IV SA/Gl 558/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska, Sędzia WSA Beata Kozicka, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi A. R. na uchwałę Rady Miasta R. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na wypowiedzenie zmieniające warunki pracy i płacy radnej 1) stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2) zasądza od Rady Miasta R. na rzecz skarżącej kwotę 100 złotych (słownie: sto złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Uchwałą z dnia [...]r. nr [...] Rada Miasta R., działając na podstawie art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1515 ze zm.) oraz § 69 Statutu Miasta R. przyjętego uchwałą Rady Miasta R. z dnia [...]r. nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia 6 czerwca 2014 r. poz. 3146), wyraziła zgodę na wypowiedzenie zmieniające warunki pracy i płacy radnej A.R. W uzasadnieniu uchwały wyjaśniono, że w dniu 18 lutego 2016 r. do Rady Miasta R. wpłynął wniosek Towarzystwa A w R. o wyrażenie zgody na wypowiedzenie zmieniające warunków pracy i płacy radnej Miasta R. – A.R., zatrudnionej w powyższym Towarzystwie. Następnie wskazano, iż w celu zbadania tego wniosku została powołana, uchwałą Rady Miasta R. z dnia [...]r. nr [...], Komisja Doraźna, która wysłuchała przedstawicieli i pracowników wnioskodawcy oraz A.R. Komisja ustaliła, że wnioskodawca zamierza zreorganizować swoją działalność poprzez zmiany organizacyjne w strukturze zakładu pracy, skutkujące zmianami zakresu czynności pracowników oraz likwidacją stanowiska kierownika redakcji, zajmowanego przez A.R. Poza tym Komisja potwierdziła, że A.R. wiadomy jest fakt planowanych zmian organizacyjnych, jednakże nie posiada ona wiedzy co do szczegółowych rozwiązań oraz przyszłych warunków jej pracy i płacy po reorganizacji. W związku z powyższym i na podstawie przedstawionych przez wnioskodawcę oraz A.R. dokumentów Komisja doszła do przekonania, że przesłanką wypowiedzenia warunków pracy i płacy radnej nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez nią mandatu a wnioskodawca jest zainteresowany dalszą współpracą z A.R. w charakterze dziennikarki. Następnie stwierdzono, iż wyrażenie zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy lub odmowa, pozostawione jest uznaniu rady gminy z wyjątkiem jednak, sytuacji, gdy uzna ona, że podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. W takiej sytuacji rada zobowiązana jest odmówić wyrażenia zgody. Tym samym muszą zostać zbadane motywy pracodawcy, zamierzającego rozwiązać stosunek pracy z radnym. Dodano również, że zdaniem większości radnych postępowanie przed Komisją Doraźną było przeprowadzone w sposób obszerny i bezstronny, którego wynik nie daje podstaw do powiązania wniosku pracodawcy o wyrażenie zgody na wypowiedzenie zmieniające, ze zdarzeniami dotyczącymi wykonywania mandatu radnej przez A.R. Jednocześnie ustalono, że wniosek pracodawcy motywowany był zamiarem reorganizacji mającej związek z realizacją dodatkowego, dofinansowanego projektu, a także konfliktem personalnym pomiędzy współpracownikami. Natomiast według niektórych radnych wniosek pracodawcy był niedoprecyzowany, mało konkretny i abstrakcyjny oraz nie sposób oddzielić go od działalności politycznej A.R. Ponadto zdaniem samej A.R. reorganizacja jest nagła, niczym nie podparta i ma związek z jej działalnością polityczną, w szczególności, że dzieje się w trakcie kampanii referendalnej o odwołanie Prezydenta Miasta a także brak jest u pracodawcy wizji i praktycznych rozwiązań w zakresie przejęcia jej obowiązków. Pismem z dnia 6 kwietnia 2016 r. A.R. wezwała Radę Miasta R. do usunięcia naruszenia prawa w związku z powyższą uchwałą, domagając się jej uchylenia w całości oraz podjęcia uchwały odmawiającej wyrażenia zgody na wypowiedzenie zmieniające jej warunki pracy i płacy. Jednocześnie zaskarżonej uchwale zarzuciła, w szczególności naruszenie: – art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym