III SA/Gl 190/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Herman, Protokolant Starszy Referent Weronika Leśniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi W. sp. j. w O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 30 czerwca 2020 r. nr 2401-IOA2.48.7.2020.MM w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 19 stycznia 2021 r. sygn. akt III SA/Gl 563/20, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę "W." Spółka Jawna (dalej: strona, skarżąca, Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: organ II instancji, DIAS) w przedmiocie kary pieniężnej. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach decyzją z 30 czerwca 2020 r. nr 2401-1OA2. 48.7.2020.MM, po rozpoznaniu odwołania Spółki utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. (dalej: organ I instancji) z 9 grudnia 2019 r. nr [...], nakładającą karę pieniężną w kwocie 10.000 zł za zgłoszenie w zgłoszeniu o numerze referencyjnym SENT [...], danych niezgodnych ze stanem faktycznym, o których mowa w art. 6 ust. 3 pkt 3 i pkt 7 ustawy z 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (tj. Dz. U. z 2020r. poz. 859, dalej jako: ustawa SENT). W podstawie prawnej powołał także art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej jako O.p.). Z akt administracyjnych wynika, że 14 marca 2018 r. na autostradzie A4 w miejscowości Z. (Miejsce Poboru Opłat) funkcjonariusze [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. przeprowadzili kontrolę przewozu drogowego towarów, klasyfikowanych do pozycji CN 1511 w ilości 23000 kg, dokonywanego zespołem pojazdów składającym się z ciągnika samochodowego marki RENAULT (nr rejestracyjny [...]) oraz naczepy ciężarowej marki MAGYAR (nr rejestracyjny [...]). W trakcie kontroli kierowca przedstawił: wypis z licencji nr [...] dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, dowody wydania, dokument przewozowy nr [...], dowody rejestracyjne ciągnika samochodowego i naczepy ciężarowej, zgłoszenie SENT [...]. Po sprawdzeniu w systemie SENT zarejestrowanego przewozu towaru stwierdzono niezgodność zapisów w polach: środek transportu i informacje o towarze. W zgłoszeniu SENT w polu środek transportu numer ciągnika wpisano: [...] co jest zgodne z dokumentem przewozowym CMR nr [...], natomiast w wyniku oględzin i na podstawie okazanego dowodu rejestracyjnego stwierdzono, że towar przewożony był ciągnikiem o nr rejestracyjnym [...]. Według złożonych ustnych wyjaśnień kierującego dokonano zamiany ciągnika w trakcie przewozu. W zgłoszeniu SENT w polu informacje o towarze błędnie podano numer dokumentu przewozowego tj. [...], a faktycznie na liście przewozowym CMR widnieje numer [...]. Protokół, do którego nie zgłoszono uwag, został podpisany przez kontrolujących i kierującego zespołem pojazdów. W oparciu o powyższe ustalenia organ wszczął wobec Spółki postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku z naruszeniem przepisów wynikających z ustawy SENT, które zakończył decyzją z 9 grudnia 2019 r. nr [...], wymierzającą Spółce jako przewoźnikowi karę pieniężną w kwocie 10.000 zł za zgłoszenie danych niezgodnych ze stanem faktycznym. W odwołaniu od tej decyzji Spółka wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 121 § 1 oraz 124 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów Państwa oraz niewyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy. Strona zarzuciła organowi, że nie ocenił przyczyny powstania stwierdzonego uchybienia. Strona podkreśliła, że był to błąd pracownika, który został niezwłocznie skorygowany. Zatem organ winien zgodnie z treścią art. 26 ust. 3 ustawy SENT przyjąć, że skorygowanie zgłoszenia przez przewoźnika, jest korektą deklaracji, o czym mowa w art. 274 § 1 pkt 2 O.p., a dopiero wobec "opornych" czyli przedstawicieli "szarej strefy" zasadne jest nałożenie kar pieniężnych. Strona za całkowicie chybioną uznała argumentację organu pierwszej instancji, dotyczącą przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na tzw. "ważny interes przewoźnika". Strona zaznaczyła, że odnoszenie wysokości kary pieniężnej do wyników finansowych Spółki za poszczególne lata (za 1 kwartał 2019 r. ujemnego) czy kosztów operacyjnych, jest nieporozumieniem i w tej sytuacji praktycznie każdy przewoźnik przewożący towary wrażliwe, będzie na przegranej pozycji co do możliwości zastosowania odstąpienia z uwagi na przesłankę "ważnego interesu przewoźnika". Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że kontrola drogowa miała miejsce 14 marca 2018 r., zatem w sprawie mają zastosowanie przepisy materialne ustawy SENT w brzmieniu obowiązującym na dzień dokonania kontroli. Następnie organ przywołał treść art. 6 ust. 3 pkt 3 i 7 ustawy SENT, wskazując, że przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru uzupełnić zgłoszenie o numer rejestracyjny środka przewozu oraz numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi. Wskazał też, że w oparciu o przepis art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT (w brzmieniu obowiązującym na dzień dokonania kontroli drogowej) gdy przewoźnik nie uzupełni zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 6 ust. 3, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną. Zdaniem organu z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż Spółka będąca przewoźnikiem towaru, nie uzupełniła zgłoszenia o numerze referencyjnym o prawidłowe dane, o których mowa w art. 6 ust. 3 pkt 3 i 7 ustawy SENT dotyczące nr rej ciągnika samochodowego oraz nr dokumentu przewozowego. Rozpatrując kwestię odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, organ przywołał treść art. 22 ust. 3, art. 24 ust. 3, art. 26 ust. 3, ust. 4 i ust. 5 ustawy SENT i wyjaśnił, że nie ma podstaw do udzielenia ulgi, ponieważ nie przemawia za tym ważny interes przewoźnika lub interes publiczny. Organ wskazał, że jako ważny interes podatnika należy rozumieć sytuację, w której z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie uregulować zobowiązań podatkowych. Jednakże pojęcia tego nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych. Winno się uwzględniać również normalną sytuację ekonomiczną podatnika. Następnie organ analizując sytuację majątkową i gospodarczą podatnika wskazał, że Spółka ma stabilną sytuację majątkową, nie posiada żadnych zaległości w podatkach i składkach ZUS. Zresztą strona nie tego, nie kwestionuje, że jest w stanie uiścić nałożoną na nią karę. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie nie zachodzi również przesłanka odstąpienia od nałożenia kary ze względu na ważny interes publiczny. Spółka nie posiada zaległości w zakresie zobowiązań publicznoprawnych, a sytuacja finansowo - ekonomiczna nie wskazuje na zagrożenie zdolności do kontynuowania działalności gospodarczej. Strona nie przedstawiła dowodów, które świadczyłyby, iż niemożliwa jest regulacja ww. należności. Tym samym nie można przyjąć, że nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy regulującej zasady systemu monitorowania przewozu doprowadzi do sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy. Organ uznał, że odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej w sytuacji, gdy zobowiązany jest w stanie ją uiścić, pozostawałoby w sprzeczności z interesem publicznym, który wymaga by przypadające budżetowi należności publicznoprawne były płacone we właściwych wielkościach i we właściwym czasie. W interesie publicznym leży też, aby dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisów prawa, w tym ustawy o finansach publicznych, by była przestrzegana zasada równości i sprawiedliwości opodatkowania. W skardze do sądu administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej, zarzucając naruszenie: 1) przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy: - art. 188, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4, a w konsekwencji art. 122 i art. 124 O.p., poprzez nieustalenie okoliczności mających znaczenie w sprawie, tj. przyczyn, z powodu których doszło do naruszenia, okoliczności towarzyszących, czy w wyniku naruszenia doszło do uszczuplenia należności publicznoprawnych, a także brak oceny wagi tych okoliczności, stopnia zawinienia strony, postawy strony po ujawnieniu naruszenia, - art. 121 § 1 oraz art. 124 O.p., poprzez nałożenie kary pieniężnej w okolicznościach sprawy, które nie realizują celu ustawy SENT, a wymierzona stronie kara pieniężna narusza wywodzoną z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasadę proporcjonalności, która nakazuje organom państwowym użycie jedynie takich środków, które są niezbędne dla osiągnięcia konkretnego celu oraz poprzez uznanie, iż zgodne z zasadami wyrażonymi w tych przepisach jest nakładanie dotkliwej kary pieniężnej niezależnie od przyczyn powstania naruszenia, które strona usunęła w możliwie najszybszym czasie, - art. 274 § 1 pkt 2 O.p. w związku z art. 26 ust. 3 ustawy SENT poprzez ich niezastosowanie, mimo iż niezwłoczne skorygowanie zgłoszenia SENT w trakcie przewozu należało traktować jako korektę deklaracji, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego: -art. 24 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego błędną wykładnię, nie uwzględniającą zasad: proporcjonalności, bezpieczeństwa i zaufania do organów Państwa, a w konsekwencji ich niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy było to uzasadnione z uwagi na sposób powstania uchybienia oraz brak uszczuplenia należności publicznoprawnych, nieproporcjonalną wysokość kary zarówno w stosunku do okoliczności i przyczyn uchybień, jak i rentowności przewozów, a tym samym z uwagi na ważny interes przewoźnika i interes publiczny. W uzasadnieniu skargi strona zaakcentowała, że wpisanie danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym nie wynikało z zamiaru naruszenia procedury, ale było efektem błędu ludzkiego, pomyłki. Po ujawnieniu nieprawidłowości uchybienie niezwłocznie skorygowano. Spółka wniosła o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, wobec niezawinionego charakteru naruszenia i znikomego stopnia jego szkodliwości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 19 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 563/20, oddalił skargę Spółki na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 30 czerwca 2020 r. w przedmiocie kary pieniężnej. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary administracyjnej na podstawie przepisów ustawy SENT nie stanowi postępowania podatkowego, a jest postępowaniem administracyjnym, do którego przepisy ordynacji podatkowej stosuje się tylko odpowiednio, a nie wprost. Nakładana z tytułu naruszenia przepisów tej ustawy kara pieniężna nie jest podatkiem, lecz sankcją administracyjną, wobec tego w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 274 § 1 pkt 2 O.p. W ocenie Sądu nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 24 ust. 3 ustawy SENT, w myśl którego, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3 ustawy z 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 859, dalej jako: "ustawa SENT"). Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie przychylił się do stanowiska organu drugiej instancji, iż stan faktyczny ustalony w sprawie nie odpowiada pojęciom ponadprzeciętnych okoliczności, natomiast konieczność prawidłowego wypełnienia obowiązków rejestracyjnych nałożonych ustawą SENT jest powszechnie znana podmiotom, do których jest skierowana. Brak nałożenia kary za stwierdzone uchybienie w ocenie Sądu byłby zachwianiem zasady proporcjonalności i stawianiem strony w pozycji uprzywilejowanych względem innych podmiotów, które z różnych przyczyn dokonują nieprawidłowych zgłoszeń SENT i ponoszą z tego tytułu odpowiedzialność. Nie mogą stanowić podstawy do odstępstwa od nałożenia kary okoliczności związane z brakiem rzetelności i staranności w realizacji obowiązków zgłoszenia danych SENT, w szczególności uwzględniając, że skarżąca jest podmiotem zajmującym się profesjonalnie przewozem towarów. Sąd podzielił także ocenę organów, iż sytuacja finansowa skarżącej nie uzasadniała odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Organy oceniły kondycję finansową skarżącej na podstawie dokumentacji uzyskanej od organów skarbowych, bowiem sama skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów obrazujących przedsiębiorstwa sytuację ekonomiczną. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, zaskarżając go w całości. Skargę kasacyjną oparła na obu podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a. 1) naruszeniu przepisów prawa materialnego: - art. 24 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego błędną wykładnię, nie uwzględniającą zasad: proporcjonalności, bezpieczeństwa i zaufania do organów państwowych, a w konsekwencji niezastosowanie, tj. uznanie, iż nieodstąpienie przez organy celno-skarbowe od nałożenia kary pieniężnej było prawidłowe, podczas gdy odstąpienie od nałożenia kary było uzasadnione z uwagi na sposób powstania uchybienia oraz brak uszczuplenia należności publiczno-prawnych, nieproporcjonalną wysokość kary zarówno w stosunku do okoliczności i przyczyn uchybień, jak i rentowności przewozów, a tym samym z uwagi na ważny interes przewoźnika i interes publiczny, 2) naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, tj. w sposób powierzchowny, skrótowy, z brakami w zakresie wyjaśnienia podstawy prawnej orzeczenia w stopniu pozbawiającym stronę możliwości skutecznego zakwestionowania stanowiska Sądu - tak w odniesieniu do wykładni, jak tez zastosowania konkretnych przepisów prawa, - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy SENT oraz art. 188, art. 197 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4, a w konsekwencji art. 122 i art. 124 O.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi na wadliwą decyzję organu drugiej instancji, która - jako wydana z naruszeniem wskazanych przepisów - powinna zostać uchylona, - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy SENT oraz art. 121 § 1 oraz art. 124 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi na wadliwą decyzję organu drugiej instancji, która - jako wydana z naruszeniem wskazanych przepisów - powinna zostać uchylona, - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy SENT oraz art. 274 § 1 pkt 2 O.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi na wadliwą decyzję organu drugiej instancji, która - jako wydana z naruszeniem wskazanych przepisów - powinna zostać uchylona Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2021 r., sygn. akt: III SA/Gl 563/20, i przekazanie sprawy do rozpoznania oraz zasądzenie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania, obejmującego wpis od skargi, opłatę kancelaryjną za sporządzenie uzasadnienia i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji, wpis od skargi kasacyjnej, koszty zastępstwa prawnego w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i Sądem pierwszej instancji, opłatę skarbową od pełnomocnictwa, względnie według spisu kosztów, o ile zostanie przedłożony na rozprawie Skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ, wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od strony skarżącej na rzecz strony przeciwnej - Dyrektora lzby Administracji Skarbowej w Katowicach kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego) według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 listopada 2024 r. na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 