II SAB/Gl 43/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2012 r. ze skargi [A] S.A. w G. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta K. w przedmiocie niewydania wypisu i wyrysu z ewidencji gruntów i budynków 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta K. do wydania aktu rozstrzygającego wnioski skarżącej Spółki z dnia 24 października 2007 r. o wydanie wypisów i wyrysów z ewidencji gruntów i budynków, w terminie 1 miesiąca od dnia doręczenia akt administracyjnych organowi; 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta K. nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w zakresie wymierzenia grzywny Prezydentowi Miasta K.; 4. zasądza od Prezydenta Miasta K. na rzecz skarżącej Spółki kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismami z dnia [...] r. "A" S.A w G. wniosła trzy wnioski do Prezydenta Miasta K. o wydanie wypisu i wyrysu z ewidencji gruntów do działek: nr 1 k.m.1 obręb [...], nr [...], 2, 3 k,m.1 obręb [...] oraz nr 4 k.m.1 obręb [...]. Uzasadniając wnioski Spółka wskazała, że jest właścicielem wymienionych działek, a żądane dokumenty są niezbędne celem złożenia ich w Sądzie Rejonowym – Wydział Ksiąg Wieczystych. Pismem z dnia [...] r. Spółka uzupełniła złożone wnioski, podając, że w zamkniętych księgach wieczystych ujawniono "A" S.A z siedzibą w K., natomiast z dniem [...] r. zmieniła siedzibę na miasto G. i została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym pod nr [...]. Dodała też, że w ewidencji gruntów ujawniono jako właściciela działek Skarb Państwa, lecz wpisy te oparto na uchylonych wpisach. Pismem z dnia [...] r. Zastępca Naczelnika Wydziału Geodezji i Gospodarki Mieniem Urzędu Miasta K. poinformował pełnomocnika wnioskodawcy, iż sprawa zostanie załatwiona w terminie późniejszym wobec konieczności uzyskania opinii prawnej i dużej ilości podobnych wniosków o wydanie wypisów i wyrysów z ewidencji. Wobec wniesionego zażalenia w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, rozpatrzył je [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K., który postanowieniem z dnia [...] r. uznał zażalenie za bezzasadne. Z kolei pismem z [...] r. Zastępca Naczelnika Wydziału Urzędu Miasta poinformował wnioskodawcę o wstrzymaniu czynności w prowadzonym postępowaniu do czasu uzyskania informacji o wyniku prowadzonej przez Prokuraturę Apelacyjną w G. sprawy dotyczący prawidłowości wydania przez Sąd Rejonowy w K. postanowienia o wpisaniu Spółki "A" S.A do Krajowego Rejestru Sądowego. W odpowiedzi na powyższe Spółka pismem z dnia [...] r. wezwała organ do zaprzestania naruszeń prawa i wydania wnioskowanych dokumentów, podnosząc, iż brak jest podstaw do negowania jej interesu prawnego w świetle orzeczeń wydanych przez Sąd Okręgowy w K. wskutek wniesionych apelacji od postanowień w postępowaniu wieczystoksięgowym. Brak jest też podstaw do negowania tożsamości podmiotów (Spółka "A" z siedzibą w K. i Spółka "A" z siedzibą w G.). Zaprzeczono też, by Prokuratura Apelacyjna prowadziła przeciwko wnioskodawcy postępowanie przygotowawcze. Pismem z dnia [...] r. Spółka "A" z siedzibą w G. wniosła skargę na bezczynność Prezydenta Miasta K. zarzucając naruszenie art. 217 § 3 i art. 12 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia złożonych wniosków. W skardze domagała się zobowiązania organu do wydania żądanych wypisów i wyrysów z ewidencji gruntów w terminie 7 dni od daty wydania wyroku oraz zobowiązania organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy, a nadto zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta K. wniósł o jej oddalenie z uwagi na powzięte wątpliwości do "reaktywacji" Spółki objętej nacjonalizacją i prowadzenie w tej sprawie postępowań karnych. Wyrokiem z dnia 19 września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (sygn. akt II SAB/Gl 19/08) oddalił skargę "A" S.A w G.. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że wypisy z ewidencji gruntów i budynków stanowią rodzaj zaświadczenia w rozumieniu art. 217- 220 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dział VII). Krąg podmiotów uprawnionych do uzyskania tego rodzaju dokumentów wymienia art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.jedn. Dz.U. z 2005, Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Wydanie żądanego wypisu następuje w drodze czynności materialno- technicznej. Ustawa nie reguluje formy działania organu prowadzącego ewidencję gruntów w przypadku braku podstaw do uwzględnienia wniosku, stąd zastosowanie ma w takiej sytuacji art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu zarówno wydanie zaświadczenia (wypisu z ewidencji gruntów i budynków) jak i odmowa jego wydania następuje w formie aktu z zakresu administracji w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co przesądza o dopuszczalności skargi na bezczynność organu w świetle art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy. Dalej Sąd stwierdził, że z mocy art. 219 § 2 Kodeksu, organ administracji przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, w zakresie nie tylko okoliczności potwierdzonych zaświadczeniem, ale także w zakresie istnienia interesu prawnego osoby występującej o to zaświadczenie. Mając na uwadze fakt, że zaświadczenie jest wydawane poza ramami postępowania administracyjnego ogólnego lecz w ramach postępowania uproszczonego, brak jest podstaw do stosowania w jego toku instytucji zawieszenia postępowania z mocy art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, kiedy bieg terminów do załatwienia sprawy ulega wstrzymaniu.. Wskazał także Sąd, że w postępowaniu o wydanie wypisu i wyrysu z ewidencji gruntów nie jest możliwe ustalenie stanu prawnego nieruchomości. Tego rodzaju dokument może otrzymać tylko podmiot wymieniony w art. 24 ust. 3 Prawa geologicznego i kartograficznego. