IV SA/Gl 360/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Protokolant specjalista Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zaskarżoną decyzją z dnia [...]r., Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: Kpa) oraz art. 2, art. 17 i art. 18 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856), po rozpatrzeniu odwołania – G.W., opiekuna prawnego matki J.W. od decyzji Kierownika Działu Dodatków Mieszkaniowych MOPS w R., działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta R. z dnia [...]r., nr [...] w sprawie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego na pokrycie wydatków związanych z lokalem przy ul. [...] w R.– decyzję pierwszoinstancyjną utrzymało w mocy. W uzasadnieniu organ drugoinstancyjny wskazał, że G.W., jako opiekun prawny J.W. w dniu 28 stycznia 2014 r. złożył wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. J.W. została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności na stałe, jest ubezwłasnowolniona całkowicie, a syn G.W. jest jej opiekunem prawnym. Wnioskodawca, jak zaznaczył, we wniosku podał, że matka posiada umowę najmu lokalu mieszkalnego o pow. użytkowej 54,30 m2 położonego w R. przy ulicy [...]. Łączna powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 44,00 m2. Podał także, że w skład gospodarstwa domowego wchodzą dwie osoby. W dalszych motywach organ odwoławczy podkreślił, że w dniu 22 stycznia 2014 r. w miejscu zamieszkania strony przeprowadzono wywiad środowiskowy. W jego wyniku – jak zaznaczył – ustalono, że wnioskodawca obecnie mieszka i gospodaruje samotnie, albowiem jego matka J.W. po operacji [...] od 18 czerwca 2012 r. przebywa w Ośrodku A w C. Zaznaczył przy tym, że jej pobyt w tym Ośrodku kończy się z końcem lutego 2014 r., a umowa z nim nie będzie kontynuowana z uwagi na brak środków. Dochodem rodziny jest emerytura J.W. wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym oraz renta inwalidzka wnioskodawcy, w łącznej wysokości 2.046,50 zł miesięcznie. Odnosząc poczynione ustalenia do regulacji prawnych przedmiotu w pierwszej kolejności podał, że zagadnienia związane z przyznawaniem dodatków mieszkaniowych uregulowane są w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 966 z późn. zm., dalej także: ustawa). Zgodnie z jej art. 5 ust. 1 pkt 2 normatywna powierzchnia lokalu mieszkalnego dla dwóch osób wynosi 40,00 m2. Z kolei zgodnie z jej art. 5 ust. 5, dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30%, w przedmiotowej sprawie – jak zaznaczył – powierzchnia ta przekracza normatywną powierzchnię o więcej niż 30% a udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu przekracza 60 %. Art. 5 ust. 3 ustawy stanowi natomiast, że normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2011 r., Nr 127, poz. 721 ze zm.). Jednocześnie – za orzecznictwem sądów administracyjnych – wskazał, że celem zwiększenia powierzchni normatywnej jest uwzględnienie potrzeb osoby niepełnosprawnej oraz zamieszkałych z nią osób ze względu na konieczność poruszania się przez nią na wózku inwalidzkim albo ze względu na potrzebę zamieszkiwania oddzielnie w osobnym pokoju ze względu na specyfikę schorzenia. Na poparcie wyrażonego poglądu podniósł, że w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 620/11 stwierdzono, że celem art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych jest nie tylko poprawa sytuacji osoby niepełnosprawnej, lecz także wzgląd na prawa osób zamieszkujących z niepełnosprawnym, które korzystają ze zmniejszonej powierzchni. Stosowanie w takiej sytuacji wielkości normatywnej przewidzianej w art. 5 ust. 1 tej ustawy pozbawiłoby prawa do dodatku lub też do przyznania go w odpowiednio zwiększonej kwocie osoby uprawnione zamieszkujące z niepełnosprawnym, wymagającym oddzielnego pokoju. Z kolei, jak dalej kontynuował ten wywód, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 930/10 stwierdzono, że powierzchnia normatywna dla wszystkich ubiegających się o dodatek mieszkaniowy została określona w art. 5 ust. 1 pkt 