III SA/Gl 200/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do tutejszego Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...], w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego podniósł, że kwota zobowiązania podatkowego stanowi istotne obciążenie majątku skarżącego. Dodatkowo skarżący jest narażony na utratę korzyści, które mógłby osiągnąć inwestując środki w kwocie [...] zł, stanowiącej określoną przez organ celny wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, na sfinansowanie nowych przedsięwzięć gospodarczych. Pełnomocnik skarżącego zaakcentował ponadto, że wykonanie zaskarżonej decyzji na obecnym etapie pociągnęłoby dla skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody w znacznych rozmiarach, zwłaszcza, że ustalenia faktyczne organu poczynione zostały w oparciu o postępowanie dowodowe, które wymaga uzupełnienia o oględziny samochodu, dowód z opinii biegłego oraz przesłuchanie świadków. Brak natomiast dowodów, które pozwoliłyby na poczynienie pewnych ustaleń, co do tego, czy samochód "A" jest samochodem osobowym. Natomiast uwzględnienie skargi przez Sąd spowoduje, że skarżący będzie musiał wszcząć odrębne postępowanie, zmierzające do naprawienia szkody, obejmującej utracone korzyści. Biorąc zatem pod uwagę nakład środków, jak również czas trwania ewentualnych postępowań w tym zakresie, w ocenie skarżącego wniosek jest zasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak podkreśla się w judykaturze, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia NSA z 31 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 271/09 oraz z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt I FZ 37/14 publik. na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Udzielenie stronie tzw. ochrony tymczasowej ma zatem charakter wyjątkowy i musi być umotywowane szczególnymi powodami, dla których uzasadnione jest odstąpienie od generalnej zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. W interesie strony leży zatem możliwie najbardziej wyczerpujące wskazanie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania aktu lub czynności, bądź też wskazać na czym miałyby polegać trudne do odwrócenia skutki. Jednocześnie w orzecznictwie podkreśla się, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko (por. postanowienia NSA z dnia z dnia 31 maja 2010 r., sygn. II OZ 443/10, z dnia 11 sierpnia 2016 r. sygn. akt I OZ 874/16). Ogólnikowe twierdzenia strony, pozbawione szerszej motywacji, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał bowiem, aby zaistniały ustawowe przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim za niewystarczające uznano odwołanie się do ogólnych stwierdzeń, że wykonanie decyzji spowoduje nienależne wyegzekwowanie należności i tym samym będzie wiązało się z powstaniem po stronie skarżącego znacznej szkody majątkowej. Argumentacja ta nie została bowiem poparta żadnymi dowodami, które chociażby zobrazowały aktualną sytuację finansową i majątkową skarżącego, przez co niemożliwym stało się dokonanie oceny faktycznych zagrożeń związanych z ewentualną egzekucją zaskarżonej decyzji. Również subiektywne przeświadczenie skarżącego jakoby skarżone orzeczenie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, bowiem Sąd zajmując się przedmiotowym wnioskiem, nie bada prawidłowości zaskarżonej decyzji, a jedynie konsekwencje jej wykonania dla sytuacji strony skarżącej. To, czy rzeczywiście istnieją podstawy do uwzględnia skargi sąd ustala dopiero rozpoznając sprawę merytorycznie. Dlatego też powoływanie się na powyższą okoliczność na etapie postępowania wpadkowego poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. II OZ 184/05, Lex nr 302251). W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.