III SA/Gl 1187/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wita-Łyskawa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2013 r. przy udziale – sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz.749, dalej określanej skrótem O.p.) Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] r. znak: [...] , [...] określającą A. M. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2007 r. do zwrotu na rachunek bankowy, w wysokości. [...] zł. Uzasadniając rozstrzygnięcie ustalił na wstępie, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. w decyzją z dnia [...] r. znak: [...] , [...] , określił A. M. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2007 r. do zwrotu na rachunek bankowy, w wysokości [...] zł, tj. niższej od zadeklarowanej przez podatnika. Uznał bowiem, że w swoim rozliczeniu uwzględnił kwotę nadwyżki podatku naliczonego z poprzedniego okresu w kwocie, która uległa zmianie. W odwołaniu podatnik, reprezentowany przez pełnomocnika zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 87 ust. 1 w związku z art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity Dz.U. z 2011 r. Nr 177. poz. 1054 z późn. zm. dalej określanej skrótem ustawa o VAT). W ocenie podatnika organ podatkowy w nieprawidłowy sposób decyzją z dnia [...] r. nr [...] , [...] określił A. M. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za listopad 2007 r. Dlatego wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę Dyrektor Izby Skarbowej w K. ustalił następujący stan faktyczny. A. M. w dniu [...] r. złożył w [...] Urzędzie Skarbowym w G. korektę deklaracji dla podatku od towarów i usług za grudzień 2007 r., wykazując: - razem podatek należny od dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju opodatkowane stawką 22%: [...] zł, - kwotę nadwyżki z poprzedniej deklaracji: [...] zł, - podatek naliczony od nabycia towarów i usług pozostałych: [...] zł, - kwotę podatku naliczonego do odliczenia: [...] zł, - nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym: [...] zł, - kwotę do zwrotu na rachunek bankowy: [...] zł. W dniach [...] -[...] r., na podstawie imiennego upoważnienia nr [...] przeprowadzona została kontrola podatkowa w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za grudzień 2007, która udokumentowana została protokołem z dnia [...] r. W toku tych czynności stwierdzono, iż podatnik w celu dokonania rozliczenia podatku od towarów i usług w deklaracji VAT-7 prowadził ewidencje sprzedaży i zakupu VAT wykazując w nich łącznie podatek należny VAT22%, w wysokości: [...] zł; oraz podatek naliczony, w wysokości [...] zł. Zatem wartość podatku naliczonego po uwzględnieniu wskaźnika udziału sprzedaży opodatkowanej w sprzedaży ogółem w wysokości [...] % winna wynosić: [...] zł. Tak ustalona wysokość wskaźnika została zweryfikowana jako prawidłowa, bowiem sprzedaż opodatkowana w 2006 r. wyniosła [...] zł a sprzedaż ogółem wyniosła [...] zł. Z kolei okazane dokumenty źródłowe zestawione z zapisami rejestrów pozwoliły na potwierdzenie wykazanych kwot w deklaracji VAT-7 za grudzień 2007 r. Nieprawidłowość wyniknęła z ujęcia w rozliczeniu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z listopada 2007 r., która to kwota uległa zmianie, bowiem Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. decyzją z dnia [...] r. nr [...],[...] określił A. M. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za listopad 2007 r. Wobec czego postanowieniem z dnia [...] r. znak [...] wszczęto postępowanie podatkowe w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące: wrzesień oraz październik, listopad, grudzień 2007 r. w ramach którego Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. decyzją z dnia [...] r. nr [...],[...] określił A. M. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2007 r. Ponownie rozpatrując sprawę Dyrektor Izby Skarbowej w K. , odwołując się do norm art. 88 ust. 3a pkt 4a, art. 99 ust. 12 ustawy o VAT oraz art. 21 § 3 O.p. i analizując zgromadzony w sprawie materiał oraz podzielając ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji wskazał, że prawidłowo podważono rozliczenie podatku od towarów i usług za grudzień 2007 r., zwłaszcza sytuacji, gdy ustalonego w sprawie stanu faktycznego podatnik faktycznie nie kwestionował. Bowiem faktycznie kwestionował decyzję dotyczącą rozliczenia podatku za listopad 2007 r. Nieprawidłowości za badany okres wynikały z faktu przyjęcia w deklaracji VAT-7 za grudzień 2007 r. do sumy kwot podatku naliczonego nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z poprzedniej deklaracji VAT-7 za listopad 2007 r., w wysokości [...] zł. Kwota tej nadwyżki uległa bowiem zmianie w toku postępowania za listopad 2007 r. w konsekwencji czego Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. decyzją z dnia [...] r. nr [...] , [...] określił A. M. