III SA/Gl 743/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2015 r. przy udziale Prokuratora Okręgowego w Gliwicach oraz uczestników postępowania M. C., S. C., A. C. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji odmawiającej wydania decyzji o zakazie prowadzenia stacji kontroli pojazdów oraz wykreślenia z rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów oddala skargę. 1.Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...]r. uchylająca decyzję Starosty P. z dnia [...]r. o odmowie wydania decyzji o zakazie prowadzenia stacji kontroli pojazdów przez przedsiębiorców: M. C., S. C., A. C., B. W. - A spółkę cywilna i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia. 2. Stan sprawy, będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji, przedstawia się następująco: 2.1. Starosta P. (dalej: "Starosta P." lub "organ pierwszej instancji") decyzją z dnia [...]r. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o zakazie prowadzenia stacji kontroli pojazdów przez M. C., S. C., A. C., B. W. – A spółkę cywilną (dalej: "spółka" lub "przedsiębiorcy"), wszczęte na wniosek Prokuratora Okręgowego w G., złożony w trybie art. 182 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze. zm., dalej: "k.p.a.") uznającego, że przedsiębiorcy prowadzący stację diagnostyczną w P. rażąco naruszyli warunki jej prowadzenia. 2.2. Prokurator Okręgowy w G. (dalej: "Prokurator"), złożył odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o jej uchylenie i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę art. 107 § 1 i § 3 w związku z art. 11 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia prawnego. W szczególności w jego ocenie, Starosta P. sprawujący nadzór nad stacjami diagnostycznymi nie odniósł się do kwestii podniesionej we wniosku o wszczęcie postępowania, t.j. kwestii rażącego naruszenia warunków prowadzenia stacji w świetle tego, że pięciu diagnostów stacji kontroli pojazdów w P., prowadzonej przez przedsiębiorców zostało skazanych za poświadczanie nieprawdy i przyjmowanie korzyści majątkowych. Zdaniem Prokuratora Starosta P. nie dokonał analizy art. 83b ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012r., poz. 1137 ze. zm., dalej: "p.r.d".) pod kątem wykładni pojęcia "rażącego naruszenia warunków" 2.3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.(dalej: "Kolegium" lub "organ odwoławczy"), rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym, decyzją z dnia [...]r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, zarzucając Prokuratorowi błędną interpretację przepisów prawa o czym miał świadczyć jego pogląd przedstawiony już we wniosku o wszczęcie postępowania, w myśl którego złamanie prawa przez diagnostów jest tożsame ze złamaniem prawa przez przedsiębiorców, będących właścicielami stacji, zwłaszcza, że żadnemu ze współwłaścicieli nie udowodniono poplecznictwa czy innej formy udziału w procederze fałszowania dokumentów. Dalej, odwołując się do brzmienia art. 83 ust. 3 oraz art. 83b p.r.d. Kolegium podkreśliło, że organ nadzorujący działalność stacji diagnostycznych, tj. Starosta P. przeprowadził kontrolę stacji, a ta nie wykazała nieprawidłowości. 2.4. W skardze skierowanej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Prokurator domagał się jej uchylenia zarzucając decyzji naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a. W uzasadnieniu wskazał, że organ odwoławczy, podobnie jak Starosta P. nie dokonał wykładni normy art. 83b ust. 2 pkt 3c p.r.d., a przede wszystkim nie wyjaśnił pojęcia "rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności", do czego, w ocenie Prokuratora był zobligowany. 2.5. Wyrokiem z dnia 2 lipca 2013r. (sygn. akt III SA/GL 416/13), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty P., przedstawiając w uzasadnieniu ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania w sprawie. 2.6.Starosta P., decyzją z dnia [...]r.(nr [...]), na podstawie, art. 104 § 1 k.p.a. w związku z art. 83 ust. 3 p.r.d. oraz art. 71 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. 