IV SA/Gl 84/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga- Gajewska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2013 r. sprawy ze skargi K.P. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C., decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 2011 r. nr 212, poz. 1263) oraz art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tj. Dz. U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.), nie stwierdził u K. P. choroby zawodowej w postaci przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869), zwanym dalej w skrócie "rozporządzeniem". W uzasadnieniu decyzji organ administracyjny ustalił, iż K. P. będąc zatrudniona w Zespole Szkół A Nr [...] w C. na stanowisku nauczyciela języka angielskiego w okresie od 1.09.1973 r. do 31.08.1976 r. oraz od 1.09.1977r. do 31.08.2009 r. (w tym od 1.12.1998 r., po przejściu na emeryturę, praca w niepełnym wymiarze godzin) była narażona na duży wysiłek głosowy. Strona została zbadana w dwóch jednostkach orzeczniczych, ale biegli lekarze nie rozpoznali u niej choroby zawodowej wobec braku w narządzie głosu zmian patologicznych odpowiadających skutkom przeciążenia w postaci: guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych, niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysforią. W konsekwencji organ uznał, że strona nie spełniła przesłanek do stwierdzenia u niej choroby zawodowej. K. P. wniosła od powyższej decyzji odwołanie postulując o jej uchylenie. W uzasadnieniu akcentowała trudne warunki pracy związane z nadmiernym wysiłkiem głosowym oraz przebyte badania i konsultacje jej "stanu chorobowego" począwszy od 1973 r. domagając się uwzględnienia ich wyników. W konkluzji uznała, iż sporządzone w jej sprawie orzeczenia lekarskie nie uwzględniają posiadanych przez nią diagnoz medycznych poszczególnych lekarzy specjalistów otolaryngologii, audiologii i foniatrii z ostatnich 3 lat, upoważniających do stwierdzenia u niej choroby zawodowej, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 235¹ Kodeksu pracy. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ wskazał, że dochodzenie epidemiologiczne potwierdziło pracę K. P. jako nauczyciela w okresie od 1.09.1973r. do 31.08.1976 r. oraz od 1.09.1977 r. do 31.08.2009 r. w Zespole Szkół A w C., gdzie była narażona na nadmierny wysiłek głosowy. Odwołująca była badana w Poradni Chorób Zawodowych w S. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K., gdzie wydano orzeczenie lekarskie z dnia [...] nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej głosu, gdyż lekarze specjaliści po przeprowadzeniu diagnostyki laryngologicznej i foniatrycznej z oceną laryngoskopową i laryngostroboskopową krtani przed i po obciążeniu głosu, pomiarem parametrów fonacyjnych oraz komputerową analizą akustyczną, nie stwierdzili w narządzie głosu zmian patologicznych odpowiadających skutkom przeciążenia w postaci: guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych, niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Pismem z dnia 27.03.2012r., nr[...], lekarze orzecznicy Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. potwierdzili wcześniejsze rozpoznanie. Następnie po złożeniu wniosku o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce orzeczniczej II stopnia K. P. była badana w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., gdzie wydano orzeczenie lekarskie z dnia [...] nr [...] również o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu, gdyż lekarze specjaliści stwierdzili, iż charakter rozpoznawanych zmian chorobowych w obrębie narządu głosu - prosty przewlekły nieżyt błony śluzowej gardła i krtani - nie przedstawia klinicznych cech przewlekłego schorzenia narządu głosu spowodowanego nadmiernym wysiłkiem głosowym wymienionego w wykazie chorób zawodowych. K. P. w postępowaniu odwoławczym przedstawiła dokumentację medyczną Poradni Otolaryngologicznej w C., otolaryngologa specjalisty foniatry dr n. med. J. Z. otolaryngologii, audiologii i foniatrii prof. dr hab. med. A. O., otolaryngologa specjalisty foniatry dr n. med. D. P., mającą świadczyć o istnieniu uszkodzenia narządu głosu powstałego w czasie wykonywania pracy zawodowej nauczyciela w narażeniu na wysiłek głosowy. W tej sytuacji, organ odwoławczy pismem z dnia 25.05.2012 r. zwrócił się do Kierownika Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z prośbą o ocenę przedstawionej przez odwołującą dokumentacji medycznej. W toku dalszego postępowania uzyskano orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] nr [...] które nie potwierdziło występowania zmian patologicznych w obrębie narządu głosu upoważniających do rozpoznania choroby zawodowej, w oparciu o dane dotyczące narażenia zawodowego, analizę