IV SA/Gl 172/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński, , po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.G. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: odrzucić skargę kasacyjną sporządzoną przez adwokata R.D.; Wyrokiem z dnia 25 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę I.G. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...], nr [...], wydaną w przedmiocie choroby zawodowej. Jak wynika z dołączonego do akt sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru, odpis wspomnianego wyroku ze sporządzonym na wniosek skarżącej uzasadnieniem został jej doręczony w dniu [...]. Wraz z przywołanym orzeczeniem strona otrzymała pismo Sądu z dnia [...], w treści którego wyraźnie pouczono ją o sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej, a w szczególności o tym, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Pomimo to skarżąca - jakkolwiek złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata (który został następnie uwzględniony przez Sąd postanowieniem z dnia 21 grudnia 2010 r.) - to jednak wraz z tym wnioskiem nadesłała osobiście sporządzone pismo procesowe datowane na [...], zawierające skargę kasacyjną od wydanego w sprawie wyroku. Rzeczona skarga kasacyjna strony została odrzucona postanowieniem tutejszego Sądu z dnia 3 marca 2011 r. Niezależnie od powyższego, adwokat ustanowiony dla skarżącej w ramach przyznanego prawa pomocy, wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w K., w osobie R.D., także zakwestionował przywołany wyrok z dnia 25 października 2010 r. skargą kasacyjną, którą nadał za pośrednictwem poczty w dniu [...] (vide: stempel na kopercie nadawczej). W treści omawianej skargi kasacyjnej, wyżej wymieniony pełnomocnik wywiódł między innymi, że termin do jej wniesienia został dochowany. Skarżąca złożyła bowiem swoją osobistą skargę kasacyjną czyniąc to w ustawowym terminie i wniosła równocześnie o ustanowienie adwokata, a w rezultacie należy przyjąć, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej rozpoczął w niniejszej sprawie bieg dopiero w dniu [...], kiedy doręczono mu pismo informujące o wyznaczeniu go na pełnomocnika strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 173 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie przy tym z art. 177 §1 p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Jednoznaczne brzmienie tego unormowania nie pozostawia wątpliwości co do początku biegu wskazanego w nim trzydziestodniowego terminu, a w konsekwencji nie sposób zgodzić się z twierdzeniem, jakoby początek ten ulegał przesunięciu z uwagi na toczące się w sprawie postępowanie wpadkowe o przyznanie prawa pomocy, obejmujące ustanowienie pełnomocnika. Jakkolwiek bowiem art. 175 §1 p.p.s.a. przewiduje przymus "adwokacko-radcowski" w zakresie sporządzenia skargi kasacyjnej, to jednak w żadnym razie nie oznacza to, że ubieganie się o przyznanie pełnomocnika z urzędu ma wpływ na interpretację art. 177 §1 cytowanej ustawy. Skuteczne wniesienie skargi kasacyjnej po upływie przewidzianego w omawianym przepisie terminu wynoszącego 30 dni, licząc od daty doręczenia stronie orzeczenia z uzasadnieniem jest więc możliwe wyłącznie wtedy, jeżeli zostanie przywrócony termin do dokonania tej czynności. W tym kontekście argumentację podnoszoną przez reprezentującego stronę adwokata należy uznać za chybioną. Uregulowania ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie przewidują bowiem wstrzymania biegu terminów ustawowych i dlatego również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy nie może stanowić i nie stanowi podstawy do wstrzymania lub wydłużenia biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Zaprezentowany wyżej pogląd jest zgodny z przeważającym, utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa sądowego (patrz: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 636/08, publ.: Lex Nr 493726, z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 423/08, publ.: Lex Nr 493807, z dnia 9 września 2008 r., sygn. akt I OZ 667/08, publ.: Lex Nr 493829, z dnia 14 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 721/09, publ.: Lex Nr 552398 oraz z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt II GZ 213/09, publ.: Lex Nr 600081). Podobnie fakt, iż skarżąca w otwartym terminie, o którym mowa w cytowanym art. 177 §1 p.p.s.a. wniosła osobiście sporządzoną skargę kasacyjną od zapadłego w sprawie wyroku Sądu pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na ocenę terminowości skargi kasacyjnej wniesionej przez jej pełnomocnika. Osobista skarga kasacyjna I.G. nie spełniała bowiem wymogu określonego w art. 175 §1 wspomnianej ustawy, a tym samym jej wniesienie nie było prawnie skuteczne, co spowodowało, iż Sąd orzekł o jej odrzuceniu. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują zaś, aby w takiej sytuacji termin do wniesienia skargi kasacyjnej przez ustanowionego dla strony pełnomocnika należało liczyć w sposób odmienny niż ten, który wynika wprost z art. 177 §1 omawianej regulacji. W świetle zaprezentowanych wyżej rozważań prawnych Sąd uznał, że skarga kasacyjna adwokata R.D. nadana przezeń pocztą w dniu [...], wniesiona została z uchybieniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności procesowej, który upłynął z dniem [...], to jest 30 dni od daty doręczenia I.G. odpisu wyroku z uzasadnieniem ([...] był dniem wolnym od pracy). Skoro zatem reprezentujący skarżącą pełnomocnik nie zgłosił wniosku o przywrócenie wspomnianego terminu, jego skargę kasacyjną należało odrzucić działając na podstawie art. 178 p.p.s.a.