III SA/Gl 790/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 września 2021 r. sprawy ze skargi Miasta Katowice na uchwałę Regionalnej Izby Obrachunkowej w Katowicach z dnia 21 kwietnia 2021 r. nr 132/X/2021 w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarządzenia Prezydenta Miasta Katowice w sprawie zmian budżetu oddala skargę. Zarządzeniem Prezydenta Miasta Katowice nr 1541/2021 z 23 marca 2021 r. podjętym na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713 z póżn.zm., dalej określanej skrótem u.s.g.), art. 15 zo pkt 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842, z późn. zm., dalej określanej jako ustawa o COVID), art. 8 ust. 3 ustawy z 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2021r.,poz. 38), art. 65 ust.5 pkt 4 ustawy z 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 568 z późn.zm.) między innymi wprowadzono do budżetu środki z Funduszu Przeciwdziałania COVId-19 (Fundusz) w dziale 852 - Pomoc społeczna na kwotę 164.357 zł oraz środki z Funduszu Pracy w dziale 853 - Pozostałe zadania w zakresie polityki społecznej na kwotę 75.450 zł. Zaskarżoną uchwałą nr 132/X/2021 z 21 kwietnia 2021r. Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Katowicach stwierdziło nieważność zapisów zarządzenia w części dotyczącej zwiększenia dochodów i wydatków w ramach środków z Funduszu Przeciwdziałania COVID-19. Uznało bowiem, że iż art. 15 zo pkt 1 ustawy o COVID nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej z uwagi na brzmienie art. 36 dodanego ustawą z dn. 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem, zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, którym wprowadzono terminowość art. 15 zn. Ponadto nie zaszła okoliczność uzasadniająca zastosowanie art. 257 ustawy o finansach publicznych, bowiem w istocie środki określone w zarządzeniu są refundacja a nie dotacją otrzymywaną z budżetu państwa. W skardze skierowanej do sądu administracyjnego Prezydent Miasta Katowice uchwale RIO zarzucił naruszenie art. 15 zo pkt 1 ustawy o COVID w związku z art. 257 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 305, dalej określanej skrótem u.f.p.) poprzez błędną wykładnie i przyjęcie, że powołany przepis art. 15 zo pomimo jego obowiązywania, nie może stanowić podstawy prawnej do wydania zarządzenia wykonawczego w sprawie zmian budżetu Miasta Katowice, a nadto środki z Funduszu Przeciwdziałania COVID-19 nie mają charakteru dotacji celowej. W oparciu o powyższy zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Jednocześnie wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym poza rozprawą. Uzasadniając swoje stanowisko podkreślił, że zgodnie z informacją Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego, Wydziału Rodziny i Polityki Społecznej z 4 marca 2021 r. nr PSVa.3113.11.9.201 dla miasta Katowice przyznano środki w łącznej kwocie 164.357 zł, Środki z Funduszu Przeciwdziałania Covid-19 miały charakter dotacji celowej z przeznaczeniem na przygotowanie i zabezpieczenie domów pomocy społecznej przed wzrostem zakażeń wywołanych wirusem SARS-CoV-2, w tym na zakup środków ochrony osobistej, sprzętu i wyposażenia, a także na zapewnienie kadry niezbędnej do utrzymania ciągłości usług świadczonych przez te jednostek. I to właśnie te środki wprowadzono do budżetu na podstawie art. 15zo pkt 1 ustawy o COVID. Nadto środki z Funduszu mają charakter dotacji celowej bowiem: a) są przeznaczone na finansowanie (w rzeczywistości dofinansowanie) precyzyjnie wskazanych zadań przez dawcę Środków, b) przyznane są na podstawie aktów prawnych lub innych dokumentów (decyzji wydanych zgodnie z przepisami prawa), c) wysokość przyznanych środków jest wprost zależna od ilości wykonanych zadań. Nadto, zgodnie z pismem Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii (Nr DF- L9020.39.1.2021 