III SA/Gl 1011/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kuczyńska, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Asesor WSA Mirosław Kupiec (spr.), Protokolant st. referent Marta lewicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2007r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w K., rozpatrując odwołanie Sp. z o.o. A z siedzibą w Z. (zwaną dalej Spółką) od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z [...] r.: - Nr [...] określającej za miesiąc [...] 2001 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...]zł, - Nr [...] ustalającej za ten okres rozliczeniowy kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł, decyzją z dnia [...] r. Nr [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j. t. Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 z późn. zm.) (zwaną dalej O.p.), utrzymał w mocy powyższe decyzje organu pierwszej instancji. Stan sprawy przedstawia się następująco. W wyniku kontroli przeprowadzonej w Spółce w zakresie prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc [...] 2001 r. organ podatkowy, iż Spółka nie zaewidencjonowała w rejestrze sprzedaży za ten miesiąc faktur: - Nr [...] z dnia [...] r. wystawionej dla Firmy B M. P. w L. na wartość netto: [...] zł, VAT: [...] zł, - Nr [...] z dnia [...] r. wystawionej dla "C" Spółki z o.o. z siedzibą w P. na wartość netto: [...] zł, VAT: [...] zł, - Nr [...] z dnia [...] r. wystawionej dla "D" Spółki z o.o. z siedzibą w O. na wartość netto: [...] zł, VAT: [...] zł, - Nr [...] z dnia [...] r. wystawionej dla "D" Spółki z o.o. z siedzibą O. na wartość netto: [...] zł, VAT: [...] zł, - Nr [...] z dnia [...] r. wystawionej dla "D" Spółki z o.o. z siedzibą O. na wartość netto: [...] zł, VAT: [...]zł, - Nr [...] z dnia [...] r. wystawionej dla "D" Spółki z o.o. z siedzibą O. na wartość netto: [...] zł, VAT: [...] zł., - Nr [...] z dnia [...] r. wystawionej dla "D" Spółki z o.o. z siedzibą O. na wartość netto: [...] zł, VAT: [...] zł, - Nr [...] z dnia [...] r. wystawionej dla "D" Spółki z o.o. z siedzibą O. na wartość netto: [...] zł, VAT: [...] zł. z tytułu usług parkingowych za miesiąc [...] 2001 r. Łączna wartość netto tych faktur wynosiła [...], zł, VAT [...] zł. Ustalono też, na podstawie przeprowadzonych kontroli krzyżowych tj. pisma z dnia [...] 2004 r. otrzymanego od Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. oraz pisma z dnia [...] 2004 r. otrzymanego od Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B., iż Spółka nie zawierała umów na parkowanie z podmiotami wymienionymi w powyższych fakturach jednak za korzystanie z miejsc parkingowych na parking w L. przy ul. [...] obciążała ich fakturami. Biorąc pod uwagę zebrany materiał dowodowy decyzjami z dnia [...] r. organ podatkowy pierwszej instancji za miesiąc [...] 2001 r. z jednej strony określił kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w niższej wysokości niż wynikała z deklaracji, a z drugiej ustalił kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego z tego tytułu. Zdaniem organu Spółka nie wystawiając faktur w miesiącu wykonania usług naruszyła przepisy: art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) (zwaną dalej u.p.t.u. z 1993 r.), zgodnie z którym jeżeli sprzedaż towarów lub wykonanie usługi powinno być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury nie później niż w 7 dniu od dnia wydania towaru lub wykonania usługi oraz art. 27 ust. 4 u.p.t.u. z 1993 r., w myśl którego podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione, są obowiązani do prowadzenia ewidencji zawierającej między innymi dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokości podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżającego podatek należny oraz kwoty podatku podlegające wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotu z tego urzędu oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej. Dodatkowo zaznaczono, że kwota nadwyżki została zmniejszona również w związku ze zmianą wysokości nadwyżki podatku naliczonego przenoszonej z rozliczenia poprzedniego miesiąca [...] 