2013r., poz. 672) po powtórnym przeprowadzeniu postępowania dowodowego odmówił wydania decyzji o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorców Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów w P. oraz wykreślenia ich z rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów. Rozpoznając sprawę ponownie Starosta P. poddał ocenie funkcjonowanie stacji kontroli pojazdów prowadzonej przez przedsiębiorców w aspekcie spełnienia przez nich warunków prowadzenia stacji kontroli pojazdów określonych w art. 83 ust. 3 p.r.d., stwierdzając w decyzji, że przedsiębiorcy spełniają wszystkie warunki formalne określone w tym przepisie. Ponadto przedstawiciel Starosty P. oraz przedstawiciele Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego przeprowadzili kontrolę stacji w zakresie określonym w art. 83b ust. 2, pkt 1 p.r.d, w ramach której sprawdzono wyposażenie kontrolno-pomiarowe stacji, prawidłowość wykonanego - przez losowo wybranego diagnostę - badania technicznego oraz poprawność prowadzenia wymaganej dokumentacji. Kontrola ta nie wykazała uchybień. Organ pierwszej instancji przeprowadził dowód z przesłuchania przedsiębiorców: M. C., S. C., A. C., B. W. oraz zwrócił się do Prokuratury Okręgowej w G. z pytaniem, czy w stosunku do tych osób prowadzone jest postępowanie w sprawie naruszenia wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów. Starosta P. otrzymał odpowiedź, że Prokuratura Okręgowa w G. nie prowadziła postępowania w stosunku do przedsiębiorców. W oparciu o zebrany materiał dowodowy, organ pierwszej instancji uznał, że w sprawie nie zachodzą przesłanki art. 83 ust. 3 p.r.d. uzasadniające wydanie decyzji o zakazie prowadzenia stacji kontroli pojazdów przez spółkę i wykreślenie jej z rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów, prowadzonego przez Starostę P. 2.7. Prokurator złożył odwołanie od decyzji pierwszej instancji wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - obrazę art 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niewypełnienie wskazań WSA w Gliwicach zawartych w wyroku z dnia 2 lipca 2013r. (sygn. akt III SA/GL 416/13), - obrazę art 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez zaniechanie sporządzenia należytego uzasadnienia faktycznego decyzji. 2.8. Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym, organ odwoławczy, decyzją z dnia [...]r. (nr [...]), na podstawie art. 1, art. 2, art. 17, art.18, art. 21 ust. 1 ustawy z 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. Nr 79, poz. 856 z 2001r ze zm.) i art. 138 § 2 k.p.a w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a oraz art. 83 ust. 3 pkt 3, art. 83b ust.1 i art. 83b ust. 2 pkt 3 p.r.d. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i skierował sprawę do ponownego rozpoznania przez Starostę P. W uzasadnieniu decyzji, organ odwoławczy wskazał na naruszenie przez organ pierwszej instancji art. 77 k.p.a, z uwagi na brak analizy akt postępowania sądowego toczącego się przed Sądem Rejonowym w J. (sygn. akt [...]), w toku którego doszło do skazania pięciu diagnostów wykonujących usługi na rzecz przedsiębiorców oraz nieprzeprowadzenia dowodu z ich przesłuchania, uznając tym samym odwołanie Prokuratora za uzasadnione. Organ odwoławczy uzasadnił potrzebę przekazania sprawy organowi pierwszej instancji, wskazując przyczyny braku możliwości przeprowadzenia wskazanych dowodów w ramach postępowania odwoławczego. 3. Przedsiębiorcy, pismem z dnia [...]r. złożyli skargę na decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, przy czym skarga ta została skutecznie złożona tylko przez skarżącą – B. W., bowiem postanowieniem z dnia 8 czerwca 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę M. C., S. C. i A. C. Skarżąca, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania i kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, art. 77 § 2, art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a polegające na zaniechaniu wyjaśnienia przedmiotu sprawy oraz podniesionych w odwołaniu zarzutów, nieprzeprowadzeniu postepowania odwoławczego oraz zaniechaniu prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanej decyzji, 2) naruszenie art. 83 p.r.d. oraz art. 71 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez nieuzasadnione zaniechanie rozpatrzenia odwołania na podstawie posiadanych "części akt karnych" bez wskazania konkretnych dokumentów i dowodów bez których rozpatrzenie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji nie jest możliwe. W uzasadnieniu skarżąca min. podniosła, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...]r. wydana została z uwzględnieniem wskazań co do dalszego postępowania w sprawie, zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, z dnia 2 lipca 2013r. (sygn. akt III SA/GL 416/13). 4. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. 5. Na rozprawie w dniu 18 grudnia 2015r. adwokat G. F. oświadczyła, że reprezentuje skarżącą B. W. na podstawie złożonego pełnomocnictwa i jednocześnie uczestników postępowania (M. C., S. C. i A. C.), co do których zobowiązuje się przedłożyć pełnomocnictwo w terminie 7 dni, wnosząc o dopuszczenie do udziału w sprawie. 6. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a). Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga, analizowana według powyższych kryteriów, nie zasługuje na uwzględnienie. