II SA/Gl 959/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2018 r. w sprawie ze skargi "A" Sp. J. w M. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki budynku oddala skargę. W dniu [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. (dalej; PINB) wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego zlokalizowanego w M. przy ul. [...]. Administratorem budynku był "B" w M., zaś jego właścicielem w części gmina, a części osoba prywatna. Uzyskano także zgodę Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Katowicach na dokonanie rozbiórki. W 2011 r. udziały w nieruchomości zostały zbyte i jej właścicielem została "A" sp.j z siedzibą w M. (dalej: Spółka). W dniu [...] r. PINB w M. przeprowadził oględziny przedmiotowej nieruchomości w trakcie, których ustalił, iż budynek pozostaje zabezpieczony przed dostępem osób postronnych. Okna w kondygnacji parteru są zamurowane cegłami oraz bloczkami Ytong. Od strony ulicy dostęp na posesję zabezpieczony bramą, która wg oświadczenia G. S., jest trwale zamknięta. Okap nad chodnikiem zabezpieczony poprzez wykonaną siatkę zabezpieczającą na spornikach stalowych. Na elewacjach szczytowych oraz elewacji podłużnej wzdłuż ulicy stwierdzono odspojenie i uszkodzone tynki. Właściciel budynku oświadczył, że w planach jest rozbiórka budynku w terminie do 3 lat tj. po zaprojektowaniu i uzyskaniu pozwolenia na budowę nowego obiektu. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. PINB w M. nałożył na właściciela obowiązek dostarczenia ekspertyzy dotyczącej stanu technicznego budynku, ze szczególnym uwzględnieniem stanu elementów konstrukcyjnych budynku, zawierającej zakres robót budowlanych, w tym robót zabezpieczających koniecznych do wykonania w celu wyeliminowania zagrożenia dla osób mogących znaleźć się w pobliżu obiektu, bądź w obiekcie. Taka opinia została przedstawiona dnia [...] r. Ze względu na ogólnikowy charakter zobowiązano właściciela do przedstawienia kolejnej opinii oraz wezwano jej autora do złożenia zeznań w charakterze świadka. Oświadczył on, że "nie dokonywał oględzin przedmiotowego budynku wewnątrz a jedynie od strony ulicy [...]". Biegły oświadczył ponadto, że nie dokonywał także odkrywek elementów konstrukcyjnych budynku, nie posiada aktualnej dokumentacji fotograficznej dotyczącej wnętrza ww. obiektu. Budynek, jak stwierdził, jest w złym stanie technicznym i jego remont jest zupełnie nieopłacalny. W opinii z 2006 r. wyraził stanowisko, iż budynek należy bezwzględnie rozebrać do końca 2015 r. W sprawie została przeprowadzona rozprawa administracyjna. W jej trakcie G. S. stwierdził, że jego zamiarem jest rozbiórka spornego obiektu, co ma nastąpić na przełomie 2016/17 r. Przedłożył także ocenę stanu technicznego budynku swojego autorstwa. W dniu [...] r. organ przeprowadził oględziny, w trakcie których ustalił iż przedmiotowy obiekt to budynek jednokondygnacyjny z poddaszem użytkowym, podpiwniczony. Jest to obiekt murowany z cegły, dach drewniany, kryty dachówką. Od zewnątrz obiektu widoczne liczne odspojenia tynków, obluzowane zmurszałe cegły, brak cegieł, ściany fundamentowe z kamienia zawilgocone. Pokrycie dachu wykazuje nieszczelności, brak dachówek, część dachówek obluzowanych, widoczne zapadnięcie połaci dachowej w miejscu klatki schodowej. Wewnątrz obiektu stwierdzono przegnicie krokwi (2 szt.) od strony drogi. W tym miejscu połać dachowa jest załamana, a także występują dziury w połaci dachowej (ubytki dachówek). W szczycie dachu, w kalenicy nad pionem klatki schodowej, znajduje się dziura - wg oświadczenia właściciela po rozebranym kominie. Na połaci dachowej widoczne nieszczelności, niestabilne dachówki, wypłukania spoin ścian fundamentowych kamiennych oraz liczne ubytki cegieł w murze zewnętrznym. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], znak: [...], PINB, działając na podstawie art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego, nakazał Spółce -właścicielowi nieużytkowanego budynku zlokalizowanego przy ul. [...] w M., na działce o numerze geodezyjnym [...] – dokonanie rozbiórki budynku, który jest uszkodzony i nieużytkowany oraz uporządkowanie terenu rozbiórki po jej zakończeniu. Termin przystąpienia do ww. robót rozbiórkowych określono, jako nie później niż od [...] r., a ich zakończenie - do [...] r. Decyzją z dnia [...] r., znak: [...], Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: ŚWINB) uchylił powyższą decyzję oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji w celu wyjaśnienia który z przepisów znajduje zastosowanie w sprawie – art. 66 czy art. 67 ust. 1 Prawo budowalne. W wyniku rozpoznania skargi Spółki, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 19 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 1254/15 oddalił skargę na decyzję organu, jednakże w uzasadnieniu wskazano, iż "w ocenie Sądu, faktyczne i prawne okoliczności niniejszej sprawy nie dawały podstawy do wydania przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Skoro skarżący przedłożył ocenę stanu technicznego obiektu, a organ I instancji wezwał jej autora w charakterze świadka, a także przeprowadził rozprawę administracyjną i oględziny, w konsekwencji czego uznał zebraną dokumentację za wystarczającą dla rozstrzygnięcia sprawy w zakresie wydania decyzji z art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, to brak było podstaw do ferowania zarzutu nienależytego zebrania przez tenże organ materiału dowodowego. Prowadząc dalej postępowanie po tym wyroku, PINB przeprowadził w dniu [...] r. oględziny, podczas których ustalono, iż utrzymuje się nadal bardzo zły stan techniczny budynku. Właściciel oświadczył, że nie dokonywał żadnych prac remontowych, zabezpieczających itp. w ww. obiekcie. W dniu [...] r. przeprowadzono kolejną rozprawę administracyjną, podczas której sporządzono protokół. G. S. oświadczył, że od czasu wydania decyzji PINB w M. nr [...] z dnia [...]r., nie wykonywano żadnych robót w obrębie przedmiotowego budynku, nie wykonywano żadnych prac mających na celu poprawę stanu technicznego obiektu. W jego ocenie takie prace nie są konieczne. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. PINB, działając na podstawie art. 67 ust. 1, art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego oraz na podstawie § 6 i § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych, nakazał Spółce, będącej właścicielem nieużytkowanego budynku: 1/ rozebrać wyżej wymieniony uszkodzony, nieużytkowany budynek zlokalizowany przy ul. [...] w M., na działce nr [...], 2/ uporządkować teren rozbiórki po jej zakończeniu. Termin przystąpienia do robót rozbiórkowych określono jako nie później niż od [...] r., a termin ich zakończenia wraz z uporządkowaniem terenu - do dnia [...] r. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], ŚWINB utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Wskazał, że związany jest wyrokiem Sądu z dnia 19 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 1254/15. Zgodnie z wyrażonym tam stanowiskiem postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo. Zgromadzony materiał dowodowy nie budzi wątpliwości, iż stan techniczny przedmiotowego obiektu jest bardzo zły. Jego lokalizacja, w zbliżeniu do chodnika przy ul. [...], sprawia, iż stanowi on realne zagrożenie dla bezpieczeństwa osób trzecich. Właściciel obiektu nie ma także zamiaru dokonywania remontu, o czym świadczą zapisy w protokołach przeprowadzanych rozpraw administracyjnych. Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożyła Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Domagając się uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji, umorzenia postępowania w sprawie oraz zasądzenia kosztów postępowania, zarzuciła ŚWINB naruszenie: 1/ art. 153 p.p.s.a. przez uznanie, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania mogą być wyrażone w nieprawomocnym wyroku, 2/ art. 170 p.p.s.a. przez uwzględnienie oceny prawnej wyrażonej w nieprawomocnym wyroku. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Wyrokiem z dnia 5 stycznia 2018 r. o sygn. akt II SA/Gl 960/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd nie zgodził się z twierdzeniami skarżącej, iż wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 maja 2016 r. jest nieprawomocny (złożono bowiem skargę kasacyjną) i w świetle art. 170 p.p.s.a. nie wiąże organów administracji. Sąd wskazał, że związanie wyrokiem prawomocnym dotyczy jego sentencji. W przypadku art.153 p.p.s.a. następuje związanie uzasadnieniem, dokonaną tam oceną prawną. A wspomniany przepis nie stanowi, iż związanie oceną prawną dotyczy tylko orzeczeń prawomocnych (chyba, że NSA uchyli taki wyrok). Organy nadzoru budowlanego prawidłowo zastosowały art. 153 p.p.s.a. uznając się za związane wskazaniami dotyczącymi oceny prawnej i faktycznej. Zarzuty skargi są zatem niezasadne. W skardze kasacyjnej (z dnia 8 marca 2018 r.) od ww. wyroku Spółka, działając przez pełnomocnika, wniosła m.in. o jego uchylenie zaskarżonego w całości oraz o rozpoznanie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Zdaniem skarżącej, wydany przez Sąd wyrok narusza przepisy postępowania, a uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazano, że w sprawie rozbiórki wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 1254/15. Wyrok ten nie jest prawomocny, zaskarżony został w całości. Dlatego też błędne jest twierdzenie Sądu, że organy administracji są związane oceną prawną wyrażoną w ww. wyroku. Zgodnie bowiem z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe. Nieuzasadnione jest również powoływanie się przez Sąd na art. 153 p.p.s.a., gdyż odnosi się on wyłącznie do wyroków prawomocnych. Rozróżnianie związania wyrokiem odrębnie w odniesieniu do jego sentencji i uzasadnienia, trudno jest pogodzić z zasadą demokratycznego państwa prawnego. Organy administracyjne naruszyły przepisy postępowania administracyjnego, którego to naruszenia nie dostrzegł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Sąd I instancji nie dostrzegając uchybień jakie w tym zakresie popełniły organy administracyjne, naruszył tym samym przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., zobowiązujący sąd do uchylenia w takiej sytuacji zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt II OSK 1481/18, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 960/17 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że norma zawarta w art. 153 p.p.s.a. ma charakter doniosły i bezwzględnie obowiązujący. Oznacza bowiem, że ani organy administracji publicznej, ani sądy, orzekające ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniach sądu, gdyż są nimi związane. A skoro tak, to mając na uwadze także powyższe rozważania, należy uznać, że wprawdzie przepis art. 153 p.p.s.a. nie stanowi, że związanie oceną prawną dotyczy tylko orzeczeń prawomocnych, to jednakże związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, niewątpliwe winno wynikać z prawomocnego wyroku sądu. Po uprawomocnieniu się tego orzeczenia, zawarte w nim stanowisko, będzie wiążące nie tylko wobec organów wymienionych w art. 153 p.p.s.a., lecz również i wskazanych w art. 170 p.p.s.a., który to przepis explicite wskazuje, iż orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. daniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wadliwie zatem Sąd I instancji prawidłowość ŚWINB oparł jedynie na ocenie prawnej sformułowanej w nieprawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 1254/15 (właściwie wskazał jedynie na związanie tym wyrokiem). Rolą Sądu wojewódzkiego było skontrolowanie prawidłowości zastosowania w sprawie przepisu art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, czego nie uczynił. W tym samym dniu (26 września 2018 r.) Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem w sprawie o sygn. akt II OSK 2293/16 oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 1254/15. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że złożona skarga kasacyjna nie mogła przynieść dla skarżącej strony pozytywnego rezultatu, gdyż postawione w niej zarzuty nie odnoszą się do istoty zaskarżonego do sądu I instancji aktu, a mianowicie rozstrzygnięcia kasacyjnego - opartego na art. 138 § 2 k.p.a. Cała argumentacja Spółki tak naprawdę odnosi się do rozstrzygnięcia organu powiatowego wydanego na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zarówno dotycząca naruszenia art. 81c ust. 4 ustawy Prawo budowlane, poprzez nie nałożenie przez organ I instancji obowiązku przedłożenia "kontrekspertyzy", o której mowa w ww. przepisie, jak również art. 77 k.p.a. Przy czym należy zauważyć, że ani organ odwoławczy, ani Sąd I instancji, nie dokonywały wykładni art. 81c ust. 4 ustawy Prawo budowlane, a tym samym jego powoływanie w zarzutach skargi kasacyjnej jest bezpodstawne. Słusznie natomiast Sąd I instancji w swoich wywodach spostrzegł, że przydatność obiektu budowlanego do remontu odbudowy lub wykończenia powinna być oceniona w kategoriach technicznych, a nie ekonomicznych. Podstawą nakazania rozbiórki obiektu budowlanego na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie może być uznanie, że jego remont, odbudowa lub wykończenia są nieopłacalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Skarga nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Przedmiotem rozpoznania Sądu była skarga Spółki na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r., nr [...], którą organ II instancji utrzymał w mocy decyzję PINB z [...] r. nr [...]. Tą ostatnią decyzją PINB, działając na podstawie art. 67 ust. 1, art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego oraz na podstawie § 6 i § 7 ust. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 sierpnia 2004r. w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych, nakazał Spółce, będącej właścicielem nieużytkowanego budynku, rozebranie uszkodzonego i nieużytkowanego budynku, zlokalizowanego przy ul. [...] w M., na działce nr [...] oraz uporządkowanie terenu rozbiórki po jej zakończeniu. Decyzja ŚWINB z [...] r. została utrzymana w mocy wyrokiem WSA w Gliwicach z 5 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Gl 960/17, który, w wyniku wniesienia skargi kasacyjnej przez Spółkę, został uchylony wyrokiem NSA z 26 września 2018r., sygn. akt II OSK 1481/18 z tego względu, że Sąd I instancji, opierając swoje orzeczenie na ocenie prawnej sformułowanej w nieprawomocnym wyroku tegoż Sądu z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 1254/15 uchylił się od kontroli prawidłowości zastosowania przez organy administracji orzekające w sprawie (PINB i ŚWINB) przepisu art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego. Wobec tego, Skład orzekający pozostając związany oceną prawną dokonana przez NSA w przywołanym wyżej wyroku z 26 września 2018r., sygn. akt II OSK 1481/18 był zobowiązany do rozpatrzenia skargi z dnia 22 września 2017 r. wniesionej przez Spółkę, reprezentowaną przez fachowego pełnomocnika. W skardze tej zakwestionowano generalnie decyzję nakazująca rozbiórkę obiektu na podstawie art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego, przy czym podstawowe zarzuty w niej zawarte odnoszą się nie tle do meritum, co do bezpodstawnego przyjęcia przez organ odwoławczy (ŚWINB), iż pozostaje on związany oceną prawną wyrażoną w nieprawomocnym wyroku WSA w Gliwicach z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 1254/15, z którego wynikało, iż w sytuacji, w której organy zastosowały w tej sprawie art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego doszło do rozszerzającej wykładni tego przepisu. W rozpatrywanej sprawie, w zasadzie od samego jej początku, pojawił się dylemat który z przepisów – art. 66 czy art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego - należy zastosować w sytuacji ustalonej przez organy. Różnica jest zasadnicza, bowiem art. 66 dotyczy przypadku, w którym istnieje możliwość doprowadzenia obiektu do takiego stanu, ze nie będzie zagrażał życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska (art. 66 ust. 1 pkt. 1). Z kolei art. 67 ust. 1 odnosi się do takiego stanu rzeczy, w którym obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia. Hipotezy obu przepisów są rozłączne. Najkrócej rzecz ujmując, jeśli obiekt nie spełniający wymogów wynikających z prawa budowlanego, powodujący w związku z tym zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, czy bezpieczeństwa mienia bądź środowiska, może zostać doprowadzony do stanu, w którym zagrożenia te zostaną usunięte, organ nadzoru budowlanego powinien nakazać usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Natomiast w przypadku braku takich możliwości, wynikających z tego, ze obiekt nie nadaje się do remontu czy odbudowy, należy nakazać jego rozbiórkę. W wyroku z 8 kwietnia 2009 r., II OSK 515/08, LEX nr 558403 NSA dokonał wykładni zwrotu "nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia", o którym mowa w art. 67 ust. 1 p.b. W jego ocenie, zwrot ten odnosi się nie tylko do obiektywnej niemożności przeprowadzenia remontu, odbudowy lub wykończenia, ale również do braku zamiaru właściciela doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Oznacza to, że zanim organ nadzoru budowlanego orzeknie o potrzebie rozbiórki danego obiektu budowlanego, powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, którego celem jest również ustalenie, czy i w jaki sposób właściciel obiektu budowlanego ma zamiar usunąć istniejące naruszenia porządku prawnego w budownictwie. Podobnie stanowisko wyraził WSA w Warszawie w wyrokach z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1674/11, Lex nr 1107757 oraz z dnia 23 sierpnia 2018 r., VIII SA/Wa 376/18, LEX nr 2540448 ).W tym kierunku zmierza też stanowisko wyrażone przez NSA w wyroku z dnia 19 stycznia 2018 r., II OSK 849/16, LEX nr 2471090: "Sama tylko techniczna możliwość przeprowadzenia remontu obiektu budowlanego przy bierności jego właściciela nie jest wystarczająca do rezygnacji przez organ nadzoru z wydania decyzji nakazującej jego rozbiórkę." Wobec tego przyjąć trzeba, iż nawet w sytuacji, w której istnieje obiektywna możliwość doprowadzenia nieużytkowanego bądź niewykończonego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z wymogami technicznymi i zachodziłaby podstawa do wydania decyzji w trybie art. 66 Prawa budowlanego, wyraźny brak woli (zamiaru) podjęcia wymaganych w tym zakresie działań przez właściciela, uzasadnia wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę tego obiektu. W rozpatrywanej sprawie przedmiotowy budynek jest nieużytkowany i nie nadaje się do remontu w rozumieniu art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego, ze względu na wyraźne stanowisko właściciela, wyrażane w skardze oraz w trakcie rozprawy przeprowadzonej przez Sąd w dniu 17 grudnia 2018 r., który nie ma zamiaru przeprowadzenia prac remontowych, doprowadzających budynek do stanu zgodnego z prawem. Jak twierdzi G. S., upoważniony do jednoosobowej reprezentacji Spółki, budynek ten w przyszłości będzie podlegał rozbiórce, a na jego miejscu, po zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dopuszczającego możliwość lokalizacji obiektu w granicy działki, właściciel ma zamiar wybudowania nowego budynku. Tak ustalony stan faktyczny, zdaniem Sądu, uzasadniał zastosowanie art. 67 ust. 1 w przedmiotowej sprawie i orzeczenie nakazu rozbiórki. Trzeba przy tym zauważyć, że rozstrzygnięcie podejmowane na tej podstawie prawnej ma charakter aktu związanego, wobec czego zaistnienie przesłanek w nim określonych, a więc fakt nieużytkowania obiektu oraz to, że nie nadaje się on do remontu, obliguje organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji o rozbiórce. W kontekście tych ustaleń bez znaczenia pozostają inne okoliczności sprawy, na które powołuje się skarżący, w tym znaczne koszty rozbiórki, właściwe zabezpieczenie budynku oraz stan oczekiwania na zmianę planu miejscowego. W tym stanie rzeczy Sąd postanowił skargę oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.