przedstawionej dokumentacji medycznej oraz badanie lekarskie. Zarówno orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. z dnia [...] uzupełnione pismem z dnia 27 marca 2012 r., jak i orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] i z dnia [...] spójnie nie potwierdziły wyników uprawniających do stwierdzenia u odwołującej choroby zawodowej. W konsekwencji organ odwoławczy, opierając się na przywołanych orzeczeniach lekarskich jednostek orzeczniczych I i II stopnia, po przeanalizowaniu całości zebranego w sprawie materiału dowodowego uznał, że nie było podstaw do uwzględnienia odwołania, jak również przeprowadzenia wnioskowanego dowodu w postaci załączonych do odwołania kserokopii wyników badań. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach K. P. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Powołując się na opinie lekarzy specjalistów placówki nieupoważnionej do orzekania o chorobach zawodowych akcentowała, iż występują u niej zmiany w postaci niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysforią, będące skutkiem przeciążenia narządu głosu, co potwierdzają dołączone do odwołania dokumenty medyczne stanowiące wynik dwudziestu dwóch odbytych przez nią konsultacji. Nadto, w sprawie nie został zachowany właściwy tryb badania przez lekarzy orzeczników, bowiem była badana przez te same dwie osoby w jednostce orzeczniczej drugiego stopnia. W odpowiedzi na skargę organ przytoczył argumentację powołaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 17 września 2013 r. skarżąca podtrzymała w całości zarzuty skargi oraz podniosła, że została potraktowana tendencyjnie i niesprawiedliwie przez jednostki orzecznicze wydające opinie w jej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie jako p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 §1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja może zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji, w zakreślonych powyżej ramach wykazała, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 235¹ ustawy z dnia 23 grudnia 1997 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.), określanej dalej w skrócie jako K.p., za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Według art. 235² K.p. rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 237 § 1 K.p. Rada Ministrów wydała rozporządzenie, które określa m.in. wykaz chorób zawodowych oraz okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Zgodnie z tym rozporządzeniem podejrzenie choroby zawodowej zgłasza się właściwemu państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu (§ 3 ust. 1 pkt 1), który po otrzymaniu zgłoszenia kieruje pracownika lub byłego pracownika na badanie w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby albo o braku podstaw do jej rozpoznania (§ 4). Do orzekania w zakresie chorób zawodowych uprawniony jest lekarz spełniający wskazane w § 5 rozporządzenia wymagania kwalifikacyjne, zatrudniony w jednostkach orzeczniczych wymienionych w ust. 2 i 3 tego przepisu. Przedmiotem badania organów inspekcji sanitarnej jest ustalenie takich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak: stwierdzenie u danej osoby choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, określenie rodzaju pracy i warunków, w jakich osoba ta wykonywała bądź wykonuje pracę, wskazujących na występowanie w środowisku pracy obiektywnych czynników wpływających (narażających) na powstanie choroby zawodowej oraz wykazanie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy istniejącą chorobą a tymi warunkami pracy. Stosownie do postanowień § 2 rozporządzenia wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, określa załącznik do rozporządzenia. Pod pozycją 15 tego załącznika wskazuje się jako chorobę zawodową przewlekłą chorobę narządu głosu spowodowaną nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat, charakteryzującą się następującymi objawami chorobowymi: 1) guzki głosowe twarde, 2) wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych, 3) niedowład mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Co warte podkreślenia, wykaz chorób zawodowych, stanowiący załącznik do rozporządzenia określa zamknięty katalog chorób zawodowych. Oznacza to, że za chorobę zawodową może zostać uznana wyłącznie choroba wymieniona w wykazie, jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Zważywszy na zarzut skargi, zauważyć przyjdzie, że zgodnie z § 5 w związku z § 6 ust. 1 rozporządzenia właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych, a więc do wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania jest wyłączne lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach dotyczących służby medycyny pracy, zatrudniony