poprzez przyjęcie do rozpoznania wniosku pracodawcy niespełniającego podstawowych wymogów formalnych w postaci braku wskazania zakresu sygnalizowanego wypowiedzenia zmieniającego tj. nowych warunków pracy i płacy, co uniemożliwiało merytoryczne rozpoznanie wniosku, – art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym poprzez udzielenie zgody in blanco na dokonanie przez pracodawcę wypowiedzenia zmieniającego, co uniemożliwia dokonanie ustalenia zakresu udzielonej zgody oraz oceny zgodności działań pracodawcy z treścią wniosku i uchwały, – art. 25 ust. 2 zd. pierwsze ustawy o samorządzie gminnym poprzez faktyczne nierozpoznanie sprawy w zakresie podstaw, przesłanek, przyczyn i zakresu przewidywanego przez pracodawcę wypowiedzenia zmieniającego, z uwagi na wadliwe przyjęcie, iż wyłącznym zakresem objętym badaniem jest przesłanka zawarta w art. 25 ust. 2 zd. drugie tej ustawy, – art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż podstawą udzielenia zgody na wypowiedzenie warunków pracy i płacy może być samo uprawdopodobnienie braku zaistnienia przesłanki ze zdania drugiego tego przepisu w sytuacji, gdy wykładnia regulacji powinna być przeprowadzona zgodnie z regułami wypracowanymi na gruncie prawa pracy gdzie do przyjęcia przesłanki eliminującej ustanowioną ustawowo ochronę pracownika wymagane jest jej udowodnienie a nie uprawdopodobnienie, – art. 97 § 1 pkt. 4 K.p.a. poprzez rozpoznanie sprawy w sytuacji istnienia znanej Radzie Miasta przesłanki obligatoryjnego zawieszenia postępowania z uwagi na wszczęcie przez prokuratora postępowania wyjaśniającego dotyczącego poświadczenia nieprawdy w dokumencie wszczynającym niniejsze postępowanie tj. wniosku pracodawcy. W uzasadnieniu wezwania strona wyjaśniła, że literalnie art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym odnosi się do rozwiązania stosunku pracy jednakże w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż dotyczy on również wypowiedzeń zmieniających. Równocześnie podkreśliła podstawową różnicę między wypowiedzeniem stosunku pracy a wypowiedzeniem zmieniającym polegającą na niedookreślonym zakresie wypowiedzenia zmieniającego. Strona wskazała, że zakres wypowiedzenia zmieniającego nie jest zdefiniowany ustawowo i w każdym konkretnym przypadku może być różny. Następnie w ocenie strony pracodawca nie określił we wniosku z dnia 17 lutego 2016 r. merytorycznego zakresu wypowiedzenia zmieniającego i nie wskazał nowych warunków pracy i płacy. Poza tym zdaniem strony w toku prac Komisji zostało potwierdzone, iż pracodawca na chwilę składania wniosku oraz jego rozpoznania nie miał sprecyzowanego faktycznego zakresu w jakim zamierza w przyszłości dokonać zmian w stosunku pracy. Natomiast skoro we wniosku pracodawcy nie podano na jakie nowe warunki zatrudnienia chce uzyskać zgodę Rady Miasta to nie było możliwości merytorycznego rozpoznania tego wniosku. W związku z powyższym, w opinii strony, zaskarżona uchwała stanowi nieprzewidziany prawem akt o wyrażeniu zgody in blanco na dokonanie przez pracodawcę wypowiedzenia zmieniającego w nieokreślonej przyszłości i w nieokreślonym zakresie a zatem jest sprzeczna z celem regulacji art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, którym jest zapewnienie osobie pełniącej funkcję radnego stałości stosunku pracy i wyeliminowanie nacisków na niego związanych z działalnością polityczną. Następnie podkreśliła, że jej aktywność publiczna wiąże się z polityczną dezaprobatą ze strony ugrupowania, które aktualnie posiada większość w Radzie Miasta oraz Prezydenta Miasta a także osób powiązanych z obozem rządzącym w R., w skład których wchodzą osoby podpisane pod wnioskiem z dnia 17 lutego 2016 r. Ponadto strona stwierdziła, iż działania pracodawcy mają na celu zdyskredytowanie jej osoby i utrudnienie albo wręcz uniemożliwienie jej prowadzenia dalszej działalności publicznej. Jednocześnie wskazała, że działania