IV SA/Gl 552/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant Paulina Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2011 r. sprawy ze skargi A S.A. w B. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. (dalej: PIS) decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm., dalej: u.p.i.s.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdził u M.K. chorobę zawodową – obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz, wymienioną w poz. 21 wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu decyzji przedstawił wpierw przebieg kariery zawodowej M.K. oraz, uwzględniając orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K., Poradnia Chorób Zawodowych o rozpoznaniu obustronnego odbiorczego uszkodzenia słuchu o lokalizacji ślimakowej, orzekł jak w sentencji. Odwołanie od powyższej decyzji wniosły Zakłady A (dalej: Zakłady A), które wyraziły swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji i wystąpiły o jej uchylenie. W motywach odwołania zakwestionowano przyczynę ubytku słuchu u M.K. Zdaniem odwołującego się zakładu pracy M.K. objęta była pełną ochroną w zakresie badań profilaktycznych i nigdy z nich nie wynikało, aby jej stan zdrowia ulegał pogorszeniu. Podkreślono również, że w okresie od [...] do [...] chorowała, zaś po powrocie do zakładu pracy przeprowadzono badania kontrolne w wyniku których lekarz sprawujący opiekę profilaktyczną nie dopuścił jej do dalszej pracy na zajmowanym stanowisku. W tej sytuacji niezbędne było przeprowadzenie specjalistycznych badań, w celu ustalenia genezy uszkodzenia słuchu. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. (dalej: WIS) decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił w całości decyzję PIS z dnia [...] stwierdzającą u M.K. chorobę zawodową narządu słuchu oraz odmówił stwierdzenia u wyżej wymienionej wskazanej choroby zawodowej. W motywach tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wymogi, które muszą wystąpić, aby stwierdzić chorobę zawodową. W dalszej części uzasadnienia organ ten przybliżył przebieg kariery zawodowej strony oraz formułowane w ramach tego postępowania opinie uprawnionych placówek medycznych i stwierdził, że Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. nie rozpoznał u niej uszkodzenia słuchu, które uprawnia do rozpoznania choroby zawodowej. W takim stanie faktycznym organ odwoławczy uwzględnił odwołanie Zakładu A W wyniku skargi złożonej przez M.K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 26 czerwca 2007 r. sygn. akt IV SA/GL 1411/06 uchylił decyzję WIS z dnia [...]. W motywach tego wyroku wskazano, że sprawa choroby zawodowej nie została ustalona, bowiem uzyskane w trakcie postępowania opinie medyczne zawierały rozbieżne oceny w tej kwestii, które to rozbieżności nie zostały wyjaśnione. We wskazaniach skierowanych do organu odwoławczego Sąd zobowiązał go do przeprowadzenia postępowania uzupełniającego celem wyjaśnienia tych rozbieżności. Nakazano sporządzenie kolejnej opinii uprawnionej placówki diagnostycznej, w której przedstawiona zostanie szczegółowa analiza wyników badań i wydanych wcześniej opinii. Sąd podkreślił, że organ powinien dążyć do tego, aby nie tylko wskazano przyczyny powstania stwierdzonego uszczerbku (lub wykluczono poszczególne źródła tego uszczerbku) ale także w sposób staranny uzasadniono dokonaną ocenę. W wyroku tym zamieszczono również szczegółowe wskazania co do sposobu sporządzenia przedmiotowej opinii i jakie winna spełniać wymogi. Zobowiązano organ odwoławczy do tego, aby nową opinię sporządziła inna placówka diagnostyczna niż ta, która wypowiadała się już w sprawie. Sąd zwrócił również uwagę na to, aby uzasadnienie zawartych w orzeczeniu lekarskim było zrozumiałe także dla osób nie posiadających wykształcenia medycznego. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy decyzję PIS z [...] orzekającą o rozpoznaniu u M.K. choroby zawodowej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podkreślono, że wypełniając zalecenia wynikające z wyroku WSA w Gliwicach zwrócono się do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. (dalej: IMP w Ł.) o wydanie opinii. Orzeczeniem lekarskim z dnia [...] nr [...] Instytut stwierdził, że wielkość i charakter stwierdzonego ubytku słuchu spełniają warunki wymaganego kryterium do rozpoznania choroby zawodowej. W wyniku następnej skargi wniesionej przez Zakładu A Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 28 listopada 2008 r. sygn. akt IV SA/GL 379/08 uchylił decyzję WIS z dnia [...]