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest legalność wydanej przez organ odwoławczy decyzji o charakterze kasacyjnym. W pierwszej kolejności zważyć należy, czy organ pierwszej instancji zastosował się do wskazań co do dalszego postępowania w sprawie, zawartych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 lipca 2013r. (sygn. akt III SA/GL 416/13), a tym samym, czy zarzuty skarżącej w tym zakresie są uzasadnione. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Związanie oceną prawną wyrażoną w treści orzeczenia oraz wskazaniami co do dalszego postępowania dotyczy zarówno organów administracji publicznej, jak i sądów. Między oceną prawną, a wskazaniami istnieje ścisły związek, ponieważ ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracji publicznej w sprawie, a wskazania określają sposób postępowania w przyszłości (wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2006r. I GSK 2395/05, Legalis). Celem wskazań jest zapobieżenie w przyszłości błędom popełnionym przez organy administracji i wytyczenie kierunku postępowania przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Art. 153 p.p.s.a. ma zastosowanie tylko w sprawie tożsamej pod względem podmiotowym i przedmiotowym (wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2008r., I FSK 1466/06, Legalis). Organ ponownie rozpatrujący sprawę związany jest sentencją i uzasadnieniem orzeczenia. Związanie wyrażonymi wskazaniami co do dalszego postępowania zobowiązuje organ do ich wykonania, przy czym nie ogranicza organu do wykonania tylko i wyłącznie zaleceń zawartych w orzeczeniu (wyrok NSA z dnia 25 listopada 2011r., II GSK 95/10, Legalis). Związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania dotyczy również sądów i oznacza, że nie mogą one formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązane są do podporządkowania się mu w pełnym zakresie (wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2009r., I OSK 426/08, Legalis). Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu nie jest wiążąca w razie zmiany stanu prawnego (jeżeli w konsekwencji pogląd sądu stanie się nieaktualny) lub zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, iż w wyroku dnia 2 lipca 2013r. (sygn. akt III SA/GL 416/13), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zawarł zarówno ocenę prawną jak i jednoznaczne wskazania dla organu pierwszej instancji co do dalszego postępowania w sprawie. W uzasadnieniu stwierdził: "W ocenie Sądu należy ponadto rozróżnić kwestię dopuszczalności prowadzenia działalności gospodarczej w analizowanym przedmiocie, od wzajemnych stosunków pomiędzy stronami stosunku pracy i związanej z tym ewentualnej odpowiedzialności z tytułu popełnionych przez pracownika przestępstw. Jeżeli osobą prawomocnie skazaną za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko dokumentom nie jest podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie stacji kontroli pojazdów, to w zasadzie nie można zastosować regulacji zawartej w art. 83b ust. 2 pkt 3c P.r.d. skutkującej wydaniem decyzji o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji kontroli pojazdów i skreśleniem przedsiębiorcy z rejestru działalności regulowanej. Rozszerzająca interpretacja katalogu wymagań stawianych podmiotom gospodarczym jest niedopuszczalna i godzi w chronioną konstytucyjnie zasadę swobody działalności gospodarczej. Oznaczałoby to odpowiedzialność zbiorową. Ale zasada ta może doznać wyjątku, jeżeli właściciel stacji wiedział lub prawidłowo prowadząc stację powinien był wiedzieć, że zatrudnieni przez niego diagności łamią prawo. W takim przypadku można byłoby mówić o rażącym naruszeniu warunków prowadzenia stacji." Sąd ocenił, że w sprawie nie poczyniono żadnych ustaleń dotyczących okoliczności, w jakich diagności popełnili występki, za które zostali skazani. Zwrócił uwagę, że w sprawie nie przeprowadzono żadnego kontrolnego badania, które potwierdziłoby np. prawidłowość działania urządzeń pomiarowych. Sąd jasno sformułował wskazania co do dalszego postępowania w sprawie: "Ponownie rozpoznając sprawę organ ustali przede wszystkim, za jakie konkretnie przestępstwa, w jakich okolicznościach popełnione skazani zostali diagności zatrudnieni w stacji diagnostycznej prowadzonej przez przedsiębiorców tworzących spółkę cywilną A, a w zależności od tych ustaleń zbada i rozważy, czy wspólnicy spółki cywilnej mieli jakiś związek z działalnością diagnostów i jaki, czy mogli przy zachowaniu staranności wiedzieć, ewentualnie zapobiec naruszeniom prawa." W niniejszym postępowaniu, Sąd będąc związany zarówno oceną prawną jak i wskazaniami co do dalszego postępowania w sprawie wyrażonymi w ww. orzeczeniu sprawdza, czy organy administracji podporządkowały się wskazanym wytycznym, bowiem okoliczność ta stanowi główne kryterium oceny legalności nowowydanych decyzji w sprawie. Analiza decyzji organu pierwszej instancji prowadzi do konstatacji, że organ ten nie wykonał wytycznych sądu zawartych w wyroku z dnia 2 lipca 2013r. Nie ustalił okoliczności popełnienia występków przez pięciu diagnostów; wskazał jedynie, w oparciu o wyrok Sądu Rejonowego w J. z dnia [...]r.