I OSK 2242/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: sędzia NSA Jolanta Rudnicka sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Kancelarii R. spółka komandytowa w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 czerwca 2016 r. sygn. akt II SAB/Bk 53/16 w sprawie ze skargi Kancelarii R. spółka komandytowa w B. na bezczynność Dyrektora P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w B. w przedmiocie informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Kancelarii R. spółka komandytowa w B. na rzecz Dyrektora P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w B. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 23 czerwca 2016 r., sygn. akt II SAB/Bk 53/16, oddalił skargę Kancelarii R. sp. k. w B. (dalej jako "skarżąca" lub "skarżąca kasacyjnie") na bezczynność Dyrektora P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w B. w przedmiocie informacji publicznej. W wyroku tym Sąd powołał się na następujące ustalenia faktyczne i prawne sprawy. Wnioskiem z 21 kwietnia 2016 r. radca prawny A. B. w imieniu własnym oraz w imieniu Kancelarii R. sp. k. w B. zwrócił się do Dyrektora P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w B. o udzielenie informacji o treści oferty Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w B. złożonej w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie ambulatoryjnej opieki specjalistycznej: (1) świadczenia w zakresie kardiologii i (2) świadczenia w zakresie kardiologii – świadczenie pierwszorazowe na obszarze b., prowadzonym w trybie konkursu ofert przez Narodowy Fundusz Zdrowia – P. Oddział Wojewódzki Narodowy Fundusz Zdrowia (kod postępowania [...]), wartość zamówienia [...] zł, okres rozliczeniowy od 1 lipca 2016 r. do 30 czerwca 2021 r. z wyłączeniem informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy, które zostały zastrzeżone przez tego świadczeniodawcę. W odpowiedzi na wniosek organ 4 maja 2016 r., powołując się na art. 135 ust. 2 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 581, ze zm.), poinformował, że udzielenie informacji w żądanym zakresie nastąpi niezwłocznie po dniu rozstrzygnięcia postępowania, tj. po 12 maja 2016 r. Kancelaria R. sp. k. w B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Dyrektora P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w B. Skarżąca wystąpiła o zobowiązanie organu do rozpatrzenia jej wniosku o udzielenie informacji publicznej i zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że na złożony wniosek otrzymała jedynie pismo z 4 maja 2016 r. informujące, że informacja zostanie udostępniona niezwłocznie po dniu rozstrzygnięcia postępowania, tj. po 12 maja 2016 r. Nie wynika z niego jednak kiedy faktycznie informacja zostanie udostępniona. W odpowiedzi na skargę Dyrektor P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w B. wniósł o umorzenie postępowania, ewentualnie o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że ze względu na niezakończenie postępowania konkursowego poinformował skarżącą, że informacja zostanie udostępniona po zakończeniu postępowania, tj. po 12 maja 2016 r., a następnie 18 maja 2016 r. informacja została przekazana drogą elektroniczną zgodnie z wnioskiem z 21 kwietnia 2016 r. Tym samym nie pozostaje on w bezczynności w udzieleniu informacji. W piśmie z 9 czerwca 2016 r., nazwanym "Cofnięcie w części (ograniczenie) skargi", skarżąca ograniczyła skargę do bezczynności w zakresie udostępnienia informacji co do wykazu sprzętu, ceny oraz ilości jednostek rozliczeniowych (liczby i ceny dla przedmiotu postępowania) zaoferowanych przez Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w B.w tym postępowaniu i sprecyzowała żądanie skargi w następujący sposób, wnosząc o: 1) zobowiązanie Dyrektora P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w B., aby rozpatrzył wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej o treści oferty Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w B. złożonej w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie ambulatoryjnej opieki specjalistycznej: (1) świadczenia w zakresie kardiologii i (2) świadczenia w zakresie kardiologii – świadczenie pierwszorazowe na obszarze bielskim, prowadzonym w trybie konkursu ofert przez Narodowy Fundusz Zdrowia – P. Oddział Wojewódzki Narodowy Fundusz Zdrowia (kod postępowania [...]) w zakresie wykazu sprzętu, ceny oraz ilości jednostek rozliczeniowych zaoferowanych przez ten podmiot; 2) stwierdzenie, że