2001 r. określonej decyzją organu z [...] r. Nr [...]. W odwołaniach z dnia z dnia [...] 2005 r. oraz [...] 2005 r. Spółka wniosła o uchylenia zaskarżonych decyzji. W uzasadnieniu podniosła, iż zaskarżone decyzje wydane zostały przed rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego jakim było wydanie decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług za okresy wcześniejsze. Zdaniem Spółki decyzje wcześniejsze były nieprawomocne wobec czego wydanie decyzji za miesiąc [...] 2001 r. winno było zostać zawieszone do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego jakim było rozstrzygniecie Dyrektora Izby Skarbowej w K. lub sądu administracyjnego. Dodatkowo podkreślono, że usługi parkingowe przy ul. [...] w L. były świadczone przez Spółkę od miesiąca [...] 2001 r. wobec czego nie mogły być wykonywane już w miesiącu [...] 2001 r., a dokonane wpisy na fakturach od nr [...] do nr [...], że usługa została wykonana we [...], według Spółki, stanowiły oczywistą omyłkę pisarską. Zdaniem Spółki we wrześniu działalność na parkingu prowadził inny podmiot tj. poprzedni właściciel. W zakresie decyzji ustalającej podniesiono, że jej wydanie winno opierać się na przepisach obowiązujących w dniu jej podpisania, gdyż ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego nie mogło się opierać na podstawie przepisów, które utraciły swą moc z dniem 1 maja 2004 r. Podkreślono, że ze względu na brak przepisów przejściowych w ustawie obowiązującej od 1 maja 2004 r. decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Rozpatrując odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie uznał podnoszonych zarzutów ani nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania zgodnie z art. 201 § 1 pkt 2 O.p. uznając, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji nie było uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Wskazano przy tym, że przedmiotem innych postępowań nie był wymiar należności podatkowych, a ich wynik nie oddziaływał wprost na wynik postępowania podatkowego w niniejszej sprawie. Wymieniając następujące decyzje: - z dnia [...] r. nr [...] określającą nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku VAT za miesiąc [...] 2001 r. w wysokości [...]zł, - z dnia [...] r. nr [...] ustalającą kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku VAT za miesiąc [...] 2001 r. w wysokości [...] zł, - z dnia [...] r. nr [...] określającą nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku VAT za miesiąc [...] 2001 r. w wysokości [...]zł, - z dnia [...] r. nr [...] ustalającą kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku VAT za miesiąc [...] 2001 r. w wysokości [...] zł, - z dnia [...] r. nr [...] określającą nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku VAT za miesiąc [...] 2001 r. w wysokości [...] zł, - z dnia [...] r. nr [...] określającą nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku VAT za miesiąc [...] 2001 r. w wysokości [...] zł, - z dnia [...] r. nr [...] określającą nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku VAT za miesiąc [...] 2001 r. w wysokości [...] zł, - z dnia [...] r. nr [...] określającą za miesiąc [...] 2001 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł, - z dnia [...] r. nr [...] określającą za miesiąc [...] 2001 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł, - z dnia [...] r. nr [...] określającą za miesiąc [...] 2001 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł, organ odwoławczy zaznaczył, że stały się one ostateczne, ponieważ zostały przez organ odwoławczy utrzymane w mocy decyzjami z dnia [...] r. nr [...], z dnia [...] r. nr [...] oraz z dnia [...] r. nr [...]. Uznano też za chybiony drugi zarzut, że usługi parkingowe były wykonywane w [...] 2001 r. powołując się na informacje otrzymane z Urzędu Skarbowego w L. oraz [...] Urzędu Skarbowego w B.. Zacytowano też oświadczenie Głównej Księgowej "D" Sp. z o.o. z dnia [...] r., z którego wynikało, że ten odbiorca korzystał z usług parkingowych w L. przy ul. [...] w miesiącu [...] 