IV SAB/Gl 10/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Nitecki, , po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P.(P.) na bezczynność Burmistrza Miasta B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę; W dniu 10 stycznia 2015 r. A. P. złożył, za pośrednictwem Burmistrza Miasta B., skargę do tutejszego Sądu na bezczynność wspomnianego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej objętej jego wnioskiem z dnia 18 grudnia 2014 r. Skarga ta wniesiona została przy użyciu środków komunikacji elektronicznej, zaś strona opatrzyła ją bezpiecznym podpisem elektronicznym. W tym stanie rzeczy, pismem z dnia 2 lutego 2015 r., wystosowanym na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 27 stycznia 2015 r., A. P. wezwano do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez jej podpisanie. Wyjaśniono przy tym, że usunięcie wspomnianego braku może nastąpić poprzez nadesłanie dodatkowego egzemplarza skargi opatrzonego własnoręcznym podpisem lub przez podpisanie skargi w siedzibie tutejszego Sądu. Na wykonanie wezwania stronie wyznaczono termin 7 dni, pouczając ją o rygorze odrzucenia skargi. Równocześnie, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 27 stycznia 2015 r. skarżącego wezwano do uiszczenia wpisu od skargi, w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, również pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z dołączonego do akt sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru, przesyłka zawierająca rzeczone wezwania została doręczona skarżącemu w dniu 6 lutego 2015 r., a tym samym wyznaczony w ich treści termin upłynął odpowiednio z dniem 13 lutego 2015 r. W terminie tym strona nie dopełniła czynności, o które ją wezwano. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jeden z takich wymogów określony został w art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., który stanowi, że każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis powinien być własnoręczny, z wyjątkiem sytuacji wymienionych w art. 46 § 4 p.p.s.a., które w niniejszej sprawie nie mają miejsca. Skuteczne posługiwanie się w postępowaniu sądowoadministracyjnym bezpiecznym podpisem elektronicznym nie jest natomiast dopuszczalne, albowiem w obowiązującym prawie brak jest przepisu, który by taką możliwość przewidywał. Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. z 2013 r., poz. 262), bezpieczny podpis elektroniczny weryfikowany przy pomocy kwalifikowanego certyfikatu wywołuje skutki prawne określone ustawą, jeżeli został złożony w okresie ważności tego certyfikatu. Przywołany przepis odsyła do ustaw szczególnych, które dopuszczają możliwość posługiwania się podpisem elektronicznym w określonych sytuacjach, bowiem w polskim systemie prawa nie ma żadnego uregulowania, które generalnie zrównywałoby podpis elektroniczny z podpisem własnoręcznym. Jakkolwiek przy tym istnieją normy dopuszczające wyrażanie woli w postaci elektronicznej w stosunkach cywilnoprawnych (art. 60 oraz art. 78 § 2 Kodeksu cywilnego) jak również w postępowaniu administracyjnym (art. 57 § 5 pkt 1 i art. 63 Kodeksu postępowania administracyjnego), to jednak nie ma analogicznej regulacji, która odnosiłaby się do postępowania przed sądem administracyjnym. W rezultacie, dla skuteczności pisma wnoszonego przez stronę drogą elektroniczną konieczne jest późniejsze opatrzenie go własnoręcznym podpisem, bowiem tylko taki podpis spełnia wymagania wynikające z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Zaprezentowany wyżej pogląd jest zgodny z utrwalonym stanowiskiem judykatury formułowanym wielokrotnie przez Naczelny Sąd Administracyjny (vide: uchwała z dnia 12 maja 2014 r., sygn. akt I OPS 10/13, a także wcześniejsze postanowienia: z dnia 17 października 2013 r., sygn. akt I OSK 2391/13, z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt I OZ 114/13, z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt I OZ 969/12, z dnia 17 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 380/11, z dnia 3 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OZ 460/10, z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt I OZ 455/10 oraz z dnia 18 czerwca 2010 r., sygn. akt I OZ 453/10 - wszystkie orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W świetle powyższego stwierdzić przyjdzie, że w aktualnie obowiązującym stanie prawym ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości skutecznego wnoszenia skargi opatrzonej bezpiecznym podpisem elektronicznym, a skoro tak, A.P. obowiązany był w wyznaczonym przez Sąd siedmiodniowym terminie własnoręcznie podpisać swoją skargę (ewentualnie nadesłać dodatkowy egzemplarz skargi opatrzony własnoręcznym podpisem), aby skarga ta mogła otrzymać dalszy bieg. W tym miejscu trzeba wskazać, że po myśli art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - o czym strona została prawidłowo pouczona - w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych skargi, sąd orzeka o jej odrzuceniu. Skoro zatem skarżący nie wykonał wezwania z dnia 2 lutego 2015 r. w wyznaczonym terminie, należało orzec jak w sentencji działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego, skarga podlega odrzuceniu także na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., albowiem pomimo wezwania skarżący nie uiścił w wyznaczonym terminie wymaganego wpisu.