III SAB/Gl 2/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Dorota Fleszer, Asesor WSA Adam Pawlyta (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 marca 2024 r. sprawy ze skargi I. sp. z o.o. w G. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Marszałka Województwa Śląskiego w przedmiocie wniosku o wydanie decyzji zezwalającej na przetwarzanie w procesie odzysku R3 odpadów innych niż niebezpieczne 1) stwierdza, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2) zobowiązuje organ do załatwienia wniosku w terminie 30 dni od daty zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem; 3) zasądza od Marszałka Województwa Śląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 15 grudnia 2023 r. (data wpływy do organu) I Sp. z.o.o. z siedzibą w G. (dalej: skarżący; strona) złożyła skargę na przewlekłość prowadzonego postępowania administracyjnego przez Marszała Województwa Śląskiego (dalej: organ; Marszałek) w sprawie załatwienia jej wniosku o wydanie decyzji zezwalającej I Sp. z o.o. na przetwarzanie w procesie odzysku R3 odpadów innych niż niebezpieczne, tj. ustabilizowanych osadów ściekowych (kod 19 08 05) w miejscowości P. na działkach nr [...] i [...]. Zdaniem strony postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to konieczne. W konsekwencji strona wniosła o: 1) stwierdzenie, że organ prowadzący postępowanie, tj. Marszałek Województwa Śląskiego, dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa; 2) zobowiązanie Marszałka Województwa Śląskiego do załatwienia sprawy w terminie 7 dni od dnia otrzymania wyroku uwzględniającego niniejszą skargę, poprzez dokonanie czynności polegającej na przekazaniu sprawy do Starosty [...]; 3) zasądzenie na rzecz skarżącej Spółki I zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że pismem z 6 lutego 2020 r. wystąpiła do Starosty [...] z wnioskiem o zmianę decyzji Starosty [...] z 7 listopada 2013 r. nr [...], zezwalającej na przetwarzanie ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych. Wniosek został złożony w związku z wymogiem przewidzianym w art. 14 ustawy z 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1592), który przewiduje, że posiadacz odpadów, który przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy uzyskał zezwolenie na przetwarzanie odpadów, jest obowiązany, w terminie do 5 marca 2020 r., złożyć wniosek o zmianę posiadanej decyzji, wskazując we wniosku informacje wymagane przez ustawę. Pismem z 18 lutego 2023 r. znak [...] Starosta [...] przekazał wniosek do rozpatrzenia, zgodnie z właściwością, do Marszałka Województwa Śląskiego, uzasadniając, że jego zdaniem, wniosek dotyczy przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Pismem z 11 stycznia 2023 r. Fundacja W w K. wniosła do Marszałka Województwa Śląskiego o zawieszenie postępowania w sprawie zmiany decyzji Starosty [...], w związku z wszczęciem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w K., na wniosek Fundacji, postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z 7 listopada 2013 r. nr [...]. W związku z nieuwzględnieniem tego wniosku, pismem z 24 lutego 2023 r. Fundacja W złożyła skargę na brak zawieszenia postępowania przez Marszałka Województwa Śląskiego. Pismem z 19 kwietnia 2023 r. Marszałek zawiadomił Fundację W w K. o pozytywnym rozpatrzeniu skargi dotyczącej nie zawieszenia postępowania oraz o wszczęciu postępowania w sprawie dopuszczenia Fundacji W do udziału w postępowaniu administracyjnym na prawach strony w przedmiocie zmiany decyzji Starosty [...] z 7 listopada 2013 r. nr [...] Decyzją z 20 grudnia 2022 r. nr [...] SKO w K. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z 7 listopada 2013 r. nr [...]. Organ stwierdził m.in., że wbrew twierdzeniom wnioskującej Fundacji, zaskarżona decyzja Starosty [...] nie wymagała wcześniejszego uzyskania decyzji środowiskowej, m.in. ze względu na fakt, że urządzenia wykorzystywane do przetwarzania odpadów na podstawie przedmiotowego zezwolenia nie są urządzeniami stacjonarnymi w rozumieniu art. 3 ust. 6 ustawy Prawo ochrony środowiska. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją SKO w K. z 2 maja 2023 r. nr [...], wydaną na skutek wniesienia przez w/w Fundację wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wyrokiem z 26 października 2023 r., II SA/GI 1059/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Gliwicach oddalił skargę w/w Fundacji na powyższe decyzję SKO w K.. Z kolei postanowieniem z 7 sierpnia 2023 r. nr [...] Śląski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (ŚWIOŚ) stwierdził spełnianie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska przez miejsca, w których ma być prowadzone przetwarzanie odpadów zlokalizowanych na terenie działek o numerach ewidencyjnych [...] oraz [...]