2001 r. i że podmiotem obciążającym za tę usługę była właśnie Spółka. Potwierdził to również inny nabywca M. P.. W zakresie podstaw do wydania decyzji ustalającej dodatkowe zobowiązanie wskazano, że przepisy regulujące kwestię dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług należą do przepisów prawa materialnego, dlatego zgodnie z obowiązującą w prawie podatkowym zasadą organ podatkowy był obowiązany stosować przepisy prawa materialnego obowiązujące w okresie, w którym występują zdarzenia gospodarcze podlegające opodatkowaniu, czyli art. 27 ust. 6 u.p.t.u. z 1993 r. Zwrócono przy tym uwagę, że ustawa nie przewidywała możliwości odstąpienia od wymierzenia sankcji w sytuacji określonej w tym przepisie. Wskazano, że mimo iż ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług nie zawiera przepisów przejściowych regulujących kwestie możliwości opodatkowania "sankcją" okresów sprzed dniem 1 maja 2004 r., to zdaniem organu odwoławczego nie oznaczało to braku możliwości wydawania takich decyzji za okresy sprzed tej daty, ponieważ w tym okresie kwestie te regulowała ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Dodatkowo podkreślono, że nowa ustawa w art. 109 ust. 5 i 6 zawiera analogiczne zapisy dające prawo ustalania dodatkowego zobowiązania. W skardze z dnia [...] 2005 r. Spółka ponownie podniosła, że zaskarżona decyzja wydana została przed rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego jakim było wydanie decyzji dotyczące podatku od towarów i usług za okresy wcześniejsze. Ponadto wskazała, że decyzja dotycząca dodatkowego zobowiązania wydawana była jako konstytutywna, to winna opierać się na przepisach obowiązujących w dniu jej wydania. Zdaniem Spółki wydanie takiej decyzji nie powinno opierać się na nieobowiązującym prawie, gdyż zgodnie z nową regulacją art. 175 dawna ustawa straciła moc obowiązującą, czyli że "sankcję karną" można stosować na podstawie nowej ustawy jedynie do zdarzeń powstałych po dniu 1 maja 2004 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Zaznaczył przy tym, że jeśli Sąd uchyli decyzje z wcześniejsze okresy, to w niniejszej sprawie będzie zachodziła podstawa do wznowienia postępowania zgodnie z art. 240 § 1 pkt 7 O.p. Na rozprawie dnia 22 maja 2007 r. Prezes Zarządu W. S. podtrzymał dotychczasowe zarzuty jednocześnie z uwagi na fakt, że sprawy dotyczące miesięcy wcześniejszych zostały zawieszone w związku z oczekiwaniem na odpowiedź Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS) uznał, że również w tej sprawie nie można rozstrzygać wnosząc o zawieszenie postępowania. Sąd zawiesił postępowanie. Następnie postanowieniem z dnia [...] r. postępowanie zostało podjęte Na rozprawie dnia 21 sierpnia 2007 r. Prezes Zarządu W. S. wskazywał, że w tutejszym Sądzie rozstrzygane będą sprawy bezpośrednio związane z przedmiotową sprawą, dlatego złożył wniosek o zawieszenie postępowania uzasadniając go wpływem spraw wcześniejszych na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Pełnomocnik organu odwoławczego przychylił się do wniosku strony skarżącej. Sąd postanowił oddalić zgodny wniosek stron o zawieszenie postępowania. [i] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Sąd działał w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skarg zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (zwaną dalej P.p.s.a.) biorąc z urzędu pod uwagę między innymi, czy w toku prowadzonego postępowania organy podatkowe nie naruszyły przepisów procesowych, np. art. 120, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego. W przedmiotowej sprawie organ podatkowy pierwszej instancji określił, za [...] 