pracodawcy stanowią szykanę względem niej a wynikają również z jej zaangażowania w postępowanie w sprawie referendum o odwołanie z funkcji Prezydenta Miasta. Następnie dodała, iż każdy akt władzy publicznej powinien być należycie uzasadniony poprzez wskazanie podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, przy czym podstawa faktyczna polega na podaniu konkretnych faktów i dowodów mających te fakty potwierdzić. Zdaniem strony zaskarżona uchwała nie spełnia tego wymogu albowiem uzasadnienie posługuje się samymi uogólnieniami bez wskazania konkretów oraz bez odniesienia zebranego materiału do konkretnych okoliczności. Uchwałą z dnia [...]r. nr [...] Rada Miasta R., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 446), odmówiła uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego radnej A.R. w związku z uchwałą z dnia [...]r. nr [...]. W uzasadnieniu uchwały wyjaśniono, że celem art. 25 ustawy o samorządzie gminnym jest ochrona stosunku pracy radnego, chociażby miało się to odbyć kosztem uprawnień pracodawcy jednakże tylko w razie zaistnienia przesłanki z art. 25 ust. 2 zdanie drugie tej ustawy. Tym samym stwierdzenie przez Radę Miasta R. braku tej przesłanki, po wysłuchaniu radnej A.R. i przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, implikowało konieczność rozważenia, czy wniosek pracodawcy powinien zostać uwzględniony, czy też nie. Następnie wskazano, że we wniosku pracodawcy napisano, iż wypowiedzenie zmieniające warunki pracy i płacy A.R. ma polegać na zmianie stanowiska pracy, co wiąże się ze zmianą zakresu obowiązków i odpowiedzialności, a tym samym możliwą zmianą wysokości wynagrodzenia zasadniczego. Poza tym podkreślono, iż powołana do rozpoznania powyższego wniosku Komisja Doraźna odbyła trzy posiedzenia w dniach 3, 11 i 16 marca 2016 r. Na drugim posiedzeniu tej Komisji A.R. i przedstawiciele pracodawcy złożyli obszerne wyjaśnienia oraz przedstawili dokumenty. Wnioskodawcy omówili potrzeby reorganizacyjne u pracodawcy i konflikt personalny pomiędzy A.R. a podległymi jej pracownikami oraz oświadczyli, że zmiana warunków pracy niekoniecznie wpłynie negatywnie na wysokość wynagrodzenia radnej. Również A.R. potwierdziła istnienie planów reorganizacyjnych i istniejący konflikt pracowniczy jednakże zdaniem strony powyższe ma podłoże polityczne związane z jej działalnością jako radnej. Natomiast na trzecim posiedzeniu wyżej wymienionej Komisji zostali wysłuchani współpracownicy A.R., którzy potwierdzili toczący się u pracodawcy proces reorganizacji, jego genezę a zarazem konflikt personalny z radną, kierującą ich zespołem, który uniemożliwia współpracę na dotychczasowych zasadach. Jednocześnie wskazano, że rada gminy nie ma obowiązku zbierania danych o rzeczywistych przyczynach zamiaru pracodawcy co jednak nie oznacza, iż dokonując oceny wniosku, może pominąć wyjaśnienia samego radnego i okoliczności powszechnie znane. Ponadto wyjaśniono, iż treść art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym nie daje radnemu nieograniczonej i bezwzględnej ochrony stosunku pracy. Tym samym stwierdzenie przez radę gminy braku przesłanki z art. 25 ust. 2 zdanie drugie powyższej ustawy zakazującej wyrażenia zgody na rozwiązanie (modyfikację) stosunku pracy radnego, powoduje, że rada może podjąć uchwałę wyrażającą zgodę albo odmawiającą zgody na rozwiązanie lub modyfikację stosunku pracy radnego w szczególności, gdy ma to uzasadnienie w obowiązującym porządku prawnym i nie jest związane z wykonywaniem mandatu. Dodano również, że w ocenie Rady nie zachodzi naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. bowiem sprawa niewyrażenia bądź wyrażenia zgody na zmianę warunków pracy i płacy A.R. nie mieści się w katalogu spraw, o których mowa w art. 1 K.p.a. Pismem z dnia 27 maja 2016 r. A.R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na uchwałę Rady Miasta R. z dnia [...]r. nr [...], zaskarżając ją w całości i