19 stycznia 2021 r. sygn. akt III SA/Gl 563/20 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach W uzasadnieniu powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że istotą sporu w niniejszej sprawie jest weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia Sądu pierwszej instancji dotyczącego oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 30 czerwca 2020 r. w przedmiocie kary pieniężnej. Zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy skarżący kasacyjnie wskazał w punkcie 2) petitum skargi kasacyjnej m.in. na przepis art. 141 § 4 p.p.s.a., wyjaśniając przy tym, że uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji uniemożliwia jego instancyjną kontrolę. Wyrok ten został bowiem w ocenie skarżącego kasacyjnie sporządzony w sposób powierzchowny, skrótowy, z brakami w zakresie wyjaśnienia podstawy prawnej orzeczenia w stopniu pozbawiającym stronę możliwości skutecznego zakwestionowania stanowiska Sądu - tak w odniesieniu do wykładni, jak też zastosowania konkretnych przepisów prawa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłe w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie o oddaleniu skargi, uniemożliwia kontrolę instancyjną Naczelnego Sądu Administracyjnego, czyniąc niemożliwym ustosunkowanie się merytoryczne do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji nie wywiązał się w pełni z zakreślonych obowiązków wynikających z art. 141 § 4 p.p.s.a. Stwierdzić w tym zakresie należy, że Sąd pierwszej instancji sporządził tzw. część prawną uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób lakoniczny, a przede wszystkim bez wyjaśnienia w dostatecznym stopniu przyjętych przesłanek rozstrzygnięcia i sposobu rozumowania. Z zarzutów oraz prezentowanej w ich uzasadnieniu argumentacji wynika, że strona skarżąca kasacyjnie wskazuje na nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli legalności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim miałoby się to odnosić do jej zgodności z art. 24 ust. 3 ustawy SENT. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowe zastosowanie art. 24 ust. 3 ustawy SENT wymaga uprzedniego rozważenia, czy wymierzenie kary pieniężnej w określonej wysokości będzie przydatne do osiągnięcia zamierzonych skutków (celów) danej regulacji oraz czy zachowana została właściwa dla demokratycznego państwa prawa proporcja między efektem wymierzonej sankcji pieniężnej a jej dolegliwością. Zatem dokonując wykładni art. 24 ust. 3 ustawy SENT, należy jej dokonywać w pierwszej kolejności na podstawie wykładni językowej, jednakże przy uwzględnieniu wykładni systemowej i celowościowej, mając przy tym na uwadze założenia leżące u podstaw wprowadzenia do obrotu prawnego przepisów ustawy SENT. Podkreślić należy, że poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż przedmiotem regulacji ust. 3 art. 24 ustawy SENT jest kolejny, w relacji do ust. 1 i zarazem obligatoryjny etap postępowania w sprawie nałożenia na podmiot wysyłający kary pieniężnej za naruszenie, o którym w nim mowa, a ponadto, że kompetencje organu administracji kształtowane tym przepisem prawa oparte zostały na konstrukcji uznania administracyjnego, albowiem w warunkach nim określonych "organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej", zaś same warunki korzystania z tak określonej kompetencji zostały opisane przy wykorzystaniu zwrotów oraz pojęć niedookreślonych i nieostrych – "uzasadniony przypadek", "ważny interes podmiotu wysyłającego (...)", "interes publiczny". Nie oznacza to jednak, że działanie w warunkach uznania oznacza jego dowolność. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że lakoniczność i treść wypowiedzi Sądu pierwszej instancji w zakresie rozumienia pojęć, którymi na gruncie przywołanego przepisu prawa posługuje się ustawodawca, w tym zwłaszcza pojęcia "ważnego interesu przewoźnika" i pojęcia "interesu publicznego" nie może ograniczać się do sytuacji nadzwyczajnych, czy kondycji finansowej (ekonomicznej) podmiotu, wobec którego jest prowadzone postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Tak więc ważny interes podmiotu, wobec którego toczy się postępowanie lub interes publiczny ma być rozpatrywany w relacji do danego przypadku, który musi być przy tym uzasadniony, a więc innymi słowy, że odstąpienie od nałożenia sankcji administracyjnej jest (może być) motywowane przypadkiem uzasadnionym jego okolicznościami oraz relacją w jakiej pozostaje do ważnego interesu wymienionego podmiotu lub interesu publicznego, a w żadnym stopniu ani też zakresie zasadności tego wniosku, nie podważa odesłanie do art. 26 ust. 3, albowiem jego cel oraz funkcje są inne. Powyższe oznacza, że ocena odnośnie do zaktualizowania się lub braku zaktualizowania się przesłanki "przypadku uzasadnionego" (ważnym interesem podmiotu, wobec którego toczy się postępowanie lub interesem publicznym), nie dość, że stanowi obligatoryjny etap postępowania w sprawie nałożenia na podmiot wysyłający kary pieniężnej za naruszenie, o którym mowa w art. 24 ust. 1 ustawy SENT, to również nie może ograniczać się do aspektu dotyczącego kondycji finansowej (ekonomicznej) wymienionego podmiotu, o czym mowa była powyżej, ani też pomijać tego koniecznego aspektu oceny, który wiąże się z potrzebą rozpoznania omawianej przesłanki, a mianowicie przypadku uzasadnionego interesem publicznym w relacji do rzeczywistych celów ustawy SENT - którymi nie są jednak wyłącznie cele fiskalne. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny we wskazaniach zawartych w ww. wyroku z 13 listopada 2024 r. zobowiązał Sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy do rozważenia, czy nałożenie kary pieniężnej w okolicznościach sprawy realizuje cel ustawy SENT, czy wymierzona kara pieniężna narusza wywodzoną z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasadę proporcjonalności, która nakazuje organom państwowym użycie jedynie takich środków, które są niezbędne dla osiągnięcia konkretnego celu. Kwestia możliwości zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia kary dla której rozstrzygnięcia decydujące znaczenie ma rozważenie i omówienie klauzul ważnego interesu przewoźnika i interesu publicznego jest - w kategorii spraw, takiej jak rozpoznawana - elementem podstawy prawnej rozstrzygnięcia i powinna być wyczerpująco wyjaśniona. Z tych względów Sąd pierwszej instancji winien dokonać oceny stanowiska organów w zakresie przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej przy uwzględnieniu przedstawionego wyżej stanowiska. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał że ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji oceni zasadność skargi i uzasadni swoje rozstrzygnięcie z uwzględnieniem przedstawionego wyżej stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Mocą art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje sprawy wymienione w tym przepisie. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem jej art. 57a. W świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na wstępie należy przypomnieć, że niniejsza sprawa była już przedmiotem wyrokowania NSA, który w wyniku złożonej przez stronę skargi kasacyjnej wyrokiem z 13 listopada 2024 r., III OSK 1081/20 uchylił zaskarżony wyrok WSA w Gliwicach z 19 stycznia 2021 r., III SA/Gl 563/20 w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Uchylenie zaskarżonego wyroku przez NSA i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania skutkuje powrotem do sytuacji, która istniała przed wydaniem wyroku przez sąd I instancji. Stosownie bowiem do treści art. 190 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podkreślić przy tym należy, że rozpatrując ponownie sprawę wojewódzki sąd administracyjny związany jest nie tylko wykładnią prawa dokonaną przez sąd kasacyjny, ale również wyrażonymi w orzeczeniu tego sądu ocenami prawnymi i wskazaniami co do dalszego postępowania. Wykonując wytyczne tego Sądu, zgodnie z art. 190 p.p.s.a., orzeczenia sądów administracyjnych mają charakter kasacyjny. Z tego właśnie względu podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest materiał dowodowy i faktyczny sprawy zgromadzony przez organy w postępowaniu administracyjnym. Według art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Chodzi tu o akta obrazujące stan faktyczny i prawny sprawy w chwili wydania zaskarżonego aktu lub czynności, ponieważ sąd przeprowadza jedynie kontrolę działania organu administracyjnego. W konsekwencji sądy administracyjne nie dokonują ustaleń faktycznych. W postępowaniu sądowoadministracyjnym jest jedynie możliwe przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów, na zasadach określonych w art. 106 § 3 p.p.s.a. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny we wskazaniach zawartych w ww. wyroku z 13 listopada 2024 r. zobowiązał Sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy do oceny stanowiska organów w zakresie przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej przy uwzględnieniu przedstawionego przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska. Powyższe oznacza, że przy analizie przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, należy rozważyć, czy nałożenie kary pieniężnej w okolicznościach sprawy realizuje cel ustawy SENT, czy wymierzona kara pieniężna narusza wywodzoną z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasadę proporcjonalności, która nakazuje organom państwowym użycie jedynie takich środków, które są niezbędne dla osiągnięcia konkretnego celu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego kwestia możliwości zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia kary dla której rozstrzygnięcia decydujące znaczenie ma rozważenie i omówienie klauzul ważnego interesu przewoźnika i interesu publicznego jest - w kategorii spraw, takiej jak rozpoznawana - elementem podstawy prawnej rozstrzygnięcia i powinna być wyczerpująco wyjaśniona. Z tych względów Sąd pierwszej instancji winien dokonać oceny stanowiska organów w zakresie przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej przy uwzględnieniu przedstawionego wyżej stanowiska. Zdaniem Sądu rozstrzygającego istota sporu sprowadza się do oceny, czy organ prawidłowo przeanalizował ustawowe przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Pojęcia