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za listopad 2007 r. w wysokości [...] do zwrotu na rachunek bankowy. W związku z powyższym w miejsce wykazanej w deklaracji VAT-7 kwoty nadwyżki z listopada 2007 r. w wysokości [...] zł przyjęto do rozliczenia za miesiąc grudzień 2007 zerową kwotę. Ustalił także, ze organ I instancji konsekwentnie dołączał do akt sprawy kolejne dowody po uzyskaniu zgodny właściwych organów, dowody wymienione w uzasadnieniu decyzji pierwszo instancyjnej (str. 2-6) Odnosząc się do pisma podatnika z dnia [...] r. i zawartych w nim wniosków Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził, że w sprawie nie doszło także do naruszenia przepisów art. 188 O.p. Z tego przepisu nie wynika obowiązek uwzględniania przez organ podatkowy każdego wniosku dowodowego strony. Z przepisów Ordynacji podatkowej, w szczególności z treści art. 188, nie wynika oczywista konieczność uwzględniania każdego wniosku dowodowego zgłaszanego przez Stronę w toku postępowania. Skuteczność prawna żądania przeprowadzenia dowodu, uzależniona jest bowiem od stwierdzenia, że przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a jednocześnie okoliczność ta nie została potwierdzona innym dowodem. Organ podatkowy zobowiązany jest bowiem do gromadzenia dowodów w takim zakresie, w jakim niezbędne jest to do ustalenia stanu faktycznego. Oznacza to, że jeżeli na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, można dokonać niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest celowe. Tym samym organ podatkowy, na podstawie art. 188 O.p., nie jest zobowiązany do uwzględniania wszystkich wniosków dowodowych strony postępowania, w razie stwierdzenia, że istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności zostały już dostatecznie wyjaśnione, a zgłoszenie nowych wniosków dowodowych spowoduje jedynie przewlekanie postępowania lub, że nowe, a w szczególności ponowione, dowody nie miałyby istotnego znaczenia w danej sprawie. Odnosząc się zatem do zarzutu, jakoby nie wyczerpano możliwości skorzystania z dowodów pierwotnych, jak przesłuchanie R. H., A. B. - zdaniem organu odwoławczego nie mogą one mieć znaczenia dla wyjaśnienia sprawy przede wszystkim dlatego, że w spornym okresie, tj. we wrześniu 2007 r. podatnik nie zaewidencjonował i nie rozliczał faktur wystawionych przez spółkę ""A". W tej sytuacji wnioskowane przez podatnika dowody były nieprzydatne dla wyjaśnienia i wyniku sprawy. W skardze skierowanej do wojewódzkiego sądu administracyjnego A. M., nadal reprezentowany przez pełnomocnika, domagał się uchylenia decyzji organu odwoławczego i zasądzenia kosztów procesu. Zaskarżonej decyzji, podobnie jak wodowaniu zarzucił naruszenie: - art. 87 ust. 1 oraz art. 99 ust. 12 ustawy o VAT poprzez określenie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie innej od zadeklarowanej na podstawie wadliwej decyzji za poprzedni okres rozliczeniowy; - art. 210 § 4 O.p. poprzez brak odniesienia się w decyzji do nowych okoliczności faktycznych podniesionych w odwołaniu, które to okoliczności mogły mieć wpływ na wynik sprawy; - art. 187 § 1, art. 122, O.p. poprzez brak prawidłowego i pełnego zebrania materiału istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadniając tak sformułowane zarzuty podkreślił, że w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do zarzutów skarżącego dotyczących wadliwości decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] r. znak: [...] [...] określającej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za listopad 2007 r. do przeniesienia na następny miesiąc i utrzymującej ją w mocy Decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...]