bezczynność Dyrektora P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w B. nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; 3) przyznanie od Dyrektora P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w B. na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 2000 zł płatnej bezpośrednio (przekaz) na rachunek organizacji pożytku publicznego "[...] z siedzibą w B."; 4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów powołanych w treści uzasadnienia pisma procesowego, na fakty (tezy) wskazane bezpośrednio przed powołanym środkiem dowodowym. W uzasadnieniu pisma wskazała, że informacja udostępniona została po blisko tygodniu od daty rozstrzygnięcia konkursu i nie obejmowała informacji o cenie (wynagrodzeniu) oraz ilości jednostek rozliczeniowych (liczby i ceny dla przedmiotu postępowania) oraz o sprzęcie, którym dysponuje jednostka na potrzeby kontraktu z NFZ. Fakt, iż oferent zastrzegł te informacje jako tajemnice przedsiębiorcy, nie zwalniał organu od oceny czy i na ile te zastrzeżenia są skuteczne w świetle art. 135 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. W ocenie skarżącej informacje te nie mogły być uznane za objęte tajemnicą przedsiębiorcy, bowiem oferent SPZOZ w B. jest publicznym zakładem opieki zdrowotnej, dysponuje majątkiem publicznym i zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej zobowiązany jest do udostępnienia informacji publicznej. Nieudostępnienie tych informacji oznacza, iż organ pozostaje w bezczynności i stąd też uzasadnione są żądania zawarte w piśmie. Powołanym wyżej wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że skarga jest niezasadna, albowiem organowi nie można przypisać bezczynności w udostępnieniu żądanej wnioskiem z 21 kwietnia 2016 r. informacji. Sąd podał, że w ocenie skarżącej, przedstawionej w piśmie procesowym z 9 czerwca 2016 r., udzielona informacja jest niepełna, nie zawiera bowiem informacji dotyczących ceny (wynagrodzenia) oraz ilości jednostek rozliczeniowych (liczby i ceny dla przedmiotu postępowania) ani o sprzęcie, którym dysponuje oferent na potrzeby kontraktu z NFZ, które wprawdzie zostały zastrzeżone przez oferenta jako tajemnica przedsiębiorcy, ale taką tajemnicą nie są i winny być udostępnione. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że z wniosku wynikało, że skarżący wnosi o udostępnienie treści ofert z wyłączeniem informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy, które zastrzeżone zostały przez świadczeniodawcę. W ocenie Sądu I instancji organ prawidłowo zatem uznał, że nie było potrzeby rozstrzygania o udostępnieniu tych informacji. WSA w Białymstoku zwrócił także uwagę, że skarżąca w skardze oraz we wniosku o zobowiązanie organu do udostępnienia żądanej informacji, wyłączenia informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy, które zastrzeżone zostały przez oferenta, już nie zawarła. W tej sytuacji Sąd I instancji uznał, że udostępnienie informacji przez organ poprzez przekazanie dokumentacji ofertowej Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w B. odpowiadało treści zgłoszonego wniosku z 21 kwietnia 2016 r. Sąd stwierdził, że informacje, o których mowa w piśmie procesowym z 9 czerwca 2016 r., nie były objęte wnioskiem z 21 kwietnia 2016 r. i ich udostępnienie winno być rozstrzygnięte w odrębnym postępowaniu na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła Kancelaria R. sp. k. w B. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a., przez ich nieprawidłowe zastosowanie, polegające na uznaniu, iż Dyrektorowi P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w B. nie można przypisać bezczynności w udostępnieniu informacji żądanej wnioskiem z 21 kwietnia 2016 r., podczas gdy prawidłowe zastosowanie powołanych przepisów, wobec faktu, iż organ udostępnił informacje dopiero 18 maja 2016 r., obliguje Sąd do stwierdzenia, iż organ dopuścił się bezczynności w wymiarze co najmniej 13 dni, zaś bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (termin ustawowy przekroczony blisko dwukrotnie); 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 P.p.s.a., przez niewłaściwe zastosowanie, i oddalenie skargi, podczas gdy Sąd winien był zastosować: - art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. oraz stwierdzić, że Dyrektor P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w B. dopuścił się bezczynności odnośnie do udostępnienia informacji publicznej, której żądał skarżący we wniosku z 21 kwietnia 