychodzące na tyły nieruchomości. Postanowieniem z dnia [...] r. PINB zawiesił przedmiotowe postępowanie do czasu zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r. nr [...] i z dnia [...] r. nr [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta G. nr [...] z dnia [...] r., udzielającej pozwolenia na wybicie otworu okiennego w budynku w G. przy ul. [...], a decyzją z dnia [...] r. stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta G. nr [...] z dnia [...] r., udzielającej pozwolenia na wykonanie płyty balkonowej przy otworze okiennym w ścianie szczytowej budynku przy ul. [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] r., uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. i stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta G. nr [...] z dnia [...] r. w części zawartego w niej warunku tymczasowości, a w pozostałej części odmówił stwierdzenia nieważności decyzji. Natomiast decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1733/12, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2592/11, oddalającego skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 143/13, oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27czerwca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 559/12 oddalającego skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Postanowieniem z dnia [...] r. PINB podjął postępowanie zawieszone postanowieniem z dnia [...] r. Decyzją nr [...] z dnia [...] r.PINB, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane, nakazał J. K. i M. C. - K. rozbiórkę płyty balkonowej oraz zamurowanie drzwi balkonowych w budynku przy ul. [...] w G. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: [...]WINB), po rozpatrzeniu odowłań wniesionych odrębnie przez J. K. oraz M. C. - K., w rozstrzygnięciem z [...] r. uchylił kwestionowaną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W pierwszym rzędzie [...]WINB stwierdził, iż organ powiatowy obrał właściwy tryb postępowania, określony w art. 51 ust. 1 pr. bud. Prawidłowy jest także przedmiot postępowania naprawczego, ze względu na stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta G. nr [...] z dnia [...] r., udzielającej pozwolenia na wykonanie płyty balkonowej przy otworze okiennym w ścianie szczytowej budynku przy ul. [...]. Zgodnie z dokumentacją dotyczącą w/w inwestycji (opisem technicznym) balkon nawiązywał do projektowanego otworu okiennego wykonanego zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta G. nr [...] z dnia [...] r. W opisie robót wskazano, że w miejsce projektowanego okna trójdzielnego o wymiarach 1,80 x 2,00 m zamontować należy okno dwudzielne o wymiarach 1,30 x 1,80 m oraz drzwi balkonowe o wymiarach 0,70 x 2,50 m. Zatem inwestycja obejmowała zarówno wykonanie płyty balkonowej, jak i co najmniej modyfikację otworu okiennego. Jak wynika z poczynionych ustaleń, budynek zlokalizowany jest w granicy z działką sąsiednią, a płyta balkonowa zrealizowana została nad tą działką. Tym samym należy stwierdzić, że w postępowaniu naprawczym, realizowanym w związku z eliminacją decyli o pozwoleniu na budowę, zasadne jest wydanie nakazu rozbiórki tejże płyty balkonowej z racji braku możliwości zalegalizowania inwestycji w związku z nieposiadaniem prawa do dysponowania nieruchomością sąsiednią, chyba że takie prawo zostałoby uzyskane, co jest jednak niezależne od organu nadzoru budowlanego i czego organ nadzoru budowlanego w postępowaniu naprawczym w trybie art. 51 ustawy - Prawo budowlane żądać nie może. Jednakowoż, zdaniem [...]WINB, skoro decyzja Prezydenta Miasta G. nr [...] z dnia [...] r., udzielająca pozwolenia na wybicie otworu okiennego w budynku w G. przy ul. [...] pozostała w obiegu prawnym, a wyeliminowana z obrotu prawnego została decyzja Prezydenta Miasta G. nr [...] z dnia [...] r., udzielająca pozwolenia na wykonanie płyty balkonowej przy otworze okiennym w ścianie szczytowej budynku, należałoby ustalić czy wykonany wcześniej został otwór okienny w oparciu o decyzję z dnia [...] r., tj. czy zostało wykonane okno trójdzielne o wymiarach 180 x 2,00 m, które następnie zostało przerobione na okno dwudzielne o wymiarach 130 x 1,80 m, wraz z drzwiami balkonowymi o wymiarach 0,70 x 2,50 m. Jeżeli w istocie wcześniej zostało zrealizowane okno trójdzielne w oparciu o decyzję z [...] r., to wówczas prawidłowy nakaz w zakresie otworów okiennych musiałby polegać na doprowadzeniu obiektu do stanu poprzedniego, tj. do stanu jaki miał miejsce w wyniku wykonania robót przewidzianych w decyzji z dnia [...] r., gdyż decyzja ta pozostaje w obiegu prawnym. Celem ustalenia powyższego zasadne wydaje się przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków. Organ w pełni zgadza się ze stanowiskiem zajętym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 559/12 zapadłym w odniesieniu do decyzji Prezydenta Miasta G. nr [...] z dnia [...] r., iż "(...) przepisy techniczno - budowlane zawarte w Rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, nie przewidywały otworów okiennych w ścianie usytuowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki - § 12, a tym bardziej w granicy działki z sąsiednią działką budowlaną. W tym stanie można wskazać na wydanie decyzji pozwolenia na budowę płyty balkonowej z rażącym naruszeniem ww. przepisów prawa, skoro te nie dopuszczają sytuowania otworów niezbędnych do funkcjonowania balkonu. Sytuowanie budynku ścianą z otworami okiennymi, a także płyty balkonowej przy tym otworze, bezpośrednio w granicy z działką sąsiednią, jest sprzeczne z warunkami technicznymi obowiązującymi w każdym z funkcjonujących do tej pory reżimów prawnych (por. wyrok z dnia 15 grudnia 2008r, sygn. akt VII SA/Wa 1662/08 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie). Nie zmienia to jednak faktu, że decyzja Prezydenta Miasta G. nr [...] z dnia [...] r. pozostaje w obiegu prawnym, mimo przeprowadzonego w stosunku do niej postępowania w przedmiocie stwierdzenia jej nieważności zarówno na etapie organów administracji publicznej, jak i sądowoadministracyjnym, co należy honorować. Zasadne w niniejszej sprawie jawi się również ponowne przeprowadzenie czynności kontrolnych, celem ustalenia czy stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie, bowiem nie może ujść uwadze, iż ostatnie oględziny w sprawie zostały przeprowadzone we [...] r., a zatem prawie siedem lat temu. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że organ odwoławczy nie skorzystał w niniejszej sprawie z dyspozycji art. 136 k.p.a., bowiem takie działanie nie stanowiłoby dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiałów w sprawie, a w istocie zastępowałoby dowody zgromadzone w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, w związku z czym naruszałoby zasadę dwuinstancyjności oraz pozbawiało strony przysługujących im praw. W skardze z 14 czerwca 2017 r. "A" sp. z o.o. (dalej: skarżąca) podniesiono zarzuty dotyczące naruszeń prawa materialnego i procesowego. Naruszeń prawa materialnego skarżąca upatruje w: 1/ niewłaściwym zastosowaniu art. 51 ust. 1 pkt. 1 pr. bud. Ze względu na przyjęcie, że w sprawie nie ma podstaw do wydania nakazu rozbiórki, w sytuacji, gdy nie ma technicznej i prawnej możliwości doprowadzenia! przedmiotowego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem innej niż! rozbiórka, z uwagi na zapisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12l kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z dnia 15 czerwca 2002 r.) dotyczących bezpieczeństwa przeciwpożarowego; 2/ błędnej wykładni art. 51 ust. 1 pkt 1 pr. bud. polegającej na przyjęciu, że organ powinien wydać decyzję o przywróceniu stanu poprzedniego, zgodnego z przepisami wynikającego z decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dn. [...]r., nie uwzględniając przy tym, że doprowadzenie do stanu poprzedniego wiąże się z naruszeniem obowiązujących przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż decyzja nr [...] z dn. [...]r. została wydana niezgodnie z ich postanowieniami. Naruszenia prawa procesowego dotyczą: 1/ art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego, zaniechanie ustalenia stanu faktycznego, wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów na których się oparł. Decyzja organu II instancji nie zawiera wskazania, jakim konkretnie przepisom uchybił organ pierwszej instancji, jaki zakres sprawy uzasadnia ponowne prowadzenie postępowania, organ nie wyjaśnił, dlaczego okoliczności tych nie można było ewentualnie wyjaśnić w trybie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego; 2/ art 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady i zaniechanie ponownego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, w sytuacji prawidłowo ustalonego przez organ I instancji stanu faktycznego sprawy; 3/ art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów oraz sprzeczność istotnych ustaleń faktycznych ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że usytuowanie obiektu nie zostało w sposób nie budzący wątpliwości ustalone w postępowaniu prowadzonym przez organ nadzoru I instancji. Uwzględnienie tego dowodu mogłoby doprowadzić do zupełnie innej - odmiennej w stosunku do przyjętej przez organ II - instancji oceny pozostałego materiału dowodowego; 4/ art. 7 w związku z art 77 k.p.a. poprzez