II SA/Ka 2287/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędzia WSA Włodzimierz Kubik( spr.) Protokolant referent Magdalena Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2004 r. sprawy ze skargi K. P. na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego oddala skargę. Skarga została wniesiona przez K. P. właściciela zabudowanej budynkiem mieszkalnym działki nr [...] gm. kat. M.( w zarzucie skarżący oznaczył swoje działki nieaktualnymi numerami ewidencyjnymi, a to [...] i [...]) na uchwałę Rady Miejskiej w B. odrzucającej zarzuty złożone przez skarżącego do projektu zmiany planu miejscowego. Uchwałą z dnia [...] r. Rady Miejskiej w B. przystąpiono do sporządzenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego związanych z przebiegiem trasy obwodowej wschodniej w M. i M. Projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, wyłożono do publicznego wglądu w dniach od [...] r do [...] r. O miejscu i terminie wyłożenia planu skarżący został powiadomiony pisemnie w dniu [...] r. Informacja o wyłożeniu projektu planu ukazała się także w Dzienniku [...] oraz w stosownym obwieszczeniu. W dniu [...] r. skarżący wniósł zarzut od wyłożonego projektu zmiany planu. W zarzucie tym zaprotestował on przeciwko ustaleniom przyjętym w projekcie planu dla trasy przebiegu obwodowej wschodniej, w wyniku których zmienić się ma przeznaczenie terenu należącej do niego działki jak i działek sąsiednich, zabudowanych budynkami mieszkalnymi, na teren przeznaczony pod usługi i pas zieleni ochronnej. Dodał, że już w [...] r. mimo jego protestów "Zarząd Miasta zmienił plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu sąsiadujących bezpośrednio z jego posesją działek przeznaczając je pod budowę stacji benzynowej". Podał także, że przed 8 laty kiedy podejmował decyzję o budowie domu w otoczeniu jego nieruchomości były tereny zabudowane wyłącznie budynkami mieszkalnymi, a teraz kiedy budowa domu jest na ukończeniu dowiaduje się, że wypada mu zmienić przeznaczenie swojego domu na obiekt usługowy. W przypadku gdyby zmiana planu nie pociągnęła za sobą formalnego zakazu korzystania z budynku zgodnie z jego dzisiejszym przeznaczeniem , to i tak zostanie on zmuszony do opuszczenia go wraz z rodziną, ponieważ mieszkanie w bezpośrednim sąsiedztwie ruchliwego skrzyżowania oraz stacji paliw będzie niemożliwe. Pod projektowane skrzyżowanie ma być zabrany również pas gruntu z działki [...] z terenu której to działki skarżący korzystał na mocy przysługującego mu prawa przejazdu. Powyższe uniemożliwi mu dojazd do posesji. Budynek nie będzie się nadawał do zamieszkania także ze względu na hałas i zanieczyszczenia i inne uciążliwości związane z drogą ekspresową. Podał, że istnieje lepszy wariant przebiegu projektowanej obwodnicy, a mianowicie budowa tunelu, którym mogłaby zostać poprowadzona ta droga. Wreszcie stwierdził, że w razie realizacji planowanych przez miasto zamierzeń będzie domagał się wykupienia swojej nieruchomości. Po korekcie projekt zmiany planu został ponownie wyłożony do publicznego wglądu w dniach od [...] do [...] r.. O terminie wyłożenia skorygowanego projektu planu skarżący nie został powiadomiony pisemnie, bowiem jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej uchwały naniesione zmiany w stosunku do pierwotnego projektu nie dotyczyły nieruchomości której są właścicielami. Skarżący jednak w dniu [...] r. ponownie wniósł zarzut do wyłożonego powtórnie projektu. Podał w nim, że podtrzymuje wcześniej zgłoszony, a nie rozpatrzony zarzut z [...] r. Wskazali, że minął już ustawowy termin rozpoznania jego poprzedniego zarzutu przez Zarząd Miasta. Nadto zarzucił Zarządowi Miasta uchybienie polegające na nie powiadomieniu go o ponownym wyłożeniu skorygowanego projektu planu dla trasy obwodowej wschodniej. W dniu [...] r. skarżący został powiadomiony o terminie sesji Rady Miejskiej na której będzie rozpatrywany jego zarzut. W dniu [...] r. Komisja Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Komisja Ochrony Środowiska Rady Miejskiej zaopiniowały pozytywnie treść uchwały odrzucającej zarzuty skarżącego, a uchwałą z dnia [...] r. Rady Miejskiej w B. zgłoszone zarzuty zostały odrzucone. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały Rada Miejska B. wskazała, że w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nieruchomość skarżącego jest położona w jednostce DIV 71 ZI dla której tekst planu stanowi, iż jest to: "Teren zieleni izolacyjnej. W części projektowany łącznik komunikacyjny pomiędzy ulicą [...] a obwodową. Teren wyłącza się spod zabudowy i przeznacza na cele zieleni. Dopuszczalna realizacja usługi nieuciążliwej. Wyklucza się funkcję mieszkalną". Dodano także, że nieruchomość ta jest położona między ruchliwą ul. [...] a linią kolejową, dodatkowo przecina ją linia elektroenergetyczna wysokiego napięcia 110 kV wraz ze strefą techniczną. Zapis projektu planu przewiduje, iż posesja skarżącego znajdzie się w jednostce oznaczonej jako U,ZI przeznaczonej dla zabudowy usługowej i zieleni izolacyjnej. Przyjęte w projekcie planu usytuowanie węzła drogowego jako elementu projektowanej drogi ekspresowej S 69, której inwestorem jest Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, powoduje konieczność wyłączenia spod zabudowy mieszkaniowej terenów sąsiadujących z przyszłym węzłem drogowym , w tym działki skarżących. Powyższe wyłączenie związane jest to z przewidywaną na tym obszarze ponadnormatywną emisją zanieczyszczeń i przekroczeniem dopuszczalnego poziomu hałasu. Rada Miejska wskazuje dalej, że wszystkie trasy komunikacyjne prowadzące z B. do Ż. prowadzą przez B., czyli doliną rzeki B., stąd też nie ma możliwości zaplanowania innego przebiegu drogi [...]. Dolina ta jest intensywnie zainwestowana i nie ma terenów wolnych od zabudowy. W dalszej części uzasadnienia swojej uchwały Rada podała, że dyskutowano również postulaty ponownego przeanalizowania kosztów naziemnego i tunelowego przebiegu projektowanej drogi. Stwierdzono jednak brak możliwości obiektywnego porównania kosztów związanych z realizacją obu wariantów. Przeprowadzone w tej sytuacji szacunki wskazują, że przyjęcie "wariantu tunelowego", pociągnie za sobą znacznie wyższe koszty. W tej sytuacji Rada Miejska zaakceptowała ostatecznie rozwiązania przewidziane w projekcie planu. Odnosząc się do kwestii nieterminowego rozpoznania przez Zarząd Miasta zarzutu skarżącego z [...] r. Rada Miejska stwierdziła, że ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje obowiązku informowania wnoszących zarzuty i protesty o terminie ich rozpoznania przez Zarząd Miasta czy aktualnie przez Prezydenta. Organy te po negatywnym rozpatrzeniu zarzutów czy protestów przekazują je bowiem Radzie Miejskiej, która podejmuje uchwały w tej sprawie. We wcześniejszej części uzasadnienia uchwały wskazano, że pierwszy zarzut skarżących Zarząd Miasta rozpoznał na posiedzeniu w dniu [...] r., jednak z uwagi na uwzględnienie w toku tego posiedzenia w całości bądź części kilku innych zarzutów i związanej z tym potrzebie zmian projektu planu, zarzutu tego nie skierowano go do rozpatrzenia Radzie Miejskiej. Jednocześnie Rada Miejska wyjaśniła, że skarżący nie został powiadomiony o terminie ponownego wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu, bowiem w skorygowanym planie nie zmieniły się ustalenia odnoszące się do terenu jego nieruchomości. Zarzut wniesiony w dniu [...] r. Prezydent Miasta B. rozpoznał w dniu [...] r. i postanowił go nie uwzględnić. Wreszcie Rada Miejska stwierdziła, że prawo własności nieruchomości nie jest prawem absolutnym i może ono podlegać ustawowym ograniczeniom. Zgodnie z art. 140 kodeksu cywilnego właściciel może korzystać z rzeczy w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym w art. 33 określa, że ustalenia planu miejscowego, kształtują wraz z innymi przepisami prawa sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Wymieniona ustawa określa również zasady i tryb rozwiązywania konfliktów między interesami obywateli, wspólnot samorządowych i państwa w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele i zasad ich zagospodarowania. Ustawodawca przewidując możliwość, a nawet nieuchronność wystąpienia konfliktu interesów indywidualnych i grupowych stworzył gwarancje zadośćuczynienia każdemu czyj interes prawny zostanie naruszony. Tak więc skoro organ wspólnoty samorządowej przyjmuje rozwiązanie godzące w interes prawny właściciela, to rodzi to po stronie właściciela na mocy art. 36 ust. 1 uprawnienie do żądania od gminy: odszkodowania za poniesioną szkodę rzeczywistą, wykupienia nieruchomości lub jej części, albo zamiany nieruchomości na inną. W skardze wniesionej jeszcze do NSA skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zarzuca zaskarżonej uchwale naruszenie art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 1 ust. 2 pkt 2), 3), 5) w zw. z art. 3 wskazanej wyżej ustawy. W uzasadnieniu