1-6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Przywilej przyznany w art. 5 ust. 3 tej ustawy nie narusza zasady równego traktowania. Przepis ten przyznaje przywilej tylko dwóm kategoriom osób niepełnosprawnych: poruszającym się na wózku oraz tym, których niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, ale tylko w sytuacji, gdy dzielą mieszkanie z innymi osobami. Jest to uzasadnione posiadaniem przez te dwie kategorie osób niepełnosprawnych istotnej cechy wspólnej – dodatkowa powierzchnia umożliwia im korzystanie z mieszkania w takim stopniu jak innym osobom korzystanie z mieszkania bez zwiększonej powierzchni. Osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju i mieszka w lokalu sama jest w takiej samej sytuacji, z uwagi na kryterium korzystania z oddzielnego pokoju - jak osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga oddzielnego pokoju, a która dzieli mieszkanie z innymi osobami i korzysta z oddzielnego pokoju. Przepis ten wyrównuje ponadto sytuację tych osób, które zamieszkują z osobą niepełnosprawną a które faktycznie mają zmniejszoną powierzchnię lokalu z uwagi na konieczność wydzielenia osobnego pokoju dla osoby niepełnosprawnej. W dalszej kolejności stwierdził, że warunkiem otrzymania dodatku mieszkaniowego jest łączne spełnienie następujących warunków z ustawy o dodatkach mieszkaniowych, takich jak: posiadanie tytułu prawnego do lokalu w rozumieniu art. 2 ust. 1; spełnienie kryterium dochodowego określonego w art. 3 ust. 1; posiadanie lokalu o powierzchni określonej w art. 5. W rozpatrywanej sprawie, na co zwrócił uwagę, rodzina strony zajmuje lokal o powierzchni przekraczającej powierzchnię normatywną. Zwiększenie powierzchni normatywnej może nastąpić w sytuacji przebywania w lokalu osoby, której niepełnosprawność lub choroba powoduje, że dla prawidłowego funkcjonowania tej osoby i członków jej rodziny konieczne jest zwiększenie powierzchni normatywnej ze względu na poruszanie się tej osoby na wózku inwalidzkim albo na konieczność zajmowania przez tę osobę odrębnego pokoju. Tymczasem w przedmiotowej sprawie, w jego ocenie, sytuacja taka nie wystąpiła albowiem J.W. faktycznie (realnie) w swoim mieszkaniu nie przebywa. Miejscem jej pobytu jest bowiem gmina C. Zdaniem organu w aktualnym stanie prawnym i faktycznym brak jest uzasadnienia dla zwiększenia powierzchni normatywnej, gdyż zaspokaja ona swoje potrzeby w Ośrodku A, co z kolei uzasadnia wydanie decyzji odmawiającej przyznania dodatku mieszkaniowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona skarżąca wyraziła niezadowolenie z objętego nią rozstrzygnięcia. W jej uzasadnieniu – co do meritum – powtórzyła argumenty zawarte w odwołaniu. Na zakończenie wyraziła stanowisko, że "stan zdrowia matki spełnia przesłankę określoną w art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, jako że jest ona osobą poruszającą się na wózku inwalidzkim". Autor skargi zaznaczył, że pobyt matki w Ośrodku A wymuszony jest jej stanem zdrowia. Zaakcentował, że nadal posiada ona zamieszkanie w R., co – w jego ocenie – potwierdził Sąd Rejonowy w R. prowadząc postępowanie o alimenty. W jej motywach zanegował także wyliczenie dochodu rodziny poprzez włączenie dodatku pielęgnacyjnego otrzymywanego przez matkę autora skargi wysokości 203,50 zł. Odpowiadając na skargę organ drugoinstancyjny podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu i stwierdził, że jest ona nieuzasadniona oraz nie zawiera żadnych argumentów, które podważałyby jego merytoryczną prawidłowość. Tym samym wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że prawo do sądu określone zostało w art. 45 ust.1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust.1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 ze zm.), ratyfikowanej przez Rzeczypospolitą Polską (art. 9, art. 87 ust.1, art. 89 ust.1 pkt 2 Konstytucji RP). Nadto Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 25 stycznia 1995 r. W 14/94, (Dz. U., Nr 14, poz. 67, OTK 1995/1/19) wskazał, że na prawo do sądu składa się także element materialny – możność prawnie skutecznej ochrony praw strony na drodze sądowej w ramach odpowiednio ukształtowanej procedury. Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która – zgodnie z art. 1 § 2 tej ustawy - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd stwierdził, że przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też przepisy postępowania, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Ustalając istotny dla sprawy stan faktyczny Sąd stwierdza, że – co do meritum – nie jest on sporny i został nakreślony powyżej przy omawianiu stanowiska organów pierwszej oraz drugiej instancji jak i strony skarżącej. W ocenie Sądu nie ma zatem konieczności jego ponownego powielania. Spór w sprawie sprowadza się do oceny wypełnienia przez stronę skarżącą przesłanek do przyznania jej dodatku mieszkaniowego, a zwłaszcza tej dotyczącej powierzchni mieszkaniowej, od której jest on uzależniony. Mając na uwadze tak zakreślony spór na wstępie podkreślenia wymaga, że zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych, reguluje ustawa do dodatkach mieszkaniowych, wielokrotnie przywoływana powyżej. Wysokość przyznanego dodatku mieszkaniowego jest wynikiem obliczeń matematycznych, dokonywanych według zasad określonych w ustawie, na podstawie danych zawartych we wniosku o przyznanie dodatku oraz deklaracji o wysokości dochodów. Dlatego też organ pomocy społecznej rozpatrujący wnioski o przyznanie omawianego świadczenia nie ma swobody w wyborze podejmowanego rozstrzygnięcia. Osoba ubiegająca się o tę formę pomocy musi spełniać wszystkie określone w ustawie warunki. Niedopełnienie choćby jednego z nich wyklucza możliwość przyznania dodatku. Ustawa o dodatkach mieszkaniowych w sposób jednoznaczny wskazuje jakie obligatoryjne warunki muszą być spełnione, aby właściwy organ wydał decyzję o przyznaniu dodatku mieszkaniowego. Składając wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego wnioskodawca, aby otrzymać świadczenie, musi łącznie spełniać warunki dotyczące posiadania tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego (art. 2), średniego miesięcznego dochodu na jednego członka gospodarstwa domowego (art. 3) oraz powierzchni użytkowej lokalu (art. 5). Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego, która decyduje o wysokości dodatku mieszkaniowego, dla 1 osoby nie może przekraczać 35 m2. Od tego parametru pośrednio zależy także samo uprawnienie do dodatku mieszkaniowego. Natomiast w myśl art. 5 ust. 5 tej ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30%, a więc w przypadku osoby zamieszkującej samodzielnie będzie to maksymalnie 45,50 m2 (35 m2 + 30%). Możliwe jest także uzyskanie dodatku na lokal, którego powierzchnia przekracza "powierzchnię normatywną" o 50%, ale tylko w przypadku jeżeli udział pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu nie przekracza 60%. W niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją. Wobec tego stwierdzić należy, że warunkiem powstania uprawnienia do dodatku mieszkaniowego jest spełnienie przesłanek wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, a ustawodawca nie przewidział żadnych odstępstw od ustalonych warunków w zakresie przekroczenia normatywnej powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego powiększonej o wskazany procent. Kryteria przewidziane w powołanej ustawie nie pozwalają zatem organom orzekającym na uznaniowość (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 83/09, z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 1898/10 oraz z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1213/09). Tym samym składając wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego, wnioskodawca – co z uwagi na treść skargi musi zostać wyeksponowane – musi łącznie spełniać następujące kryteria: 1) metrażowe, 2) dochodowe, 3) tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego (z wyjątkami przewidzianymi w ustawie). Wobec tego stwierdzić należy, że sytuacja materialna strony skarżącej nie mogła mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia w tej sprawie. Jak bowiem podkreślił