. W konsekwencji, zdaniem skarżącej, szereg czynności podjętych przez Marszałka w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji Starosty [...] z 7 listopada 2013 r. nie znajduje podstaw prawnych. Czynności te doprowadziły, w opinii strony, do zbędnego i nadmiernego przedłużania postępowania, przez co sprawa pozostaje nierozstrzygnięta po upływie prawie 4 lat od dnia złożenia wniosku. Skarżąca w sposób szczególny upatruje przewlekłości postępowania administracyjnego w związku z następującymi czynnościami i zaniechaniami organu, a mianowicie: a) bezzasadnym skierowaniu wniosku strony o zmianę decyzji Starosty [...] do Śląskiego WIOŚ celem przeprowadzenia kontroli, czym organ bezpodstawnie przedłużał postępowanie, oczekując na wynik tej kontroli; b) bezzasadnym uwzględnieniu wniosku Fundacji W o wstrzymanie procedowania wniosku o zmianę decyzji ze względu na toczące się postępowanie o stwierdzenie nieważności, gdyż "postępowanie to nie ma i nigdy nie miało jakiegokolwiek związku ze sprawą zmiany decyzji Starosty [...], której konieczność wynika wprost z ustawy"; c) braku podejmowania przez organ czynności w celu ostatecznego załatwienia sprawy i bezpodstawne przewlekanie jej załatwienie o kolejne miesiące, nawet pomimo "oddaleniu przez SKO w K. i WSA w Gliwicach wniosku Fundacji o stwierdzenie nieważności decyzji starosty [...] udzielającej I sp. z o.o. zezwolenia na przetwarzanie odpadów". Reasumując, w ocenie skarżącego, po upływie niemal 4 lat od złożenia wniosku o zmianę decyzji, wniosek strony nie został rozpatrzony, gdyż Marszałek podjął szereg zbędnych i nieuzasadnionych czynności w ramach prowadzonego postępowania, które doprowadziły do znaczącej przewlekłości w postępowaniu. Z tego względu, jak argumentowała strona, skarga jest zasadna, ze względu na rażący charakter błędów proceduralnych organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie jako niezasadnej i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wskazano, że pismem z 14 grudnia 2023 r. strona wniosła do organu ponaglenie, w sprawie przewlekłości postępowania administracyjnego w przedmiocie zmiany decyzji Starosty [...] z 7 listopada 2013r., znak: [...]. W związku z czym pismem z 20 grudnia 2023 r. akta sprawy postępowania zostały przekazane do Ministra Klimatu i Środowiska. Organ deklarował, że niezwłocznie po ich zwrocie, podjęte zostaną stosowne decyzje, gdyż "rozstrzygnięcie sprawy na podstawie dotychczas zgromadzonego materiału bez posiadanych akt, mogłoby być obarczone istotnym błędem". Dlatego też w ocenie organu nie doszło do przewlekłości lub bezczynności w prowadzonym postępowaniu. Skarżąca wniosła pismem z 14 grudnia 2023 r. (wpływ do organu) ponaglenie do Ministra Klimatu i Środowiska jako organu wyższego stopnia w stosunku do Marszałka Województwa, stosownie do art. 37 § 3 w zw. z art. 17 pkt 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualny tekst jedn. z 17 kwietnia 2023 r., Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.), oraz art. 168 i 169 w zw. z art. 41 ust. 3 pkt 1 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn. z 7 lipca 2023 r., Dz.U. z 2023 r. poz. 1587 ze zm.). Postanowieniem z 5 stycznia 2024 r., znak: [...] Minister Klimatu i Środowiska stwierdził ponaglenie za uzasadnione w zakresie przewlekłości; wyznaczył dodatkowy miesięczny termin załatwienia sprawy; zarządził wyjaśnienie przyczyn, jak również ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy oraz podjęcie środków zapobiegających przewlekłości w przyszłości, oraz stwierdził, że przewlekłość nie miała charakteru rażącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Stosownie do przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z brzmieniem art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Na wstępie należy również wskazać, że na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, ponieważ przedmiotem skargi jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania niniejszej skargi, w pierwszej kolejności zaznaczyć trzeba, że jedną z zasad ogólnych postępowania administracyjnego jest zasada szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.). Zasada ta jest równocześnie jedną z gwarancji realizacji zasady zaufania do działań organów administracji publicznej (art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP). Prawo do rozpoznania sprawy administracyjnej w rozsądnym terminie, jako element prawa do dobrej administracji, jest