III SA/Gl 853/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Asesor WSA Katarzyna Golat (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Olender, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2008 r. przy udziale - sprawy ze skargi firmy "A" S.A. w R. w likwidacji na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...]o kreślającą Przedsiębiorstwu Przemysłu Spirytusowego "A" S.A. w R.(obecnie w likwidacji) zobowiązanie w podatku akcyzowym za miesiąc [...]w wysokości [...]zł. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. Nr 8 z 2005 r., poz. 60, ze zm.). Przedstawiając stan faktyczny w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...]nr [...]wszczął w w/w spółce kontrolę prawidłowości deklarowanych podstaw opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz podatkiem akcyzowym za lata [...]. Postanowieniem z dnia [...]zawiesił postępowanie kontrolne do czasu publikacji przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym GUS Komunikatu w sprawie klasyfikacji alkoholi skażonych. Następnie postanowieniem z dnia [...]podjął zawieszone postępowanie. Kontrola została zakończona protokołem z dnia [...]., doręczonym [...]Kontrolowana Spółka [...]wniosła zastrzeżenia i uwagi do doręczonego protokołu. W dniu [...]. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał postanowienie o przedłużeniu kontroli od [...]. do [...]. Kolejny protokół kontroli sporządzony został [...] i doręczony kontrolowanemu [...]. Do tego protokołu P.P.S. "A" S.A. również wniósł zastrzeżenia. Przed wydaniem decyzji Dyrektor UKS w Katowicach postanowieniem z dnia [...] wyznaczył stronie 7 dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym Spółka wniosła o jego uzupełnienie o wszelkie kontrole prowadzone przez UKS K. w latach [...] w P.P.S. "A " S.A. w zakresie podatku akcyzowego i VAT, gdzie były rozstrzygane sprawy klasyfikacji wyrobów RFG-1, RFG-2 i RFG-4. Decyzją z dnia [...]. organ pierwszoinstancyjny określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za [...]. w wysokości [...] zł. W podstawie prawnej decyzji powołał m.in. art. 24 ust. 1 pkt 1 lit a i art. 31 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej (Dz.U. z 2004r. Nr 8, poz. 65 ze zm.) art. 10 ust. 2, art. 34 ust. 1, art. 35. ust. 1 pkt 1 i ust. 2a, art. 36 ust. 1 i 3, art. 37 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz § 1 ust. 1 pkt 2, § 8 ust 1 i 2 poz. 7 pkt 7 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 119, poz. 1259, ze zm.). Organ zakwestionował wysokość podatku ujętego przez przedsiębiorstwo w deklaracji AKC-2/A za [...]. Zdaniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. P.P.S. "A" S.A. wykazało w deklaracji dla podatku akcyzowego AKC-2/A za [...] zobowiązanie podatkowe w wysokości [...]zł, zamiast prawidłowej kwoty [...]zł. Powyższe spowodowało wystąpienie zaniżenia zobowiązania podatkowego o kwotę [...] zł, które stanowi następstwo niezaliczenia do podstawy opodatkowania i nieopodatkowania podatkiem akcyzowym sprzedaży spirytusu skarżonego. Według ustaleń organu pierwszoinstancyjnego w [...] Przedsiębiorstwo Przemysłu Spirytusowego "A" S.A, sprzedało odwodniony spirytus skażony octanem etylu z dodatkiem metoksypropanolu pod nazwą handlową rozcieńczalnik RFG-1, w którym zawarte było 344, 58 hl 100% spirytusu. Zdaniem organu przedsiębiorstwo "A" S.A., jako producent wyrobów akcyzowych sprzedawanych do innych odbiorców na podstawie § 1 ust. 1 pkt 2 w/w rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2000r. w sprawie podatku akcyzowego (zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie podatku akcyzowego), było zobowiązane do stosowania stawek podatku akcyzowego określonych w załączniku nr 2 do tego rozporządzenia. Zgodnie z § 8 ust. 1 i 2 tego aktu, stawki podatku akcyzowego dla spirytusu, niższe od stawki najwyższej i zwolnienia od podatku akcyzowego wymienione w załączniku nr 2 do rozporządzenia w sprawie podatku akcyzowego mogą być stosowane przy sprzedaży nabywcom objętym, zgodnie z odrębnymi przepisami, szczególnym nadzorem podatkowym, w przypadku przedstawienia przez nabywcę tego spirytusu zamówienia potwierdzonego przez właściwy dla nabywcy urząd kontroli skarbowej. Przedsiębiorstwo "A" nie posiadało zamówień potwierdzonych przez właściwy miejscowo dla odbiorcy urząd kontroli skarbowej, co wyeliminowało – zdaniem organu – możliwość zastosowania stawki podatku akcyzowego niższej od stawki najwyższej dla danego rodzaju spirytusu. Jako niewłaściwe organ ocenił nadanie przez P.P.S. "A" S.A. symbolu SWW dla spirytusu skażonego o nazwie handlowej rozcieńczalnik RFG-1 i opodatkowania spirytusu w momencie zużycia spirytusu własnej produkcji do wyprodukowania tego rozcieńczalnika. Zdaniem organu w związku z uznaniem wyrobu RFG-1 za wyrób akcyzowy podstawę opodatkowania, od której nalicza się podatek akcyzowy stanowi ilość spirytusu zawartego w sprzedanym wyrobie, a nie ilość spirytusu zużytego do jego wyprodukowania, jak błędnie przyjęło Przedsiębiorstwo. Ponadto przyczyną zakwestionowania przez organ wysokości podatku ujętego przez przedsiębiorstwo w deklaracji AKC-2/A za [...] była niewłaściwa klasyfikacja produkowanego rozcieńczalnika. Pismem z dnia [...] podatnik samodzielnie zaklasyfikował produkowany przez siebie RFG-1, w skład którego wchodził: spirytus odwodniony skażony octanem etylu i metoksypropanol oraz rozcieńczalnik do lakierów spirytusowych RFG-2" na bazie spirytusu rektyfikowanego zwykłego skażonego formaliną i metanolem do PKWiU 24.30.22-79 tj. rozpuszczalniki rozcieńczalniki złożone organiczne pozostałe (SWW 1318-13 "rozcieńczalniki do wyrobów celulozowych i spirytusowych"). Z klasyfikacją tą Urząd Kontroli Skarbowej w K. nie zgodził się i pismem z dnia [...] zakazał wydawania klientom produktów "rozcieńczalnik RFG1 i rozcieńczalnik - RFG-2", powołując się na wyjaśnienia GUS numer [...]z dnia [...] zgodnie z którymi rozcieńczalniki przeznaczone do celów niekonsumpcyjnych: do farb, lakierów, klejów itp. wyrobów chemicznych, wytwarzane na bazie alkoholu etylowego z dodatkiem skażalników mieszczą się w zakresie grupowania SWW 2444-29 spirytus skażony — pozostały, co było powodem zablokowania sprzedaży rozcieńczalnika RFG-1. Następnie P.P.S. "A" S.A. pismem z dnia [...] wystąpiło do Urzędu Statystycznego w K. o potwierdzenie prawidłowości dokonanej przez siebie klasyfikacji rozcieńczalników RFG-1 oraz RFG-2 do grupowania PKWiU 24.03.22-79. W odpowiedzi Urząd Statystyczny w K. pismem z dnia [...] jako właściwe wskazał grupowanie wg PKWiU 15.92.12-00 — alkohol etylowy i pozostałe alkohole skażone o dowolnej mocy oraz grupowanie wg SWW 2444-29 — spirytus skażony pozostały. Wskazał również, iż opinia została opracowana na podstawie aktualnej wykładni Departamentu Koordynacji i Organizacji Badań GUS w Warszawie. Organ podatkowy zauważył, że P.P.S. "A " S.A. w deklaracjach AKC-2/A za okres od [...] do [...]wykazało rozcieńczalnik RFG-1 oraz rozcieńczalnik RFG-2 zaklasyfikowane do grupowania SWW 2444-2. Ponadto pismem z dnia [...]strona wystąpiła z wnioskiem o dokonanie klasyfikacji wg PKWiU i SWW, do Urzędu Statystycznego w Ł., który [...]wyraził opinię, iż rozcieńczalnik do wyrobów lakierowych (mieszanina spirytusu, octanu etylu, metoksypropanolu), mieści się w grupowaniu PKWiU 24.30.22-79.20 "Rozcieńczalniki do wyrobów lakierowanych celulozowych, spirytusowych, asfaltowych, asfaltowych modyfikowanych i bitumicznych". Z uwagi na rozbieżność w klasyfikacji wg PKWiU i SWW tego samego wyrobu, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wystąpił do Głównego Urzędu Statystycznego z prośbą o udzielenie wyjaśnienia. W dniu [...] Główny Urząd Statystyczny wyraził opinię, iż zaklasyfikowanie rozcieńczalnika RFG-1 w pozycji PCN 2207 20 00 lub 3814 00 oraz odpowiednio w grupowaniu PKWiU 15.92.12-00 lub 24.30.22-79 uzależnione jest od oceny czy dodatek metoksypropanolu do spirytusu skażonego zmienia jego właściwości w taki sposób, że otrzymany wyrób wykazuje cechy rozpuszczalnika organicznego, czy też nie — zaznaczył również, iż przedmiotowa ocena nie leży w