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy skarżąca Spółka jest podmiotem tożsamym ze Spółką "A" w K., ujawnioną jako właściciel przedmiotowych nieruchomości w dawnych (zamkniętych) księgach wieczystych. Dla wykazania tego faktu skarżąca powołała się na odpis z Krajowego Rejestru Sądowego oraz fakt, iż sądy powszechne w postępowaniach wieczystoksięgowych nie kwestionowały jej legitymacji. Jednakże jak wynika z dokumentów zgormadzonych w sprawie w Prokuraturze Okręgowej w T. prowadzone jest śledztwo w celu ustalenia, czy w uzyskaniu orzeczenia Sądu Rejonowego w K. Wydział VIII Gospodarczy z dnia [...] r. upoważniającego do zwołania Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy "A" S.A posłużono się akcjami "A" jako mającymi substrat majątkowy w sytuacji, gdy miały jedynie wartość historyczną, a następnie, czy doprowadziło to do bezprawnego zarejestrowania Spółki w Krajowym Rejestrze Sądowym. W istocie prowadzone postępowanie karne dotyczy rozstrzygnięcia, czy wznowienie od dnia [...] r. działalności przedwojennej Spółki "A" S.A. dokonane zostało w oparciu o zachowania wyczerpujące znamiona przestępstwa, czy też nie. Zdaniem Sądu tego rodzaju kwestie nie mogły być pominięte przez organ administracji, który we własnym zakresie nie może stwierdzić, czy przy rejestracji skarżącej Spółki doszło do popełnienia przestępstwa, gdyż zagadnienie to może być rozstrzygane jedynie przez sąd powszechny. Od wyniku tego postępowania uzależnione jest rozstrzygniecie sprawy o wydanie żądanych wypisów w ewidencji gruntów celem założenia ksiąg wieczystych dla tych nieruchomości. W ocenie Sądu skoro rozstrzygnięcie wskazanych kwestii nie było możliwe w ramach postępowania wyjaśniającego przed organem administracji, to należało uznać, że w sprawie zaistniała przeszkoda niezależna od organu w rozumieniu art. 35 § 5 Kodeksu. Sąd uznał nadto, że organ administracji powiadamiając skarżącą Spółkę o przyczynach niezałatwienia w terminie jej wniosków, spełnił jednocześnie obowiązek wynikający art. 36 § 2 Kodeksu. Zasada szybkości postępowania wyrażona w art. 12 Kodeksu postępowania administracyjnego nie może mieć prymatu na zasadą praworządności z art. 7 tego Kodeksu. W efekcie, w ocenie Sądu, opóźnienie w rozpatrzeniu złożonych wniosków nie uzasadnia przyjęcia bezczynności organu, rozumianej jako niezałatwienie sprawy i skutkującej zobowiązaniem organu do wydania aktu w terminie określonym przez Sąd. Wskutek wniesionej przez "A" S.A. w G. skargi kasacyjnej, sprawę rozpatrywał Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 8 września 2009 r. (sygn. akt I OSK 104/09) uchylił wskazany powyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Sąd ten stwierdził, iż doszło do naruszenia art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 217 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przyznał, że postępowanie w tych sprawach jest rodzajem postępowania uproszczonego, w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania administracyjnego. Dodał, że w postępowaniu uproszczonym nie ma zastosowania instytucja zawieszenia postępowania i to niezależenie od tego czy rzeczywiście jej przesłanki miały miejsce i znaczenie w sprawie, a w konsekwencji w żaden sposób nie można ich utożsamiać z niezależnymi od organu przyczynami opóźnienia postępowania. Oceniając, iż brak było przeszkód prawnych do rozpatrzenia żądania Spółki, oraz przypominając, iż przedmiotowe postępowanie zostaje zakończone z chwilą wydania przez organ administracji publicznej wnioskowanego zaświadczenia lub postanowienia o odmowie jego wydania, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż w ponownym postępowaniu sąd pierwszej instancji powinien rozpatrzyć sprawę z uwzględnieniem dokonanej wykładni przepisów i aktualnego stanu faktycznego i prawnego sprawy. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II SAB/Gl 62/09 zobowiązał Prezydenta Miasta K. do wydania aktu rozstrzygającego wnioski skarżącej Spółki z dnia [...] r. o wydanie wypisów i wyrysów z ewidencji gruntów i budynków w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia akt administracyjnych organowi, zgodnie z treścią art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. W uzasadnieniu Sąd powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w przedstawionym powyżej wyroku, stwierdził, iż z uwagi na uproszczone postępowanie prowadzone na podstawie działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego brak było podstaw do wstrzymania się Prezydenta Miasta K. od rozpatrzenia wniosków złożonych przez Spółkę "A", a w konsekwencji skargę Spółki na bezczynność organu należało uznać za zasadną. W ocenie Sądu organ ten powinien we własnym zakresie zbadać przesłanki dopuszczalności wydania żądanych wypisów, a w szczególności ustalić, czy wnioskująca o ich wydanie Spółka legitymowała się interesem prawnym, a następnie wydać rozstrzygnięcie w sprawie. Przypomniał przy tym, iż rozpoznając skargę na bezczynność sąd administracyjny nie jest władny do przesądzenia sposobu załatwienia sprawy, w której organ administracji publicznej pozostawał w bezczynności. Wskazanie sposobu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny wkraczałoby bowiem w kompetencje organów administracji publicznej. W związku ze skargą kasacyjną Prezydenta Miasta K., sprawę rozpoznał Naczelny Sąd Administracyjnym, który wyrokiem z dnia 8 lutego 2011 r. (sygn. akt I OSK 513/10) oddalił złożoną skargę kasacyjną. W uzasadnieniu stwierdził, że choć skarga skierowana została przeciwko wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 grudnia 2009 r., to w istocie dotyczy ona "fragmentu uzasadnienia tego wyroku, w którym Sąd stwierdził, że organ rozpoznając wniosek winien uznać, że dotyczy on tylko wydania wypisu z ewidencji gruntów i budynków, a nie wypisu i wyrysu". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd ten jest sprzeczny zarówno z wydanym wyrokiem jak i treścią wniosku, a organ nie może dowolnie modyfikować jego zawartości, uznając za aktualne tylko jedno ze znajdujących się we wniosku żądań. Odnosząc się do sposobu załatwienia wniosku Sąd ten uznał za aktualne zalecenia zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2009 r. sygn. akt I OSK 104/09, gdzie stwierdzono, że organy zobowiązane są samodzielnie badać dopuszczalność wydania wnioskowanych wypisów i wyrysów z ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z brzemieniem (ówcześnie obowiązującego) art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Po zwrocie akt administracyjnych organowi Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia [...] r. odmówił "A" S.A. z siedzibą w G. wydania wypisu i wyrysu z ewidencji gruntów i budynków. W uzasadnieniu po przedstawieniu dotychczasowego toku postępowania w sprawie organ zwrócił uwagę na zachodzące w tym czasie zmiany brzemienia art. 24 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podkreślając fakt, iż nie zmieniony pozostał wymóg posiadania interesu prawnego przez inne, nie wymienione wprost w przepisie podmioty. Organ dodał, iż interes prawny winien wynikać z konkretnie oznaczonego przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego osoba nie będąca właścicielem lub władającym może skutecznie żądać od organu wydania wnioskowanego dokumentu. W ocenie organu uprawnienie takie nie wynika z przedstawionego w sprawie odpisu z Rejestru Handlowego czy Krajowego Rejestru Sądowego, wobec informacji o toczących się m.in. w sprawie tej rejestracji postępowań karnych prowadzonych przez wyznaczone Prokuratury. Zdaniem organu prowadzenie czynności prokuratorskich budzi wątpliwości co do legitymacji prawnej podmiotu – tj. "A" S.A. z siedzibą w G. ze względu na brak potwierdzenia tożsamości z podmiotem "A" S.A. w K. ujawnioną jako właściciel przedmiotowych nieruchomości w dawnych (zamkniętych) księgach wieczystych. Do czasu wyjaśnienia powyższych wątpliwości nie jest możliwe jednoznaczne stwierdzenie przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków posiadanie uprawnień "A" S.A z siedzibą w G. do otrzymania żądanych wypisów i wyrysów w trybie art. 24 ust. 5 Prawo geodezyjne i kartograficzne, W wyniku złożonego zażalenia przez spółkę "A" S.A. z siedzibą w G. postanowieniem z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z art. 24 ust. 4 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, w obowiązującym brzmieniu, o informacje z ewidencji gruntów i budynków może zwrócić się każdy z zastrzeżeniem ust. 5 tego artykułu. Podstawa prawna zaskarżonego postanowienia tj. art. 24 ust. 5 tej ustawy wskazuje, że starosta udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane osobowe oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające dane osobowe na żądanie właścicieli, władających, organów administracji realizujących zadania publiczne oraz innych podmiotów, które mają w tym interes prawny w tym zakresie. Organ pierwszej instancji rozpatrując wniosek badał, czy "A" S.A. ma prawo występować jako właściciel działek wymienionych we wniosku, z powodu wątpliwości, jakie budzi tożsamość spółki. Rozstrzygnięcie to opierało się na założeniu, iż w celu uzyskania wypisów z ewidencji gruntów i budynków wnioskujący musi być właścicielem, władającym, bądź musi wykazać się interesem prawnym. Przy czym dane podmiotowe dla działek będących przedmiotem wniosku nie są informacjami, o których mowa w art. 24 ust. 5 cytowanej ustawy. Z akt postępowania wynika, że właścicielami działek wymienionych we wniosku nie są osoby fizyczne, zatem organ nie może uzależniać wydania wypisów tych nieruchomości od spełnienia przesłanek z art. 24 ust. 5 pkt 1-3. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji winien rozpoznać złożony wniosek z uwzględnieniem jawności danych ewidencyjnych nieruchomości nie stanowiących własności osób fizycznych. Rozpatrując ponownie sprawę Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia [...] r., działając na podstawie art. 219 w związku z art. 217 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 24 ust. 5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, powtórnie odmówił "A" S.A. z siedzibą w G. wydania wypisu i wyrysu z ewidencji gruntów i budynków. W obszernym uzasadnieniu przedstawił dotychczasowe postępowania, oraz zwrócił uwagę na toczące się przed Sądem Rejonowy K. – [...] w K. postępowania karne w zakresie wznowienia postępowania w przedmiocie wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego spółki "A" S.A. oraz wznowienia postępowania w przedmiocie upoważnienia do zwołania Nadzwyczajnego Zgromadzenia Akcjonariuszy "A" S.A. Następnie, potwierdzając domniemanie prawdziwości danych wpisanych do Krajowego Rejestru Sądowego, stwierdził, że jest to domniemanie wzruszalne, a organ administracji prowadząc postępowanie powinien kierować się zasadą wyrażoną w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z nim organy administracji publicznej w toku postępowania stają na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Także w niniejszej sprawie organ zobowiązany był do uwzględnienia całokształtu faktycznych i prawnych okoliczności sprawy, w tym także elementów, które mogą świadczyć o niezgodności wpisów dokonanych w Rejestrze Przedsiębiorców przez osoby podejmujące czynności w charakterze organów "A" S.A. W tym zakresie organ odwołał się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 sierpnia 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 752/10. Stwierdził, iż roszczenia Spółki "A" zostały zaspokojone w ramach odszkodowania, jakie strona polska przekazała stronie amerykańskiej na całkowite zaspokojenie i uregulowanie wszystkich roszczeń obywateli amerykańskich w związku ze stratami poniesionymi w wyniku nacjonalizacji m.in. mienia ""A" Spółka Akcyjna". Postanowienia układu i protokołu – potwierdzały fakt przekazania odszkodowania wraz z należnymi odsetkami oraz zobowiązywały stronę amerykańską do przekazania stronie polskiej m.in. papierów wartościowych emitowanych przez osoby prawne i stanowiące własność takich osób, które uzyskały zaspokojenie roszczeń opartych na nacjonalizacji lub innego rodzaju przejęciu przez Polskę całej ich własności, w celu uniemożliwienia dochodzenia zaspokojonych roszczeń w przyszłości. Papiery te zostały przekazane i od tej chwili stanowiły własność Skarbu Państwa, a wobec zapłaty słusznego odszkodowania wygasły roszczenia z tytułu dokonanego upaństwowienia. Tak więc prawa udziałowe w spółce zostały nabyte przez Skarb Państwa przez wypłatę odszkodowania, który następnie nie dokonał rozporządzenia tymi prawami, tak aby mogły one znaleźć się ponownie w obrocie. Pojawienie się w obrocie kolekcjonerskim samych dokumentów "akcji" zbywanych wyłącznie w charakterze historycznych pamiątek nie może być traktowane jako równoznaczne z nabyciem korporacyjnych papierów wartościowych inkorporujących prawa udziałowe w spółce, którymi Skarb Państwa nigdy legalnie nie rozporządził. Tym samym nabycie tych dokumentów oznaczało uzyskanie prawa własności jedynie do odrębnych rzeczy ruchomych, jakimi były kolekcjonersko cenne dokumenty przedwojennej spółki akcyjnej, nie stwarzając jednak po stronie nabywcy prawa udziałowego w podmiocie prawnym. Odnosząc się do przedstawionego stanu faktycznego i prawnego ustalonego m.in. na podstawie postępowań toczących przez Ministrem Gospodarki, Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji, Ministrem Infrastruktury a także postępowań karnych prowadzonych przez Prokuraturę Okręgową w T. oraz Prokuraturę Okręgową w K. Prezydent Miasta K. uznał, że osoby podpisane pod wnioskiem nie mogą zostać potraktowane jako należycie umocowane do reprezentowania spółki "A" S.A. W ocenie organu wniosek złożony przez osoby fizyczne, których umocowanie do reprezentowania wskazanej we wniosku osoby prawnej opiera się na czynnościach, z powodu których został przeciwko nim wniesiony akt oskarżenia oraz wszczęte przez Prokuraturę Okręgową w K. postępowanie o ich zniesienie nie może zostać uwzględniony. Stanowiłoby to bowiem naruszenia art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, który wiąże organ w postępowaniu administracyjnym (także w trybie działu VII). W zażaleniu "A" S.A wnosząc o uchylenie postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzuciła rażące naruszenia ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez zastosowanie w sprawie art. 24 ust. 5 podczas gdy zastosowanie winien znaleźć art. 24 ust. 4 tej ustawy, naruszenie przepisów postępowania tj. art. 124 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez powołanie błędnej podstawy prawnej oraz błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieprawidłowym przyjęciu, iż wniosek podpisany został przez osobę nie posiadającą umocowania do jej reprezentowania. W pierwszej kolejności podniosła, że organ nie uwzględnił w postępowaniu wytycznych [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Ponownie jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 