ważnego interesu przewoźnika oraz interesu publicznego nie zostały zdefiniowane w ustawie. Użycie słowa "ważny" akcentuje wyjątkowy charakter interesu przewoźnika i wiąże się z wystąpieniem nadzwyczajnych oko-liczności, które mogą go uzasadniać. Pojęcie interesu publicznego to natomiast dyrektywa postępowania nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego itp. Pojęcia te mają cechy charakterystyczne dla klauzul generalnych, których indywidualne zastosowanie wymaga odniesienia się do konkretnej sprawy i sytuacji, w jakiej organ podejmuje decyzje. Niemożność jednoznacznego zdefiniowania tych pojęć powoduje, że w każdym indywidualnym przypadku ich znaczenie może uwzględniać różne aspekty. W ocenie sądu, w sprawie nie została spełniona przesłanka ważnego interesu strony, dająca podstawę do odstąpienia od nałożenia kary. Prawidłowa jest argumentacja organu, że skarżąca nie wskazała i nie udokumentowała ważnego interesu, nie wskazała nadzwyczajnych zdarzeń losowych wpływających na jej sytuację materialną, która uzasadniałby odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Należało przedstawić nie tylko argumentację, ale również i dowody, na których skarżąca opierała swoje twierdzenia. Generalną zasadą postępowania dowodowego jest to, że każdy, kto z faktów wyprowadza dla siebie konsekwencje prawne, obowiązany jest fakty te udowodnić. Tym samym stwierdzić należy, że chociaż co do zasady w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej ciężar dowodu spoczywa na organach, to jednak zostaje on przeniesiony na stronę w sytuacji, gdy ta wykaże w nim inicjatywę dowodową lub wywodzi z określonej okoliczności korzystne dla siebie skutki prawne. W takim też przypadku to na stronie ciążyć będzie obowiązek wykazania swego twierdzenia. Kierując się bo-wiem tylko i wyłącznie zasadami logiki, w pełni uprawniony staje się wniosek, że ten, kto w postępowaniu formułuje określone twierdzenie, musi je następnie dowieść pod rygorem, iż twierdzenie uznane zostanie za nieudowodnione, przez co nie wywoła ono pożądanych przez twierdzącego skutków (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 2012 r., sygn. akt I FSK 2157/11). Wbrew zarzutom podniesionym w skardze, organ dokonał analizy przesłanki ważnego interesu publicznego. Organ dokonał oceny popełnionego przez skarżącą przewinienia w stosunku do takich wartości jak sprawiedliwość i zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, uwzględniając jego wagę. Przy analizie przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej nie można pominąć okoliczności, w jakich nastąpiło naruszenie, przyczyn powstałego naruszenia, okoliczności towarzyszących, postawy skarżącej w trakcie i po przeprowadzeniu kontroli. Organ, oceniając, czy zaistniała przesłanka "interesu publicznego", powinien rozważyć, czy nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w okolicznościach sprawy realizuje cel ustawy SENT, czy wymierzona jej kara pieniężna narusza wywodzoną z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasadę proporcjonalności, która nakazuje organom państwowym użycie jedynie takich środków, które są niezbędne dla osiągnięcia konkretnego celu, czy w interesie publicznym jest nakładanie na skarżącą dotkliwej kary pieniężnej tylko z tej przyczyny, że dopuściła się, uchybienia które zdaniem skarżącej było wynikiem błędu. Podnieść w tym miejscu należy, że w uzasadnieniu projektu ustawy SENT w pkt 1 "cel wydania projektowanej ustawy", wskazano, że "ma ona za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez krajowego prawodawcę za wrażliwe, ułatwić walkę z szarą strefą oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów". W uzasadnieniu projektu wskazano, że była potrzeba wprowadzenia tej ustawy, ponieważ wyspecjalizowane grupy przestępcze działające na rynkach towarów wrażliwych nie płaciły należnych podatków oraz dokonywały wyłudzeń nienależnych zwrotów, wykorzystując do tego wyłącznie sfałszowane dokumenty (faktury). Istniała więc konieczność powiązania przepływu dokumentów oraz faktycznego przepływu towaru. Podano, że dzięki danym z rejestru możliwe będzie również dokonywanie analiz schematów działań podmiotów biorących udział w przewozie towarów. Z drugiej strony łatwiejsze będzie ujawnianie przewozów towarów niedeklarowanych jako opodatkowane. Wprowadzany projektowaną ustawą obowiązek dokonywania zgłoszenia przewozu towaru do rejestru nałożył na podmioty prowadzące działalność gospodarczą dodatkowe obowiązki. Jednakże oceniono je jako w pełni uzasadnione i proporcjonalne w stosunku do obszarów, które będą podlegały ochronie, ponieważ przedmiotem monitorowania przewozu towarów będą towary określane jako "wrażliwe" i należące do grupy najwyższego ryzyka w kraju ze względu na naruszenia przepisów prawa podatkowego oraz negatywny wpływ na konkurencję (druk nr 1244 rządowy projekt ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów; publ. sejm gov.pl, prace sejmu, druki sejmowe). W ustawie SENT ustawodawca nie wyposażył organu w możliwość miarkowania kar ani ich zmiany w zależności od uznania administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2020 