gestii służb statystyki publicznej. Natomiast "rozcieńczalnik RFG-2" zaklasyfikował w grupowaniu PKWiU 15.92.12-00 — alkohol etylowy i pozostałe alkohole skażone o dowolnej mocy. Poinformował również, iż w sprawie klasyfikowania alkoholi skażonych wyrobów produkowanych na ich bazie przygotowany został projekt komunikatu Prezesa GUS, który jest w trakcie uzgodnień. Główny Urząd Statystyczny wskazał Izbę Celną w W. jako właściwą do wydawania wiążących informacji taryfowych. Z uwagi na brak komunikatu Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. w dniu [...] wystąpił do Dyrektora Izby Celnej w W. z prośbą o dokonanie klasyfikacji wg Scalonej Nomenklatury Towarowej Handlu Zagranicznego (CN) wyrobów produkowanych na bazie spirytusu skażonego określanych jako "rozcieńczalniki". Odpowiedzi udzielił – właściwy miejscowo - Dyrektor Izby Celnej w K., informując, iż według ogólnych reguł interpretacji oraz zgodnie z notami wyjaśniającymi wyrób rozcieńczalnik RFG-1 i rozcieńczalnik RFG-2 należy klasyfikować do pozycji CN 2207 20 Alkohol etylowy skażony i pozostały alkohol skażony o dowolnej mocy powiązanej z grupowaniem PKWiU 15.92.12- 30,00 Alkohol etylowy i pozostałe alkohole skażone o dowolnej mocy. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w K. dodanie metoksypropanolu nie zmienia zasadniczego charakteru alkoholu skażonego. Organ pierwszoinstancyjny zaakcentował, że opinia Głównego Urzędu Statystycznego nie miała charakteru wiążącego, albowiem w chwili wydania decyzji Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej dysponował również innymi opiniami Urzędów Statystycznych w K., w Ł. oraz Głównego Urzędu Statystycznego w W. Następnie uznał, że rozcieńczalnik RFG-1 i rozcieńczalnik RFG-2 są wyrobami akcyzowymi i na podstawie art. 34 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, ich sprzedaż podlega opodatkowaniu - jako wyrobu akcyzowego określonego w poz. 13 załącznika nr 6 do wymienionej ustawy. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik P.P.S. "A" S.A. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zarzucił przy tym: - bezpodstawne przyjęcie, że wyrób handlowy o nazwie RFG-1 należy klasyfikować wg PKWiU 15.92.12.00 oraz wg SWW 2444-29, poprzez nieuwzględnienie opinii Urzędu Statystycznego w Ł. z [...] i nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub odpowiedniego instytutu na okoliczność, czy wyrób RFG-1 ma cechy rozpuszczalnika organicznego, - niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy ze względu na brak publikacji komunikatu Prezesa GUS w sprawie klasyfikowania alkoholi skażonych i wyrobów produkowanych na ich bazie, co ma decydujące znaczenie w toczącym się postępowaniu podatkowym; - niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w sprawie ze względu na obawę przed przedawnieniem zobowiązania. Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w K. zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji podzielając zawarte w niej stanowisko. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, uzupełnionej pismem z [...] Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych, zarzucając, że decyzja została wydana niezgodnie z art. 233 § 1 pkt 2 lit. b i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Zdaniem strony doszło do utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji, pomimo że ta została wydana naruszeniem prawa oraz z brakiem zachowania odpowiednich procedur w toku postępowania kontrolnego. Ponadto, strona skarżąca organom podatkowym zarzuciła: 1) prowadzenie czynności kontrolnych oraz gromadzenie materiału dowodowego pomimo zakończenia postępowania, poprzez doręczenie protokołu kontroli w dniu [...], 2) podjęcie zawieszonego postępowania kontrolnego pomimo braku ustania przesłanki do jego zawieszenia, co narusza przepis art. 205 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, 3) celowe i umyślne ograniczenie prawa skarżącej do czynnego udziału w postępowaniu, czego przykładem jest odmowa udostępnienia akt osobie upoważnionej do ich przeglądania z ramienia odwołującej się spółki — B.G., 4) zignorowanie interpretacji statystycznej wydanej przez Urząd Statystyczny — Ośrodek Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych w Ł., 5) ustalenie, iż obrót rozcieńczalnikiem RFG-1 i RFG-2 wymagał w [...] i [...]roku okazania przez nabywców tych wyrobu zamówień, potwierdzonych przez właściwy UKS, co jest sprzeczne z orzeczeniami UKS w sprawie obrotu identycznym towarem w latach [...]i [...], 6) nieprzeprowadzenie zawnioskowanych przez skarżącą dowodów i uniemożliwienie tym samym ustalenie rzeczywistego stanu sprawy, przejawiające się w oddaleniu wniosku o przesłuchanie wskazanych przez nią świadków – pracowników UKS w K., 7) wydanie decyzji wbrew rzymskim zasadom Lex retro non agit oraz Nullum crimen sine lege, 8) nieprawdziwe ustalenia w dokumentach mających znaczenie dla sprawy, poprzez stwierdzenie, że inspektor M.P. nie prowadziła z ramienia UKS w K. szczególnego nadzoru podatkowego nad firmą "A" S.A. oraz, iż nie przyjmowała dokumentów w sprawie tego nadzoru, 9) naruszenie art. 127 Ordynacji podatkowej, w wyniku przyjęcia za podstawę rozstrzygnięcia decyzji — opinii Dyrektora Izby Celnej w K., który jest organem nadrzędnym nad Dyrektorem Urzędu Kontroli Skarbowej w K., 9) naruszenie art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, oraz art. 197 § 1 — Ordynacji podatkowej, przez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, ponieważ organ zaniechał przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność, czy dodatki octanu etylu metoksypropanolu do spirytusu odwodnionego zmieniają jego właściwości na tyle, że posiada on cechy rozpuszczalnika organicznego albo alkoholu skażonego, 10) naruszenie art. 123 § 1 i art. 190 § 1 Ordynacji podatkowej ze względu na niezapewnienie skarżącemu wzięcia udziału w czynnościach Dyrektora Izby Celnej w K. ustalających klasyfikację rozcieńczalnika RFG-1 do grupy PKWiU 15.92.12.00, alkohol etylowy i pozostałe alkohole skażone o dowolnej mocy, 11) naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej przez to, że skarżący poniósł negatywne konsekwencje podatkowe pomimo prowadzenia działalności w oparciu o obiektywną wiedzę techniczną, która znalazła potwierdzenie w opinii Ośrodka Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w Ł., 12) naruszenie art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej w wyniku zastosowania niewłaściwej podstawy prawnej, a mianowicie art. 10 ust.2, art. 34 ust. 1, art. 35 ust. li 2a oraz art. 36 ust. li 3, art. 37 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 lit. c ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym z uwagi na treść art. 175 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), albowiem powołane przepisy obowiązywały do 1 maja 2004 r., a przepisy przejściowe nowej ustawy o podatku akcyzowym nie przewidują jej stosowania dla stanów sprzed tego okresu, 13) naruszenie art. 205 § 1 Ordynacji podatkowej wskutek podjęcia postępowania mimo, że nie ustąpiły przesłanki uzasadniające jego zawieszenie. Uzasadniając postawione zarzuty, skarżąca zauważyła, że w sprawie nie budzi wątpliwości skład chemiczny RFG-1, ani jego ilość, rozstrzygnięcia wymaga natomiast to, czy produkt RFG-1 jest spirytusem skażonym według PKWiU 15.92.12.00, czy też rozcieńczalnikiem do wyrobów lakierowych według PKWiU 24.30.22-79. Zdaniem skarżącego przedsiębiorstwa, dla wyjaśnienia stanu faktycznego konieczne był powołanie biegłego, albowiem stanowisko organu uznające RFG-1 tylko za spirytus skażony jest dowolne, nie poparte wiedzą techniczną z zakresu materiałoznawstwa dla przemysłu farbiarskiego poligraficznego, ani też znajomością chemii organicznej. Dodatkowo nie koresponduje ono z interpretacją Ośrodka Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych w Ł. , będącego jedynym organem władnym do wydawania interpretacji w zakresie poprawnego klasyfikowania wyrobów. W tym zakresie strona skarżąca powołała się zarówno na art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 1995r. o statystyce publicznej (Dz.U. z 1995r. Nr 88, poz. 439 z późn. zm.), jak i na wyrok NSA z dnia 28 maja 1997r., SA/Ka 142/96, w którym Sąd stwierdził, że: "Interpretacja statystyczna zawarta w komunikacie Prezesa GUS w sprawie interpretacji SWW w zakresie ugrupowań niektórych towarów, jest wiążąca zarówno dla organu podatkowego, jak i dla podatnika". Zaakcentowała też, że skarżąca jako przedsiębiorca z branży spirytusowej była pod stałym nadzorem podatkowym i miała świadomość, że organ znając jej działalność — akceptuje ją, chociażby poprzez zatwierdzanie akt weryfikacyjnych i bieżącego dopuszczenia do obrotu. Zaznaczyła, że Inspektor Kontroli Skarbowej przy UKS w K., w protokole z kontroli podatkowej z badania dokumentów i ewidencji w zakresie podatku akcyzowego z [...] stwierdził, że wszystkie dokumenty źródłowe znalazły odzwierciedlenie w dokumentacji zbiorczej, wyroby otrzymały właściwe symbole SWW, a stawki podatku akcyzowego zostały zastosowane w prawidłowej wysokości dla poszczególnych okresów ich obowiązywania, a tym samym potwierdził, że klasyfikacje dokonywane przez podatnika, w tym również RFG-1 jako rozcieńczalnika organicznego — były prawidłowe. Strona skarżąca powołała się na orzecznictwo Sądów Administracyjnych oraz Trybunału Konstytucyjnego (wyrok NSA z 28 listopada 1997 r. sygn. akt I S.A./Wr 744/96, wyrok NSA z 25 maja 1995 r. sygn. akt S.A/Po 255/95 oraz uzasadnienie do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 3 kwietnia 2001 r. sygn. akt K 32/99), wskazujące, że strona nie może ponosić ujemnych konsekwencji podatkowych w związku z uchybieniami interpretacyjnymi klasyfikacji statystycznych dokonywanych przez organy administracji państwowej, bądź to zmianami opinii klasyfikacyjnych niepublikowanymi, z którymi nie mogła się zapoznać. Dodatkowo podniosła, iż doręczenie kolejnego protokołu kontrolnego (dnia [...].) jest nieskuteczne, wobec uprzedniego zakończenia tego postępowania. Wskazała również na kontrowersyjność powoływania się przez organ na przepisy Rozporządzenia Komisji nr 142/2002/WE z 25.01.2002r. w sprawie klasyfikacji niektórych towarów wg Nomenklatury Scalonej (Dz.U. UE 2002 nr 24 poz. 14), ze względu na okres ich obowiązywania i zastosowanie powyższych przepisów do transakcji wspólnotowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W uzasadnieniu podniósł, że w rozpatrywanej sprawie zasadniczym przedmiotem sporu jest ustalenie właściwej klasyfikacji towarowej wyrobu rozcieńczalnik RFG1 i rozcieńczalnik RFG-2, która to klasyfikacja determinuje prawa i obowiązki podatnika i organów podatkowych. Podkreślił, że tworząc strukturę klasyfikacji PKWiU tam, gdzie było możliwe i celowe, uwzględniono strukturę obowiązującego wcześniej Systematycznego Wykazu Wyrobów (SWW). Dla ułatwienia prac związanych z reorganizacją względnie uzupełnienia ewidencji źródłowej jednostek gospodarczych oraz ułatwieniem zaliczenia określonych produktów do określonych grupowań PKWiU w rubryce 4 Tablic klasyfikacyjnych, zamieszczono symbole grupowań SWW lub KU, do których zaliczane są wg zasad SWW lub KU, produkty objęte danym grupowaniem PKWiU, zatem ustalając właściwy symbol PKWiU (kod CN), można przyporządkować mu odpowiedni symbol SWW. Organ ponownie wskazał, że w rozpoznawanej sprawie właściwy jest symbol SWW 2444-29, któremu odpowiada symbol PKWiU 15.92.12 i kod CN 2207 20. Następnie podkreślił, że nazwa handlowa, czy też przeznaczenie wyrobu nie uzasadnia sugerowanej klasyfikacji do wskazanych kodów CN. Dodał też, że dla szeregu podobnych wyrobów zostały wydane wiążące informacje taryfowe. O wydanie stosownych WIT wystąpił również P.P.S. "A" S.A. o udzielenie wiążącej informacji taryfowej (WIT) dla Rozcieńczalnika RFG-1 a — wniosek numer [...]z dnia [...]. - (skład : alkohol etylowy około 82,8% obj., octan etylu około 5,41% obj., n-propanol około 11,09% obj., metoksypropanol około 0,43% obj.). W dniu [...] wydano WIT nr [...]w którym określono kod PCN —[...]. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej nie ulega wątpliwości, iż rozcieńczalnik RFG-1 i rozcieńczalnik RFG-2 oraz RFG-4 niezależnie do czego zostaną użyte bądź zużyte, i bez względu na nadaną im nazwę handlową — winny być klasyfikowane do kodu PCN 2207 20 00, któremu odpowiada PKWiU 15.92.12 (SWW 2444-29 spirytus skażony — pozostały). Dyrektor Izby Celnej w K. nie zgodził się też z pozostałymi zarzutami skarżącego zawartymi w skardze. Zaakcentował, że kontrolujący [...]doręczyli kontrolowanemu protokół kontroli, jednakże ze względu na brak przedłużenia postępowania kontrolnego przed jego doręczeniem, organ podatkowy postanowieniem z [...] przedłużył czas trwania kontroli od [...]. do [...]oraz postanowił powtórzyć czynności kontrolne związane z sporządzeniem i doręczeniem protokołu kontroli. Kolejny protokół z [...] został doręczony drogą pocztową w dniu [...]Kontrolowany, zarówno do "pierwszego", jak i "drugiego" protokołu wniósł uwagi, na które organ kontrolny odpowiedział. Z kolei odnośnie zarzutu podjęcia zawieszonego postępowania kontrolnego zauważył, iż Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej podjął zawieszone postępowanie kontrolne po uzyskaniu opinii Dyrektora Izby Celnej w K. dotyczącej klasyfikacji wyrobów produkowanych przez skarżącego. Prezes GUS do dnia dzisiejszego nie wydał stosownej opinii klasyfikacyjnej co skutkowałoby tym, że Dyrektor UKS w K. nigdy nie mógłby podjąć zawieszonego postępowania podatkowego. Nie uznał również za zasadny zarzutu celowego i umyślnego ograniczenia prawa skarżącej do czynnego udziału w postępowaniu, czego przykładem ma być odmowa udostępnienia akt P. B.G. wskazując, że nie miał on pełnomocnictwa wystawionego przez uprawnioną osobę, tj. Prezesa Zarządu. Odrzucił też zarzut zignorowania interpretacji statystycznej wydanej przez Urząd Statystyczny — Ośrodek Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych w Ł. Zaznaczył, że opinia wydana przez Urząd Statystyczny w Ł. z [...] została włączona do akt sprawy postanowieniem z [...]i stanowiła jeden z dowodów w prowadzonym postępowaniu. Nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego, że w myśl art. 40 ust. 1 ustawy o statystyce publicznej, Urząd Statystyczny w Ł. jest jedynym organem władnym do wydawania interpretacji w zakresie poprawnego klasyfikowania wyrobów. Wskazał, że interpretacja Urzędu Statystycznego w Ł., nie jest standardową klasyfikacją wydaną przez Prezesa GUS, w porozumieniu z właściwymi naczelnymi organami administracji państwowej, i nie wiąże ona organów podatkowych. Powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 25 marca 2004 r. sygn. akt III SA 2864/2002 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 maja 2003 r., sygn. akt 2968/2002. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w K. nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut dokonania w toku kontroli przez Urząd Kontroli Skarbowej ustaleń, iż obrót rozcieńczalnikiem RFG-1 i RFG-2 nie wymagał w[...]i [...]roku okazania przez nabywców zamówień, potwierdzonych przez właściwy UKS. Zaznaczył, iż skarżący stosował błędny kod PKWiU (SWW), a ponadto wyrób akcyzowy rozcieńczalnik RFG-1 sprzedawał luzem, a w myśl przepisów § 8 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie podatku akcyzowego sprzedaż tego wyrobu po stawkach niższych od stawki najwyższej i zwolnienia od podatku akcyzowego stosuje się przy sprzedaży spirytusu nabywcom, którzy przedstawili zamówienie potwierdzone przez właściwy UKS. Zatem nie obrót wymagał przedstawiania stosownych zamówień, lecz stosowanie stawek niższych od stawki najwyższej i zwolnienia od podatku akcyzowego. Nie przyznał słuszności twierdzeniu skarżącego o nieprzeprowadzeniu zawnioskowanych przez skarżącą dowodów i uniemożliwieniu tym samym ustalenia rzeczywistego stanu sprawy, w konsekwencji oddalenia wniosku o przesłuchanie wskazanych świadków na okoliczność sposobu prowadzenia szczególnego nadzoru podatkowego, obiegu dokumentacji, wymagań dla wyrobów zwolnionych z podatku akcyzowego oraz korzystających z obniżonych stawek podatku akcyzowego. Podniósł bowiem, iż wskazanym osobom