24 ust. 5 ustawy, podczas gdy sprawa powinna być rozpatrzona zgodnie z art. 24 ust. 4 tej ustawy. O ile nie zachodzą przesłanki wskazane w art. 24 ust. 5 to każdy, w tym także skarżąca, ma prawo żądać wydania wypisu i wyrysu z ewidencji gruntów i budynków. Omawiając zarzut błędu w ustaleniach faktycznych stwierdziła, iż skarżąca i "A" S.A. z siedzibą w K., ujawniona jako właściciel w dawnych księgach wieczystych, są podmiotami tożsamymi, a na potwierdzenie tego przedłożono stosowne dokumenty, stąd zarzut nienależytego umocowania osób wchodzących w skład organów spółki nie jest prawdziwy. Nie mogą mieć wpływu na ten stan toczące się obecnie postępowania sądowe, administracyjne, czy przed prokuraturami. Odwołała się w tym zakresie do wydanego w sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 513/10, gdzie stwierdzono, że rozpatrzenie wniosków złożonych przez Spółkę winno nastąpić niezalenie od zakończenia toczących się postępowań w przedmiocie wyjaśnienia czy wznowienia działalności wnioskodawcy. W związku z powyższym za całkowicie nieuzasadnione należy uznać stanowisko organu, zgodnie z którym uwzględnienie żądania strony skarżącej utożsamia z naruszeniem art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Po pierwsze organ nie wskazuje na czym naruszenie to miałoby polegać, a po drugie swoim działaniem organ sam w ewidentny sposób narusza ten przepis. W konkluzji Spółka stwierdza, że zaskarżone postanowienie powinno być uchylone. Postanowieniem z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu ustalił, że zaskarżone postanowienie opiera się na art. 24 ust. 5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zgodnie z nim starosta udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane osobowe oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zwierające dane osobowe, na żądanie właścicieli, władających, organów administracji realizujących zadania publiczne oraz innych podmiotów, które mają interes prawny w tym zakresie. Wskazane ograniczenia dotyczą wydawania z ewidencji wypisu nieruchomości, dla których danymi podmiotowymi są podlegające ochronie dane osobowe. Dane podmiotowe dla działek będących przedmiotem wniosku nie są takimi informacjami, stąd zastosowanie w sprawie art. 24 ust. 5 cytowanej ustawy powoduje, iż postanowienie wydane zostało w oparciu o błędną podstawę prawną. Organ odwoławczy stwierdził, iż organ pierwszej instancji winien rozpoznać wniosek "A" S.A. z uwzględnieniem jawności danych ewidencyjnych nieruchomości nie stanowiących własności osób fizycznych. W przedmiotowym postępowaniu istotne może wszakże być rozstrzygnięcie w sprawie prowadzonej przez Sąd Rejonowy K.- [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie upoważnienia do zwołania nadzwyczajnego zgromadzenia akcjonariuszy spółki "A" S.A. W tym zakresie organ pierwszej instancji w celu uzyskania informacji w zakresie ustaleń i ewentualnego zakończenia postępowania może zwrócić się do właściwego sądu. Pismem z dnia [...] r. skierowanym do [...] ego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. Prokurator Prokuratury Okręgowej w K. poinformował o wystąpieniu w postanowieniu z dnia 30 listopada 2011 r. podstawy z art. 156 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego do stwierdzenia nieważności przedmiotowego postanowienia i zwrócił się o podjęcie działań do wzruszenia w trybie nadzwyczajnym przedmiotowego postanowienia. W związku z powyższym pismem z dnia [...] r. Prezydent Miasta K. powiadomił pełnomocnika Spółki "A" o przesunięciu terminu rozpoznania złożonego wniosku do dnia [...] r. Postanowieniem z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K., działając na podstawie art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego sprostował oczywistą omyłkę pisarską w swoim postanowieniu z dnia [...] r. zmieniając w piątym wierszu słowa "postanowienie Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] r." na słowa "postanowienie Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] r.". W uzasadnieniu wyjaśnił, że wskazując przedmiot zażalenia organ popełnił oczywistą omyłkę, co potwierdza dalsza treść kwestionowanego postanowienia, gdzie w uzasadnieniu wyraźnie odniesiono się do postanowienia organu pierwszej instancji z dnia [...] r. W związku ze złożonymi w sprawie zażaleniami na powyższe postanowienie (Prokuratury Okręgowej w K. i Prezydenta Miasta K.) Główny Geodeta Kraju postanowieniami z dnia [...] r. Nr [...] umorzył postępowanie zażaleniowe w zakresie zażalenia Prezydenta K. i odrębnym postanowieniem Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu tego drugiego postanowienia wyjaśnił, że z całości przedłożonych akt, jak również dalszego uzasadnienia postanowienia bezspornie wynikało, iż organ drugiej instancji rozpatruje zażalenie od postanowienia Prezydent Miasta K. z dnia [...] r., a nie jak podano omyłkowo na wstępie postanowienia. Wobec powyższego sprostowanie tego rodzaju oczywistej omyłki w trybie art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego jest zasadne i prawidłowe. Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik "A" S.A. w G. wezwał organ – Prezydenta Miasta K. do usunięcia naruszeń prawa i do załatwienia w terminie sprawy wniosków z dnia [...] r. o wydanie wypisów i wyrysów z ewidencji gruntów i budynków. Zarzucając naruszenie art. 12 § 1, art. 35 § 1, § 2 i § 3 oraz art. 36 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieuzasadnione przewlekanie załatwienia sprawy, wniósł o stwierdzenie, że Prezydent Miasta K. nie załatwił sprawy w terminie oraz zarządzenie wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych niezałatwieniu sprawy w terminie. W obszernym uzasadnieniu pełnomocnik, po przedstawieniu przebiegu dotychczasowego postępowania i wskazaniu, że sprawa nie została załatwiona do chwili obecnej, wskazał, iż organ jest związany zasadą wyrażoną w art. 12 Kodeksu postępowania administracyjnego – zasadą szybkości postępowania, a nadto obligują go do zachowania określonych terminów inne przepisy tego Kodeksu (m.in. art. 35 §1 i § 2 Kodeksu). Prezydent zobowiązany jest przestrzegać wskazanych w przepisie terminów, a w niniejszej sprawie nie zostały one zachowane, co przesądza o tym, że organ pozostaje w bezczynności. W ocenie skarżącej, nawet zawiadomienie w trybie art. 36 § 1 Kodeksu o przesunięciu terminu, nie wyklucza istnienia bezczynności. Nie może tego zmienić także informacja o wadzie prawnej postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K.. W ocenie skarżącej potencjalna wada tego postanowienia nie może być usprawiedliwieniem bezczynności organu, który nie skorzystał z dostępnych środków zaskarżenia. Pełnomocnik skarżącej Spółki nadto podkreślił, iż rozpatrujący zażalenie na przewlekłość postępowania winien stwierdzić czy niezałatwienie sprawy miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W jego ocenie trwające ponad cztery lat postępowanie trzeba uznać za naruszające podstawowe zasady procedury administracyjnej, a to art.6, art.7 czy art.8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stąd należy uznać, że postępowanie to rażąco narusza prawa, a w związku z tym powinny być ustalone osoby winne niezałatwienia sprawy w terminie, a także powinny być podjęte środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości. Pismem z dnia [...] r. reprezentowana przez pełnomocnika, "A" S.A. w G. wniosła skargę na bezczynność Prezydenta Miasta K. w sprawie z wniosku o wydanie wypisów i wyrysów z ewidencji gruntów i budynków, domagając się zobowiązania Prezydenta Miasta K. do wydania wnioskowanych wypisów i wyrysów oraz stwierdzenia, że organ działał z rażącym naruszeniem prawa na podstawie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz nałożenia na organ grzywny w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego na podstawie art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 cytowanej ustawy i zasądzenia od Prezydenta Miasta K. zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, po opisaniu przebiegu dotychczasowego postępowania, powtórzył co do zasady argumenty przedstawione w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Odpowiadając na skargę organ – Prezydent Miasta K. - wniósł o jej odrzucenie względnie o jej oddalenie. Przedstawiając cały przebieg postępowania stwierdził, iż nie pozostaje w bezczynności. Powtórzył, iż w świetle stanu faktycznego i prawnego ustalonego w postępowaniach Spółki toczących się przez Ministrem Gospodarki, Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji a także postępowań prowadzonych przez Prokuratury Okręgowe w K. i T. osoby podpisane pod złożonym wnioskiem nie mogą zostać potraktowane jako należycie umocowane do reprezentacji Spółki "A" S.A, stąd uwzględnienie złożonego wniosku stanowiłoby naruszenie art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dodatkowo podniósł, iż w jego ocenie skarga jest przedwczesna, wobec nie wyczerpania środków zaskarżenia służących stronie. W niniejszej sprawie przysługiwał stronie skarżącej taki środek w postaci zażalenia, o którym mowa w art. 27 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżąca Spółka nie skorzystała z tego środka przez wniesieniem skargi, a zatem jako niedopuszczalna powinna być odrzucona. Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącej Spółki w nawiązaniu do odpowiedzi organu na skargę stwierdził, iż nie może podlegać żadnej wątpliwości fakt pozostawania organu w bezczynności, gdyż przedmiotowe wnioski Spółki nie zostały załatwione. Organ działając zgodnie z art. 7 i art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, opierając się na istniejącym stanie prawnym (zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym) winien wydać żądane wypisy i wyrysy. Ponownie w tym zakresie odwołał się do wyrokującego w sprawie Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt I OSK 513/10). W zakresie żądania odrzucenia skargi, wskazał, iż w przypadku bezczynności organu odnośnie wykonania czynności materialno- prawnej lub innej czynności warunek wyczerpania środków zaskarżenia jest spełniony poprzez wezwanie pozostającego w zwłoce organu do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co w tym przypadku zostało spełnione, wobec skierowania do organu pisma z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kodeks postępowania administracyjnego w