organ odwoławczy - przyznanie dodatku mieszkaniowego jest uzależnione od spełnienia warunków określonych w ustawie, a brak zrealizowania któregokolwiek z nich powoduje, że dodatek nie może być przyznany. Kryterium metrażowe dotyczy normatywnej powierzchni użytkowej określonej w zależności od liczby osób będących członkami gospodarstwa domowego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią", w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m2 - dla 1 osoby. Art. 5 ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy dopuszcza przekroczenie ustalonego normatywu powierzchni użytkowej jednak nie więcej niż 30% albo 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. W przypadku przekroczenia wymienionych wielkości dodatek mieszkaniowy nie przysługuje. W omawianej sprawie, ustalenie organów obydwu instancji, według którego skarżący zamieszkuje w lokalu mieszkalnym o powierzchni użytkowej 54,30 m2 było zgodne z danymi, wskazanymi przez skarżącego w treści wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Na podstawie tych ustaleń prawidłowo zatem organ odwoławczy - podobnie jak i organ I instancji - stwierdził, że powierzchnia użytkowa zajmowanego przez skarżącego lokalu mieszkalnego przekroczyła powierzchnię normatywną przypadającą na jedną osobę o więcej niż 30%, a udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu przekracza 60%. W przedmiotowej sprawie, czego zdaje się nie kwestionuje strona, nie zgadzając się jednak z dokonaną przez organy oceną tych ustaleń, matka strony w czasie orzekania przez organy nie przebywała w domu od czerwca 2012 r. W związku z procesem rehabilitacji i rekonwalescencji po przebytej operacji [...] od 18 czerwca 2012 r., przebywa w Ośrodku A w C. Nie jest przy tym sporne, że miejscem jej stałego pobytu jest miejsce zamieszkania jej syna, to jednak okoliczność faktycznego nie przebywania jej w czasie orzekania przez organy w tym miejscu ma istotne znaczenia dla ustalenia powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego, będącej przesłanką determinującą przyznanie dodatku mieszkalnego. Nie można bowiem dokonywać ustaleń powierzchni bez ilości osób ją zamieszkujących, a tym samym bez ustalenia faktycznego ich przebywania na tej powierzchni. Ocena łączna przesłanek podmiotowo-przedmiotowych jest warunkiem prawidłowego i zgodnego z prawem działania organy. Wszak to ustawodawca dokonał wyraźnego rozróżnienia metrażu w odniesieniu do liczby osób ją zamieszkujących i od niego uzależnił przyznanie dodatku mieszkaniowego. Rzeczywiste, czyli faktyczne przebywanie osoby w mieszkaniu jest warunkiem prawidłowego ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych. Nie można dokonywać tych ustaleń w oderwaniu od rzeczywistego stanu rzeczy. Równocześnie wskazać należy, że w przypadku zmiany tej sytuacji nie jest wykluczona możliwość ponownego ubiegania się o przedmiotowy dodatek. To jednak – jak słusznie zauważył organ odwoławczy – w aktualnym stanie sprawy do powierzchni normatywnej nie mogła zostać zaliczona osoba de facto nie przebywająca w mieszkaniu a tym samym nie zajmująca go. Dodatkowo podkreślenia wymaga, że okres rzeczywistej nieobecności J.W. w domu nie był krótkotrwały, wręcz przeciwnie. W konsekwencji powyższego, zasadnie organ odwoławczy uznał, że na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 ustawy, skarżącemu nie przysługuje dodatek mieszkaniowy. Jednocześnie powtórzenia wymaga, że kryteria ustawowe, od których uzależnione jest przyznanie dodatku mieszkaniowego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie pozwalają na uznaniowe rozstrzygnięcie sprawy. Osoba ubiegająca się o tę formę pomocy w regulowaniu opłat za zajmowanie lokalu mieszkalnego musi spełniać wszystkie określone w ustawie warunki. Niespełnienie choćby jednego wyklucza skuteczność starań o dodatek. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało zatem wydane w wyniku prawidłowego ustalenia istotnych w sprawie okoliczności, na podstawie danych zawartych we wniosku skarżącego o przyznanie dodatku mieszkaniowego oraz w konsekwencji prawidłowego zastosowania przepisów ustawy. Nie można przy tym podzielić zapatrywania strony skarżącej na kwestie wykładni zastosowanych przepisów prawa. Zdaniem skarżącego w sprawie powinna znaleźć zastosowanie wykładnia celowościowa i systemowa, ale w tym względzie trafnie stwierdził organ odwoławczy, że gdy przepis prawa nie budzi wątpliwości lub gdy wykładnia gramatyczna usuwa ewentualne niejasności łączące się z jego stosowaniem wówczas wspomniane wykładnie stają się bezprzedmiotowe. Na zakończenie podkreślić należy, że skarżący, który w czasie orzekania samodzielnie zamieszkiwał i zajmował lokal, tylko wtedy mógłby otrzymać dodatek mieszkaniowy, gdyby ten lokal nie przekroczył powierzchni 45,50 m2, o czym stanowi art. 5 ust. 5 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Jak wynika z akt sprawy, powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego skarżącego przekracza normatywną powierzchnię użytkową dla 1 - osobowego gospodarstwa domowego, a łączna powierzchnia pokoi i kuchni znajdujących się w tymże lokalu stanowi ponad 85 % jego powierzchni użytkowej, a więc przekracza 60%. Tymczasem jak już wyżej wskazano, osoba ubiegająca się o przyznanie dodatku mieszkaniowego musi spełniać wszystkie określone w ustawie warunki, gdyż niedopełnienie choćby jednego z nich wyklucza możliwość przyznania dodatku. Organy administracyjne nie mogą zatem działać na zasadzie uznania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w uzasadnieniu objętej skargą decyzji, w sposób wystarczający przedstawiono ustalenia stanu faktycznego, wskazano okoliczności, które stały się podstawa rozstrzygnięcia, dokonując prawidłowej interpretacji ich treści. Organ drugoinstancyjny odniósł się szczegółowo do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, przedstawiając w tym zakresie stosowną argumentację. Ponadto dokonał powtórnej, wnikliwej oceny i analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i w sposób odpowiadający wymogom wynikającym z art. 107 i 108 Kpa przedstawił okoliczności oraz fakty, które spowodowały uznanie, że decyzja organu pierwszej instancji odpowiada prawu. Na zakończenie Sąd zwraca uwagę, że organ I instancji w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia odniósł się wyłącznie do kwestii powierzchni normatywnej i na tym oparł swoje działanie, a nie – jak zarzucał skarżący – błędnym wyliczeniu dochodu. Ustalenia te w pełni zaakceptował organ odwoławczy. Wprawdzie w uzasadnieniu podał, że (...) "dochodem rodziny jest emerytura Pani W. wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym oraz renta inwalidzka", to jednak nie dochód stał się podstawą odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego, a jego ustalenie w świetle przedłożonej deklaracji o wysokości dochodów za okres X-XII 2013 r. nie budzi wątpliwości. Nadto nie ma racji strona skarżąca, że faktyczne nie przebywanie matki w mieszkaniu i nie zajmowanie go przez nią przez okres kilkunastu miesięcy może być ocenione inaczej – czyli "jak zajmowanie", jak chce tego ona. Dowodzenie tego, w jej opinii, organy miałyby wywieść nie ze stanu faktycznego, z którym nota bene strona nie polemizuje, li tylko z właściwości Sądu Rejonowego w R. rozpoznającego sprawę o alimenty na jej rzecz. W tym miejscu jawi się potrzeba wskazania, co pominęła strona skarżąca, że z kolei to Sąd Rejonowy w C. w dniu 3 grudnia 2013 r., wydał zaświadczenie, sygn. akt [...], że "G.W., zam. R. ul. [...] został ustanowiony opiekunem prawnym całkowicie ubezwłasnowolnionej J.W.". Tym samym organ prawidłowo odniósł swoją ocenę do faktycznego stanu odtworzonego na podstawie wywiadu środowiskowego, dokumentów urzędowych spójnych i korelujących z oświadczeniami strony. Badając przedmiotową sprawę, Sąd z urzędu nie dopatrzył się żadnych uchybień stanowiących naruszenie prawa materialnego bądź przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a tym samym skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, wobec braku uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.