w jednostce orzeczniczej I stopnia wymienionej w § 5 ust. 2, bądź w jednostce orzeczniczej II stopnia, określonej w § 5 ust. 3 rozporządzenia. Wskazany lekarz wydaje orzeczenie lekarskie na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego (§ 6 ust. 1 rozporządzenia). W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności o wskazane orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu bądź o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej oraz formularz oceny narażenia zawodowego, właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia (§ 8 ust. 1 rozporządzenia). Należy podkreślić, że w postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej organy inspekcji sanitarnej są związane rozpoznaniem choroby podanym w orzeczeniu lekarskim i nie są uprawnione do samodzielnej oceny zebranej w sprawie dokumentacji medycznej. W orzecznictwie administracyjnym wielokrotnie podkreślano, że wydane w sprawie orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego, a organ prowadzący postępowanie jest nim związany. Organ nie ma prawa samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów oraz z faktu, że zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia tylko uprawniony lekarz, zatrudniony w jednostce orzeczniczej I lub II stopnia, jest właściwy do rozpoznania choroby zawodowej. Organy administracji są zatem związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia danej osoby kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących postawę orzeczeń lekarskich (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007r., sygn. akt II OSK 1078/06, wyrok WSA w Łodzi z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt III SA/Łd 272/10, wyroki NSA z dnia 24 marca 2000 r., I SA 2334/99, z dnia 8 listopada 2000 r., I SA 664/00, z dnia 11 grudnia 2001 r., I SA 746/99 - nie publ., z dnia 24 lutego 1998r., I SA 1520/97, publ. ONSA 1998/4/150). Zatem, jak wynika z powyższego, zarówno organy wydające decyzje, jak i sąd dokonujących ich kontroli związane są treścią orzeczenia lekarskiego wydanego przez uprawnione jednostki orzecznicze, co do kwestii stwierdzenia choroby zawodowej lub braku podstaw do jej stwierdzenia. W sytuacji, gdy właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że zebrany materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału(§ 8 ust. 1 rozporządzenia). Związanie organu sanitarnego orzeczeniem kompetentnej placówki medycznej nie jest jednak tożsame z bezkrytyczną akceptacją zawartych w nim informacji, jako że podlega ono - jak każdy dowód w postępowaniu - ocenie pod kątem zachowania kryteriów wyznaczonych treścią art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., w tym pod kątem spełnienia wymagań opinii biegłego (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 lipca 2010 r. o sygn. akt IV SA/Gl 752/09, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA). W niniejszej sprawie organ odwoławczy z powyższego uprawnienia skorzystał. Naczelny Sąd Administracyjny konsekwentnie przyjmuje, że bez orzeczenia lekarskiego (opinii) bądź sprzecznie z nim organ nie może dokonać rozpoznania choroby, tym samym oznacza to, że ustalenie jednego z ważnych elementów zaliczenia schorzenia do choroby zawodowej uzależnione jest od treści specjalistycznego orzeczenia lekarskiego. Takie stanowisko, akceptowane przez Sąd w przedmiotowej sprawie, zostało przedstawione m.in. w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2002 r. o sygn. akt OPS 3/02, aktualnej również w obowiązującym stanie prawnym (dostępnej w internetowej bazie orzeczeń NSA). Jak wynika z akt administracyjnych rozpatrywanej sprawy lekarz zgłaszający u skarżącej podejrzenie istnienia choroby zawodowej wskazał na pozycję 15 punkt 3 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do omawianego rozporządzenia. W tej pozycji umieszczone zostało schorzenie przewlekłe choroby narządu głosu spowodowane nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat, w postaci niedowład mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysforią. Według wykazu okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania tej choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, wynosi 2 lata. Przyjdzie zauważyć, że skarżąca w okresie zatrudniania pracowała w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej, wymienionej w przywołanej pozycji. W tym zakresie Sąd podziela ustalenia organów, a nadto okoliczność ta nie jest sporna. Jednakże dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne jest (jak wskazano powyżej) rozpoznanie tego schorzenia poprzez uprawnioną jednostkę orzeczniczą pierwszego, jak i drugiego (§ 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia). Tymczasem