znany jest — z akt przedłożonych w toku dokonanej kontroli skarbowej oraz stosowanych przepisów prawa — zakres na okoliczność, którego pełnomocnicy wnoszą o przedmiotowe przesłuchanie. Dodatkowo osoby te nie prowadziły z ramienia UKS w K. szczególnego nadzoru podatkowego nad P.P.S. "A" S.A., a w ich kompetencjach nie leżały kwestie dopuszczenia danego wyrobu do produkcji i sprzedaży oraz przyjmowanie akt weryfikacyjnych. Z kolei kierownik Oddziału Szczególnego Nadzoru Podatkowego wykonywał swoje obowiązki zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 października 2000r. w sprawie zakresu i zasad wykonywania szczególnego nadzoru podatkowego (Dz. U. Nr 97, poz. 1057), znanymi organowi kontroli skarbowej oraz prowadzącym postępowanie kontrolne. Zaznaczył też, że protokół nr 1 z [...] z oględzin dokumentów, stanu prawnego oraz rejestracji, jest jedynie protokołem opisującym stan prawny i dokumenty rejestrowe P.P.S. "A " S.A. i nie wnosi nowych elementów, które miałyby wpływ na rozstrzygnięcia w prowadzonym postępowaniu kontrolnym i z tego względu został z niego wyłączony. Z kolei protokół nr 2 z [...] z badania dokumentów i ewidencji w zakresie podatku akcyzowego za okres od [...] do [...] r. nie przekładał się na treść dokonanych w postępowaniu kontrolnym ustaleń. Odrzucił też zarzut wydania decyzji wbrew rzymskim zasadom Lex retro non agit oraz Nullum crimen sine lega, wskazując, iż ustalenia dotyczące roku [...] sprowadzają się zasadniczo do zmiany klasyfikacji stosowanej przez odwołującego się, przy czym podkreślił, iż dokonana przez organy podatkowe klasyfikacja niezależnie od miejsca i czasu jej dokonania, byłaby taka sama, bez względu na interpretację GUS. Przepisy ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym obowiązywały do 1 maja 2004r., a przepisy przejściowe ustawy o VAT z 2004r. nie przewidują jej stosowania dla stanów sprzed tego okresu. W orzecznictwie (m.in. w wyroku NSA z dnia 17 lipca 1997r. sygn. akt.: I SA/KA 986/97) przyjęło się, że z istoty deklaracji podatkowej wynika, że nie może ona podlegać innemu reżimowi prawnemu niż stan faktyczny, który opisuje. Deklaracja podatkowa stanowi opis zdarzeń w określonym przedziale czasowym, ocenianym z punktu widzenia przepisów podatkowych obowiązujących w tym czasie. Nie zgodził się też z zarzutem poświadczenia nieprawdy, polegającej na utrzymywaniu przez organ, że inspektor M.P. nie prowadziła z ramienia UKS w K. szczególnego nadzoru podatkowego nad firmą "A " S.A. i nie przyjmowała dokumentów w sprawie tego nadzoru, zauważając, że nie znajduje on potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Dyrektor Izby Celnej w K. za chybiony uznał także zarzut złamania zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego oraz nie zapewnienia skarżącemu wzięcia udziału w czynnościach Dyrektora Izby Celnej, wskazując, że opinia Dyrektora Izby Celnej w K. nie miała charakteru decyzji, a również nie była rozstrzygnięciem kwestii klasyfikacji towaru. Dyrektor Izby Celnej w K. nie ma bowiem uprawnień do wydawania WIT-ów. Za niezasadny uznał zarzut nienależytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy polegający na zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność, czy dodatek octanu etylu i metoksypropanolu do spirytusu odwodnionego zmieniają jego właściwości i że posiada on cechy rozpuszczalnika organicznego albo alkoholu skażonego ze względu na fakt, iż nie było to przedmiotem prowadzonego postępowania podatkowego. Wskazał, że nie budzi wątpliwości organów podatkowych to, że RFG-1 jest rozpuszczalnikiem organicznym, ponieważ sam alkohol jest rozpuszczalnikiem, a celem postępowania było ustalenie właściwej klasyfikacji towarowej tego produktu. Nie zgodził się też z zarzutem naruszenia art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, wskazując, że do zobowiązań podatkowych powstałych w podatku akcyzowym przed dniem 1 maja 2004 r. zastosowanie powinny mieć przepisy obowiązujące przed tą datą. Nie uznał również zarzutu naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej przez to, że skarżący poniósł negatywne konsekwencje podatkowe pomimo, iż w swojej działalności opierał się na obiektywnej wiedzy technicznej, która znalazła potwierdzenie w opinii Ośrodka Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w Łodzi. Wskazał przy tym, że P.P.S. "A" S.A., będąc w posiadaniu sprzecznych opinii powinien podjąć działania mające na celu wyeliminowanie zaistniałych sprzeczności, czego nie zrobił, a stosując w rozliczeniach podatkowych korzystniejszą opinię, winien się liczyć z ewentualnymi ujemnymi konsekwencjami. W dniu [...] oraz dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęły pisma procesowe strony skarżącej, w którym podtrzymano stanowisko wyrażone w skardze. Nadto strona skarżąca zaakcentowała, iż jako podatnik objęty stałym szczególnym nadzorem podatkowym nie mógł podejmować żadnej produkcji ani handlu bez zaaprobowania wszelkich procedur, czynności oraz receptur przez szczególny nadzór podatkowy. Zaakcentowała też, że wystąpienie o WIT nie jest związane z rozpoznawaną sprawą, albowiem skarżąca nie rozpoczęła nigdy produkcji wyrobów, co do których otrzymała WIT. Ponadto w dniu [...] wpłynęło do WSA w Gliwicach pismo strony skarżącej z załącznikiem w postaci odpisu z KRS na dowód tego, że likwidator umocowany jest do działania w imieniu skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej sprawowaną pod względem zgodności z prawem. W konsekwencji, zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), tylko ustalenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji. W rozpatrywanej tu sprawie Sąd nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. Ocenę legalności zaskarżonych decyzji, jakiej Sąd dokonuje z mocy art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju Sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), należy przede wszystkim uzależnić od wskazania właściwego dla okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy stanu prawnego. Wobec podniesienia przez skarżącą zarzutu naruszenia art. 210 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa przez zastosowanie niewłaściwej podstawy prawnej i powołanie przepisów ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, podczas gdy przepisy przejściowe nowej ustawy o podatku akcyzowym z dnia 23 stycznia 2004 r. nie przewidują jej stosowania dla stanów sprzed tego okresu, Sąd zauważa, iż powołana przez stronę zasada niedziałania prawa wstecz, wywodzona z art. 2 Konstytucji RP, nie jest równoznaczna z nakazem stosowania nowych uregulowań do wszystkich stanów faktycznych, w tym również ukształtowanych przed wejściem w życie nowych przepisów. Z treści tej zasady można natomiast wyprowadzić zakaz stanowienia norm prawnych, które nakazywałyby stosować nowo ustanowione normy prawne do zdarzeń, które miały miejsce przed ich wejściem w życie i z którymi prawo nie wiązało dotąd żadnych skutków prawnych oraz zakaz stanowienia intertemporalnych reguł, które mają określić treść stosunków prawnych powstałych pod rządami dawnych norm, a trwających w okresie wejścia w życie norm nowo ustanowionych, jeżeli reguły te wywołują ujemne prawne następstwa dla poszanowania praw nabytych i bezpieczeństwa prawnego (tak Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 30 listopada 1998 r., sygn. akt K 1/88, opubl. w OTK z 1998 r., poz. 6, s. 81). Ustawa o VAT z 1993 r., obowiązująca w okresie powstania przedmiotowego obowiązku podatkowego za kwiecień 2001r., utraciła moc na podstawie art. 175 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. - dalej "ustawa o VAT z 2004 r."). Zgodnie z art. 175 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), z dniem 1 maja 2004 r. traci moc ustawa o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z 8 stycznia 1993 r. Ustawodawca w przepisach przejściowych i końcowych tej ustawy (dział XIII, rozdział 2) nie wypowiedział się na temat skutków wejścia w życie nowej ustawy dla postępowań podatkowych wszczętych pod rządami ustawy starej. Należy jednak zauważyć, że "Skoro ustawa o podatku od