brak jego zastosowania i brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, pominięcie okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego, polegające na nieuprawnionym przyjęciu, że decyzja nr [...] z dn. [...]r. została wydana bez dostatecznego ustalenia stanu faktycznego, czyli uprzedniej realizacji decyzji Nr [...] z dn. [...]; 5/ art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie, w sytuacji, gdy materiał dowodowy został zebrany przez organ I instancji w sposób wyczerpujący; 6/ art. 136 k.p.a. poprzez jego nie zastosowanie, w sytuacji, gdy organ II instancji stwierdził, że materiał dowodowy w sprawie wymaga uzupełnienia, a nie wykazał jednocześnie, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; 7/ art. 77 k.p.a. poprzez brak jego zastosowania j brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, poprzez przyjęcie w sposób sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego konieczności przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność wykonania decyzji Prezydenta Miasta G. nr [...] z dnia [...]r. Taki nakaz przeczy zasadzie doświadczenia życiowego, gdyż nie jest możliwe ustalenie na podstawie zeznań świadków po upływie okresu 28 lat, czy inwestor wykonał otwór okienny w budynku w G. przy ul. [...] o wym. 1,80 x 2,00m. Należy przyjąć, że inwestor był uprawniony do realizacji tej inwestycji wyłącznie w okresie do dn. [...]r., a więc do wydania decyzji nr [...] (niejako konsumującej poprzedzającą ją decyzję) uprawniającej do realizacji drzwi i płyty balkonowej, czyli w okresie ok. 12 miesięcy poprzedzającym wydanie w/wym. decyzji, wydanej w następstwie wykonania przez inwestora decyzji nr [...] z dnia [...]r. 8/ art. 12 k.p.a. poprzez brak jego zastosowania i brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, poprzez przyjęcie, że zachodzi konieczność przeprowadzenie ponownych oględzin tylko i wyłącznie z powodu określonego upływu czasu pomiędzy pierwszymi oględzinami w sprawie a wydaniem zaskarżonej decyzji. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga znajduje uzasadnienie ze względu na uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 138 § 2 kpa w sytuacji, w której brak było ku temu wystarczających podstaw. Organ odwoławczy, w myśl ww. przepisu, może uchylić decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jednocześnie, co ma istotne znaczenie dla wykładani art. 138 § 2 kpa, zgodnie z art. 136 § 1 kpa, organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Analiza postanowień ww. przepisów procesowych prowadzi do wniosku, że uprawnienia kasatoryjne organu odwoławczego, wynikające z art. 138 § 2 kpa zostały ograniczone tylko do tych przypadków, w których organ ten korzystając ze środków wskazanych w art. 136 § 1 kpa nie będzie mógł we własnym zakresie naprawić wad postępowania pierwszoinstancyjnego co do wyjaśnienia "zakresu sprawy mającego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". W kwestii owego zakresu, jak należy przyjąć, chodzi o ustalenia dotyczące faktów prawotwórczych dla sprawy. Faktów tych trzeba poszukiwać w normach prawa materialnego, stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie, co nie budzi wątpliwości ze względu na ustalony stan faktyczny (konieczność prowadzenia postępowania naprawczego ze względu na zrealizowane roboty i późniejsze unieważnienie pozwolenia na budowę) chodzi o zastosowanie normy zawartej w art. 51 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 51 ust. 7 pr. bud. Norma ta, zrekonstruowana na podstawie wskazanego przepisu, jak również w oparciu o postanowienia art. 51 ust. 1 pkt. 2 i pkt. 3 oraz art. 50 ust. 1 pr. bud. ma następującą treść: jeżeli w przypadku samowoli budowalnej, określonej w art. 50 ust. 1 pr. bud., nie jest możliwe doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem poprzez zastosowanie środków wskazanych w art. 51 ust. 1 pkt. 2 i 3 pr. bud., to właściwy organ nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. "Stan zgodności z prawem", o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 i pkt. 3 ustawy, oznacza nie tylko zgodność z przepisami technicznymi, lecz także wykazanie się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tym samym nałożenie na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem może również obejmować wykazanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (por. wyroki WSA: w Łodzi z dnia 19 listopada 2015 r., II SA/Łd 388/15; w Rzeszowie z dnia 18 marca 2013 r., II SA/Rz 77/14; w G. z dnia 6 sierpnia 2014 r., II SA/GI 273/14 - wszystkie przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne na stronie Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak zauważa NSA w wyroku z dnia 29 kwietnia 2015 r., II OSK 2367/13 (baza orzeczeń wymieniona wyżej) nie można wykluczyć, iż organ nadzoru budowlanego prowadząc postępowanie naprawcze uregulowane art. 51 pr. bud., po ustaleniu, że inwestor nie miał i nadal nie ma wymaganego ustawą prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, skorzysta z uprawnienia określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i wyda stosownie do ustalonego stanu faktycznego rozstrzygnięcie, którym może być decyzja nakazująca rozbiórkę. W takim przypadku podstawę rozstrzygnięcia stanowiłoby ustalenie, iż inwestor nie dysponuje i nie dysponował prawem do nieruchomości na cele budowlane. Wobec tego, jest dopuszczalne odpowiednie stosowanie art. 51 ust. 1 pkt. 1 pr. bud., polegające na bezpośrednim wydaniu decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego w sytuacji, w której obiekt, wymagający zgłoszenia wraz z oświadczeniem o prawie do dysponowaniu nieruchomością dla celów budowlanych został już wybudowany i jednocześnie jest pewne, iż inwestor takiego prawa nie może uzyskać, a co za tym idzie, nie będzie mógł w postępowaniu naprawczym przedłożyć wymaganego oświadczenia. Ta okoliczność, jako fakt prawotwórczy dla przedmiotowej sprawy, już przesądziła, że nie jest możliwe doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót budowlanych. Natomiast pozostaje pytanie o przedmiot postępowania naprawczego co, zdaniem organu odwoławczego, budzi wątpliwości konieczne do wyjaśnienia przez organ I instancji w ramach powtórnego postępowania. Najkrócej rzecz ujmując, [...]WINB stwierdza, iż dla podjęcia właściwego rozstrzygnięcia w sprawie niezbędne jest ustalenie czy zostały wykonane roboty określone w decyzji Prezydenta Miasta G. z [...] r. nr [...] zezwalającej na wybicie otworu okiennego (w celu zamontowania okna trójdzielnego) w budynku zlokalizowanym przy ul. [...]. To z kolei miałoby przesądzać o tym czy nakaz rozbiórki powinien obejmować tylko balkon – jeśli roboty te wcześniej zostały wykonane, czy też balkon wraz z drzwiami balkonowymi – jeśli ich nie wykonano. Zdanie Sądu dylemat taki, bez względu na to czy przed instalacją balkonu i drzwi balkonowych otwór okienny został wykonany, nie zachodzi. Pomimo tego, że ww. decyzja nie została unieważniona, co mogłoby sugerować zgodność z prawem ukształtowanego przez nią stanu prawnego i faktycznego, to jednak wniosek taki jest przedwczesny. Nawet w sytuacji, w której ostateczna decyzja administracyjna kształtuje stan prawny sprzeczny z prawem, a sprzeczność ta jest oczywista, nie można uznać, że pozostawanie w obrocie prawnym takiej decyzji prowadzi do konwalidacji takiego uchybienia. Nie budzi wątpliwości, że decyzja Prezydenta Miasta G. z [...]r. zezwalająca na wybicie otworu okiennego w ścianie budynku, usytuowanego w granicy z sąsiednią działką budowlaną, pozostawała w sprzeczności z ówcześnie obowiązującymi przepisami prawa (warunkami technicznymi) które, podobnie jak obecnie, nie dopuszczały takiej lokalizacji. Potwierdza to stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1733/12, wydanego w sprawie stwierdzenia nieważności tejże decyzji. W uzasadnieniu (s. 16) Sąd wyraźnie stwierdza, że tylko związanie zarzutami skargi kasacyjnej nie pozwoliło mu odnieść się do tej kwestii (rażącego naruszenia prawa), natomiast sytuacja, w jego ocenie, jest analogiczna jak w przypadku decyzji z Prezydenta Miasta G. nr [...] z dnia [...] r., udzielającej zezwolenia na wykonanie płyty balkonowej oraz drzwi balkonowych (w miejsce jednej z części trójdzielnego okna). Ta z kolei decyzja została unieważniona ze względu na rażące naruszenie prawa polegające na udzieleniu zezwolenia na wykonanie płyty balkonowej i drzwi balkonowych w ścianie budynku usytuowanego w granicy z działką budowlaną, a skarga w tej sprawie została oddalona tak przez WSA, jak i przez NSA. Wobec powyższego, skoro w istocie rzeczy nie było takich istotnych dla sprawy okoliczności ( faktów prawotwórczych), które wymagałyby wyjaśnienia przez organ I instancji w powtórnym postępowaniu, brak było podstaw do uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważywszy na uchybienia regułom procedury administracyjnej określonym w art. 138 § 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369). Koszty postępowania Sąd obliczył jako sumę uiszczonej opłaty sądowej (500 zł) oraz wynagrodzenia adwokata skarżącego (480 zł) i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł). Koszty adwokackie Sąd ustalił zgodnie z §14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.). ----------------------- - - 7245