skargi podaje, że uchwała powołuje się na dotychczasowe przeznaczenie w planie miejscowym terenu jego działki, nic przy tym nie wspomina się o udzielonym mu decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...] pozwoleniu na budowę. Z okoliczności tej wyciąga on wniosek, że Rada Miejska podejmując uchwałę o odrzuceniu zarzutów oparła ją na wadliwej podstawie prawnej. Uchwała ta zdaje się sugerować bowiem, iż wymienione pozwolenie na budowę zostało wydane niezgodnie z planem miejscowym do stwierdzenia czego organ ten nie jest uprawniony. Uchwała nie oddziela także uzasadnienia prawnego od faktycznego. Wreszcie Rada Miejska uchyliła się bezzasadnie od oceny ekonomicznej alternatywnego przebiegu projektowanej obwodnicy wariantem tunelowym, a wyjaśnienia zawarte w uzasadnieniu uchwały dotyczące tego problemu są wewnętrznie sprzeczne. Tymczasem takie rozwiązanie pozwoliłoby zachować ochronę krajobrazu i środowiska przyrodniczego, a także nie naruszało interesu okolicznych mieszkańców związanego z ich prawami właścicielskimi. Powołują się wreszcie na tezę wyroku NSA z dnia 16 października 2001 r. (publ. ONSA z 2002 r. z. 4, poz. 164). W odpowiedzi na skargę Rada Gminy B. wnosi o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi szczegółowo zreferowane zostały kolejne kroki poprzedzające wydanie zaskarżonej uchwały. Proponowana zmiana planu jest zgodna z uchwalonym [...] r. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego B. Wskazuje ona, że świetle art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia planu miejscowego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Przepis ten - zdaniem gminy – określa relacje między wykonywaniem prawa własności a treścią obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i stanowi o ograniczeniu prawa własności wynikającym z art. 140 kc. Organ zaskarżoną uchwałą nie naruszył interesu prawnego ani uprawnienia wnoszącego zarzut. Nie doszło też do naruszenia norm prawa materialnego, stąd zasadny jest wniosek o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny właściwy do rozpoznania tej skargi zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) uznał, że nie narusza ona prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy . Na wstępie należy wskazać, że procedura planistyczna została przeprowadzona w przedmiotowej sprawie w związku z treścią art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.) w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. nr 15 poz. 139 z późn. zm.). Prezydent Miasta B., a także działający wcześniej w miejsce tego organu Zarząd Miasta B.wyczerpał procedurę przewidzianą w art. 18 ostatnio wymienionej ustawy. Skarżący został powiadomiony pisemnie o terminie wyłożenia projektu planu, projekt ten wraz z prognozą oddziaływania na środowisko był dwukrotnie wykładany do publicznego wglądu na okres ponad 21 dni. Zarząd Miasta w przypadku pierwszego zarzutu oraz Prezydent Miasta w przypadku drugiego rozpoznali wniesione zarzuty w ustawowym terminie. Skarżący zostali również powiadomieni o terminie sesji Rady Miejskiej na której były rozpatrywane nieuwzględnione zarzuty. Odnosząc się do treści zgłoszonych przez skarżącego zastrzeżeń do wyłożonego projektu planu, należy stwierdzić, że ich część odnosząca się do wyboru naziemnego bądź tunelowego przebiegu drogi [...], zdaniem Sądu, nie była bezpośrednio związana z naruszeniem jego interesu prawnego, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że projektowana droga jak i zaplanowany węzeł drogowy nie przebiegają przez teren nieruchomości skarżącego. Dodatkowo zauważyć przyjdzie, że przyjęty w projekcie planu zapis dla jednostki strukturalnej w obrębie, której znajduje się nieruchomość stanowiąca własność skarżącego niewiele różni się od ustaleń planu miejscowego obowiązującego w czasie podejmowania zaskarżonej uchwały. Mimo jednak wskazanych wątpliwości, wniesione przez skarżącego pisma z dnia [...] r. i [...] r. zasadnie zaliczono do kategorii zarzutu o jakim jest mowa w art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a nie protestu załatwianego w trybie art. 23 tej ustawy. Decydujące znaczenie miała tutaj bowiem okoliczność, że nieruchomość skarżącego jest położona w granicach obszaru, dla którego został sporządzony projekt zmiany planu wyłożony do publicznego wglądu. Podobne stanowisko w tej kwestii zajął Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 15 października 2002 r. (sygn. akt