. Z tego też powodu wadliwa jest decyzja dotycząca grudnia 2007 r., zaś organ odwoławczy naruszył art. 210 § 4 O.p. Za zbędne przy tym uznał powtarzanie zarzutów przytoczonych w skardze na decyzję dotyczącą listopada 2007 r. Na koniec zarzucił, ze organy nie wykazały, dlaczego przyjęły wskaźnik udziału sprzedaży opodatkowanej w sprzedaży ogółem dla potrzeb podatku naliczonego w 2007 r. na poziomie [...] %. Za niewystarczające uznał przyjęcie tej proporcji na podstawie oświadczenia M. L. złożonego do protokołu kontroli. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do pierwszego zarzutu skargi podtrzymał swoje stanowisko o zasadności zakwestionowania rozliczenia skarżącego dokonanego w deklaracji VAT 7 za wrzesień 2007 r. Zwrócił przy tym uwagę, ze skarżący nie zaprzeczył ustaleniom faktycznym dotyczącym tego okresu. Przyznał, że na wysokość rozliczenia podatku VAT wpływ miało rozliczenie za grudzień 2007 r. i wynikająca z niego nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres. Organ ustalając stan faktyczny sprawy uwzględnił w jej stanie faktycznym decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] r. znak: [...],[...] określającej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za listopad 2007 r. do zwrotu n rachunek bankowy w wysokości [...] zł. Dalej zauważył, ze zarzuty skargi na decyzję dotyczącą listopada 2007 r. w podważyły merytoryczną podstawę wydania zaskarżonej decyzji, w szczególności poprawność ustalenia, że faktury wstawione przez spółkę "A" nie dokumentowały rzeczywistych transakcji. Te kwestie nie wystąpiły jednak w rozpatrywanej sprawie. W spornym okresie grudnia 2007 r. skarżący nie rozliczał faktur wystawionych przez tą spółkę. Nie zgodził się także z zarzutem naruszenia art. 210 § 4 O.p., bowiem organy w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy należycie zgromadziły materiał dowodowy i wszechstronnie go oceniły, czemu dały wyraz w uzasadnieniu decyzji. Przyznał, że uzasadnienie zostało skonstruowane w sposób zwięzły, ale czytelny i przystępny. Fakt, ze wynik sprawy okazał się dla skarżącego niekorzystny nie przesądza sam w sobie o wadliwości decyzji. Z podobnych względów nie zgodził się również z zarzutem naruszenia art. 187 § 1 i art. 122 O.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył, co następuje: Zdaniem Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można Dyrektorowi Izby Skarbowej w K. zarzucić naruszenia przepisów prawa materialnego, czy też procesowego mającego wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy wyjaśnić, iż w świetle art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 1270 ze zm. dalej określanej skrótem P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrolę tę sprawują stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Zatem, aby stwierdzić, że wystąpiło naruszenie prawa prowadzące do uchylenia zaskarżonego aktu lub stwierdzenia jego nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd musi w pierwszej kolejności ustalić treść obowiązujących norm prawnych mających zastosowanie w sprawie i wywieść z nich określone prawa i obowiązki, następnie ustalić zakres niezbędnych okoliczności faktycznych, które należy wykazać w ramach postępowania dowodowego i w końcu ocenić prawidłowość dokonanej przez organy subsumcji ustalonych faktów do hipotetycznego stanu prawnego. Kontrola sądów administracyjnych ograniczona jest zatem tylko i wyłącznie do zbadania, czy w sprawie organy podatkowe nie naruszyły prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Granice rozpoznania sądu administracyjnego wyznaczone są przy tym przez granice sprawy podatkowej. W konsekwencji treść i zakres rozpoznania sądu administracyjnego determinują właściwe, w każdej sprawie wymagające indywidualnego ustalenia, normy prawa materialnego, które w ostatecznym rezultacie wyznaczają nieprzekraczalne granice tożsamości sprawy podatkowej. Oznacza to, iż niewłaściwe zastosowanie przepisów materialnoprawnych każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy opartymi o właściwie ustaloną hipotezę badanej normy prawnej. Podstawową kwestią, istotną, w ocenie skarżącego, dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest, nie tyle rozważenie, czy organ prawidłowo skorygował rozliczenie podatku zadeklarowane przez podatnika w korekcie deklaracji VAT-7, lecz ocena poprawności decyzji dotyczącej wcześniejszego okresu rozliczeniowego i zmiana wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na grudzień 2007 r. . Wskazać zatem należy, że w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Pojęcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Na tle wyjaśnianego przepisu szczególnego znaczenia nabiera zagadnienie tożsamości sprawy administracyjnej. Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Poczynienie powyższych uwag jest o tyle niezbędne, że skarżący wnosząc skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. dotyczącą rozliczenia podatku od towarów za grudzień 2007 r. i domagając się jej uchylenia zarzucił organowi, że nie ocenił wadliwości decyzji dotyczącej listopada 2007 r., a w konsekwencji, dla oceny słuszności tego zarzutu oczekuje, że także sąd rozpoznający niniejszą sprawę rozpatrzy tę kwestię, czyli w istocie oceni decyzję wydana w innej sprawie administracyjnej. Jednak nie jest i być nie może przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie ocena legalności decyzji ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...]. Tym samym wniesione przez skarżącego żądanie, jaki i argumentację użytą na jego poparcie uznać należy za chybione. W myśl art. 99 ust. 1 ustawy o VAT podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10 i art. 133. W świetle tej regulacji podstawowym okresem rozliczeniowym dla podatku od towarów i usług jest miesiąc. I ten okres wyznacza granice sprawy administracyjnej. Stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 86 ust. 1 i 2 i art. 99 ust. 12 ustawy o VAT, skarżący nie może podważyć ustaleń faktycznych, stanowiących podstawę do przyjęcia przez organy podatkowe, iż skarżący nie ma prawa do odliczenia VAT z faktury VAT, wystawionej przez J. L. Nie ma bowiem możliwości skutecznego powoływania się na zarzut wadliwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (np. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1506/09, publ. LEX nr 745674). Jest to konsekwencją faktu, że błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r. sygn. akt I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 2071/09, opubl. CBOSA). Skarżący w istocie zakwestionował nie tyle ustalenie, że w obrocie prawnym pojawiła się decyzja dotycząca rozliczenia podatku od towarów i usług za listopad 2007 r., co podstawy wydania tej decyzji. Tym samym wykroczył poza granice niniejszej sprawy. Poza tym wyrokiem z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt III SA/Gl 1186/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] dotyczącą listopada 2007 r. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 99 ust. 12 ustawy o VAT wskazać należy, że zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi jej w innej wysokości. Przepis ten ma charakter mieszany, zawiera bowiem elementy materialnoprawne, jak i kompetencyjne. Z przepisu tego wynika, że zadeklarowane przez podatnika zobowiązanie podatkowe, zwrot różnicy podatku, zwrot podatku naliczonego uznawane jest za odpowiadające stanowi faktycznemu, dopóty nie zostanie określone przez organ w innej wysokości. Przepis ten daje kompetencję organom podatkowym do określenia w innej wysokości zadeklarowanych przez podatnika kwot. W sprawie tej wydanie wobec skarżącego decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za grudzień 2007 r., zamiast wykazanej w deklaracji podatkowej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, było konsekwencją zakwestionowania prawa skarżącego do odliczenia podatku naliczonego z faktury wystawionej formalnie przez L. L.o, a ujętej przez skarżącego w deklaracji podatkowej za grudzień 2007 r. jak również ze zmiany wysokości nadwyżki z listopada 2007 r. do przeniesienia na następny okres uzasadniały zastosowanie przez organy art. 99 ust. 12 ustawy o VAT i określenie skarżącemu zobowiązania podatkowego w innej niż zadeklarowana przez skarżącego wysokości. Nie sposób dopatrzeć się w postępowaniu organów podatkowych naruszenia art. 122 O.p. i art. 187 § 1 O.p. Organ bowiem zebrał i zgromadził cały dostępny w sprawie materiał dowodowy, zarówno w postaci dokumentów, jak i osobowych źródeł dowodowych. W tym zakresie organ wykazał się wystarczającą aktywnością i przenikliwością. W toku postępowania organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W ocenie Sądu nie można zarzucić organowi że postępowanie prowadzone było z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzących zaufanie do organów podatkowych. Sąd podziela przy tym dokonaną przez organy obu instancji analizę materiału dowodowego. Wnioski do jakich doszły są spójne i logiczne. Zgodzić się także należy z argumentacja organu dotycząca oddalenia wniosków dowodowych skarżącego jako niezwiązanych z meritum sprawy. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy obu instancji wymogów określających konstrukcję i elementy składowe decyzji. Obie decyzje zawierają elementy składowe indywidualizujące akt administracyjny (art. 210 § 1 pkt 1 – 3 O.p.), rozstrzygnięcie wraz z powołaniem podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz wyczerpujące uzasadnienie rozstrzygnięcia, zarówno faktyczne, jak i prawne. Dlatego za podstawę swojego rozstrzygnięcia przyjął stan faktyczny ustalony przez organ odwoławczy. Dalej stwierdzić należy, że organy podatkowe obu instancji dokonały prawidłowej subsumpcji przepisów materialnych ustawy podatkowej. Podstawą tej subsumpcji były ustalenia w zakresie stanu faktycznego, dokonane przez organy w toku postępowania dowodowego. Zatem zarzut naruszenia prawa materialnego przez organ podatkowy, w ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie podzielił też zarzutu, zgłoszonego w istocie na końcu skargi, dotyczącego braku ustaleń na podstawie, których przyjęto wskaźnik udziału sprzedaży opodatkowanej w sprzedaży ogółem w wysokości [...] %. Ustalenie tego wskaźnika zostało uregulowane w art. 90 ust. 1-6 ustawy VAT. Zgodnie z ust. 4 tego przepisu proporcję określa się procentowo w stosunku rocznym na podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w odniesieniu do którego jest ustanawiana proporcja. Sąd zgadza się ze stanowiskiem, że organ podatkowy w dowolnym momencie może dokonać weryfikacji wskaźnika udziału sprzedaży opodatkowywanej w sprzedaży ogółem na podstawie wartości wskazanych w złożonych deklaracjach podatkowych za 2006 r., gdzie podatnik - stosownie do zasady samoobliczenia, ma obowiązek zadeklarowania podstawy opodatkowania oraz podatku należnego z podziałem m.in. dostawę opodatkowaną, zwolnioną itd. W rozpoznawanej sprawie dane konieczne do ustalenia wskaźnika udziału sprzedaży opodatkowanej w sprzedaży ogółem zostały opisane w protokołach kontroli za sporne okresy, jak i wcześniejsze objęte innymi, co Sąd stwierdza z urzędu m. in. w oparciu o akta spraw o sygn. akt III SA/Gl 999/13, III SA/Gl 1000/13 dotyczących lipca i sierpnia 2007 r., w których skargi skarżącego zostały oddalone prawomocnymi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 24 lipca 2013 r. i wynikają one ze składanych przez stronę dokumentów, znane są więc organowi z urzędu. Sprzedaż opodatkowana za 2006 r. wyniosła: [...] zł; natomiast sprzedaż ogółem za 2006 r. wyniosła: [...] zł. Do protokołów kontroli strona przedłożyła zestawienia sprzedaży, dokumenty te zostały zweryfikowane ze złożonymi deklaracjami i ustalono wskaźnik [...] %, który nie był zresztą kwestionowany przez stronę. Nawet na etapie skargi skarżący nie tyle kwestionuje wskaźnik, co zarzuca brak materiałów dokumentujących dokonane przez organ pierwszej instancji obliczenia wartości tego współczynnika. Jednak takie materiały są w protokołach kontroli za okresy rozliczeniowe dotyczące 2007 r. Co najwyżej można by postawić zarzut organom, że w uzasadnieniu decyzji nie opisały danych, na których się oparły przy ustalaniu tego wskaźnika. Z tym, że zaznaczyć przyjdzie, iż po pierwsze brak ustaleń w tym zakresie jest kwestionowany dopiero na etapie skargi, po drugie zaś brak odniesienia się w uzasadnieniach decyzji do dowodów, na podstawie których ustalono wskaźnik, nie kwestionowanych na tym etapie postępowania przez podatnika, nie jest naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeszcze raz zaznaczyć przyjdzie, że sporny wskaźnik został ustalony dla całego 2007 r., na podstawie niekwestionowanych danych z roku 2006, toteż zarzuty w zakresie braku dowodów na jego ustalenie są chybione. Prawomocne wyroki w sprawach dotyczących lipca czy sierpnia 2007 r. także go potwierdzają. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do kwestionowania stanowiska organu odnośnie kwestii określenia zobowiązania podatkowego skarżącego w podatku od towarów i usług za grudzień 2007 r. Wobec powyższego, skargę, jako niezasadną oddalono na podstawie art. 151 P.p.s.a.