r., II GSK 220/20 oraz z 13 marca 2019 r., II FSK 3478/18). Tym niemniej uznanie administracyjne znajduje zastosowanie przy ocenie zaistnienia przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej. W przepisie art. 24 ust. 3 ustawy SENT przewidziano możliwość organu odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym. Instytucja odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest wyrazem tendencji ustawodawcy do łagodzenia odpowiedzialności administracyjnoprawnej. Odpowiednikiem administracyjnoprawnego odstąpienia od nałożenia kary jest w prawie karnym instytucja darowania kary. Wymaga ono uprzedniego ustalenia, że doszło do naruszenia prawa, a następnie - przy niezmienionej negatywnej ocenie popełnionego czynu - stwierdzenia niecelowości ukarania sprawcy. Taki sam charakter przypisać należy odstąpieniu od wymierzenia kary pieniężnej. Ocena, czy ukaranie karą pieniężną jest w konkretnym przypadku celowe, czy też nie, jest niewątpliwie kwestią uznania administracyjnego. O niecelowości ukarania sprawcy, a zatem – o potrzebie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, mogą przesądzać różne okoliczności. Chodzi oczywiście o takie przyczyny, które mieszczą się ustawowych ramach "przypadków uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym" (art. 24 ust. 3 ustawy SENT) (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2020 r., II GSK 220/20 i powołane tam poglądy doktryny). Co prawda pojęcia ważnego interesu przewoźnika nie można ograniczać tylko do interesu ekonomicznego, jednak w sprawie nie zachodziły jakieś sytuacje nadzwyczajne czy zdarzenia losowe, które takie odstąpienie by uzasadniały. Sąd orzekający uznał, że kryterium "ważnego interesu przewoźnika" co do zasady wymaga wykazania konkretnych okoliczności, które są wyjątkowe, niezależne od woli oraz sposobu postępowania przewoźnika i jednocześnie uniemożliwiają mu wywiązanie się z ciążących na nim obowiązków ustawowych. W ocenie Sądu takich wyjątkowych okoliczności w sprawie nie było. To strona nie wywiązała się z ciążącego na niej obowiązku zgłoszenia wymaganych przepisami danych. W rozpoznawanej sprawie organ dokonując analizy "interesu publicznego" nie stwierdził, że doszło do naruszenia zasady proporcjonalności. Organ uwzględnił okoliczność, że stwierdzony błąd polegający na błędnym wpisaniu numeru rejestracyjnego środka transportu i numeru dokumentu przewozowego w związku czym organ nałożył na skarżącą karę pieniężną w kwocie 10.000 zł za stwierdzone naruszenia polegające na podaniu danych niezgodnych ze stanem faktycznym. Podkreślić należy, że skarżąca spółka nie dokonała aktualizacji zgłoszenia. Trudno w tej sytuacji uznać powyższe uchybienie za czysto formalne, niemające znaczenia w sprawie i że nie stanowi ono oczywistej omyłki, którą można by było uznać za nieistotną i niemającą wpływu na realizację obowiązków przewidzianych w ustawie SENT. Skarżąca znała swoje obowiązki jako wysyłającego i przewoźnika, a zatem zmieniając środek transportu po dokonaniu zgłoszenia SENT powinna była jeszcze przed rozpoczęciem przewozu dokonać aktualizacji danych w zgłoszeniu. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy SENT, w przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju podmiot wysyłający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. Z kolei przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru po drodze publicznej uzupełnić zgłoszenie m.in. o numery rejestracyjne środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, czyli numery rejestracyjne po-jazdu samochodowego lub zespołu pojazdów składającego się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy (art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c ustawy SENT). Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy SENT, podmiot wysyłający, podmiot odbierający, przewoźnik, podmiot sprzedający oraz podmiot nabywający są obowiązani niezwłocznie aktualizować dane zawarte w zgłoszeniu w takim zakresie, w jakim byli obowiązani do ich zgłoszenia, czyli w zakresie określonym w powołanych wyżej przepisach art. 5 ustawy SENT. Tymczasem skarżąca wykonywała przewóz, mając świadomość braku aktualizacji danych i dopiero kontrola dokonana na drodze skłoniła skarżącą spółkę do dopełnienia obowiązku określonego w art. 8 ust. 1 ustawy SENT. W rozpoznawanej sprawie organy dokonały szczegółowej analizy sytuacji ekonomicznej skarżącej. Organy wskazały, że spółka nie posiada istotnych zaległości podatkowych, ani innych należności publicznoprawnych, a sytuacja finansowa spółki jest stabilna. Choć nałożona kara pieniężna niesie za sobą określoną dolegliwość finansową dla firmy, nie wpływa na jej sytuację ekonomiczną w taki sposób by ją zakłócić, a tym bardziej jej zagrozić. W ocenie Sądu, w sytuacji, gdy nałożona kara pieniężna stanowi niewielki ułamek osiąganego przez skarżącą przychodu, nie sposób dopatrywać się zaistnienia w jakimkolwiek zakresie przesłanki ważnego interesu strony, przemawiającej za ewentualnym odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej. Stąd też organy prawidłowo uznały, że ta przesłanka nie jest w sprawie spełniona. Wymaga podkreślenia, że podstawowe i zasadnicze uregulowania ustawy odnoszą się właśnie do konkretnych obowiązków nałożonych na różne podmioty, a w szczególności na przewoźnika. Przewidziane w ustawie sankcje administracyjne mają przede wszystkim znaczenie prewencyjne. Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów – wymuszenie na przedsiębiorcy przestrzegania przepisów prawa. Jest więc zapowiedzią negatywnych konsekwencji, jakie nastąpią w przypadku naruszenia obowiązków wynikających z dyrektyw administracyjnych. W tej perspektywie stanowi przejaw pewnego interwencjonizmu państwowego w sferę, która została uznana przez ustawodawcę za szczególnie istotną (szczelność systemu podatkowego) i ma zagwarantować należyte prowadzenie działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 976/09). Nadmienić w tym miejscu należy, że wyroki sądów administracyjnych, które skarżąca powołuje w skardze na okoliczność uzasadnienia całkowitego odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, nie mogą znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ zostały wydane w odmiennych stanach faktycznych. W rozpatrywanej sprawie organy wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się wymierzając skarżącej karę pieniężną za stwierdzone naruszenie. To, że skarżąca nie zgadza się z wywodami organów, nie świadczy o naruszeniu zasady zaufania do organów administracji. Nietrafny jest zarzut naruszenia przepisów art. 188, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4, a w konsekwencji art. 122 i art. 124 O.p., poprzez nieustalenie okoliczności mających znaczenie w sprawie, tj. przyczyn, z powodu których doszło do naruszenia, okoliczności towarzyszących ponieważ wszystkie okoliczności zdarzenia zostały wyjaśnione a strona podpisała protokół kontroli bez zastrzeżeń. Odnosząc treść cytowanych przepisów do stanu faktycznego sprawy stwierdzić należy, że spełnione zostały przesłanki do nałożenia kary określonej w art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o SENT. Faktem bowiem jest, że skarżąca w zgłoszeniu SENT wskazała błędne dane w zakresie numeru rejestracyjnego pojazdu oraz dokumentu przewozowego. Tych ustaleń faktycznych nie kwestionowała zresztą sama skarżąca. Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 121 § 1 oraz art. 124 O.p., poprzez nałożenie kary pieniężnej w okolicznościach sprawy, które nie realizują celu ustawy o SENT, a wymierzona stronie kara pieniężna narusza wywodzoną z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasadę proporcjonalności, która nakazuje organom państwowym użycie jedynie takich środków, które są niezbędne dla osiągnięcia konkretnego celu ponieważ z zasady tej wywodzonej z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wynika nakaz użycia jedynie takich środków, które są niezbędne dla osiągnięcia konkretnego celu. Oznacza to, że organy państwa mają osiągać cel, który służy społeczeństwu, jak najmniejszym jego oraz poszczególnych jednostek kosztem, a surowość kary wymierzonej przez organ administracyjny nie może być nieproporcjonalna do przewinienia, którego kara dotyczy. Z jednej strony niewątpliwie interes adresatów norm prawnych wymaga, aby reakcja Państwa na popełnione przez nich uchybienia była adekwatna do popełnionego uchybienia, innymi słowy aby była do niego proporcjonalna. Z drugiej jednak strony nie można wykładać przepisów ustawy w sposób, który prowadziłby do zniweczenia jej celu. Organ analizę taką przeprowadził i stwierdził, że zasada proporcjonalności jest przede wszystkim adresowana do ustawodawcy, gdyż wysokość kar za naruszenie przepisów ustawy jest określona w sposób sztywny i organ nie ma możliwości jej miarkowania, zatem trudno mu postawić zarzut naruszenia tej zasady. Z tym stwierdzeniem należy się zgodzić, bo to ustawodawca przewidział tak dotkliwą sankcję m.in. za naruszenie ustawy stwierdzone w przypadku skarżącej. Po wtóre Sad orzekający podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Gdańsku o sygn. akt III SA/Gd 52/18, że wysokość kary administracyjnej aby mogła spełniać swą rolę prewencyjną nie może być zbyt niska, a zasada proporcjonalności nie może służyć za podstawę ochrony interesu wynikającego z naruszenia prawa (wyrok TK z 26 marca 2002 r., SK 2/01, OTK ZU 2/A/2002, poz. 15). W świetle powyższego, Sąd uznał zarzut skargi, dotyczący wydania decyzji z naruszeniem zasady proporcjonalności za bezzasadny. Z tego samego powodu również jako nieuzasadniony ocenił Sąd zarzuty dotyczące błędnej i zawężającej wykładni pojęcia interesu publicznego, polegającej na nieuwzględnieniu zasady proporcjonalności, co również zarzucała strona . Nie uwzględnił Sąd także zarzutu niewyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary, o których mowa w art. 24 ust. 3 ustawy o SENT. Z uzasadnienia decyzji wynika, że organy obu instancji takich ustaleń dokonywały badając kondycję finansową firmy, w szczególności występując do właściwych organów o informacje dot. zadłużenia z tytułu podatków i składek na ubezpieczenia społeczne i konfrontując je z wysokością przychodów Spółki. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.