III SA/Gl 92/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2014 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (sprostowania oczywistej omyłki w decyzji) oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w K. , powołując się na art. 233 § 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a w związku z art. 239, art. 215 § 1 oraz art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, dalej powoływana jako ustawa O.p.) po rozpoznaniu zażalenia "A" Spółka z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji tego organu z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2007 r. uchylił postanowienie organu pierwszej instancji w części dotyczącej sprostowania oczywistej omyłki na stronie 5 ww. decyzji w wierszu 47 w następujący sposób: jest: [...] winno być: [...] i sprostował oczywistą omyłkę na stronie 5 ww. decyzji w wierszu 47 w następujący sposób: jest: [...] winno być: [...] natomiast w pozostałej części dotyczącej sprostowania oczywistej omyłki na stronie 5 ww. decyzji w wierszu 48 w następujący sposób: jest .2013 winno być: 21.06.2013 utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny oraz argumentację prawną: W dniu [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. wydał dla "A" Sp. z o.o. decyzję nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2007 r., którą doręczył stronie w dniu [...] r. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] doręczonym stronie w dniu 16 sierpnia 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. działając na podstawie art. 215 § 1 O.p. sprostował oczywistą omyłkę w ww. decyzji w następujący sposób: na stronie 5 decyzji w wierszu 47 jest: [...] , winno być [...] , na stronie 5 decyzji w wierszu 48 jest: .2013 winno być: 21.06.2013. Organ pierwszej instancji uzasadniając wydane rozstrzygnięcie wyjaśnił, że powyższe błędy są oczywistymi omyłkami pisarskimi, co wynika z dalszej części zdania, które brzmi "dot. rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2007 r.", które precyzuje jakiego miesiąca i jakiego podatku dotyczą ustalenia objęte wymienioną decyzją. Pismem z dnia [...] r. strona złożyła zażalenie na ww. postanowienie. Wnosząc o jego uchylenie zarzuciła, że dokonana w jej ocenie zmiana treści decyzji nie może być uznana za oczywistą omyłkę pisarską ani też błąd rachunkowy, które mogą stanowić jedynie najdrobniejsze wady decyzji nie mające wpływu na treść rozstrzygnięcia. Dyrektor Izby Skarbowej w K. nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych przez stronę, przy czym weryfikując zaskarżone postanowienie zauważył, że organ pierwszej instancji prostując oczywistą omyłkę w decyzji z dnia [...] r. najpierw błędnie powołał wskazany na stronie 5 decyzji numer decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za czerwiec 2007 r., a następnie błędnie go sprostował. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. uchylił postanowienie organu pierwszej instancji w tej części i sprostował oczywistą omyłkę co do numeru decyzji, natomiast w pozostałej części dotyczącej daty tej decyzji utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że w dacie doręczenia stronie decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2007 r., strona była już w posiadaniu decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za czerwiec 2007 r., którą organ powołał w uzasadnieniu rozstrzygnięcia za sierpień 2007 r. przy czym na skutek oczywistej omyłki nie podał pełnego numeru tej decyzji i pełnej daty, jednak te dane były stronie znane. W ocenie organu odwoławczego powyższe braki mogą być w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy uznane za wadę nieistotną, bowiem sprostowanie nie prowadzi do zmiany merytorycznej decyzji. Strona na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W złożonej skardze strona reprezentowana przez doradcę podatkowego zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 215 § 1 O.p. - podnosząc, iż przepis ten przewiduje prostowanie błędów i omyłek stanowiących wady nieistotne, podczas gdy organ podatkowy w wydanym postanowieniu wskazał numer i datę decyzji, która miała uzasadniać w znaczący sposób wydane rozstrzygnięcie. W związku z powyższym strona, wniosła o: - uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] , - uznanie, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r. nr [...] wydane zostało z naruszeniem prawa, a tym samym - o uchylenie wydanego postanowienia, gdyż przedmiotowa zmiana treści decyzji nie może być uznana za oczywistą omyłkę ani też błąd rachunkowy. Ponadto wniosła o zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w K. zwrotu kosztów postępowania oraz kosztów wynagrodzenia doradcy podatkowego. W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego, a ponadto nie zgadzając się z zaskarżonym postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] , podtrzymała stanowisko zaprezentowane w zażaleniu na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r. nr [...] . Zarzuciła, że powołanie się w uzasadnieniu decyzji na bliżej nieokreśloną decyzję organu podatkowego, bez wskazania jej daty i numeru, stanowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 123, art. 124, art. 190 i art. 210 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji również podstawę do uchylenia podjętego rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżącej zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 215 § 1 O.p., który przewiduje prostowanie błędów i omyłek stanowiących wady nieistotne a nie pozwala na sprostowani braku wskazania numeru i daty decyzji, która miała uzasadniać w znaczący sposób wydane rozstrzygnięcie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Nie zgodził się z zarzutem strony, jakoby w decyzji wymiarowej za sierpień 2007 r. organ powołał decyzję, która nie istniała. Wskazał, że w dacie wydania decyzji za sierpień 2007 r. tj. 24 czerwca 2013 r. istniała już decyzja w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2007 r., która nosi datę 21 czerwca 2013 r. i została stronie doręczona wcześniej co nie powinno budzić wątpliwości o jaką decyzję chodzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ). Ponadto sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli została wydana : z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa , dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą ( art. 145 § 1 pkt 3 tej ustawy w związku z art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej). Nadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.). Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zasadności sprostowania numeru i daty decyzji wydanej w sprawie podatku od towarów i usług za czerwiec 2007 r. powołanej w uzasadnieniu decyzji wydanej w sprawie podatku od towarów i usług za sierpień 2007 r. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zgodnie z art. 215 §1 O.p. organ podatkowy może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. W orzecznictwie sadowoadministracyjnym i doktrynie utrwalony jest pogląd, że zastosowanie trybu rektyfikacji nie może prowadzić do zmiany treści decyzji ani zakresu jej mocy obowiązującej. O ile jednak pojęcie błędu rachunkowego nie stwarza trudności interpretacyjnych, o tyle pojęcie innej oczywistej omyłki może rodzić takie wątpliwości. Postanowienie, jakie przewiduje art. 215 O.p., prowadzi do wyeliminowania z decyzji najdrobniejszych błędów, które mogą być usunięte bez wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. Służy więc swojego rodzaju kosmetycznemu skorygowaniu formy decyzji bez wnikania w jej treść merytoryczną (postanowienie NSA z dnia 24 lutego 2000 r., III SA 761/99, LEX nr 79231). W orzeczeniu z dnia 25 czerwca 2010 r. NSA stwierdził, że "oczywistą omyłką jest dodanie przy art. 21 § 3 litery a, który to przepis dotyczy decyzji wydanych w sprawie podatku od towarów i usług, zamiast art. 21 § 3 O.p., regulującego wydawane decyzji, określających zobowiązanie podatkowe z innych tytułów niż VAT" (wyrok NSA, II FSK 366/09, LEX nr 598998). Z kolei, w wyroku z dnia 4 lutego 2010 r. WSA w Warszawie podkreślał, że "omyłki w nazwisku lub adresie nie wpływają na ważność decyzji, jeżeli z aktów administracyjnych wynika zamiar ustalenia przez organ podatkowy sytuacji prawnej konkretnej osoby, będącej stroną w sprawie" (wyrok WSA w Warszawie, III SA/Wa 1377/09, LEX nr 576311). W niniejszej sprawie w uzsadnieniu decyzji wymiarowej za sierpień 2007 r. na stronie 5 powołana została w sposób wyraźny i jednoznaczny decyzja dotycząca rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2007 r., przy czym organ nie podał jej pełnego numeru i daty. Te braki nie wpłynęły jednak na treść decyzji, a zatem jako wady nieistotne mogły zostać sprostowane w trybie art. 215 § 1 O.p., co też organ z urzędu prawidłowo uczynił. Sprostowanie nie doprowadziło do zmiany merytorycznej decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2007 r. Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko i poglądy wyrażone w następujących wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego w podobnych sprawach. Brak daty dziennej decyzji stanowi wadę, którą można usunąć w trybie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej, o ile w konkretnym przypadku nie ma wątpliwości co do stanu prawnego, przyjętego za podstawę orzekania oraz przedziału czasowego, który uwzględniono przy ustalaniu okoliczności faktycznych sprawy (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. II FSK 2043/10). Podanie błędnego numeru decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności stanowi oczywistą omyłkę pisarską w rozumieniu art. 215 § 1 O.p.(por. wyrok NSA z 20 grudnia 2011 r., sygn. II FSK 1158/10). Konkludując należy stwierdzić, zaskarżona decyzja nie narusza wskazanych w skardze przepisów ustawy Ordynacji podatkowej, co mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd oddalił skargę.