towarów i usług z 2004 r. nie przewiduje przepisów przejściowych, skutkujących koniecznością stosowania jej przepisów do zobowiązań podatkowych z mocy prawa przed dniem jej wejścia w życie, to zgodnie z zasadą nieretroakcji, do zobowiązań takich mają zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym" (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 7 czerwca 2005 r., sygn. akt I SA/Łd 404/05). Powyższą tezę można również zastosować ustawy o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 29, poz. 257, ze zm.), gdzie art. 127 stanowi, że ustawa wchodzi w życie zasadniczo z dniem 1 marca 2004 r. Sąd nie uwzględnił zatem zarzutu wydania decyzji wbrew rzymskim zasadom Lex retro non agit oraz Nullum crimen sine lege, podzielając w tym zakresie stanowisko organu odwoławczego. Kolejną istotną dla oceny legalności zaskarżonej decyzji kwestią jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy przyporządkowanie przez organy celne rozcieńczalnikom RFG-1 symbolu SWW 2444-29, któremu odpowiada symbol PKWiU 15.92.12 i kod CN 2207 20 jest prawidłowe, czy też - jak twierdzi strona skarżąca - prawidłowe jest przyporządkowanie tym wyrobom grupowania PKWiU 24.30.22-79 (SWW 1318-13), któremu odpowiada symbol CN 3814. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej, ten sam wyrób klasyfikowany jest zawsze do tej samej pozycji nomenklatury scalonej. Zdaniem Sądu prawidłowej klasyfikacji dokonały organy podatkowe. Sąd w tym zakresie podziela stanowisko Dyrektora Izby Celnej w K. który słusznie zauważył, iż punktem wyjścia w rozpoznawanej sprawie jest treść art. 54 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W myśl tego przepisu: "Do celów poboru podatku od towarów usług oraz podatku akcyzowego w okresie do 31 grudnia 2002r. stosuje się klasyfikacje statystyczne obowiązujące przed dniem 1 lipca 1997 r." Słusznie też wskazał, że bazą pojęciową Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU), wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. (Dz. U. Nr 42, poz. 264 ze zm.), oraz wprowadzonej z dniem 1 maja 2004 r. Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKW1U), stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 2004 r. (Dz.U. Nr 89, poz. 844 ze zm.), jest Polska Scalona Nomenklatura Towarowa Handlu Zagranicznego (PCN), której część opisową stanowią wyjaśnienia do Taryfy celnej - będące załącznikiem do rozporządzenia Ministra Finansów z 24 sierpnia 1999 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (Dz. U. Nr 74, poz. 830 ze zm.). Właściwie też przyjął, że przystępując do klasyfikacji w nomenklaturze scalonej (CN), należy wyjść od reguły 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, zgodnie z którą Tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag. Stosując te ogólne zasady interpretacji wskazać należy, że PKWiU 24.30.22-79 (SWW 1318-13), któremu odpowiada symbol CN 3814 00, zgodnie z uwagą 1(a) do działu 38, dział ten nie obejmuje: oddzielnych, chemicznie zdefiniowanych pierwiastków i związków chemicznych, z wyjątkiem następujących: 1) sztucznego grafitu (pozycja nr 3801); 2) środków owadobójczych, gryzoniobójczych, grzybobójczych, chwastobójczych, zapobiegających kiełkowaniu oraz regulatorów wzrostu roślin, środków odkażających i produktów podobnych, przygotowanych, przygotowanych w sposób opisany w pozycji nr 3808; 3) produktów przygotowanych jako wkłady do gaśnic lub w formie granatów gaśniczych (pozycja 3813); 4) produktów wymienionych poniżej w uwadze 2(a) lub 2(c). Uwagi ogólne do działu wskazują, iż niniejszy dział obejmuje wiele produktów przemysłu chemicznego i pokrewnych, ale nie obejmuje wyodrębnionych pierwiastków lub chemicznie zdefiniowanych związków (zwykle klasyfikowanych do działu 28 lub 29), z wyjątkiem wyżej wskazanych. Z kolei analizując uwagi do pozycji 3814 Organiczne złożone rozpuszczalniki rozcieńczalniki, gdzie indziej nie wymienione, ani nie włączone; gotowe zmywacze farb lakierów, należy zauważyć, iż pozycja ta obejmuje organiczne rozpuszczalniki rozcieńczalniki (nawet zawierające 70% masy lub więcej oleju z ropy naftowej), pod warunkiem, że nie są one oddzielnymi, chemicznie zdefiniowanymi związkami chemicznymi i nie są objęte inną, bardziej odpowiednią pozycją. Są to mniej lub bardziej lotne ciecze, używane m. in. do przygotowywania pokostów i farb lub jako preparaty odłuszczające do elementów maszyn itd. Uwaga 1(a) do działu 38 wyłącza oddzielnie, chemicznie zdefiniowane pierwiastki związki chemiczne z pewnymi wyjątkami. W pozycji tej klasyfikuje się: 1) mieszaniny acetonu, octanu metylu i metanolu oraz mieszaniny octanu etylu, alkoholu butylowego i toluenu; 2) preparaty odtłuszczające do elementów maszyn itd. składające się z mieszaniny: - benzyny lakierniczej z trichloroetylenem; lub - benzyny lakowej z produktami chlorowanymi i ksylenem. Pozycja 3814 obejmuje również preparaty do usuwania farb lub pokostów, składające się z wyżej wymienionych mieszanin z dodatkiem niewielkich ilości parafiny (opóźniającej parowanie rozpuszczalników), emulgatorów, substancji żelujących itp. Pozycja ta nie obejmuje: 1) wyodrębnionych rozpuszczalników lub rozcieńczalników o określonej budowie chemicznej (zwykle dział 29) oraz produktów o złożonym składzie, stosowanych jako rozpuszczalniki lub rozcieńczalniki, ale objętych innymi, właściwszymi pozycjami niniejszej Nomenklatury, np. solwent-nafty (pozycja 2707), benzyny lakierniczej (pozycja 2710), terpentyny balsamicznej, ekstrakcyjnej lub siarczanowej (pozycja 3805), olejów ze smoły drzewnej (pozycja 3807), złożonych rozpuszczalników nieorganicznych (zazwyczaj pozycja 3824); 2) zmywaczy lakieru do paznokci, przygotowanych do sprzedaży detalicznej (pozycja 3304). Biorąc powyższe pod uwagę, zgodzić należy się ze stwierdzeniem organów podatkowych, iż rozcieńczalnik RFG-1 był mieszaniną 94% etanolu, 5,4% octanu etylu i 0,6% metoksypropanolu, gdzie octan etylu jest skażalnikiem, natomiast rozcieńczalnik RFG-2 był mieszaniną 96,2% etanolu, 2,45%metanoiu i 1,35% formaliny, gdzie metanol i formalina są skażalnikami. Biorąc powyższe pod uwagę, prawidłowo organy podatkowe przyjęły, iż mieszanina etanolu i śladowych ilości metoksyprpanolu powinna być klasyfikowana, jakby składała się z samego alkoholu etylowego i należy do chemicznie zdefiniowanych związków organicznych, które zasadniczo ujęte są w dziale 29. Wobec możliwości wywiedzenia powyższego ze wskazanych klasyfikacji jedynie dodatkowo, w charakterze argumentu posiłkowego wskazać można, że zgodnie z rozporządzeniem klasyfikacyjnym Komisji (WE) nr 142/2002 z dnia 25 stycznia 2002 r. dotyczącym klasyfikacji mieszanin na bazie alkoholu etylowego, dodatek około 1% substancji nie zmienia klasyfikacji, ponieważ jest to dodatek śladowy. Natomiast o klasyfikacji w pozycji 3814 decydują dodatki, których zawartość wynosi około 20% i więcej. Nie stoi w sprzeczności z Uwagą ogólną do działu zgodnie, z którą odrębny, chemicznie zdefiniowany związek jest pojedynczym związkiem chemicznym o znanej strukturze, który nie zawiera innych substancji celowo dodanych podczas produkcji lub po jej zakończeniu. Zgodnie z uwagą 2(b) do działu 29 — dział ten nie obejmuje: alkoholu etylowego (pozycja nr 2207 lub 2208). Zgodnie z Uwagą ogólną do Działu 22 — produkty objęte niniejszym działem tworzą grupę całkowicie odmienną od produktów spożywczych objętych poprzednimi działami w niniejszej Nomenklaturze. Produkty tego działu można podzielić na cztery główne grupy: 1) woda i inne napoje bezalkoholowe i lód; 2) fermentowane napoje alkoholowe (piwo, wino, jabłecznik (cydr) itd.); 3) destylowane płyny i napoje alkoholowe (likiery, alkohol, itd.) oraz alkohol etylowy; 4) ocet i jego namiastki Pozycja 2207 obejmuje — alkohol etylowy nie skażony o objętościowej mocy alkoholu wynoszącej 80% obj. lub więcej; alkohol etylowy skażony i pozostały alkohol, skażony, o dowolnej mocy. 2207 10 — alkohol etylowy nie skażony o objętościowej mocy alkoholu wynoszącej • 80% obj. lub więcej 2207 20 — alkohol etylowy skażony i pozostały alkohol, skażony, o dowolnej mocy. Alkohol etylowy nie