IV SA/Gl 304/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik, , , po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.C. na pismo [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy Straży Pożarnej p o s t a n a w i a odrzucić skargę 8 Pismem z dnia [...] M.C. wystąpiła do Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w S., w związku z przesłaniem na jej konto nagrody rocznej za 2011r, o "wydanie stosownej decyzji. Strona zwróciła się o sporządzenie uzasadnienia spóźnionego przesłania na jej konto nagrody w stosunku do pozostałych strażaków, nadpłacenia za ten okres zwłoki odsetek oraz wyjaśnienia przyczyn braku wydania decyzji, która jest wymagana w przypadku wypłaty nagrody rocznej w innym terminie niż pozostałym strażakom". Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w S. pismem z dnia [...] poinformował stronę, że nagroda roczna za 2011r. została jej wypłacona w pełnej przysługującej wysokości (100% uposażenia należnego w grudniu 2011r.) i w terminie zgodnym z art. 95 ust. 9 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, tj. do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje nagroda. Jednocześnie stwierdzono, że w kwocie nagrody rocznej uwzględniono wyrównanie dodatku służbowego obniżonego decyzją nr [...] z dnia [...], a uchyloną wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 listopada 2011r. sygn. akt IV SA/Gl 365/11. Nadto poinformowano, iż o odsetki od wynagrodzenia dla funkcjonariuszy służb mundurowych należy się zwrócić do właściwego sądu powszechnego. M.C. w piśmie z dnia [...] wniosła skargę do [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. na niezgodne z prawem działania Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w S. Podniosła między innymi, iż wypłata nagrody rocznej w innym terminie niż pozostałym strażakom oraz odmowa wypłaty wymaga stosownej decyzji, co wynika z K.p.a. oraz rozporządzenia ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2007r. w sprawie nagród i zapomóg dla strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. Nr 234, poz. 1725). W odpowiedzi z dnia [...] [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. stwierdził, iż wypłata nagrody rocznej została dokonana w dniu [...], a zatem w ustawowym terminie wynikającym z art. 95 ust. 9 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Zauważono, że żaden przepis nie nakłada obowiązku jednoczesnej wypłaty nagrody rocznej wszystkim funkcjonariuszom Państwowej Straży Pożarnej. Jedynym obowiązkiem pracodawcy w tym przypadku jest dochowanie ostatecznego terminu do wypłaty tej nagrody. M.C. w piśmie z dnia [...] wniosła do [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. zażalenie na bezczynność Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w S. w sprawie odmowy wydania decyzji administracyjnej dotyczącej wypłaty nagrody rocznej w innym terminie niż pozostałym strażakom. Zauważyła, że nagroda roczna została jej wypłacona w dniu [...]. Ponadto powtórzyła dotychczasową argumentację oraz dodała, że w analogicznej sytuacji w 2011r. organ na jej żądanie wydał decyzję administracyjną w sprawie nagrody rocznej (akta sprawy IV SA/Gl 441/11). Pismem z dnia [...] nr [...] organ odwoławczy ponownie stwierdził, że iż zgodnie z art. 95 ust. 9 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej nagrodę roczną wypłaca się do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku za który wypłacana jest nagroda. M.C. nagrodę wypłacono w terminie ustawowym. Nadto stwierdził, że decyzje indywidualne dotyczące wypłaty wydawane są jedynie w przypadku, gdy nagroda roczna jest wypłacana w niższej wysokości np. w przypadku niepełnego roku służby lub ukarania karą dyscyplinarną. W przypadkach gdy nagroda jest wypłaca w pełnej wysokości nie wydaje się indywidualnych decyzji administracyjnych. Wypłata nagrody w innym terminie niż pozostałym funkcjonariuszom nie ma żadnego znaczenia prawnego ani faktycznego. Wobec powyższego organ odwoławczy nie dopatrzył się bezczynności Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w S. Pismem z dnia [...] M.C. wniosła na podstawie art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1, art. 52 § 1 i art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. wobec rażącego naruszenia prawa przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w S. Skarżąca zarzuciła między innymi naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym art. 95 ust. 9 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 grudnia 2007r. poprzez brak wydania decyzji administracyjnej z uzasadnieniem w sprawie wypłaty nagrody rocznej dla skarżącej w innym terminie aniżeli pozostałym strażakom. Nadto zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania, w tym między innymi art. 123 § 1 K.p.a. poprzez nie wydanie postanowienia przez organ II instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie w całości. W związku z rozbieżnościami zawartymi w skardze dotyczącymi przedmiotu skargi, zarządzeniem z dnia 12 lutego 2013r. Sąd wezwał skarżącą