lekarze tych placówek w swych orzeczeniach nie znaleźli podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej, przedstawiając zbieżną argumentację i ocenę przeprowadzonych badań. Podkreślić przy tym należy, że zarówno orzeczenie jednostki pierwszego, jak i drugiego stopnia wydane zostało w oparciu o zgromadzoną w sprawie dokumentację medyczną. Nie ulega również wątpliwości, że sporządzone w sprawie orzeczenia lekarskie zostały wydane przez specjalistyczne jednostki orzecznicze na podstawie samodzielnie przeprowadzonych badań. W orzeczeniach tych lekarze zgodnie stwierdzili, iż przeprowadzone badania nie wykazały obecności zmian uprawniających do rozpoznania u skarżącej jednostki chorobowej, opisanej pod pozycją 15 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia. Skarżąca w toku postępowania odwoławczego powołała się na wyniki badań lekarskich i konsultacji foniatrycznych, które były przedmiotem analizy jednostki orzeczniczej drugiego stopnia, co wynika z orzeczenia lekarskiego z dnia [...] sporządzonego ponownie przez pracowników tejże jednostki. Wszelkie zgromadzone i przedstawione przez skarżącą dokumenty zostały przedstawione przez organ odwoławczy tej jednostce orzeczniczej, która wypowiadała się w sprawie dwukrotnie, nie tylko ustosunkowując się do badań przeprowadzonych przez innych lekarzy specjalistów, ale także we własnym zakresie przeprowadzając stosowne badania. Z akt sprawy wynika, że organ odwoławczy w tym zakresie wykorzystał wszystkie dostępne w momencie rozstrzygania dokumenty dotyczące stanu zdrowia skarżącej. Nieuzasadniony jest również zarzut sprecyzowany w skardze odnośnie powtórnego badania przez tych samych lekarzy, bowiem w jednostce orzeczniczej pierwszego, jak i drugiego stopnia wypowiadali się różni lekarze orzecznicy (właściwi dla każdej z tych placówek). W rozpatrywanej sprawie organy inspekcji sanitarnej prawidłowo zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz wyjaśniły wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych uznając, że schorzenie na które cierpi skarżąca nie daje podstaw do stwierdzenia u niej choroby zawodowej, bowiem występujące u niej objawy związane są z przewlekłym prostym nieżytem krtani i błony śluzowej gardła, na co wskazały jednostki orzecznicze pierwszego i drugiego stopnia. Nie ulega wątpliwości, że orzeczenia tych jednostek w sposób jednoznaczny i konsekwentny przez cały tok postępowania wykluczały stwierdzenie u skarżącej choroby zawodowej narządu głosu, z tego powodu organy inspekcji sanitarnej obu instancji prawidłowo nie stwierdziły u skarżącej choroby zawodowej opisanej pod pozycją 15 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutu nie uwzględnienia wyników innych specjalistycznych konsultacji stwierdzić należy, iż nie wpływa on na prawidłowość wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, bowiem konsultacje te nie zostały przeprowadzone przez jednostkę orzeczniczą określoną w § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia. Dodatkowo, dokument prywatny jakim jest konsultacja nie może podważyć opinii biegłego, a taki charakter mają niewątpliwie orzeczenia wypowiadających się w sprawie jednostek orzeczniczych pierwszego i drugiego stopnia. Oczywiście, co do zasady, możliwe jest zakwestionowanie wydanych w sprawie orzeczeń w sytuacji, gdyby w materiale dowodowym znajdowałyby się orzeczenia lekarzy, zatrudnionych w uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostkach, które zawierałyby różne rozpoznania choroby zawodowej, jednakże takich dokumentów skarżąca nie przedstawiła. Konkludując, brak przesłanki w postaci rozpoznania choroby opisanej pod pozycją 15 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia przez upoważnioną jednostkę orzeczniczą uniemożliwia stwierdzenie u skarżącej choroby zawodowej. Dla wyniku sprawy nie ma więc znaczenia okoliczność, że skarżąca wiele lat pracowała w warunkach narażenia na działanie czynnika szkodliwego, czyli obciążenia aparatu mowy nadmiernym wysiłkiem głosowym. Uwzględniając przytoczone powyżej przepisy rozporządzenia, określające procedury i etapy postępowania w zakresie stwierdzania chorób zawodowych, Sąd również z urzędu nie dostrzegł uchybień pozwalających na uwzględnienie skargi (art. 134 p.p.s.a.). W przywołanych okolicznościach, brak jest podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, która zapadła na skutek wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, na podstawie zgromadzonych i potrzebnych do jej rozstrzygnięcia dowodów, właściwej ich oceny oraz prawidłowych rozważań faktycznych i prawnych organu odwoławczego, zawartych w jej uzasadnieniu (art. 107 § 3 K.p.a.). W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.