został sklasyfikowany z innymi acyklicznymi alkoholami do pozycji 2905 lecz został z niej wyłączony z działu 29 uwagą 2(b) do tego działu. Alkohol etylowy i inne alkohole, skażone, są wyrobami alkoholowymi zmieszanymi z substancjami, które czynią je niezdatnymi do spożycia, ale nie przeszkadzają użyciu ich do celów przemysłowych. W tym stanie rzeczy wskazać należy, że organy podatkowe właściwie ustaliły, że rozcieńczalniki RFG-1 są zaklasyfikowane do symbolu SWW 2444-29, któremu odpowiada symbol PKWiU 15.92.12 i kod CN 2207 20. W załączniku nr 6 do ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym "Wykaz wyrobów akcyzowych" w poz. 13 umieszczono wyroby przemysłu spirytusowego i drożdżowego oznaczone symbolem SWW 244 (z wyłączeniem drożdży SWW: 2445), zatem rozcieńczalnik RFG-1 jest wyrobem akcyzowymi, co oznacza, że powinien być od nich odprowadzony podatek akcyzowy. Wynika to z treści art. 34 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, który stanowi, że opodatkowaniu podatkiem akcyzowym podlegają czynności określone w art. 2 ustawy dotyczące towarów wymienionych w załączniku nr 6 do ustawy. Z kolei z mocy art. 35 ust. 1 i 2a ustawy o podatku od towarów i usług oraz o akcyzowym obowiązek podatkowy w akcyzie ciąży na producencie wyrobów akcyzowych i powstaje w momencie przemieszczania tych wyrobów poza teren zakładu, w którym zostały wyprodukowane, również w przypadku, gdy nie dokonano czynności określonych w art. 2. W myśl art. 36 ust. 3 ustawy jeżeli stawki akcyzy ustalane są kwotowo, podstawą opodatkowania jest ilość wyrobów akcyzowych. Na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z art. 37 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 lit, c ustawy, obniżone stawki akcyzy określono w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie podatku akcyzowego. Należy zatem podkreślić, że przedmiotowy obowiązek podatkowy posiada ustawową podstawę. Na podstawie § 1 ust. 3 pkt 2 tego rozporządzenia, skarżący jako producent wyrobów akcyzowych sprzedawanych do innych odbiorców, był zobowiązany do stosowania stawek podatku akcyzowego określonych w załączniku nr 2. Zgodnie z § 8 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia stawki podatku akcyzowego dla spirytusu, niższe od stawki najwyższej, i zwolnienia od podatku akcyzowego wymienione w załączniku nr 2 do rozporządzenia mogą być stosowane przy sprzedaży nabywcom objętym, szczególnym nadzorem podatkowym, którzy przedstawią zamówienie potwierdzone przez właściwy urząd kontroli skarbowej. Organy podatkowe ustaliły, że skarżąca Spółka nie posiadała zamówień składanych przez odbiorców potwierdzonych przez właściwy miejscowo urząd kontroli skarbowej. W tym stanie rzeczy organy podatkowe zasadnie określiły stronie skarżącej podatek akcyzowy według stawki określonej w poz. 7 pkt 7 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie podatku akcyzowego. Na uwzględnienie, nie zasługiwały także zarzuty procesowe podnoszone przez stronę skarżącą, zawarte w skardze i piśmie procesowym złożonym [...]. Zasadnicza część tych zarzutów pokrywała się z zarzutami podniesionymi w skardze. W przypadku zarzutu naruszenia przepisów postępowania należy wykazać istnienie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy, czego jednak strona nie uczyniła. Przywołać w tym miejscu można wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 1984 r. I SA 508/84 (ONSA 1984/2 poz. 100), w którym za naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, uznano sytuację, że na podstawie stanu faktycznego wynikającego z akt administracyjnych nie można stwierdzić, czy rozstrzygnięcie sprawy przez organ administracji jest zgodne z prawem oraz wyrok z dnia 25 czerwca 1985 r. I SA 281/85 (OSPiKA 1986/9-10 poz. 178) zgodnie, z którym przez "inne naruszenie" przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy należy rozumieć takie naruszenie przepisów proceduralnych, które gdyby nie nastąpiło w sprawie, zapadłaby najprawdopodobniej decyzja innej treści. Odnosząc te zasady do stanu rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji byłaby sytuacja, w której strona skarżąca uprawdopodobniłaby istnienie związku przyczynowego między ograniczeniem jej praw w toczącym się postępowaniu a naruszeniem przez organ odwoławczy przepisów postępowania. Zdaniem Sądu ograniczenia takiego nie było. Strona uczestniczyła we wszystkich etapach postępowania w terminie wnosiła odwołania od decyzji organów celnych i nie była ograniczona w swoich czynnościach. W szczególności - zdaniem Sądu - nie mógł odnieść pożądanych skutków prawnych zarzut prowadzenia czynności kontrolnych oraz gromadzenia materiału dowodowego pomimo zakończenia postępowania, poprzez doręczenie protokółu kontroli w dniu [...] . W myśl art. 24 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej organ kontroli skarbowej kończy postępowanie kontrolne decyzją, wynikiem kontroli, bądź postanowieniem, gdy w trakcie toczącego się postępowania kontrolnego zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu. Z mocy art. 31 ustawy w sprawach nieuregulowanych w ustawie o kontroli skarbowej stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 284 b Ordynacji podatkowej kontrola powinna być zakończona bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie wskazanym w upoważnieniu (§ 1). O każdym przedłużeniu kontroli kontrolujący jest obowiązany zawiadomić kontrolującego, podając przyczyny przedłużenia i wskazując nowy termin zakończenia kontroli (§ 2). Dokumenty dotyczące czynności kontrolnych dokonanych po upływie tego terminu nie stanowią dowodu w postępowaniu podatkowym, chyba że został wskazany nowy termin zakończenia kontroli (§3). W rozpoznawanej sprawie organ kontroli skarbowej postanowieniem z dnia [...] wszczął postępowanie kontrolne, wystawiając upoważnienie do kontroli do [...] . Następnie kolejnymi aneksami z dnia [...] [...] ., [...] ., [...] . Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej przedłużał upoważnienie do prowadzenia kontroli do dnia [...] Postanowieniem z [...] zawiesił postępowanie kontrolne, zaś postanowieniem z [...] podjął zawieszone postępowanie. W dniu [...] został sporządzony protokół kontroli, doręczony stronie skarżącej [...] .Postanowienie o przedłużeniu kontroli od dnia [...] [...] zostało wydane dopiero w dniu [...] . W tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości Sądu, że protokół kontroli sporządzony w dniu [...] . w myśl art. 284b (§3), nie stanowi dowodu w postępowaniu podatkowym. Sąd uznał jednakże, że wobec przedłużenia kontroli postanowieniem z [...] kolejny protokół sporządzony [...] . i doręczony stronie skarżącej [...] został sporządzony prawidłowo. Zaznaczyć też należy, że nie zostały ograniczone prawa strony w toczącym się postępowaniu, albowiem strona wniosła zastrzeżenia do obu protokołów i zostały one przez organ pierwszoinstancyjny rozpoznane. Sąd nie zgodził się też z zarzutem podjęcia zawieszonego postępowania kontrolnego pomimo braku ustania przesłanki do jego zawieszenia. W myśl art. 205 ustawy Ordynacja podatkowa organ podatkowy podejmuje z urzędu lub na wniosek strony, w drodze postanowienia zawieszone postępowanie, gdy ustąpiły przyczyny jego zawieszenia. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej postanowieniem z dnia [...] zawiesił postępowanie kontrolne, z uwagi na treść pisma Głównego Urzędu Statystycznego z [...], które zawierało informacje, iż w sprawie klasyfikacji alkoholi skażonych zostanie przygotowany komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. W trakcie zawieszenia organ podatkowy zwracał się do GUS z prośbą o udzielenie informacji w jakim terminie zostanie wydany komunikat. Okazało się, że komunikat taki nie został wydany do [...] ., kiedy to organ podjął zawieszone postępowanie kontrolne. W tym okresie organ uznał też, że klasyfikacji może dokonać we własnym zakresie posiłkując się kolejnymi opiniami. W tym stanie rzeczy odpadła przyczyna zawieszenia i podjęcie zawieszonego postępowania okazało się zasadne. Nie można też zarzucić organowi, że prowadził postępowanie dowodowe w tym okresie, albowiem jego działania ograniczały się jedynie do wyjaśnienia klasyfikacji spornych towarów, a więc zmierzały do ustalenia, czy istnieje przesłanka zawieszenia postępowania, wypełniając w istocie dyspozycję z art. 202 Ordynacji podatkowej. Niezasadny jest też zarzut celowego i umyślnego ograniczenia prawa skarżącej do czynnego udziału w postępowaniu, czego przykładem w ocenie skarżącej Spółki jest odmowa udostępnienia akt P. B.G.. W ocenie Sądu P. B.G. nie posiadał prawidłowego pełnomocnictwa skarżącej Spółki do przeglądnięcia akt administracyjnych Spółki. Sąd nie podzielił też zarzutu zignorowania przez organy podatkowe interpretacji statystycznej wydanej przez Urząd Statystyczny — Ośrodek Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych w Ł. Zauważyć należy, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż tzw. opinie klasyfikacyjne organów statystyki publicznej, zawierające interpretacje standardów i nomenklatur statystycznych, nie są formalnie wiążące ani dla organów podatkowych, ani dla podatników. Ponieważ nie są źródłem prawa, prawem czy też aktem administracyjnym tworzącym określone prawa lub obowiązki podatkowe dla ich adresatów, posiadają jedynie walor dowodu w postępowaniu podatkowym, mającym na celu (ewentualne) ustalenie bądź określenie wysokości zobowiązania podatkowego w należnej, zgodnej z prawem wysokości, i jak każdy dowód podlegają swobodnej ocenie organu podatkowego, a w razie skargi ocenie sądu administracyjnego kontrolującego w aspekcie zaskarżonej decyzji podatkowej zgodność z prawem postępowania, które doprowadziło do jej wydania (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2000 r. sygn. akt III RN 121/99, OSNAPiUS 2000, nr 21, poz. 777, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 10 lutego 1998 r. sygn. akt I SA/Łd 1147/96, Lex Polonica; z 8 maja 2002 r. sygn. akt SA/Sz 2279/00, ONSA 2003, z. 4, poz. 130, a także cyt. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2003 r. sygn. akt II SA 2968/02, "Wokanda" 2003, nr 10, s. 38 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2005 r. sygn. akt FSK 2693/04, niepubl.). Pozyskane dla postępowania podatkowego opinie interpretujące w danym, konkretnym stanie faktycznym stanowią akt wiedzy organu statystyki publicznej, dokonującego specyficznej "subsumcji" indywidualnego stanu faktycznego pod przepis prawny wynikający z PKWiU, przy czym "subsumcja" ta nie jest (samodzielnym) aktem stosowania prawa sensu stricte, albowiem nie wynikają z niej bezpośrednio żadne wiążące konsekwencje prawne (tak postanowienie składu 7 sędziów NSA z dnia 20.11.2006r., II FPS 3/06, ONSAiWSA 2007/1/5). Nie ma też przeszkód prawnych do skonstatowania, że organ statystyki publicznej uprawniony jest do weryfikacji (swej) wcześniejszej interpretacji, zainteresowany zaś nią podmiot, może wystąpić o jej powtórne wydanie lub zmianę (por. J. Sekita: Charakter prawny opinii i komunikatów statystycznych, "Doradztwo Podatkowe" 2001, nr 1, poz. 31). W niniejszej sprawie opinia wydana przez Ośrodek Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych w Łodzi została uznana za dowód w sprawie, jednakże organy podatkowe jej nie podzieliły. Stanowisko organu w zakresie powodów odmowy uznania tej opinii za przesądzającą o treści jego rozstrzygnięcia zostało należycie uzasadnione, w związku z czym nie można mówić o przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodu. W ocenie Sądu, ustalenia poczynione przez organy podatkowe znajdują podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym i zostały dokonane w granicach swobodnej oceny dowodów, jaka należy do kompetencji organów podatkowych z mocy art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z tym przepisem, organ podatkowy ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje na podstawie własnego przekonania i na podstawie wszechstronnie przeanalizowanego materiału dowodowego. W teorii prawa podkreśla się, że swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę musi być dokonana z uwzględnieniem norm prawa procesowego i z zachowaniem reguł tej oceny. Reguły te polegają na tym, że: - należy opierać się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, - materiał ten musi być poddany wszechstronnej ocenie, - ocena ta powinna odnosić się do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy, a rozumowanie, w wyniku którego organ ustała istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego (por. B. Adamiak "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.", Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 1996 r., str. 376-378). Pogląd ten pozostaje aktualny również w odniesieniu do unormowań zawartych w ustawie - Ordynacja podatkowa z uwagi na identyczne brzmienie przepisu regulującego zasadę swobodnej oceny dowodów. Zatem dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przekroczone przez organ orzekający, Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Za naruszający art. 191 Ordynacji podatkowej wyrażający zasadę swobodnej oceny dowodów należałoby uznać analizę dowodów uwzględniającą tylko część zgromadzonego materiału dowodowego bądź opartą na materiale dowodowym zgromadzonym wadliwie i w sposób niepełny. Za dowolne należałoby uznać ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, wadliwie zgromadzonym, czy nie w pełni rozpatrzonym. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie uznał jednak za słuszny zarzutu strony skarżącej naruszenia art. 180, art. 181, art. 187, art. 191 oraz art. 197 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez nie przeprowadzenie zawnioskowanych przez skarżącą dowodów, oddalenie wniosku o przesłuchanie pracowników UKS w K., nie dopuszczenie dowodów protokółów z kontroli podatkowej z badania dokumentów i ewidencji w zakresie podatku akcyzowego przeprowadzonej przez UKS w K. w [...] i [...] , nieprawdziwe ustalenia w dokumentach mających znaczenie dla sprawy, poprzez stwierdzenie, że inspektor M.P. nie prowadziła z ramienia UKS w K. szczególnego nadzoru podatkowego nad firmą "A" S.A. oraz, iż nie przyjmowała dokumentów w sprawie tego nadzoru, zaniechania przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność, czy dodatki octanu etylu metoksypropanolu do spirytusu odwodnionego zmieniają jego właściwości. Za przyjęciem takiego stanowiska przez Sąd przemawia odniesienie się przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zgłaszanych przez skarżącą zastrzeżeń i wykazanie kompletności materiału dowodowego. Organy administracyjne obu instancji wskazały przyczyny, z powodu których zobowiązane były wydać decyzje określające inną wysokość zobowiązania podatkowego od tej, która została wykazana przez stronę w zgłoszeniach celnych. Wyjaśniły także, w jaki sposób ustalił podstawę opodatkowania i wskazały podstawę prawną swych rozstrzygnięć. Przede wszystkim, Dyrektor Izby Skarbowej wykazał, dlaczego oparł się na zgromadzonych opiniach Urzędu Statystycznego w K. Głównego Urzędu Statystycznego, Dyrektora Izby Celnej w K. Uzasadnił też, że przesłuchanie pracowników organów podatkowych na okoliczność wykonywanych przez nich czynności zgodnych z zakresem ich obowiązków nie ma znaczenia dla rozpoznania sprawy. Tym bardziej, że jak wskazały organy podatkowe: "kierownik Oddziału Szczególnego Nadzoru Podatkowego wykonywał swoje obowiązki zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 października 2000r. w sprawie zakresu i zasad wykonywania szczególnego nadzoru podatkowego (Dz. U. Nr 97, poz. 1057), znanymi organowi kontroli skarbowej oraz prowadzącym postępowanie kontrolne", zaś twierdzenia tego strona skarżąca nie podważyła. Nie ma też znaczenia dla sprawy ustalanie, czy pracownik Urzędu Kontroli Skarbowej M.P. prowadziła szczególny nadzór podatkowy wobec skarżącej Spółki. Odmienna od organów podatkowych ocena dowodów przez stronę skarżącą nie jest równoznaczna z nierzetelnością przeprowadzonego postępowania dowodowego, zwłaszcza w sytuacji, gdy strona nie wskazała dodatkowych dowodów potwierdzających jej racje. Sąd uznał, że w sprawie nie było potrzeby powołania