2016 r.; - art. 149 § 1a P.p.s.a. i stwierdzić, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; - art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i umorzyć postępowanie w zakresie zobowiązania Dyrektora P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w B., aby udostępnił Kancelarii R. sp. k. w B. informację publiczną. W oparciu o powyższy zarzut skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego, według norm przepisanych W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca kasacyjnie podniosła, że organ udostępnił informację publiczną dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność, a przy tym po upływie terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazała, że w judykaturze przyjmuje się, iż podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej ma odpowiedzieć na wniosek tak szybko jak to jest możliwe. Innymi słowy, sprawa powinna być załatwiona "od ręki", co wynika z istoty dostępu do informacji publicznej. Ponadto podniosła, że w przypadku, gdy udostępnienie żądanej informacji publicznej nastąpiło po wniesieniu skargi na bezczynność organu, to winno to skutkować umorzeniem postępowania w odniesieniu przymusu udostępnienia informacji publicznej z uwagi na bezprzedmiotowość (art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Skarżąca kasacyjnie wskazała także, że udostępnienie informacji publicznej po wniesieniu przez stronę do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a., iż w zakresie rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Ponadto skarżąca kasacyjnie podała, że uwzględnieniem skargi w rozumieniu art. 149 P.p.s.a. jest również stwierdzenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł, że poinformował skarżącą, iż żądane przez nią dokumenty zostaną udostępnione w terminie późniejszym, tj. niezwłocznie po rozstrzygnięciu postępowania. Wskazał, że prawidłowo zastosował art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ wyjaśnił, że działając w granicach prawa zobligowany był do poinformowania skarżącej, jako wnioskodawcy, przed upływem 14 dni o powodach opóźnienia oraz do wyznaczenia dodatkowego terminu udostępnienia informacji, co też w niniejszej sprawie uczynił. W ocenie organu w tej sytuacji nie pozostawał on w bezczynności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 P.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji. W skardze kasacyjnej zarzucono zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i naruszenie prawa materialnego. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania (por. wyroki NSA: z 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424, z 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025, z 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113). W ramach drugiej podstawy kasacyjnej strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie art. 151 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi, podczas gdy Sąd winien zastosować art. 149 § 1 pkt 3, art. 149 § 1a i art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Zarzut powyższy nie jest zasadny. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Powyższe brzmienie przepisu art. 149 § 1 P.p.s.a. jest wynikiem zmiany dokonanej na podstawie art. 1 pkt 40 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658), która weszła w życie z 15 sierpnia 2015 r. Obecna treść art. 149 § 1 P.p.s.a. ujęta została w trzech odrębnych jednostkach redakcyjnych (punktach). Uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach wymienionych w komentowanym przepisie polega więc na zobowiązaniu organu administracji publicznej do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji (pkt 1) lub stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 2). Komentowany przepis w punkcie 3, jako odrębną postać uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przewiduje stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłości postępowania. Wymieniony przepis przyznaje więc sądowi administracyjnemu kompetencję do stwierdzenia, że wystąpiła bezczynność lub przewlekłość, jeżeli z uwagi na zakończenie postępowania nie ma już potrzeby wydawania aktu lub dokonania czynności. Jak trafnie podkreśla się w piśmiennictwie ta forma rozstrzygnięcia będzie miała miejsce wówczas, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organ załatwi sprawę (por. A. Kabat /w:/ B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, teza 2, Lex 2016). W związku ze zmianą redakcji