2001 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okresy rozliczeniowe w innej wysokości niż wynikało to ze złożonej przez stronę skarżącą deklaracji VAT-7. Jak słusznie zaznaczył organ odwoławczy za poprzednie okresy rozliczeniowe zostały wydane stosowne decyzje określające kwoty nadwyżek, a tam gdzie pojawiły się dodatkowe nieprawidłowości poza inną kwotą z przeniesienia z poprzedniego miesiąca również ustalano dodatkowe zobowiązania podatkowe. W wyniku rozpoznania odwołań od tych decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzjami z dnia [...] r. nr [...] oraz z dnia [...] r. nr [...] utrzymał je w mocy, czyli w tym momencie stały się one decyzjami ostatecznymi ale jeszcze nie prawomocnymi, gdyż strona złożyła na nie skargi do tutejszego Sądu. W niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. decyzje w pierwszej instancji wydał dnia [...] r., czyli po tym jak decyzje za okresy wcześniejsze stały się ostateczne. Jak wynika z uzasadnienia decyzji z dnia [...] r. organ podatkowy określił za dany miesiąc wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie innej niż wynikała ze złożonych deklaracji VAT-7 z tej przyczyny, że przyjął inną kwotę nadwyżki z poprzedniego miesiąca [...] 2001 r. (różnica [...]) oraz nieprawidłowości stwierdzonych w toku postępowania uzasadniających zwiększenia podatku należnego o kwotę [...] zł. W tym miejscu podkreślić należy, że tutejszy Sąd rozpatrując skargę dotycząca miesiąca [...] 2001 r. na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] oddalił ją wyrokiem z dnia 19 grudnia 2005 r. sygn. akt I SA/Gl 876/05, a Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną Spółki w tej sprawie, wyrokiem z dnia 24 maja 2007 r. sygn. akt I FSK 418/06 również oddalił skargę kasacyjną. Natomiast jeśli chodzi o rozliczenia za okres od [...] do [...] 2001 r., to tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 19 lipca 2007 r. sygn. akt III SA/Gl 1010/07 oddalił także skargę Spółki na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] r. nr [...]. Również za okres od [...] do [...] 2001 r. Sąd oddalił skargę na decyzje organu odwoławczego wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2007 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gl 481/06. Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe okoliczności faktyczne i prawne należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie istniały podstawy do tego aby organ podatkowy pierwszej instancji wydał decyzję określającą za miesiąc [...] 2001 kwotę nadwyżki podatku naliczonego do przeniesienia na następne okresy w prawidłowej wysokości opierając się między innymi na zmniejszonych kwotach przeniesienia za okresy wcześniejsze, które wynikały z wydanych decyzji. Nie ulega wątpliwości, że w ramach rozliczeń podatku od towarów i usług podatnik mógł wykazać w poz. 36 deklaracji VAT-7 kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym przeniesionej z deklaracji za poprzedni okres. Wówczas jej wysokość wynikała ze złożonej deklaracji. Jednak organ podatkowy także mógł na podstawie art. 10 ust. 2 u.p.t.u. z 1993 r. określić ją w innej wysokości, jeśli zachodziły ku temu warunki. W tym przypadku wysokość nadwyżki za następny miesiąc należało przyjmować nie w kwocie wynikającej z deklaracji a z decyzji. Tym samym za następne okresy rozliczeniowe, jeśli podatnik nie złoży w odpowiednim momencie korekty deklaracji, organ podatkowy winien był wydać stosowne decyzje. Żaden z przepisów nie wymagał aby decyzja za poprzedni okres, na której organ miał się opierać w danym miesiącu, miała charakter ostateczny i prawomocny. W toku postępowania podatkowego nie tylko organ pierwszej ale i drugiej instancji w danej sprawie miał obowiązek uwzględnić kwoty wynikające z tak określonych decyzji wydanych za okres wcześniejszy. Charakter deklaratoryjny takich decyzji wskazuje na to, że wystarczy aby najpóźniej na dzień wydania decyzji za poszczególny miesiąc istniała decyzja organu podatkowego pierwszej instancji określająca kwotę nadwyżki za miesiąc wcześniejszy. W związku z tym dopuszczalne jest wydanie i doręczenie w tym samym dniu decyzji za poszczególne okresy rozliczeniowe układających się w ciąg zdarzeń podatkowoprawnych. Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że w tym zakresie nie zachodzi konieczność zawieszania postępowania podatkowego i oczekiwania na uprawomocnienie się decyzji rozliczającej okres wcześniejszy. Jeśli chodzi o naliczenie podatku należnego z tytułu świadczenia usług parkingowych w L. przy ul. [...], to Sąd mimo braku zarzutu w tym zakresie badał sprawę i doszedł do wniosku, że organy podatkowe zwiększając wysokość podatku należnego za [...] 