do wskazania, czy przedmiotem jej skargi jest stanowisko [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] nr [...], czy też bezczynność tego organu w zakresie wydania decyzji administracyjnej w sprawie wypłaty nagrody rocznej. W piśmie z dnia [...] skarżąca poinformowała Sąd, że przedmiotem jej skargi jest stanowisko [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] nr [...], bowiem organ I instancji nie wydał decyzji w sprawie nagrody rocznej oraz nie został do tego zobligowany przez organ odwoławczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Zgodnie z regulacją art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądu został unormowany w art. 3 § 2 i 3, art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. W myśl art. 3 § 2 powołanej ustawy sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt 5 podejmowane z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest stanowisko [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K., wyrażone w piśmie z dnia [...] nr [...], nie stwierdzające bezczynności Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w S. Rozstrzygnięcie to zostało wydane w odpowiedzi na zażalenie M.C. na bezczynność organu I instancji. Podstawę prawną takiego rozstrzygnięcia stanowi art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (§1); Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§2). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym można się spotkać z dwoma poglądami odnośnie formy prawnej, w jakiej organ odwoławczy powinien rozpoznać zażalenie wniesione w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Według pierwszego poglądu tego rodzaju stanowisko organu powinno mieć formę postanowienia. Postanowienie to jest zaliczane do grupy postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczącego poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania lecz nie rozstrzyga ono o istocie sprawy, nie jest to również postanowienie kończące postępowanie, nie przysługuje też na nie prawo wniesienia zażalenia (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie z dnia 13 marca 2013r., II SA/Go 162/13, postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., I OSK 306/05; z dnia 31 marca 2009 r., II OSK 469/09, z dnia 27 kwietnia 2012 r., I OSK 872/12). W innych z kolei orzeczeniach przyjmuje się, że rozpoznanie zażalenia (wezwania do usunięcia naruszenia prawa), o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a., następuje w drodze czynności nadzorczej, która jedynie może ale nie musi być ujęta w formę postanowienia (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lutego 2012 r., II OSK 2259/10, LEX nr 1145577). Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, że złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2012r. sygn. II OSK 2259/10). Rozstrzygnięcie organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 K.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy oraz nie przysługuje na nie zażalenie. Nie mieści się więc w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego określonym w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Z tych przyczyn niedopuszczalna jest skarga na pismo [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] nr [...], uznające za bezzasadne zażalenie skarżącej na bezczynność Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w K. Wobec powyższego skargę w niniejszej sprawie, jako nienależącą do właściwości sądu administracyjnego, należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uznanie skargi za niedopuszczalną skutkuje tym, że zbędne byłoby odnoszenie się do zarzutów merytorycznych skargi. Pomimo tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pragnie zauważyć, że wypłata nagrody rocznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Natomiast w przypadku odmowy przyznania nagrody rocznej lub jej obniżenia organ powinien wydać decyzję administracyjną, którą należy uzasadnić. Takie stanowisko organu jest bowiem negatywnym załatwieniem sprawy administracyjnej, co ma bezpośredni wpływ na prawa i obowiązki strażaka (por. wyrok tut Sądu z dnia 28 czerwca 2012r. sygn. akt IV SA/Gl 885/11). Tymczasem skarżącej wypłacono nagrodę roczną za 2011r. w dniu [...], a więc w terminie ustawowym wynikającym z treści art. 95 ust. 9 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2009r, Nr 12, poz. 68 ze zm.) i w żadne sposób w tym zakresie nie naruszono jej praw i obowiązków. Ponadto analiza treści art. 95 powołanej ustawy oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2007r. w sprawie nagród i zapomóg dla strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. nr 231, poz. 1725) prowadzi do wniosku, że brak jest obowiązku jednoczesnego wypłacenia nagrody rocznej wszystkim strażakom. Powołany przez skarżącą przepis § 7 tego rozporządzenia dotyczy wypłaty nagrody pieniężnej, rzeczowej oraz zapomogi w terminie 14 dni od dnia jej przyznania. Nie dotyczy natomiast wypłaty nagrody rocznej, która jest odrębnie regulowana w tym rozporządzeniu. ----------------------- 6