III SA/Gl 1618/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 1 grudnia 2016 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do tutejszego Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...]. W treści skargi zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając złożony wniosek pełnomocnik skarżącego podkreślił, że na dzień dzisiejszy skarżący nie jest w stanie uregulować zobowiązań podatkowych wynikających z zaskarżonej decyzji bez konieczności podjęcia decyzji o zamknięciu prowadzonej działalności gospodarczej. Nadto wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a zarazem spowoduje powstanie nieodwracalnych skutków w postaci pozbawienia skarżącego środków utrzymania. Dodatkowo wskazał, iż zdaniem skarżącego, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, zatem celowym jest zbadanie jej zasadności w toku postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej – p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Udzielenie stronie tzw. ochrony tymczasowej ma zatem charakter wyjątkowy musi zatem być umotywowane szczególnymi powodami, dla których uzasadnione jest odstąpienie od generalnej zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Zauważyć nadto należy, że przytoczona wyżej regulacja niewątpliwie nakłada określone obowiązki zarówno na wnioskodawcę, jak i na Sąd, który winien dokonać analizy akt sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie zwracał uwagę, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 kwietnia 2012r. sygn. akt: II OZ 310/12, z 29 maja 2009r. sygn. akt: I FZ 148/09). Na stronie, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa zatem obowiązek przedstawienia Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Jednakże w przypadku braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też na skutek niedołączenia ich do wniosku, sąd administracyjny nie jest władny, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności, aby wzywać stronę do ich przedłożenia (por. postanowienie NSA z dnia 4 listopada 2013 r., sygn. akt I FZ 404/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący wskazał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą konieczność zamknięcia prowadzonej działalności gospodarczej, co w konsekwencji pozbawi skarżącego środków utrzymania. Na poparcie swoich argumentów skarżący nie przedłożył jednak żadnych dokumentów źródłowych, które obrazowałyby jego aktualną sytuację finansową czy majątkową. Nie można zatem ustalić, jakie aktualnie skarżący osiąga dochody, jakim majątkiem dysponuje i jak wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie na prowadzoną przez skarżącego działalność gospodarczą. Reasumując, powołana przez skarżącego argumentacja, nie poparta żadnymi konkretnymi informacjami, czy dowodami, nie jest wystarczająca do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd nie jest bowiem w stanie skonfrontować rzeczywistej sytuacji majątkowej skarżącego z wysokością nałożonej na niego kary pieniężnej i w tym kontekście zbadać, czy jej wykonanie może skutkować wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Nadto samo nałożenie kary pieniężnej nie wywołuje jeszcze stanu, który byłby nieodwracalny. Jednocześnie należy podkreślić, że zgodnie z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądem, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy jakoby skarżone orzeczenie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 ustawy p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04, Lex nr 799460). Będzie ono bowiem badane przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Dlatego też powoływanie się na powyższą okoliczność na etapie postępowania wpadkowego poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. II OZ 184/05, Lex nr 302251). W świetle powyższego stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał, ani nawet nie uprawdopodobnił aby zaistniały ustawowe przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Co istotne, również z analizy akt sprawy nie wynika, aby takie przesłanki w sprawie występowały. W takiej sytuacji Sąd nie może przeprowadzać postępowania wyjaśniającego z urzędu w poszukiwaniu przyczyn ubiegania się strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ani tym bardziej domniemywać okoliczności, które przemawiałyby za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku strony. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie wskazanych wyżej przepisów, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.