również jednym z praw podstawowych w porządku prawnym Unii Europejskiej (zob. art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych). Powołany przepis Karty odnosi się co prawda wprost do organów unijnych, ale w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) jest on również wiążący dla państw członkowskich jako zasada ogólna prawa unijnego (por. wyrok NSA z 10 lutego 2016 r., II GSK 2294/14, Legalis nr 1454570). Realizacji zasady szybkości postępowania służy m.in. określenie terminów załatwiania spraw przez organy administracji publicznej. Jak wskazano powyżej, zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. W myśl art. 35 § 2 k.p.a. niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Z kolei w art. 35 § 3 k.p.a. przewidziano, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Zgodnie natomiast z art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. W ocenie Sądu, który podziela w tym zakresie w całości poglądy prezentowane w orzecznictwie NSA, nie każde przekroczenie przez organ wskazanych wyżej terminów załatwiania spraw oznacza per se, że organ pozostaje w stanie bezczynności lub prowadzi postępowanie w sposób przewlekły. Konieczne jest tutaj poddanie ocenie istotnych okoliczności konkretnej sprawy, w tym w szczególności stopnia jej skomplikowania (tak w aspekcie prawnym, jak i faktycznym), a także postawy stron (por. wyrok NSA z 13 maja 2011 r., I OSK 711/11, Legalis nr 367102; wyrok WSA w Warszawie z 2 grudnia 2015 r., II SAB/Wa 700/15, Legalis nr 1393977). Nawet jednak w sprawach o skomplikowanym charakterze organ winien działać wnikliwie i szybko (art. 12 § 1 w zw. z art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a.). Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Natomiast pojęcie przewlekłości postępowania zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez sformułowanie: "postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy". Ponadto przy ustalaniu znaczenia tego pojęcia należy sięgnąć do ogólnych zasad postępowania administracyjnego i regulacji dotyczących terminów zakreślanych organom do załatwienia sprawy. Ocenie podlega zatem zachowanie terminów określonych w art. 35 k.p.a. i wymóg prowadzenia sprawy z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego. Uwzględnić więc trzeba, że – w myśl art. 12 k.p.a. – organy administracji mają działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami do jej załatwienia. W orzecznictwie przyjmuje się, że przewlekłość postępowania należy traktować jako stan sprawy, którego zaistnienie sąd ocenia bez względu na to, czy organ wydał finalną decyzję, gdyż jest ona zjawiskiem niezmiennym, co najwyżej stopniowalnym. Stąd z przewlekłością postępowania mamy do czynienia, gdy organ nie załatwiając sprawy w terminie nie podejmuje działań charakteryzujących się koncentracją, względnie mają one charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. O przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie postawić zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Przewlekłość postępowania zachodzi zatem, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do końcowego załatwienia sprawy. Ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne, dokonywana musi być przy tym jednak na podstawie zarówno analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. Pojęcie przewlekłości postępowania obejmować będzie więc opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por.: uchwała Składu Siedmiu Sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19, Legalis nr 2389625; wyrok NSA z 10 lutego 2016 r., II GSK 2294/14, Legalis nr 1454570). Analiza akt sprawy, w ocenie Sądu, wskazuje że organ w niniejszej sprawie pozostawał w przewlekłości. Strona 6 lutego 2020 r. wystąpiła z wnioskiem do Starosty [...] o zmianę decyzji Starosty [...] z 7 listopada 2013 r., znak: [...], zmienioną decyzją Starosty [...] z 31 sierpnia 2016 r., znak: [...], zezwalającej skarżącej na przetwarzanie ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych (kod 19 08 05). Starosta [...], zgodnie z właściwością, pismem z 18 lutego 2020 r., znak: [...] przekazał wniosek Marszałkowi, który stwierdził, że nie spełnia on wymogów przewidzianych przepisami prawa, dlatego na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., pismem z 29 kwietnia 2020 r. wezwał stronę do usunięcia jego braków formalnych. Strona pismem z 12 maja 2020 r. odpowiedziała na powyższe wezwanie uzupełniając przedmiotowy wniosek. Organ po ponownej analizie wniosku stwierdził, że w dalszym ciągu nie spełnia on wymogów prawnych, dlatego na podstawie art. 50 § 1 k.p.a. pismem z 31 lipca 2020 r. zwrócił się do strony o przedstawienie dodatkowych wyjaśnień. Strona pismem z 12 sierpnia 2020 r. (wpływ do organu 18 sierpnia 2020 r.) udzieliła organowi ponownej, merytorycznej odpowiedzi. O procedowanym wniosku Marszałek pismem z 17 marca 2021 r. zawiadomił ŚWIOŚ, oraz zwrócił się z prośbą o przeprowadzenie kontroli instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub miejsc magazynowania odpadów. Następnie pismem z 10 marca 2023 r. organ zwrócił się do Starostwa Powiatowego w G. o udostępnienie akt sprawy dotyczącej przeprowadzonych postępowań administracyjnych w sprawie wydania decyzji Starosty [...]