z dnia 29 stycznia 2021 r.) dla miasta Katowice przyznano je z Funduszu Pracy na podstawie art. 108d ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w wysokości 450.749,21 zł. Zgodnie z art. 108d ust. 5 ustawy środki niewykorzystane na wskazane w zawiadomieniu Ministra zadanie podlegają zwrotowi na rachunek dysponenta Funduszu Pracy. Środki z Funduszu Pracy miały charakter dotacji celowej z przeznaczeniem- na dofinansowanie kosztów wynagrodzeń zasadniczych oraz składek na ubezpieczenie społeczne od tych wynagrodzeń dla pracowników powiatowych urzędów pracy (do budżetu przyjęto kwotę w pełnych złotych stanowiącą różnicę między kwotą wynikającą z zawiadomienia - 450'749,2I zł a planem na dzień 1 stycznia 2021 r. Środki do budżetu wprowadzono na podstawie art. 257 pkt 1 u.f.p. Skarżący podkreślił także, że jeśli wolą ustawodawcy byłoby uchylenie również art. 15 zo ustawy o COVID, to zostałoby to dokonane równocześnie z uchyleniem art. 15 zn lub w jednej z kilkunastu nowelizacji które weszły w życie po 31 marca 2020 r. Zatem pozostawienie art. 15 zo nie oznacza błędu legislacyjnego, zakładając racjonalność ustawodawcy, a celowy zabieg wprowadzający swego rodzaju ułatwienie dla jednostek samorządu terytorialnego ale wyłącznie pod surowymi warunkami kumulatywnie, wymienionymi w tym przepisie. W odpowiedzi na skargę Regionalna Izba Obrachunkowa wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie, jako niezasadnej. Jako przyczynę odrzucenia skargi RIO wskazała naruszenie przez skarżącego art. 98 ust. 3 u.s.g., zgodnie z którym to przepisem do złożenia skargi uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone a podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze. W rozpatrywanej sprawie by gmina mogła skutecznie zaskarżyć rozstrzygnięcie Prezydent Miasta powinien był wydać stosowne zarządzenie. Takowego do skargi nie dołączył. Odnosząc się do zasadniczego przedmiotu sporu podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podkreśliła przy tym, ze w skardze w istocie nie zawarto szerszego uzasadnienia zarzutu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 powołanej ustawy).Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej określanej skrótem P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd bada legalność zaskarżonych aktów administracyjnych, tj. ich zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 7 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawie skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Aktem nadzoru jest m.in. rozstrzygnięcie nadzorcze. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie była ocena prawidłowości i legalności rozstrzygnięcia nadzorczego Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Katowicach nr 132/X/2021 z 21 kwietnia 2021., a w konsekwencji również zakwestionowanego przez to rozstrzygnięcie nadzorcze zarządzenia Prezydenta Miasta Katowice nr 1541/2021 z 23 marca 2021 r. między innymi wprowadzono do budżetu środki z Funduszu Przeciwdziałania COVId-19 (Fundusz) w dziale 852 - Pomoc społeczna na kwotę 164.357 zł oraz środki z Funduszu Pracy w dziale 853 - Pozostałe zadania w zakresie polityki społecznej na kwotę 75.450 zł. Oceniając na wstępie wymogi formalne do wydania przedmiotowej uchwały przez Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej stwierdzić należy, że zostało wydane z zachowaniem terminu określonego w art. 91 ust. 1 zdanie 2 u.s.g. W myśl bowiem powołanego przepisu, o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Zarządzenie Prezydenta Miasta Katowice z 23 marca 2021 r. Wpłynęło do Regionalnej Izby w 26 marca 2021 r., a zatem rozstrzygnięcie nadzorcze z 21 kwietnia 2021r. wydane zostało z zachowaniem ustawowego terminu. Dalej stwierdzić należy, odnosząc się także do zarzutu podniesionego przez RIO w odpowiedzi na skargę, ze