biegłego. Zwłaszcza z uwagi na fakt, że skład produkowanych towarów był organom podatkowym znany i dokonana przez organy podatkowe klasyfikacja towarowa nie budzi zastrzeżeń w świetle uwzględnionych przez nie opinii Urzędów Statystycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela zatem ocenę organów podatkowych w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego. Nie sposób też uznać skuteczności pozostałych zarzutów skargi. Przede wszystkim bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 127 ustawy Ordynacja podatkowa, przez przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia opinii Dyrektora Izby Celnej w k. który jest organem nadrzędnym nad Dyrektorem Urzędu Kontroli Skarbowej w K. oraz naruszenia art. 123 § 1 i art. 190 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa przez nie zapewnienie skarżącemu wzięcia udziału w czynnościach Dyrektora Izby Celnej w K. ustalających klasyfikację rozcieńczalnika RFG-1. W myśl art. 127 ustawy Ordynacja podatkowa postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne. Oznacza to, że organ odwoławczy rozpatrując sprawę rozstrzyga ją w pełnym zakresie, a nie tylko odnośnie zarzutów odwołania. Dwuinstancyjność postępowania oznacza, że złożenie przez stronę odwołania od decyzji organu pierwszej instancji powoduje, iż sprawa całościowo rozpoznawana jest ponownie przez organ odwoławczy, gdzie przenosi się tok postępowania. Jego przedmiotem jest zatem ustalenie stosunku prawnego. W rozpoznawanej sprawie nie można się dopatrzeć naruszenia zasady dwuinstancyjności poprzez włączenie do materiału dowodowego rozstrzyganego przez organ I instancji opinii organu drugoinstancyjnego. Świadczą o tym następujące zdarzenia. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wystąpił do Głównego Urzędu Statystycznego o wydanie opinii dotyczącej klasyfikacji towaru. Otrzymał informację, że takiej opinii może mu udzielić Dyrektor Izby Celnej w W. Skierował więc pismo do tego organu z prośbą o dokonanie klasyfikacji wg Scalonej Nomenklatury Towarowej Handlu Zagranicznego (CN) wyrobów produkowanych na bazie spirytusu skażonego określanych jako "rozcieńczalniki", m. in. RFG-1. Pismo to zostało przekazane Dyrektorowi Izby Celnej w K. celem udzielenia odpowiedzi zgodnie z właściwością miejscową (pismo numer [...] [...] z dnia [...] .). Dyrektor Izby Celnej w K. udzielił odpowiedzi na zapytanie pismem z dnia [...], informując, iż zgodnie z ogólnymi regułami interpretacji oraz notami wyjaśniającymi wyrób rozcieńczalnik RFG-1 i rozcieńczalnik RFG-2 należy klasyfikować do pozycji CN 2207 20 Alkohol etylowy skażony i pozostały alkohol skażony o dowolnej mocy powiązanej z grupowaniem PKWiU 15.92.12- 30,00 Alkohol etylowy i pozostałe alkohole skażone o dowolnej mocy. Opinia ta była kolejną opinią w sprawie, albowiem organ pierwszoinstancyjny zebrał również inne dowody w sprawie. Dysponował już opiniami Głównego Urzędu Statystycznego, Urzędu Statystycznego w Ł. i w K. W tym stanie rzeczy opinia Dyrektora Izby Celnej w K. nie miała charakteru decyzji i nie była rozstrzygnięciem kwestii klasyfikacji towaru, bowiem Dyrektor Izby Celnej w K. nie posiada uprawnień do wydawania WIT-ów. Nie doszło również do naruszenia art. 123 § 1 i art. 190 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, albowiem Dyrektor Izby Celnej wydając opinię nie prowadził postępowania podatkowego w sprawie. W tym miejscu przypomnieć trzeba, że z mocy tych przepisów organy podatkowe obowiązane są zapewnić czynny udział w każdym stadium postępowania a przed wydaniem decyzji umożliwić wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art.123 § 1 tej ustawy). Strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych lub oględzin (...). Z akt sprawy wynika, że Dyrektor Izby Celnej odpowiadając na pismo w sprawie klasyfikacji towaru, przekazane mu zgodnie z właściwością miejscową, nie prowadził postępowania podatkowego w sprawie. Nie można się też zgodzić z zarzutem naruszenia art. 121 § 1 — Ordynacji podatkowej przez to, że skarżący poniósł negatywne konsekwencje podatkowe pomimo prowadzenia działalności w oparciu o obiektywną wiedzę techniczną, która znalazła potwierdzenie w opinii Ośrodka Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w Ł. Na tę okoliczność skarżący przywołał szereg orzeczeń sądów administracyjnych, które jednakże nie mogą odnosić się do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy. Nie można zaprzeczyć, że strona skarżąca dysponowała różnymi interpretacjami Urzędów Statystycznych w K. i w Ł. i zastosowała się do korzystnej dla siebie interpretacji. Błędnie przy tym założyła, że wiążącej interpretacji dokonuje Urząd Statystyczny w Ł. Przeczy temu treść art. art. 40 ust. 1 ustawy z 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz.U. Nr 88, poz. 439). W myśl tego przepisu Prezes Głównego Urzędu Statystycznego, w porozumieniu z właściwymi naczelnymi organami administracji państwowej, opracowuje podstawowe do określenia przebiegu i opisu procesów gospodarczych i społecznych standardowe klasyfikacje i nomenklatury, wzajemne relacje między nimi oraz ich interpretacje. W tym miejscu warto ponownie wskazać przytoczone wyżej stanowisko Sądu, iż pozyskane dla postępowania podatkowego opinie interpretujące w danym, konkretnym stanie faktycznym stanowią - niewiążący inne podmioty - akt wiedzy organu statystyki publicznej, dokonującego specyficznej "subsumcji" indywidualnego stanu faktycznego pod przepis prawny, przy czym organ ten, nie będąc związany opinią uprawniony jest do weryfikacji (swej) wcześniejszej interpretacji. W interesie strony skarżącej leżało wyjaśnienie, która interpretacja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Dlatego też słusznie wskazał organ podatkowy, że zastosowanie się strony do korzystniejszej interpretacji nie może jej chronić przed negatywnymi skutkami prawnymi z jednoczesnym naruszeniem zasady praworządności, wynikającego z art. 7 Konstytucji RP. W tym miejscu należy ponownie podkreślić, że przedmiotowy obowiązek podatkowy znajduje swoje oparcie w ustawie, w związku z tym musi on być – zgodnie z zasadą praworządności – realizowany. Bezzasadne okazało się również stanowisko strony skarżącej, iż skoro Spółka była objęta stałym nadzorem podatkowym, organy podatkowe znały działalność Spółki, akceptowały ją, zaś zastosowane przez Spółkę klasyfikacje akceptowały do poszczególnych okresów rozliczeniowych. W pierwszym rzędzie zauważyć należy, wbrew temu co twierdzi strona skarżąca, że Spółka była objęta szczególnym nadzorem podatkowym. W myśl art. 35 b ust 1 ustawy o kontroli skarbowej w brzmieniu obowiązującym w grudniu 2001 (Dz.U. 70 , poz. 816 z 2000 r.): "Szczególnemu nadzorowi podatkowemu podlega produkcja, import, eksport oraz obrót niektórymi wyrobami akcyzowymi, a także czynności bezpośrednio z nimi związane, jak wytwarzanie, uszlachetnianie, przerabianie, zużywanie, skażanie, rozlew, przyjmowanie, magazynowanie, wydawanie, przewóz oraz stosowanie i oznaczanie tych wyrobów znakami skarbowymi akcyzy, zgodnie z odrębnymi przepisami." Z treści tego przepisu wynika więc, że szczególnemu nadzorowi podlega tylko produkcja wyrobów akcyzowych, a nie cała produkcja skarżącej Spółki. W sytuacji, gdy Spółka wskazywała, że określony wyrób nie był wyrobem akcyzowym jego produkcja nie podlegała szczególnemu nadzorowi podatkowemu. Spór w rozpoznawanej sprawie powstał w związku z zakwestionowaniem przez organy podatkowe klasyfikacji wyrobów wskazanych przez Spółkę jako wyroby nie podlegające akcyzie. W tym stanie rzeczy wywody Spółki co do akceptacji jej działalności za poszczególne okresy rozliczeniowe okazały się chybione. Skoro zgodnie z przyjętym w orzecznictwie poglądem, że przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść orzeczeń (tak NSA w wyroku z dnia 20.09.2005r., FSK 2127/04 LEX nr 173171), to wobec pozytywnej oceny zebranego materiału dowodowego zarówno pod względem jego kompletności, jak i sposobu analizy wniosek skarżącej o uchylenie zaskarżonej decyzji jest niezasadny. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.