wnioskując m.in. o jej uchylenie oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania. Jednocześnie skarżąca powtórzyła zarzuty zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 6 kwietnia 2016 r. W uzasadnieniu skargi A.R. oświadczyła, że w dniu 25 kwietnia 2016 r. pracodawca dokonał wypowiedzenia jej warunków umowy o pracę. Ponadto wyjaśniła, iż jest związana stosunkiem pracy z Towarzystwem A w R. nieprzerwanie od 31 grudnia 2003 r., czyli już od ponad 12 lat. Jest to umowa o pracę na czas nieokreślony ze stanowiskiem pracy Kierownika B. Następnie dodała, że zajmowane przez nią stanowisko pracy jest w pełni adekwatne do jej kwalifikacji i stażu pracy, co zostało potwierdzone ponad dziesięcioletnim zatrudnieniem. Równocześnie podkreśliła, iż w dotychczasowym okresie zatrudnienia nie było względem niej żadnych zastrzeżeń co do rzetelności wykonywania obowiązków pracowniczych. Poza tym wyjaśniła, że za zgodą pracodawcy brała w 2014 r. udział w wyborach samorządowych na Prezydenta Miasta R., uzyskując 46% poparcie i przechodząc do drugiej tury wyborów jednakże ostatecznie nie wygrywając ich. Została natomiast Radną Rady Miasta R. i od tego czasu aktywnie zaczęła uczestniczyć w życiu publicznym lokalnej społeczności, w szczególności pod koniec 2015 r. zaangażowała się w inicjatywę przeprowadzenia referendum w sprawie odwołania z pełnionej funkcji Prezydenta Miasta – M.L. Jednakże podkreśliła, iż nie prowadziła działalności politycznej w miejscu swojego zatrudnienia. Następnie wskazała, że w listopadzie 2015 r. nastąpiły zmiany w składzie osobowym organu zarządzającego Towarzystwa A w R., a mianowicie kierownictwo objął W.Ś., związany z dotychczasowymi i zarazem aktualnymi władzami Miasta. Po tych zmianach troje pracowników zgłosiło zastrzeżenia co do łączenia przez skarżącą funkcji Kierownika B z działalnością publiczną. Zdaniem skarżącej konsekwencją powyższego był zamiar pracodawcy odsunięcia jej z zajmowanego stanowiska pracy jako osoby mającej odmienne poglądy polityczne a sposobem na osiągnięcie tego celu miała być "reorganizacja", której zarówno przyczyną jak i celem miało być zlikwidowanie jej stanowiska. Następnie skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w wezwaniu z dnia 6 kwietnia 2016 r. do usunięcia naruszenia prawa oraz dodała, że zaskarżona uchwała daje pracodawcy formalne podstawy do podejmowania w zasadzie dowolnych i niczym nieograniczonych działań względem pracownika poprzez późniejsze, samodzielne, jednostronne i dowolne ustalanie nowych warunków zatrudnienia. Poza tym skarżąca wyraziła opinię, iż prawidłowym zachowaniem pracodawcy powinno być przedłożenie pracownikowi na piśmie propozycji nowych warunków pracy i płacy a dopiero po ich nieprzyjęciu przez pracownika wystąpienie do Rady Miasta o wyrażenie zgody na jednostronne wypowiedzenie warunków pracy i płacy o treści oraz zakresie jak przedłożona pracownikowi propozycja. Jednocześnie skarżąca stwierdziła, że związek pomiędzy wykonywaniem mandatu a zamiarem rozwiązania stosunku pracy z radnym może być zarówno jawny jak i ukryty oraz bezpośredni jak i pośredni. W opinii skarżącej gdyby nie jej działalność publiczna to nie pojawiłyby się zastrzeżenia ze strony współpracowników, że zaniedbuje obowiązki z powodu łączenia funkcji politycznej ze stanowiskiem zawodowym. Tym samym zdaniem skarżącej występuje bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy jej działalnością publiczną a podjętymi przez pracodawcę działaniami. Ponadto skarżąca wskazała, iż Komisja Doraźna kończąc swoje obrady przeprowadziła głosowanie dotyczące wyrażenia pozytywnej opinii o złożonym przez pracodawcę wniosku jednakże uchwała tej treści nie uzyskała większości a zatem skoro Komisja odniosła się do wniosku w sposób negatywny to zaskarżona uchwała jest wprost sprzeczna z ustaleniami Komisji Doraźnej. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Jednocześnie wyjaśnił, że Komisja Doraźna na posiedzeniu w dniu 16 marca 2016 r. przyjęła wniosek, że planowane wypowiedzenie zmieniające jakiego zamierza dokonać pracodawca A.R. nie jest spowodowane zdarzeniami związanymi z wykonywaniem przez nią mandatu radnego. Dodano również, iż przychylenie się przez Radę Miasta R. do wniosku pracodawcy powodowanego koniecznością reorganizacji związanej z realizacją nowych planów, projektów i kontynuacji zatrudnienia przez większość z zespołu pracowników, ustabilizowania współpracy w zespole, w tym radnej A.R., nie stanowiło naruszenia prawa. W piśmie procesowym z dnia 09 grudnia 2016 r. skarżąca podtrzymała swoje wcześniejsze stanowisko, akcentując, ze faktyczną przyczyną dokonanego wypowiedzenia była prowadzona przez nią działalność publiczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a. Orzekanie - w myśl art. 135 P.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Poddając skargę wstępnemu badaniu Sąd stwierdził, że zostały spełnione warunki formalne do jej wniesienia albowiem złożenie skargi poprzedzone zostało wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, które skarżąca skierowała do Rady Miasta R. a następnie po otrzymaniu odpowiedzi na to wezwanie w terminie 30 dni wniosła skargę. Zgodnie z art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 446), który stanowił podstawę prawną zaskarżonej uchwały "Rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy, której jest członkiem. Rada gminy odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu". Należy przyjąć, że skoro ochrona trwałości stosunku pracy radnego wynikająca z art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym chroni przed tak daleko idącym skutkiem prawnym, jakim jest rozwiązanie stosunku pracy, to chroni również przed wywołaniem mniejszego skutku prawnego, jakim jest zmiana treści stosunku pracy, w tym wypowiedzenie warunków pracy i płacy (por. E. Latacz, Ochrona trwałości stosunku pracy radnych, Z Prob. PPiPS 2008, nr 17, s. 81-89). Analiza powyższego przepisu prowadzi zatem do wniosku, że pracodawca nie może rozwiązać z radnym stosunku pracy ani zmienić jego treści bez uzyskania zgody rady gminy wyrażonej w postaci uchwały. Poza tym zestawienie ze sobą obydwu zdań przytoczonego przepisu prowadzi do konkluzji, że w przypadku, gdy rozwiązanie stosunku pracy z radnym następuje w związku z wykonywaniem przez niego mandatu – to rada gminy ma obowiązek odmówić wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy. W pozostałych zaś przypadkach rada ma prawo uzależnić swoją decyzję od okoliczności danej sprawy, ma bowiem w takich przypadkach daleko idącą swobodę w ocenie, czy wyrazić zgodę na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela w tym zakresie poglądy prezentowane w dotychczasowym orzecznictwie sądowym, że wyrażenie zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy lub jej odmowa (a w analizowanym przypadku wyrażenie zgody na zmianę warunków pracy i płacy) pozostawione jest uznaniu właściwej rady, natomiast okoliczności rozwiązania tego stosunku, wskazane w piśmie pracodawcy, podlegają jej ocenie (por. wyrok NSA z dnia 22 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1619/08, dostępnie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Jednakże w razie, gdy rozwiązanie stosunku pracy lub zmiana warunków pracy i płacy z radnym następuje z przyczyn związanych z wykonywaniem mandatu, rada ma obowiązek odmówić zgody, w pozostałych zaś przypadkach rada ma prawo zająć stanowisko w sposób nieskrępowany, oceniając wniosek pracodawcy z punktu widzenia poszanowania standardów i kryteriów obowiązujących w prawie pracy (por. S. Płażek w: Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym, P. Chmielnicki (red.), Warszawa 2007, s. 312). Taka regulacja ustawowa, przyznająca szczególną ochronę stosunkowi pracy radnego nie narusza konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. Tym samym Sąd orzekający w