(sygn. akt [...]), za jakie przestępstwa diagności zostali skazani. Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Analizując przesłanki zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., należy mieć na względzie konstytucyjną (art. 78 Konstytucji RP) zasadę dwuinstancyjności postępowania, obowiązującą w postępowaniu administracyjnym (art. 15 k.p.a.) W myśl tej zasady, w razie wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę co oznacza, że nie może ograniczyć się jedynie do kontroli zaskarżonej decyzji, ale obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę merytorycznie. Innymi słowy, zainicjowanie postępowania odwoławczego powoduje konieczność dwukrotnego rozstrzygnięcia tej samej sprawy, a nie jedynie kontrolę zasadności argumentów podnoszonych przeciwko orzeczeniu organu pierwszej instancji. Wydanie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. możliwe jest wyłącznie wtedy, gdy nie istnieją podstawy do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Konieczność uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części, niezbędna dla rozstrzygnięcia sprawy, powinna zostać szczegółowo uzasadniona w decyzji organu odwoławczego, który winien również wskazać, jakie konkretne okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wystąpiły bowiem przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a. uzasadniające uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, a mianowicie organ odwoławczy prawidłowo uznał, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy stwierdził naruszenie przez organ pierwszej instancji art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie analizy akt sądowych zakończonego postępowania, które toczyło się przed Sądem Rejonowym w J. (sygn. akt [...]) i w toku którego doszło do skazania pięciu diagnostów wykonujących usługi na rzecz przedsiębiorców oraz zaniechanie przesłuchania skazanych diagnostów. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że naruszenie przepisów postępowania doprowadziło do niewyjaśnienia sprawy i miało wpływ na jej rozstrzygnięcie. Uzasadniając decyzję kasacyjną zwrócił uwagę na ewentualną, mogącą zaistnieć po przesłuchaniu diagnostów i analizie akt sądowych, potrzebę ponownego przesłuchania przedsiębiorców, a także na konieczność weryfikacji dokumentacji prowadzonej przez przedsiębiorców w ramach stacji kontroli pojazdów w P. Wszystkie te czynności organu mają pomóc w rozstrzygnięciu sprawy co do istoty, a mianowicie, czy doszło do rażącego naruszenia warunków prowadzenia stacji kontroli pojazdów przez przedsiębiorców. Reasumując, Sąd będąc związany ocena prawną i wskazaniami co do dalszego prowadzenia postępowania zawartymi w prawomocnym wyroku WSA w Gliwicach dnia 2 lipca 2013r. (sygn. akt III SA/GL 416/13), stwierdza, wbrew zarzutom skargi, że organ pierwszej instancji naruszył art. 153 p.p.s.a., a zaskarżona decyzja zmierzająca do wykonania powyższego wyroku nie narusza prawa. Zważyć bowiem należy, że podejmowane w drugiej instancji, na podstawie art. 136 k.p.a. czynności dowodowe nie mogą prowadzić do ukształtowania w postępowaniu odwoławczym podstawy faktycznej rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, odmiennej od uznanej za udowodnioną w pierwszej instancji, gdyż takie postępowanie pozbawiłoby skarżącą prawa do rozpatrzenia jej sprawy w dwuinstancyjnym postępowaniu którego istotą jest dwukrotne, merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Z tych oto względów, zarzuty skarżącej określone w pkt 1 petitum skargi nie mogą zostać uwzględnione. Wobec nieustalenia przez organ pierwszej instancji stanu faktycznego sprawy, zgodnie z oceną prawną i wskazaniami zawartymi w prawomocnym wyroku WSA w Gliwicach dnia 2 lipca 2013r. (sygn. akt III SA/GL 416/13), rozpatrzenie zarzutu opisanego w pkt 2 petitum skargi byłoby przedwczesne, bowiem tylko prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy umożliwia stwierdzenie naruszenia lub brak naruszenia przepisów prawa materialnego. Skarżąca w trakcie ponownego postępowania administracyjnego będzie uprawniona do korzystania ze swoich praw, w tym także do składnia wniosków dowodowych. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a rozpoznaną skargę oddalił.