stosownie do art. 98 ust. 3 u.s.g. do złożenia skargi uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze. Co do zasady zatem, podjęcie stosownego aktu (zarządzenia/uchwały) stanowi przesłankę skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego (zob. postanowienie NSA z 1 lipca 2011 r., I OSK 1011/11).n Należy podzielić pogląd, że jeśli rozstrzygnięcie nadzorcze dotyczy uchwały rady gminy to skargę w tym trybie wnosi gmina, ale w oparciu o uchwałę rady nakazującą wniesienie skargi, jeśli zaś rozstrzygnięcie nadzorcze dotyczy zarządzenia wójta (burmistrza), to on sam decyduje o wniesieniu skargi do sądu w imieniu gminy (zob. postanowienie NSA z 30 października 2014 r., II OSK 2894/14). Pamiętać bowiem należy, że podjęcie przez właściwy organ aktu (zarządzenia lub uchwały) o wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, wyraża wolę tego organu do zaskarżenia stosownego rozstrzygnięcia nadzorczego. Natomiast wniesienie przez ten organ skargi do sądu administracyjnego na to rozstrzygnięcie nadzorcze jest wykonaniem tegoż woli. W orzecznictwie sądowym powszechnie przyjęto, że w świetle postanowień zawartych w art. 98 ust. 3 u.s.g., podjęcie przez właściwy organ stosownego aktu nakazującego zaskarżenie rozstrzygnięcia nadzorczego do sądu administracyjnego nie musi poprzedzać czynności wniesienia skargi na to rozstrzygnięcie nadzorcze. Może być on wydany później, ponieważ chodzi w tym jedynie o to, żeby sąd administracyjny miał pewność, że organ gminy, którego zarządzenia lub uchwały dotyczy dane rozstrzygnięcie nadzorcze miał wolę zaskarżenia tego aktu nadzoru do sądu administracyjnego ( zob. postanowienie NSA z dnia 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1167/16). Mając powyższe na uwadze oraz fakt, że w niniejszej sprawie organem wydającym zarządzenie będące przedmiotem rozstrzygnięcia nadzorczego był Prezydent Miasta Katowice stwierdzić należy, że czynność wniesienia skargi na to rozstrzygnięcie nadzorcze została poparta aktem woli Prezydenta, wyrażającym konieczność poddania rozstrzygnięcia nadzorczego Regionalnej Izby Obrachunkowej kontroli sądowej. W konsekwencji, brak jest podstaw do uznania, że wobec braku spełnienia przesłanki skutecznego wniesienia skargi zgodnie z treścią art. 98 ust. 3 zd. 2 u.s.g., Sąd zobligowany był odrzucić skargę jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, że obowiązkiem sądu rozpoznającego skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze jest najpierw zbadanie zgodności z prawem samej uchwały organu samorządu terytorialnego lub zarządzenia, a dopiero w następnej kolejności badanie legalności rozstrzygnięcia nadzorczego, mocą którego stwierdzono nieważność tej uchwały lub zarządzenia (por. J. Zimmerman: Elementy procesowe nadzoru i kontroli NSA nad samorządem terytorialnym, PiP 1991, Nr 10, s.48 ). Przesłanki nieważności aktu organu gminy określone zostały w treści art. 91 ust. 1 zdanie 1 u.s.g., zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (art. 91 ust. 4 u.s.g.). W rozpoznawanej sprawie ocena zaskarżonego zarządzenia dotyczyła przede wszystkim jego zgodności z przepisami ustawy o COVID w związku z przepisami ustawy o finansach publicznych. Zgodnie z treścią art. 257 u.f.p. w toku wykonywania budżetu zarząd może dokonywać zmian w planie dochodów i wydatków budżetu jednostki samorządu terytorialnego polegających na zmianach planu: 1) dochodów i wydatków związanych ze zmianą kwot lub uzyskaniem dotacji przekazywanych z budżetu państwa, z budżetów innych jednostek samorządu terytorialnego oraz innych jednostek sektora finansów publicznych; 2) dochodów jednostki samorządu terytorialnego, wynikających ze zmian kwot subwencji w wyniku podziału rezerw subwencji ogólnej; 3) wydatków jednostki samorządu terytorialnego w ramach działu w zakresie wydatków