. W motywach rozstrzygnięcia Sąd zwrócił uwagę, iż zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ administracji, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Organ odwoławczy prawidłowo podjął działania zmierzające do uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie i w tym celu zwrócił się do IMP w Ł. z wnioskiem o wydanie orzeczenia. W opinii sporządzonej przez wskazaną placówkę rozpoznano u M.K. chorobę zawodową, jednakże orzeczenie to nie spełnia wszystkich wymogów wynikających z wcześniejszego wyroku Sądu w tej sprawie z dnia 26 czerwca 2007 r. Wbrew wskazaniom Sądu nie uzyskano takiej opinii uzupełniającej, w której znalazły się wyraźne i jednoznaczne odniesienia do rozbieżności zamieszczonych w dotychczasowych opiniach jednostek diagnostycznych. Uzyskana opinia nie zawiera ustosunkowania się do rozpoznania Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...], zgodnie z którym nie stwierdzono u skarżącej choroby zawodowej. Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną po wyżej wskazanym wyroku WSA w Gliwicach, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. po raz kolejny utrzymał w mocy decyzję PIS z [...]. W motywach rozstrzygnięcia podkreślono, że zgodnie z zaleceniami wynikającymi z wyroku Sądu zwrócono się do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. o wydanie nowego orzeczenia w sprawie. W opinii z dnia [...] Instytut uzupełnił uzasadnienie swojego orzeczenia lekarskiego [...] z dnia [...] ustosunkowując się do opinii wyrażonych w orzeczeniach IMPiZŚ w S. nr [...] z dnia [...] i nr [...] z dnia [...]. Zaistniałe różnice wynikały z różnych testów diagnostycznych wykorzystywanych w obu placówkach. Orzeczenia IMPiZŚ opierały się na wynikach subiektywnej próby SISI, która nie potwierdziła ślimakowej lokalizacji uszkodzenia. Natomiast w badaniach przeprowadzonych przez IMP w Ł. wykonano test obiektywny, jakim jest badanie odruchów z mięśni strzemiączkowych (audiometria odruchowa), stwierdzając w sposób obiektywny obecność cech uszkodzenia ślimakowego, potwierdzoną w badaniu subiektywnym (audiometria mowy). W konkluzji IMP w Ł., uwzględniając wyniki badań narządu słuchu u M.K. oraz udokumentowany wieloletni okres narażenia na hałas stwarzający ryzyko uszkodzenia słuchu uznał, że istnieją podstawy do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu. Również i ta decyzja WSI została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 9 grudnia 2009 r. sygn. akt IV SA/GL 348/09 orzekł o jej uchyleniu. W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, iż opinia uzupełniająca IMP w Ł. z [...] nie spełniała jednego z wymogów określonych w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 26 czerwca 2007 r. Nie została sporządzona w taki sposób, aby była w pełni zrozumiała dla osoby nie będącej specjalistą z tego zakresu życia społecznego. Jednocześnie Sąd zobowiązał organ odwoławczy do dokonania analizy obu orzeczeń IMP w Ł. pod kątem zgodności ze wskazaniami zamieszczonymi w wymienionym wyżej wyroku. Po tym wyroku WIS podjął w dniu [...] decyzję nr [...] o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia PIS z [...]. W uzasadnieniu podniesiono, iż organ odwoławczy uzyskał w trakcie postępowania opinię uzupełniającą IMP w Ł. z dnia [...]. W świetle tej opinii wyrażone wcześniej stanowisko w kwestii rozpoznania u M.K. choroby zawodowej zostało podtrzymane ze względu na to, że przeprowadzone w dniu [...] kliniczne badania audiologiczne wykazały u niej ubytek słuchu w receptorze słuchowym (ślimaku), a więc w miejscu, które ulega niszczącemu działaniu hałasu i jest charakterystyczne dla pohałasowego uszkodzenia słuchu oraz na podstawie istniejącego wieloletniego udokumentowanego okresu narażenia zawodowego na czynnik stwarzający ryzyko wystąpienia wymienionej wyżej choroby zawodowej (przy braku dowodów wykluczających związek przyczynowy między hałasem w środowisku pracy a rozpoznanym uszkodzeniem słuchu). Z powyższą decyzją nie zgodził się Zakład A, w imieniu której skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł prokurent. W skardze zarzucono przedmiotowej decyzji naruszenie przepisów postępowania, w szczególności postanowień art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 7 k.p.a. W motywach skargi przywołano zalecenia sformułowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 9 grudnia 2009 r. W ocenie skarżącego, zaleceń tych organ odwoławczy nie wypełnił, ponieważ zaskarżona decyzja nie spełnia postulatu zrozumiałego dla każdego adresata oraz dokładnego i jasnego uzasadnienia zawartego w niej rozstrzygnięcia, opartego o wszystkie dotychczasowe orzeczenia i całokształt materiału dowodowego. W orzeczeniach IMP w Ł., na co zwraca uwagę skarżący, nie wykluczono, ani też nie potwierdzono innych przyczyn możliwego uszkodzenia słuchu M.K. w postaci cech osobniczych lub innych nie związanych z ekspozycją na hałas w środowisku. Wobec tego przeprowadzone badania oraz oparta na ich wynikach decyzja nie umożliwiają jednoznacznego określenia czy narażenie zawodowe stanowi jedyną możliwą przyczynę uszkodzenia słuchu. Ponownie skarżący podkreśla, że M.K. objęta