niniejszym składzie nie podziela poglądu, że intencją ustawodawcy było wyłącznie zapewnienie radnemu ochrony przed rozwiązaniem stosunku pracy (zmianą warunków pracy i płacy) z powodów jego działalności związanej z pełnieniem funkcji radnego (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 8 stycznia 2008 r., III SA/Wr 510/07, dostępny w CBOSA). Albowiem taki pogląd prowadziłby do znacznego i nieuprawnionego w świetle treści art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym ograniczenia ustawowej zasady ochrony stosunku pracy radnego. Przyznany przez ustawodawcę radzie gminy zakres uprawnień jest zatem szeroki i obejmuje również przypadki rozwiązania, czy zmiany stosunku pracy z innych przyczyn niż związane z wykonywaniem mandatu, co jednak nie oznacza, że jest nieograniczony i dowolny. Jednocześnie należy podkreślić, że zarówno motywy wyrażenia zgody jak i odmowy jej wyrażenia muszą być zgodne z zasadami porządku prawnego oraz mieć oparcie w stanie faktycznym dotyczącym powodów rozwiązania stosunku pracy. A zatem motywy, z powodu których podjęto uchwałę w sprawie udzielenia zgody na dokonanie wypowiedzenia zmieniającego warunki pracy i płacy, powinny wynikać z treści uzasadnienia tej uchwały. Uzasadnienie bowiem każdego aktu, w tym także uchwały, pozwala na zweryfikowanie jego prawidłowości. Tym samym nawet w sytuacji, gdy rada nie jest zobowiązana do odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy, możliwy jest zarzut, że jej uchwała odmawiająca takiej zgody stanowi nadużycie prawa i przez to narusza chociażby art. 8 Kodeksu pracy (por. A. Dral, Szczególna ochrona stosunku pracy radnego, PiZS 1992 r., z. 7). Analogicznie będzie w sytuacji wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy, czy też zmianę warunków pracy i płacy radnego. Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy należy wskazać, że zaskarżoną uchwałą Rada Miasta R. wyraziła zgodę na wypowiedzenie zmieniające warunki pracy i płacy radnej A.R. albowiem uznała, że pracodawca zamierza zreorganizować swoją działalność poprzez zmiany organizacyjne w strukturze zakładu pracy, skutkujące zmianami zakresu czynności pracowników i likwidacją stanowiska kierownika redakcji, zajmowanego przez skarżącą. Poza tym powodem do wnioskowanej zmiany miał być również konflikt personalnym pomiędzy skarżącą a współpracownikami. Jednocześnie Rada przyjęła, iż planowana zmiana warunków pracy i płacy nie ma związku z wykonywaniem przez radną mandatu. Zdaniem Sądu uchwała z dnia [...]r. nr [...] jest zbyt ogólnikowa, co uniemożliwia dokonanie prawidłowej oceny, czy rzeczywiście wypowiedzenie warunków pracy i płacy nie było związane z wykonywaniem mandatu radnego przez skarżącą. W szczególności zaskarżona uchwała nie zawiera informacji na temat powodów reorganizacji działalności pracodawcy, planu tej reorganizacji, w tym danych na czym mają polegać zmiany organizacyjne w strukturze zakładu pracy, czyj zakres czynności i w jaki sposób się zmieni ale przede wszystkim w uzasadnieniu uchwały nie wyjaśniono jakie będą zmienione warunki pracy i płacy radnej A.R. Poza tym sama Rada Miasta R. w uzasadnieniu swojej uchwały zauważyła, że pracownikom Towarzystwa A w R. jest wiadomy fakt planowanych zmian organizacyjnych ale zarazem nie posiadają oni wiedzy co do szczegółowych rozwiązań oraz przyszłych warunków pracy i płacy po reorganizacji. W ocenie Sądu powyższe budzi oczywiste wątpliwości co do prawidłowości takich działań pracodawcy w świetle przepisów kodeksu pracy a zatem wyrażenie przez Radę Miasta R. zgody na wypowiedzenie zmieniające warunki pracy i płacy, które nie zostały w ogóle określone nie może zostać uznane za prawidłowe. Mając na uwadze powyższe rozważania i uznając, że zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, należało stwierdzić w całości jej nieważność w oparciu o art. 147 § 1 P.p.s.a. Ponadto o kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.