2001 r. z tego tytułu o kwotę [...] zł nie naruszyły prawa. W toku postępowania podatkowego ustalono, że usługi parkingowe były świadczone we wrześniu a nie [...] 2001 r. Wynikało to z samych zapisów faktur oraz oświadczeń podmiotów na rzecz których usługi były świadczone. Natomiast odnośnie istnienia podstaw prawnych do ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego przy określeniu różnicy podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na miesiąc następny, to organ odwoławczy słusznie wskazał na art. 109 ust. 5 i 6 u.p.t.u. z 2004 r., który był odpowiednikiem wcześniejszego art. 27 ust. 4 i 6 zd. 2 u.p.t.u. z 1993 r. Pojawiające się w orzecznictwie wątpliwości dotyczące podstawy prawnej wydania decyzji ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe za okres sprzed 1 maja 2004 r. Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął uchwałą (7) z dnia 12 września 2005 r. sygn. akt I FPS 2/05 (Mon. Pod. 2005/11/37) stwierdzając, że po dniu 30 kwietnia 2004 r. dopuszczalne jest ustalenie podatnikowi podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego za okresy rozliczeniowe sprzed dnia 1 maja 2004 r. na podstawie art. 109 ust. 4 u.p.t.u. z 2004 r. Z uzasadnienia tej uchwały wynika, że Sąd uznał, iż przepis art. 109 u.p.t.u. z 2004 r. zawiera regulację będącą kontynuacją zapisów art. 27 u.p.t.u. z 1993 r., a brak przepisów przejściowych nie tworzy luki w prawie, gdyż należy stosować generalną zasadę obowiązywania nowego prawa, czyli właśnie art. 109 u.p.t.u. z 2004 r. Odnośnie tej kwestii podkreślić należy, że przedmiotowa sprawa dotyczy miesiąca [...] 2001 r., a więc stanu prawnego obowiązującego przed dniem 1 maja 2004 r. W tym okresie, zgodnie z Układem Europejskim zawartym w Brukseli w dniu 16.12.1991 r., Polska miała jedynie obowiązek dostosowywania przepisów prawnych do prawa wspólnotowego. Zatem w stanie prawnym obowiązującym przed akcesją Polski do Unii Europejskiej, nie można skutecznie czynić zarzutu, że wykładnia przepisu jest sprzeczna z VI Dyrektywą. Nie był to wówczas akt prawny obowiązujący w naszym systemie prawnym (zob. wyrok NSA z 6.01.2006 r., I FSK 437/05 M.Podat. 2006/6/34. oraz inne wyroki NSA publikowane i niepublikowane powołane przez A.Wilk, P.Wróbel "Orzecznictwo sądów administracyjnych w sprawach wspólnotowych" Europejski Przegląd Sądowy 2005/11/54-55). Należy zgodzić się z poglądem, że do stanów faktycznych powodujących powstanie obowiązku podatkowego w dodatkowym zobowiązaniu podatkowym, zaistniałych przed przystąpieniem Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, a skonkretyzowanych w decyzjach ustalających wysokość zobowiązania podatkowego po 30 kwietnia 2004 r., nie znajduje zastosowania VI Dyrektywa (zob. NSA z 4.01.2006 r. , I FSK 959/05, PP 2006/5/54). W zakresie właśnie dodatkowego zobowiązania w związku z wystąpieniem z pytaniem prejudycjalnym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 15 lutego 2006 r. (sygn. akt I SA/Łd 1089/05) ETS orzekł, że nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie dotyczące stanu faktycznego ukształtowanego przed dniem 1 maja 2004 r. (postanowienie ETS z dnia 6 marca 2007 r., C-168/06 w sprawie Ceramiki Paradyż Sp. z o.o., Dz. U. UE.C 2007/96/22). Z powyższego wynika, wbrew twierdzeniom strony skarżące, że istnieją podstawy prawne do wydania decyzji ustalającej wysokość dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w określonych sytuacjach. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy podatkowe nie naruszyły, ani przepisów materialnych, dokonując ich prawidłowej wykładni, ani przepisów procesowych przeprowadzając postępowanie zgodnie z zasadami z nich wynikającymi. Dokonując oceny zebranych dowodów stosownie do art. 191 O.p., bez naruszenia jej granic. Tak więc Sąd uznał, że nie doszło w postępowaniu przed organami do takiego naruszenia prawa, które skutkowałoby uchyleniem decyzji na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a., dlatego stosownie do art. 151 tej ustawy Sąd oddalił skargę. -----------------------