była pełną ochroną w zakresie badań profilaktycznych i nigdy z nich nie wynikało, aby jej stan zdrowia ulegał pogorszeniu. W okresie od [...] do [...] chorowała, zaś po powrocie do zakładu pracy przeprowadzono badania kontrolne i lekarz sprawujący opiekę profilaktyczną nie dopuścił jej do dalszej pracy na zajmowanym stanowisku. W żadnym z orzeczeń sporządzonych na potrzeby postępowania przez placówki diagnostyczne nie ma opinii dotyczącej ewentualnego wpływu przebytej choroby i zażywanych w związku z nią leków na stwierdzone uszkodzenie słuchu. Do wydania decyzji stwierdzającej chorobę zawodową konieczne jest potwierdzenie choroby wskazanej w wykazie i ustalenie związku przyczynowego pomiędzy chorobą a zatrudnieniem w warunkach narażenia zawodowego. Zdaniem skarżącego nie przeprowadzono w tym zakresie dokładnego, rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W odpowiedziach na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się pokrótce do zarzutów skargi wskazał, iż opinie uzyskane w trakcie postępowania są spójne i wyczerpujące. Potwierdzają fakt rozpoznania u M.K. choroby zawodowej oraz fakt wykonywania pracy w narażeniu zawodowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kierując się wskazanym kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z kolei, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, co oznacza, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. W ramach oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji podkreślenia również wymaga fakt, iż rozpoznawana sprawa była trzykrotnie przedmiotem oceny WSA w Gliwicach i w każdym przypadku Sąd uchylał rozstrzygnięcie organu odwoławczego oraz formułował ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania. W myśl art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w tej sprawie sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Zauważyć w tym miejscu przyjdzie, iż przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność), zostało uznane za błędne. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Ponadto powinna pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. Dauter Bogusław, Gruszczyński Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Mede Małgorzata, Komentarz do art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stan prawny: 2011.03.30, LEX 2011). Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] Nr [...] stwierdzającą u M.K. chorobę zawodową – obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego. Ocena zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia została przeprowadzona z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105 z 2009 r., poz. 869, dalej: rozporządzenie RM) oraz wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyrokach WSA w Gliwicach zapadłych w rozpatrywanej sprawie. Zgodnie z § 11 ust. 1, do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia RM, stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym, że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. Postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte przed datą wejścia w życie rozporządzenia RM i nie zostało zakończone przed tą datą, zatem czynności dokonane w jego toku, w szczególności orzeczenia lekarskie, pozostają skuteczne. Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja sformułowana w art. 2351 Kodeksu pracy, zgodnie z którą, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Natomiast przepis art. 2352 Kodeksu pracy wskazuje, że rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Definicja choroby zawodowej została wprowadzona mocą obowiązującej od dnia 3 lipca 2009 r. ustawy z dnia 22 maja 2009 r. o zmianie ustawy – Kodeks prawy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz. 825). Na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 Kodeksu pracy zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), określające wykaz chorób zawodowych; okresy, w których wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym; sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych. W świetle powyższych regulacji szczególnego podkreślenia wymaga, że tylko rozpoznanie u badanego jednej z chorób wskazanych w wykazie chorób zawodowych pozwala organowi inspekcji sanitarnej, tj. właściwemu inspektorowi sanitarnemu, na wydanie decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Ponadto, niezbędne jest również ustalenie, że wystąpienie zdiagnozowanej jednostki chorobowej, zamieszczonej w powyższym wykazie, bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w miejscu pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Brak którejkolwiek z wymienionych przesłanek w stanie faktycznym sprawy wyklucza możliwość stwierdzenia choroby zawodowej. Zgromadzony w przedmiotowe sprawie materiał dowodowy daje podstawy do stwierdzenia choroby zawodowej. Został oceniony