. ŚWIOŚ pismem z 18 kwietnia 2023 r. poinformował Marszałka, że po szczegółowym przeanalizowaniu dokumentacji związanej z działalnością skarżącej, zachodzi potrzeba przeprowadzenia kolejnej kontroli, którą zaplanowano na 21 kwietnia 2023 r. Organ pismem z 16 listopada 2023 r., zwrócił się do Starostwa Powiatowego w G. z prośbą o udostępnienie kopii decyzji administracyjnej dot. przetwarzania odpadów w gminie T.. W odpowiedzi pismem z 22 listopada 2023 r., znak [...], Starostwo Powiatowe w G. udostępniło kopię decyzji Starosty [...] z 16 stycznia 2013 r., znak; [...]. Reasumując z akt sprawy wynika, że organ od dnia wpływu wniosku tj. od 24 lutego 2020 r. cały czas proceduje sprawę, która do chwili złożenia skargi nie została zakończona. Należy zwrócić również uwagę, że organ posiadał komplet dokumentów i wyjaśnień przedstawionych przez stronę już 18 sierpnia 2020 r. (data wpływu wyjaśnień strony) wynikających z art. 14 ustawy z 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy i odpadach oraz niektórych innych ustaw, w tym pozytywną opinię Burmistrz Miasta T., a od sierpnia 2023 r. także postanowienie ŚWIOŚ nr [...] z 7 sierpnia 2023 r. stwierdzające spełnienie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska przez miejsca, w których ma być prowadzone przetwarzanie odpadów. Mimo powyższego, organ nie rozstrzygnął sprawy. Ponadto nie informował strony skarżącej o stanie sprawy i możliwych terminach jej zakończenia. Stosownie z treścią art. 149 § 1a p.p.s.a., uwzględniając skargę na przewlekłość, Sąd stwierdza, czy przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ustawodawca nie zdefiniował jednak, kiedy taka sytuacja ma miejsce. Sąd podziela tym samym pogląd, że prawo takiego zakwalifikowania przewlekłości zostało pozostawione uznaniu składu orzekającego. Uwzględniając czas trwania postępowania, jak i opisaną postawę organu administracji, sprzeczny z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, jak też z art. 2 (zasadą demokratycznego państwa prawa), Sąd w składzie orzekającym uznał, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., że organ administracji dopuścił się przewlekłości postępowania w rozpoznaniu wniosku strony skarżącej (pkt 1 sentencji wyroku). Analizując całość okoliczności uznać należało, że skarżona przewlekłość postępowania miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (dalsza część pkt 1 sentencji wyroku). Sąd miał przy tym na uwadze długi czas prowadzenia postępowania administracyjnego, jego charakter, wagę dla strony skarżącej, a także podejmowanie przez organ nieefektywnych jak też pozornych czynności, które prowadzą do przedłużenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy sprawa mogłaby być załatwiona w krótszym terminie. O zakwalifikowaniu zaistniałego w sprawie stanu przewlekłości jako rażącego miała również okoliczność zaniechania przez organ informowania strony w trybie art. 36 k.p.a. o przyczynach zwłoki i wyznaczeniu nowych terminów załatwienia sprawy. Stosownie bowiem do jego treści o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Takowych zawiadomień brak jest w aktach administracyjnych sprawy. W związku z brakiem rozstrzygnięcia w sprawie na dzień wniesienia skargi do tut. Sądu zasadne jest zastosowanie przez Sąd instrumentu przewidzianego w art.149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. zobowiązania organu do wydania w określonym terminie dochodzonego skargą aktu (por. wyroki NSA z 4 listopada 2016 r., I OSK 1621/16, Legalis nr 1534714; z 21 kwietnia 2017 r., I OSK 2242/16, Legalis nr 1709337; z 19 maja 2017 r., I OSK 2689/16, Legalis nr 1680783; z 24 stycznia 2019 r., I GSK 3149/18; Legalis nr 1899076) Stosownie bowiem do tego przepisu Sąd zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego w terminie 30 dni od daty zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem (pkt 2 sentencji). O zwrocie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.