art. 149 § 1 P.p.s.a. utraciły aktualność te poglądy orzecznictwa, zgodnie z którymi w sytuacji, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organ załatwi sprawę, sąd administracyjny powinien umorzyć postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.. W obecnym stanie prawnym sąd rozpoznający sprawę ze skargi na bezczynność i uwzględniający tę skargę, w ramach stosowania art. 149 § 1 P.p.s.a., realizuje tę spośród kompetencji określonych w punktach 1-3 tego przepisu, która jest adekwatna do stanu istniejącego w chwili orzekania przez sąd. Nie ma zatem obecnie potrzeby umarzania postępowania w zakresie zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), gdy po wniesieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organ załatwi sprawę, gdyż w takiej sytuacji sąd nie podejmuje rozstrzygnięcia w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., a kompetencją adekwatną do tego stanu rzeczy jest kompetencja do stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.), wprowadzona do polskiego porządku prawnego wskazaną wyżej ustawą zmieniającą z 2015 r. (por. wyrok NSA z 4 listopada 2016 r., I OSK 1621/16). Stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania obliguje sąd do oceny, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Warunkiem niezbędnym dla zastosowania art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a P.p.s.a. jest ocena, że organ był bezczynny lub przewlekle prowadził dane postępowanie. Ocena taka w przedmiotowej sprawie dokonywana być powinna przy uwzględnieniu rozwiązań prawnych przyjętych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a zwłaszcza przy uwzględnieniu określonych w niej terminów w jakich organ powinien podejmować działania i okoliczności faktycznych w tej sprawie występujących. O bezczynności organu możemy mówić wyłącznie wtedy, kiedy wniosek o udzielenie informacji publicznej dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Oznacza to, że w grę wchodzi zarówno przedmiotowy, jak i podmiotowy zakres ustawy o dostępie do informacji publicznej, a dysponent informacji pozostaje w zwłoce. Podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej zobligowany jest stosować ogólne zasady dotyczące terminów załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, tzn. art. 13 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764). Dopiero nieudzielenie informacji publicznej oraz niepowiadomienie, w trybie art. 13 ust. 2 ww. ustawy, o powodach opóźnienia i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016, wyrok NSA z 18 marca 2005 r., OSK 1209/04, postanowienie NSA z 14 maja 2014 r., I OSK 1027/14). W przedmiotowej sprawie wniosek o udzielenie informacji wpłynął do podmiotu zobowiązanego 21 kwietnia 2016 r. 4 maja 2016 r., a więc z zachowaniem 14 dniowego terminu określonego w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, Dyrektor P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia poinformował stronę wnioskującą, że udzielenie żądanej informacji nastąpi po 12 maja 2016 r., tj. po rozstrzygnięciu postępowania konkursowego. 18 maja 2016 r. wnioskowana informacja została przekazana drogą elektroniczną. Nastąpiło to w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 2 ww. ustawy, co oznacza, że Dyrektor P. Oddziału Wojewódzkiego NFZ nie pozostawał w bezczynności. Zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej pozbawiony jest zatem usprawiedliwionych podstaw. W tych okolicznościach zasadne było zastosowanie art. 151 P.p.s.a. i oddalenie skargi na bezczynność Dyrektora P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia. Wprawdzie udostępnienie żądanej informacji nastąpiło po wniesieniu skargi na bezczynność Dyrektora P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, ale jak wskazano powyżej obowiązujące przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują w takiej sytuacji umorzenia postępowania, a nakazują ocenę, czy podmiot zobowiązany do udzielenia żądanej informacji był bezczynny w wypełnieniu obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej po wniesieniu skargi do sądu wojewódzkiego. W przedmiotowej sprawie stan bezczynności podmiotu zobowiązanego nie wystąpił, w konsekwencji brak było podstaw do orzekania o charakterze bezczynności. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny , na zasadzie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygniecie o kosztach zostało wydane w oparciu o przepis art. 204 pkt 1 P.p.s.a.