III RN 163/01 opublikowane W OSNP z 2003 r. nr 20, poz. 480). Wniesiony dwukrotnie zarzut nie mógł jednak odnieść skutku w stosunku do przyjętych w projekcie rozwiązań planistycznych. Ustawodawca w art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 przywoływanej już kilkakrotnie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym upoważnił gminę do ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach. Powyższe upoważnienie, choć nie może być utożsamiane władztwem planistycznym, zezwala jednak gminie na ingerencję w sposób wykonywania prawa własności nieruchomości położonych na jej obszarze. Z dodatkowych informacji udzielonych przez gminę przed rozprawą wynika, że już w planach miejscowych B. uchwalonych w [...] , [...] i [...] roku była przewidziana rezerwa terenu dla projektowanej drogi określanej mianem "obwodowej wschodniej". Informacja ta chociaż nie może być potraktowana jako rozstrzygająca dla oceny prawnej zaskarżonej uchwały, musiała zostać jednak wzięta pod uwagę przez Sąd dokonujący takiej oceny. Stojąc na powyższym stanowisku, Sąd nie podzielił jednak argumentu zajętego w odpowiedzi na skargę, iż projekt zmiany planu miejscowego nie narusza interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Stanowiska takiego nie podzieliła także - jak się zdaje - Rada Miejska. Z uzasadnienia bowiem zaskarżonej uchwały wynika, że tereny, które zostały w projekcie planu wyłączone spod zabudowy mieszkaniowej w obrębie których znajduje się zabudowana działka skarżącego narażone będą na ponadnormatywną emisję zanieczyszczeń substancjami szkodliwymi i podwyższonym poziomem hałasu, co spowoduje że znajdą się one w strefie ograniczonego użytkowania. Powyższe zaś w przypadku przyjęcia rozwiązań godzących w interes prawny właściciela rodzić będzie uprawnienie do żądania od gminy w oparciu o art. 36 ust. 1 cytowanej ustawy: odszkodowania, albo wykupienia nieruchomości lub jej części, czy też zamiany nieruchomości na inną. Zasadnie tym samym skarżący podnosi, że projekt zmiany planu miejscowego narusza jego interes prawny wynikający z przysługującego mu prawa własności nieruchomości. W tym względzie skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2001 r. sygn.. akt II SA/Kr 1970/01 (publ. w ONSA 2002/4/164), na który powołują się skarżący, "że w interesie prawnym właściciela, wynikającym z istoty prawa własności, leży to, żeby mógł on korzystać ze swojej nieruchomości swobodnie. Wszelkie ograniczenia tej swobody, także zgodne z ustawą, godzą w interes prawny właściciela. Jeżeli więc projekt planu zagospodarowania przestrzennego zamyka na przyszłość możliwość swobodnego dysponowania nieruchomością, to tym samym narusza interes prawny właściciela w rozumieniu art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), niezależnie od tego, czy możliwość taką miał przed stworzeniem tego projektu". W tym miejscu należy jednak stwierdzić, że obowiązek uwzględniania zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego), czego skarżący nie wykazał. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 maja 1999 r. (sygn. akt IV SA 1590/98 Lex nr 48215) "obowiązku takiego rada gminy nie ma wówczas, gdy dzieje się to zgodnie z uprawnieniami rady określonymi w ustawie po wyczerpaniu właściwego trybu postępowania. Do uznania zasadności zarzutu lub skargi nie jest więc wystarczające samo naruszenie uprawnień właścicielskich. Rada Gminy ma prawo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjmować rozwiązania w granicach przysługującego jej uznania, o ile uznania tego nie nadużywa". Rada Gminy rozpatrując wniesiony zarzut musi kierować się bowiem interesem ogółu mieszkańców gminy, względnie celowościowymi i racjonalnymi oraz innymi zasadami określonymi w powołanej ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd nie podzielił także poglądu skarżącego, że uzasadnienie faktyczne uchwały odrzucające zarzut musi być oddzielone od uzasadnienia prawnego. Z przepisu art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wynika bowiem, że przedmiotowa uchwała winna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Powyższe oznacza, że uzasadnienie takie powinno zawierać odniesienie do poczynionych ustaleń faktycznych jakie legły u podstaw dokonanego rozstrzygnięcia jak i wskazywać przepisy prawne jakie organ wziął pod uwagę podejmując uchwałę danej treści. Nie zasługuje także na akceptację argument skarżącego dotyczący udzielonego