rozdziale 7 reguluje terminy załatwienia spraw przez organy administracji publicznej. Według art. 35 organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. W § 3 tego artykułu przewidziane zostały ustawowe terminy maksymalne dla załatwienia sprawy. Terminy te rozpoczynają swój bieg, w przypadku organu pierwszej instancji, w momencie wszczęcia postępowania (art. 61 § 3 – data doręczenia żądania organowi administracji publicznej), a kończą z chwilą wydania w tej instancji decyzji administracyjnej. Podstawową funkcją tych terminów jest dyscyplinowanie organów prowadzących postępowanie, co niewątpliwie ma ścisły związek z wyrażoną w art. 12 Kodeksu zasadą szybkości postępowania. Analiza wymienionych przepisów wskazuje, że dla załatwienia sprawy wyznaczono: termin "niezwłoczny", miesięczny i dwumiesięczny w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej. Mogą one być przedłużane na zasadach określonych w art. 36 § 1, albo mogą być wyznaczane terminy dodatkowe zgodnie z art. 37 § 2 Kodeksu. Bieg omawianych terminów ulega wstrzymaniu w przypadkach uregulowanych w art. 35 § 5 Kodeksu, przy czym pokreślić trzeba, że okoliczności zwalniające organ administracji publicznej z zarzutu bezczynności muszą mieć charakter prawny, proceduralny, a nie faktyczny. O ile organ administracyjny ma załatwić sprawę przez wydanie decyzji i nie czyni tego w terminie określonym w art. 35 lub wyznaczonym zgodnie z art. 36 pozostaje w bezczynności, a postępowanie prowadzone jest w sposób przewlekły. Należy w tym miejscu przypomnieć, że instytucję przewlekłości postępowania administracyjnego wprowadzono do Kodeksu postępowania administracyjnego ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 37 § 1 Kodeksu w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 8 wymienionej powyżej ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r., a obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r. , stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym po myśli art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Stosowanie zaś do art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym od dnia 12 lipca 2011r. (t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270). Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku, wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania mały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Równocześnie zaznaczyć trzeba, że ustawodawca dokonując zmian art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określił wprost na czym polega "przewlekłe prowadzenie postępowania". Mając na względzie stanowisko wypracowane przez doktrynę stwierdzić należy, że przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuacje prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny (J.Drachal, J.Jasielski, R.Stankiewicz- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz pod red. R.Hausera i M,Wierzbowskiego, Warszawa 2011), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J.Borkowski w: B.Adamiak, J.Borkowski- Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Z kolei według orzecznictwa "przewlekłość postępowania zachodzi, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do końcowego rozstrzygnięcia" (zob: postanowienie Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] r., sygn.. akt [...]). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd zaprezentowany w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SAB/Po 42/1, zgodnie z którym przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się niezbędną w świetle art. 12 Kodeksu postępowania administracyjnego zasadą szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Ujmując inaczej przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas. Gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy znaczenia. Podkreślając raz jeszcze, o bezczynności organu można mówić zarówno wtedy, gdy w ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności, do których był zobowiązany, jak również wtedy, gdy wprawdzie prowadził postępowanie, lecz nie zakończył go wydaniem stosownej decyzji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy trzeba zauważyć, że wnioski reprezentowanej przez pełnomocnika "A" S.A. w G. z dnia [...] r. nie zostały do dnia rozprawy załatwione. Wprawdzie po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 grudnia 2009r., utrzymanego w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wobec oddalenia wyrokiem z dnia 8 lutego 2011 r. skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta K. na ten wyrok, organ – Prezydent Miasta K. w ustawowym terminie rozpoznał złożone wnioski skarżącej Spółki odmawiając postanowieniem z dnia [...] r. żądanych wypisów i wyrysów z ewidencji gruntów i budynków, ale rozstrzygnięcie to zostało jednak uchylone w wyniku złożonego przez Spółkę zażalenia. Ponowne postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. powtórnie odmawiające pozytywnego załatwienia złożonych przez Spółkę wniosków, także zostało uchylone w wyniku kolejnego zażalenia Spółki, postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r. Ostatecznie więc spowodowało to, że do dnia rozprawy brak załatwienia przedmiotowych wniosków skarżącej Spółki, co w rezultacie - zdaniem Sądu – przesądza o pozostawaniu organu w bezczynności, tj. niezałatwieniu złożonych wniosków. Należy przy tym zauważyć, że niniejsza skarga została złożona w przewidziany prawem sposób. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Oznacza to sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przypadku, gdy mamy do czynienia z bezczynnością organu właściwym trybem postępowania jest uprzednie złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia na podstawie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W omawianej sprawie bezczynność organu dotyczy czynności materialno- technicznej – tj. wydania wnioskowanych wypisów i wyrysów z ewidencji gruntów i budynków w trybie art. 219 w związku z art. 217 Kodeksu postępowania administracyjnego, stąd wątpliwość podnoszona przez skarżącą, w jaki sposób należy rozumieć wyczerpanie drogi środków zaskarżenia. Praktyka orzecznicza w tym zakresie nie jest jednolita, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 czerwca 2011 r. (sygn. akt II OSK 1074/11), opowiadając się jednocześnie za wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w takiej sytuacji. W przedmiotowej sprawie w przedstawionych aktach administracyjnych znajduje się jednak postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r., którym uznano złożone przez "A" S.A w G. zażalenia na niezałatwienie przez Prezydenta Miasta K. sprawy dotyczącej wydania wypisu z ewidencji gruntów i budynków za bezzasadne. Zatem wyczerpana została droga złożenia zażalenia. Znajduje się w nich także wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skierowane bezpośrednio do Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. Nie rozstrzygając o tym, który ze środków zaskarżenia powinien być w niniejszej sprawie zastosowany, mając na uwadze fakt, iż oba zostały w tej sprawie wniesione, należy uznać, że wyczerpanie środka zaskarżenia stanowi o dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. Opierając się na z kolei na zgromadzonych w sprawie dokumentach należało stwierdzić zasadność skargi, bowiem Prezydent Miasta K. pozostaje w kontrolowanym postępowaniu niewątpliwie bezczynny – nie wydając w sprawie oczekiwanego rozstrzygnięcia w zakresie wydania skarżącej Spółce wnioskowanych wypisów i wyrysów z ewidencji budynków i gruntów. Jednocześnie Sąd, mając na uwadze okoliczności, w jakich doszło do bezczynności organu, uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki, iż informacja o wadzie prawnej postanowienia [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia [...] r. nie może być usprawiedliwieniem dla braku działania organu pierwszej instancji, Sąd nie podziela tego twierdzenia. Postępowanie w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r. musiało wpłynąć na fakt, że organ pierwszej instancji wyczekiwał na jego zakończenie. Od sposobu zakończenia postępowania w sprawie zażalenia Prokuratury Okręgowej w K. w zakresie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej, zależał bowiem dalszy bieg postępowania tak przed organ pierwszoinstanacyjnym, jak i organem drugoinstanacyjnym. Podejmując działanie przed zakończeniem postępowania przed Głównym Geodetą Kraju, Prezydent Miasta K. mógł narazić się na wydanie aktu rażąco naruszającego prawo. Dodatkowo należy podnieść, iż organowi rozstrzygającemu w pierwszej instancji nie przysługuje prawo zaskarżania orzeczenia wydanego w toku instancji przez organ odwoławczy. Uwzględniając zatem powyższe, dopiero po wydaniu przez Głównego Geodetę Kraju w dniu [...] r. postanowienia, którym utrzymano w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu tego organu z dnia [...] r., nastąpiły okoliczności dla ponownego działania organu pierwszej instancji, gdy tym czasem już w dniu [...] r. "A" S.A. w G. wniosła skargę do Sądu. Jednocześnie Sąd uznał, że wniosek w zakresie wymierzenia organowi grzywny nie jest zasadny. Zgodnie z art. 149 § 2 cytowanej już ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w przypadku uwzględnienia skargi Sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy, czyli w wysokości wnioskowanej przez skarżącą. W brzemienia przepisu wynika więc, że nałożenie grzywny nie jest obligatoryjne. Sąd uwzględnił przy tym charakter przewidzianej tym przepisem grzywny, wziął pod uwagę fakt, że jej zadaniem jest dyscyplinowanie organów administracji publicznej do określonego działania - w tym przypadku do doprowadzenia do zakończenia prowadzonego postępowania wymaganym przez przepis prawa rozstrzygnięciem. Uznał jednak, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione kumulatywnie przesłanki dla jej wymierzenia. Mając na uwadze powyższą argumentację na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012, poz. 270) orzeczono, jak w punkcie 1 sentencji. Termin do wydania w sprawie rozstrzygnięcia liczy się zgodnie z art. 286 § 2 przywołanej powyżej ustawy od dnia doręczenia akt organowi. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 cytowanej ustawy, z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przed radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (DzU. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).