bieżących, z wyjątkiem zmian planu wydatków na uposażenia i wynagrodzenia ze stosunku pracy, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej; 4) dochodów i wydatków jednostki samorządu terytorialnego związanych ze zwrotem dotacji otrzymanych z budżetu państwa lub innych jednostek samorządu terytorialnego. Oznacza to, że w toku wykonywania budżetu zarząd jednostki samorządu może dokonywać jedynie zmian dochodów wynikających z wyżej przytoczonej regulacji lub innego przepisu szczególnego regulującego tą materię. W ocenie skarżącego takim przepisem jest art. 15 zo ustawy o COVID, zgodnie z którym w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii i związanego z tym ryzyka istotnego naruszenia terminów i warunków realizacji zadań jednostek samorządu terytorialnego: 1) wójt (burmistrz, prezydent miasta), zarząd powiatu lub zarząd województwa może dokonać zmian i czynności, o których mowa w art. 15zn pkt 1 i 2, 2) zaciągnięcie lub wyemitowanie przez jednostkę samorządu terytorialnego zobowiązań, o których mowa w art. 91 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, nie wymaga uzyskania opinii regionalnej izby obrachunkowej o możliwości spłaty zobowiązań, o ile zobowiązania te były przewidziane w prognozie kwoty długu i jednostka uzyskała pozytywną opinię regionalnej izby obrachunkowej o tej prognozie - do odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii. Z kolei zgodnie z art. 15 zn w celu zapewnienia prawidłowej realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19 wójt (burmistrz, prezydent miasta), zarząd powiatu lub zarząd województwa może: 1) dokonać zmian w planie dochodów i wydatków budżetu jednostki samorządu terytorialnego, w tym dokonać przeniesień wydatków między działami klasyfikacji budżetowej; 2) dokonać czynności, o których mowa w art. 258 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych; 3) dokonać zmian w wieloletniej prognozie finansowej oraz w planie wydatków budżetu jednostki samorządu terytorialnego związanych z wprowadzeniem nowych inwestycji lub zakupów inwestycyjnych przez jednostkę, o ile zmiana ta nie pogorszy wyniku budżetu tej jednostki; 4) dokonać zmiany przeznaczenia rezerwy celowej utworzonej w budżecie jednostki samorządu terytorialnego bez uzyskania opinii komisji właściwej do spraw budżetu organu stanowiącego tej jednostki. Przepisu art. 259 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych nie stosuje się; 5) tworzyć nową rezerwę celową bez uzyskania opinii komisji właściwej do spraw budżetu organu stanowiącego tej jednostki, przenosząc do niej zablokowane kwoty wydatków na podstawie art. 260 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Przepisów art. 259 ust. 3 i art. 260 ust. 4 tej ustawy nie stosuje się; 6) dokonać zmiany limitu zobowiązań z tytułu zaciągniętych kredytów i pożyczek oraz emitowanych papierów wartościowych, o których mowa w art. 89 ust. 1 i art. 90 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, polegających na zwiększeniu limitu zobowiązań, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Jednak zgodnie z art. 36 ust. 2 ustawy o COVID przepisy art. 6 ust. 2, art. 15zn, art. 15va i art. 15vb utraciły moc z dniem 1 stycznia 2021 r. Zatem intencją ustawodawcy było ograniczenie w czasie obowiązywania tej szczególnej regulacji. Trafnie zatem RIO uznała, że odesłanie zawarte w art. 15 zo pkt 1 ustawy o COVID stało się odesłaniem pusty, a w konsekwencji organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego utracił prawo do dokonania czynności wymienionych w art. 15 zn ustawy o COVID. Sąd akceptuje stanowisko RIO, iż w wydanym zarządzeniu w sprawie zmian organ wykonawczy nie może już dokonywać czynności, o jakich mowa była w art. 15 zn pkt 1 i 2 ustawy o COVID. Skarżący nie dostrzega, że są to kompetencje organu stanowiącego jednostki i brak jest w przepisach u.f.p. upoważnienia do dokonywania zmian w tym zakresie przez organ wykonawczy. Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 4 u.s.g. uchwalanie budżetu gminy należy do wyłącznej właściwości rady gminy i to w jej zakresie kompetencji leży uwzględnienie w treści tej uchwały wymogów określonych w art. 212 u.f.p. Dokonywanie zmian w budżecie przez organ wykonawczy jest wyjątkiem od zasady ustalania budżetu przez Radę Miasta i zakres tych zmian musi mieścić się w granicach wyznaczonych przez przepisy prawa, m.in. w granicach określonych w art. 257 u.f.p . Odnosząc się do argumentu, że zarówno Fundusz Prawy, jak i Fundusz Przeciwdziałanie Covid-19 są jednostkami sektora finansów publicznych o środki otrzymane z tych funduszy w istocie dotacjami celowymi wskazać należy, że Fundusz Przeciwdziałania COVID-19 został utworzonym na podstawie art. 65 ustawy z 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 568). Jak wynika z ust. 1 tego artykułu w Banku Gospodarstwa Krajowego tworzy się Fundusz Przeciwdziałania COVID-19, zwany dalej "Funduszem", w celu finansowania lub dofinansowania realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, 567 i 568). Prezes Rady Ministrów zawiera z Bankiem Gospodarstwa Krajowego umowę określającą w szczególności zasady dokonywania wypłat ze środków Funduszu, o których mowa w ust. 3, na finansowanie lub dofinansowanie realizowanych zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, oraz zasady zawierania porozumień, o których mowa w ust. 7 – ust. 2 art. 65. Wypłaty ze środków Funduszu są realizowane na podstawie dyspozycji wypłaty składanej do Banku Gospodarstwa Krajowego przez Prezesa Rady Ministrów. Prezes Rady Ministrów może upoważnić do składania dyspozycji wypłaty ze środków Funduszu dysponenta części budżetowej lub ministra kierującego określonym działem administracji rządowej zgodnie z ustawą z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 945, 1248, 1696 i 2170 oraz z 2020 r. poz. 284), określając jednocześnie zakres tego upoważnienia – ust. 3 art. 65. Środki Funduszu pochodzą z: 1) wpłat środków pieniężnych jednostek sektora finansów publicznych, o których mowa w art. 9 pkt 5-8 i 14 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 869, z późn. zm.), z wyłączeniem samorządowych osób prawnych, z wyjątkiem środków pochodzących z dotacji z budżetu i środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych; 2) środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, które za zgodą Komisji Europejskiej mogą zostać przeznaczone na wsparcie realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19; 3) wpłat z budżetu państwa, w tym budżetu środków europejskich; 4) wpływów ze skarbowych papierów wartościowych, o których mowa w art. 66; 5) środków z wyemitowanych obligacji, o których mowa w art. 67 ust. 3; 6) innych przychodów. 5. Środki Funduszu mogą być przeznaczane m. in na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19; Wreszcie zgodnie z ust. 6a. 3 środki Funduszu mogą być przeznaczone na finansowanie, dofinansowanie lub zwrot wydatków poniesionych na realizację zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, o których mowa w ust. 5 pkt 1 i 4, również w przypadku, gdy ustawa lub przepisy odrębne przewidują finansowanie tego rodzaju zadań z budżetu państwa, w tym w formie wpłat lub dotacji z budżetu państwa. Z powyższego wynika, że Fundusz Przeciwdziałania COVID- 19 utworzony, podobnie, jak kilka innych, w BGK wyłączony został z systemu budżetowego. Jest autonomiczny w stosunku do budżetu państwa. Nie jest jednostką sektora finansów publicznych W konsekwencji środki przez niego przekazywane nie są dotacjami o jakich mowa w art. 257 pkt 1 u.f.p. Wobec powyższego skargę, jako niezasadną, na podstawie art. 151 P.p.s.a oddalono.