mu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, z którego to faktu wywodzi on wniosek, iż w jednostce strukturalnej tego planu oznaczonej jako "DIV 71 ZI" obowiązujący wówczas plan miejscowy dopuszczał zabudowę mieszkaniową. Wreszcie poza rozpoznaniem, jako nie mieszczący się w granicach rozpoznawanej sprawy, należy pozostawić zarzut skarżącego związany z ustaleniem przez Prezydenta Miasta warunków zabudowy i zagospodarowaniu terenu dla inwestycji na sąsiedniej działce polegającej na budowie stacji paliw. Odnosząc się do kwestii przyjęcia w projekcie planu wersji naziemnej, a nie tunelowej przebiegu drogi ekspresowej, należy wyjaśnić skarżącemu, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie było zagadnienie zgodności z prawem uchwały Rady Miejskiej w B.odrzucającej zarzuty. Powyższa kontrola legalności zaskarżonej uchwały nie mogła tym samym obejmować merytorycznych zagadnień planowania, Sąd nie ma bowiem uprawnień do badania przyjętych w projekcie planu konkretnych rozwiązań planistycznych czy oceniania celowości bądź słuszności działania planistycznego organów gminy. W ramach zarysowanych cytowanym przepisem art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych granic kontroli legalności zaskarżonej uchwały, sąd administracyjny bada więc ewentualne naruszenie zaskarżoną uchwałą indywidualnych interesów prawnych lub uprawnień wnoszącego zarzuty oraz w przypadku gdy naruszenie takie ma miejsce, czy mieściło się ono w granicach prawa i w jaki sposób zostało to uzasadnione w uchwale o odrzuceniu zarzutu. Kontroli Sądu poddane jest ponadto przestrzeganie przez organy gminy trybu sporządzania projektu planu miejscowego przewidzianego ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 z późn. zm.). Zważyć też przyjdzie, że skarga dotycząca odrzucenia zarzutu odnosi się w istocie do projektu planu, a nie do interesu prawnego wynikającego z treści uchwały odrzucającej zarzut. Wykładnia logiczna art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 listopada 1999 r. sygn. akt IV SA 1638/98 (LEX nr 48261), prowadzi do wniosku, że legitymacja do składania zarzutu i wnoszenia skargi oparta jest wyłącznie o potencjalne zagrożenie interesu danego podmiotu, a nie na faktycznym naruszeniu tego interesu, jak ma to miejsce w przypadku skargi przewidzianej w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym( Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), gdzie skarga kierowana jest przeciwko aktowi, który uzyskał moc obowiązywania. Tym samym użycie przez Radę Miejską argumentu, że plan miejscowy przesądza o tylko funkcjach terenu, a dopiero projekt budowlany wraz z raportem oddziaływania na środowisko określą zakres niezbędnych wyburzeń i ograniczeń w użytkowaniu terenu należy ocenić jako nietrafny z wyżej przedstawionego punktu widzenia. Stanowisko to jednak można i należy potraktować też jako próbę odniesienia się Rady do obaw skarżącego, że ujęcie w projekcie planu części sąsiadującej z jego nieruchomością działki w strefie przeznaczonej pod skrzyżowanie z ul. [...], uniemożliwi dojazd do ich posesji. Kwestia dotycząca prawa przejazdu przysługującego mu przez sąsiednią działkę może bowiem zostać rozstrzygnięta definitywnie dopiero na etapie zatwierdzonego projektu budowlanego. Z tego punktu widzenia należy zaakceptować powyższe stanowisko. Wreszcie przyjdzie dodać, że w czasie podejmowania przez Radę Miejską zaskarżonej uchwały obowiązywała już ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. nr 80, poz. 721 z późn. zm.). Zgodnie z art. 10 tej ustawy w sprawach lokalizacji dróg krajowych (a do takiej kategorii zalicza się droga S-69) przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuje się. Art. 25 tej ustawy przewiduje jednocześnie obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia drogowego na środowisko. Ze sporządzonego na tym etapie raportu może dopiero powstać obowiązek utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania terenów położonych w sąsiedztwie takiej drogi. Z informacji przekazanej przez pełnomocnika Gminy wynika też, że przygotowywany jest przez Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad wniosek o wydanie decyzji lokalizacyjnej dla drogi [...] dla odcinka tej drogi od węzła [...] do węzła [...] – [...] wraz z tymi węzłami drogowymi. Wobec powyższego - nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi - orzeczono na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), jak w sentencji.