IV SA/Gl 212/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant sekr. sąd. Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2010 r. sprawy ze skargi M.D. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję Decyzją z dnia [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. odmówił stwierdzenia u M. D. choroby zawodowej wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz.1115). W pozycji tej sprecyzowano obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem o określonych tak parametrach. W uzasadnieniu organ powołał się na treść i konkluzje orzeczeń lekarskich: Poradni Chorób Zawodowych w S. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. z dnia [...] r. i Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w K. Przychodni Chorób Zawodowych w S. z dnia [...] r., w których nie rozpoznano tej choroby. Nie stwierdzono bowiem wymaganej przez cytowany przepis wielkości niedosłuchu (co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym), gdyż badania wykazały ją na poziomie 28 dB. Dlatego mimo pracy w narażeniu na powstanie tej choroby zawodowej, bo na stanowiskach górnika pod ziemią w latach od 1981 do 2006 w kopalniach węgla kamiennego "A", "B" i "C", w narażeniu na działanie hałasu, do stwierdzenia choroby zawodowej dojść nie mogło. W odwołaniu od tego rozstrzygnięcia M. D. domagał się jego zmiany i stwierdzenia choroby zawodowej. Podniósł, iż stan jego narządu słuchu stale się pogarsza i z pewnością jest wynikiem pracy w warunkach szkodliwych. Zaskarżoną decyzją, na podstawie art. 138 § pkt 1 k.p.a., utrzymano w mocy powyższą decyzję. Organ II instancji ustalił, że odwołujący się, będąc zatrudnionym w latach 1981-1996 w Kopalni Węgla Kamiennego "A" w Ż., jako pomoc dołowa i górnik pod ziemią, w latach 1996-1998 w [...] Spółce Węglowej S.A. – Kopalni Węgla Kamiennego "B" w K., jako górnik kombajnista pod ziemią i w latach 1998-2006 w w/w Spółce – Kopalni Węgla Kamiennego "C" w J., jako górnik cieśla pod ziemią, narażony był na hałas ponadnormatywny, a więc na powstanie przedmiotowej choroby zawodowej. Jednakowoż upoważnione placówki medyczne jej nie rozpoznały, bo wspomniane wyżej WOMP i Instytut Medycyny Pracy w orzeczeniach z dnia odpowiednio [...] r. i [...] r. ustaliły zbyt mały ubytek słuchu (niesięgający 45 dB w uchu lepiej słyszącym). Dlatego do stwierdzenia choroby zawodowej wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych będącego załącznikiem do cytowanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., obowiązującego w dacie wszczęcia postępowania i rozstrzygania, dojść nie mogło. W uzasadnieniu nadto wskazano, że do orzekania w tym przedmiocie uprawnione są wyłącznie określone placówki medyczne, które wypowiedziały się w sprawie wydając orzeczenia, które organ uznał za wiarygodne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, wyrażając pogląd, wedle którego zły stan narządu słuchu spowodowany został warunkami pracy, przeto jego schorzenie winno uzasadniać stwierdzenie choroby zawodowej. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, powołując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodów w niej podniesionych, gdyż postępowanie administracyjne w sprawie zostało przeprowadzone w zasadzie prawidłowo, słusznie też oparto zaskarżoną decyzję o obowiązujące w dacie jej wydania przepisy prawa materialnego. Jednakowoż dokonując kontroli jej legalności, a to po myśli art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zatem kontrolując czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, i to naruszenia mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo wreszcie naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność, albowiem jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności (p. art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej P.p.s.a, sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi, jej zarzutami i wnioskami (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Przeprowadzona w niniejszej sprawie z urzędu ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazała, iż narusza ona prawo w stopniu dającym podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, co uzasadnia jej wzruszenie. Zapadłe w sprawie decyzje oparto o cytowane wyżej przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., które wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt P 23/07 (OTK – A z 2008 r. nr 5, poz. 82), zostało uznane za niekonstytucyjne, jak zresztą przepisy art.237 § 1 pkt 2 i 3 kodeksu pracy stanowiące przepisy delegacyjne – upoważniające do jego wydania. Trybunał orzekł nadto, że przepisy te tracą moc obowiązującą z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku z Dzienniku Ustaw RP. Ogłoszenie tegoż wyroku miało miejsce w Dzienniku Ustaw z dnia 2 lipca 2008 r. (Nr 116, poz. 740), stąd wspomniane przepisy utraciły swą moc z dniem 2 lipca 2009 r. Obecnie odpadła przeto podstawa materialnoprawna zapadłych w sprawie decyzji. Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stwierdzające niekonstytucyjność przepisu, na podstawie którego wydano decyzję czy wyrok, mają bezpośredni wpływ na treść decyzji czy wyroku, przeto podlegają uwzględnieniu z urzędu przez sąd administracyjny nawet wówczas, gdy orzeczenie to zapadło po wydaniu zaskarżonej decyzji czy wyroku (tak odpowiednio: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 września 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 968/06 i Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1004/06 i z dnia 14 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1374/07 – publikowane w internetowej Centralnej Bazie Orzecznictwa). Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stwierdzające niekonstytucyjność danego przepisu oddziałuje na treść tych rozstrzygnięć poprzez usunięcie z obrotu prawnego przepisu, na jakim je oparto, zatem bez względu na stanowisko stron wiąże organy i sądy. Do wyeliminowania takiego przepisu dochodzi przy tym ex tunc, czyli od daty jego wejścia w życie, z chwilą wejścia w życie wyroku, a więc z dniem jego ogłoszenia albo z innym dniem wskazanym w wyroku. Szersze wywody na ten temat, zwłaszcza co do zasięgu czasowego tych orzeczeń i skutków orzeczeń "odraczających" moc obowiązywania niekonstytucyjnych przepisów, są w tym miejscu zbędne, zwłaszcza że nie są one jednolicie ujmowane i budzą spory. Dość stwierdzić, że wnioskowanie w tej materii winno być zindywidualizowane i uwzględniać zarówno charakter, jak i treść orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, oraz stan danej sprawy. Przy czym organy administracyjne są związane obowiązującym przepisem, przeto określenie późniejszej niż ogłoszenie wyroku utraty mocy obowiązującej niekonstytucyjnego przepisu nie pozwala im na jego niestosowanie wcześniej. Dalej trzeba wyjaśnić, iż mimo że sądy administracyjne nie rozpatrują spraw merytorycznie (ściślej nie wydają orzeczeń merytorycznie rozstrzygających o przedmiocie sprawy), a kontrolują legalność decyzji (wojewódzkie sądy administracyjne) i wyroków (Naczelny Sąd Administracyjny), to jednak nie mogą przejść do porządku nad istotnymi okolicznościami zaszłymi później. Biorą więc pod uwagę wyjątkowo również fakty i prawo istniejące w dacie orzekania, a niemające miejsca w dacie orzekania w instancji niższej (czy przez organ). Tak też orzekł Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OSK 843/09 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń). Oznacza to, że Sąd badający sprawę obecnie był władny uwzględnić także aktualny stan faktyczny i prawny, nieistniejący w dacie orzekania przez organy. Przeto nie mógł pominąć tej okoliczności, że z dniem 2 lipca 2009 r. niejako definitywnie (w sensie formalnym, bo nadszedł termin określony w wyroku Trybunału i materialnym, bo realnie przepisy te przestały istnieć w obrocie prawnym) utraciły moc przepisy zakwestionowane przez Trybunał Konstytucyjny przywołanym wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008 r. W tej chwili pozbawione są przeto znaczenia spory, jakie jawią się na tle skutków tzw. odroczenia mocy obowiązującej niekonstytucyjnych przepisów przez Trybunał Konstytucyjny na podstawie art. 190 ust. 3 Konstytucji RP, a więc co do stosowania przepisów niekonstytucyjnych w tym okresie. Co więcej, w dniu 3 lipca 2009 r. weszły w życie: przepisy ustawy z dnia 22 maja 2009 r. o zmianie ustawy – Kodeks pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz. 825) dotyczące wypadków przy pracy i chorób zawodowych oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). Po myśli art.145a k.p.a. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją aktu, na podstawie którego wydana została decyzja, stanowi przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego. Ta zaś, jak głosi art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., jest podstawą uchylenia decyzji. Z przytoczonych powodów zaskarżona decyzja nie mogła się więc ostać bez względu na jej merytoryczną treść. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy w oparciu o obowiązujące przepisy, organ odwoławczy, mając na uwadze brzmienie § 11 ust. 1 wskazanego wyżej rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. oraz zebrany dotychczas materiał dowodowy, rozpatrzy odwołanie skarżącego od decyzji wydanej w pierwszej instancji i wyda właściwe rozstrzygnięcie, które w przepisany sposób uzasadni. W tym miejscu godzi się tylko wskazać, że materiał ten jest wystarczający do definitywnego załatwienia sprawy, przy czym jakkolwiek dotychczasowa jednostka chorobowa w obecnych przepisach ujęta jest nieco szerzej niż poprzednio, to wydaje się, że w obu wypadkach poziom uszkodzenia słuchu nie upoważnia do wydania pozytywnej decyzji. Przeto uzupełnienie materiału sprawy może się okazać potrzebne jedynie w razie ewentualnej zmiany stanu faktycznego sprawy. Na koniec godzi się wyjaśnić skarżącemu, że niezależnie od niniejszego postępowania, może domagać się świadczeń z tytułu choroby zawodowej w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, ewentualnie dochodzić ich przed właściwym sądem ubezpieczeń społecznych. Co mając na uwadze, na zasadzie art.145 § 1 pkt 1 lit. b Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji niniejszego wyroku. Wyrzeczenie w trybie art. 152 tej ustawy pominięto ze względu na charakter (odmowny, a więc niekwalifikujący jej do wykonania w sensie ścisłym) zaskarżonej decyzji.