wszechstronnie i na jego podstawie wyciągnięto trafne wnioski. Podkreślić należy, że organ odwoławczy dostosował się do wskazań co do dalszego postępowania sformułowanych w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 26 czerwca 2007 r. (na marginesie przyjdzie dodać, iż dwa kolejne uchylające wyroki w tej sprawie były spowodowane brakiem realizacji wskazań zawartych w tym orzeczeniu). We wskazaniach Sądu zobowiązano organ odwoławczy do podjęcia następujących działań. Po pierwsze – powołania innych biegłych wobec zaistniałych w sprawie rozbieżności w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej u M.K. Po drugie – zadbania o to, aby w kolejnym orzeczeniu uprawnionej placówki diagnostycznej przedstawiono szczegółową analizę wyników przeprowadzonych badań i wydanych wcześniej opinii. Sąd podkreślił, że organ powinien dążyć do tego, aby nie tylko wskazano przyczyny powstania stwierdzonego uszczerbku (lub wykluczono poszczególne źródła tego uszczerbku), ale także w sposób staranny uzasadniono dokonaną ocenę. Uzasadnienie wniosków zawartych w orzeczeniu lekarskim powinno przedstawiać argumentację w sposób na tyle przejrzysty, by zrozumiałe było także dla osób nie posiadających wykształcenia medycznego. Po trzecie – zgromadzenia dowodów obiektywnych. Jak stwierdza Sąd: "Trudno uznać za takie te orzeczenia lekarskie, które wydane zostały przez tę samą jednostkę diagnostyczną, zwłaszcza gdy oceny stanu zdrowia badanego kolejny raz dokonywali specjaliści, którzy wypowiadali się już w sprawie. To między innymi zajęte wcześniej przez nich stanowisko powinno być przedmiotem analizy w szczegółowej opinii koniecznej dla rozstrzygnięcia badanej kwestii. Dla zapewnienia maksymalnego stopnia obiektywizmu orzeczenie to powinno być wydane przez inną kompetentną placówkę diagnostyczną i inne uprawnione osoby". W szczególności organ odwoławczy, prowadząc uzupełniające postępowanie dowodowe, kierując się wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 26 czerwca 2007 r., zwrócił się o przeprowadzenie badań lekarskich słuchu u M.K. oraz wydanie orzeczenia w kwestii choroby zawodowej do innej (niż Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.) kompetentnej placówki diagnostycznej – Instytutu Medycyny Pracy w Ł. IMP w Ł. sporządził orzeczenie z [...] nr [...] oraz dokonał uzupełnienia jego uzasadnienia dwukrotnie tj. w dniu [...] i w dniu [...]. Sąd dostrzega, iż forma "orzeczenia" jaką zastosował IMP w Ł. dla wyrażenia swojej opinii w tej sprawie, nie była właściwa zważywszy na to, że w świetle postanowień w tym § 7 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) poprzedzającego obecnie obowiązujące rozporządzenie RM, podobnie jak i § 7 ust. 1 tego aktu, podmiotem upoważnionym do wystąpienia z wnioskiem o przeprowadzenie u pracownika ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą drugiego stopnia był wyłącznie pracownik (były pracownik) (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 października 2010 r., IV SA/GL 122/10 LEX nr 621627). W związku z tym postępowanie "odwoławcze" przed IMP w Ł. nie mogło zostać uruchomione na żądanie innych podmiotów, w tym organu prowadzącego postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej oraz pracodawcy. Jednakowoż zważywszy na związanie organu wskazówkami Sądu, jak również na fakt, że organ odwoławczy w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego był uprawniony (i zobowiązany wskazówkami Sądu) do zwrócenia się do podmiotu posiadającego specjalistyczną wiedzę z zakresu chorób zawodowych (biegłego w tym zakresie) działanie WIS należy uznać za usprawiedliwione. Nie bez znaczenia jest także i to, że orzeczenie ISP w Ł. spełnia wymogi opinii w rozumieniu art. 84 k.p.a. W konkluzji ostatniego (z dnia [...]) uzupełnienia uzasadnienia opinii sporządzonej w dniu [...] wyraźnie stwierdza, że: po pierwsze – przeprowadzone w dniu [...] kliniczne badania audiologiczne wykazały u M.K. ubytek słuchu w receptorze słuchowym (ślimaku), a więc w miejscu, które ulega niszczącemu działaniu hałasu i jest charakterystyczne dla pohałasowego uszkodzenia słuchu; po drugie – istnieje wieloletni udokumentowany okres narażenia zawodowego na czynnik stwarzający ryzyko wystąpienia choroby zawodowej (przy braku dowodów wykluczających związek przyczynowy między hałasem w środowisku pracy a rozpoznanym uszkodzeniem słuchu); po trzecie – daje to podstawy do rozpoznania jednostki chorobowej (choroby zawodowej) figurującej w wykazie chorób zawodowych pod pozycją 21 w załączniku do rozporządzenia RM z 2009 r. Wobec powyższego uznać trzeba, iż wyżej przywołana opinia IMP w Ł. wyjaśnia wszystkie wątpliwości co do faktu choroby zawodowej u M.K., jak również co do związku przyczynowego miedzy środowiskiem pracy a tą chorobą. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji. SW