IV SAB/Gl 92/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz-Kunicka Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2012 r. sprawy ze skargi P. G. na bezczynność Starosty M. w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę. P.G. w formie elektronicznej, wnioskiem z dnia 2 marca 2012 r., zwrócił się do Starosty Powiatu [...] o wszczęcie kontroli wobec Dyrektora Zespołu Szkół Nr [...] w M. E.B., który rażąco naruszył prawo poprzez zawieszenie w obowiązkach długoletniego pracownika – K.G., wobec której toczy się postępowanie wyjaśniające przed Rzecznikiem Dyscyplinarnym dla Nauczycieli. W odpowiedzi na złożony wniosek Starosta [...], pismem z dnia 8 marca 2012 r. poinformował P.G., iż Dyrektor Zespołu zawieszając nauczycielkę w pełnieniu obowiązków służbowych działał zgodnie z art. 83 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (t.j. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 z późn. zm.). Kolejnymi trzema pismami datowanymi na dzień 9 marca 2012 r., przesłanymi w formie elektronicznej, P.G. sformułował: 1) pytanie do Starosty Powiatu [...], w trybie art. 13 § 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), o sposób zadekretowania złożonej przez niego w dniu 2 marca 2012 r. skargi na Dyrektora Zespołu Szkół Nr [...] w M. oraz zawiadomienia o sposobie jej załatwienia na podstawie art. 238 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również domagał się jako obrońca K.G., podjęcia przez Radę Powiatu [...] czynności mających na celu wyczerpujące wyjaśnienie sprawy jej zawieszenia w obowiązkach pracownika (e-mail z godziny 9 44); 2) odpowiedź na pismo Starosty Powiatu [...] z dnia 8 marca 2012r., w którym zauważył, iż jego zdaniem, ten Starosta nie jest organem właściwym do przywrócenia praworządności w Zespole Szkół Nr [...] w M. z przyczyn formalnych i merytorycznych (e-mail z godziny 10 06); 3) w postaci czterech punktów zawierających pytania do Starosty Powiatu [...] wnioskując o podanie konkretnych czynności i daty ich podjęcia przez tegoż Starostę w celu "wyjaśnienia sprawy" zawieszenia w obowiązkach K.G. oraz przesłania kopii dowodów w tej sprawie sporządzonych na piśmie (np. notatek służbowych, pisemnych wyjaśnień, protokołów, innych dokumentów) bądź też wskazania powodów odstąpienia od zasady pisemnego prowadzenia tego postępowania (e-mail z godziny 14 57). Pismem z dnia 20 marca 2012 r. Starosta [...] udzielił odpowiedzi na zawarte w e-mailach P.G. żądania. Podniósł, iż sprawa dotyczy indywidualnego stosunku pracy wiążącego pracodawcę z pracownikiem oraz indywidualnego postępowania dyscyplinarnego, dla których prowadzenia nie jest właściwy Starosta [...], ale Rzecznik Dyscyplinarny dla Nauczycieli przy Wojewodzie [...] bądź też Sąd Pracy. W tej sytuacji domaganie się dokumentów nie stanowi informacji publicznej. Pismem z dnia 23 marca 2012 r., P.G. poinformował, iż przesłana mu w dniu 21 marca 2012 r. odpowiedź nie zawiera pliku tekstowego, dlatego ponownie zwraca się z prośbą o przesłanie odpowiedzi w prawidłowej formie z rozszerzeniem. W odpowiedzi Starosta [...] jeszcze raz przesłał plik w formacie PDF, podpisany elektronicznie i zawierający odpowiedź z dnia 20 marca 2012 r. W skardze z dnia 6 maja 2012 r. na bezczynność Starosty Powiatu [...], skierowanej za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, P.G. poinformował, iż w ustawowym terminie nie otrzymał żądanych we wniosku z dnia 9 marca 2012 r. informacji, w postaci czterech punktów zawierających pytania do Starosty Powiatu [...], w których wnioskował o podanie konkretnych czynności i daty ich podjęcia przez tegoż Starostę w celu "wyjaśnienia sprawy" zawieszenia w obowiązkach K.G. oraz przesłania kopii dowodów w tej sprawie sporządzonych na piśmie (np. notatek służbowych, pisemnych wyjaśnień, protokołów, innych dokumentów) bądź też wskazania powodów odstąpienia od zasady pisemnego prowadzenia tego postępowania. Zdaniem skarżącego, Starosta Powiatu [...] nie udostępnił wnioskowanych przez niego informacji, w trybie dostępu do informacji publicznej, dlatego zasadnym jest złożenie skargi wraz z żądaniem zasądzenia kosztów i wymierzenia organowi grzywny. Odpowiadając na skargę, pismem z dnia 5 czerwca 2012 r., Starosta Powiatu [...] wniósł o jej odrzucenie jako przedwczesnej ewentualnie o jej oddalenie, z uwagi na udzielenie skarżącemu żądanych informacji w piśmie z dnia 20 marca 2012 r., przesłanym skarżącemu e-mailem z podpisem elektronicznym kwalifikowanym. Zdaniem organu, na żądanie skarżącego powtórnie przesłano mu odpowiedź na zawarte w skardze pytania, na które już wcześniej udzielono mu odpowiedzi. Skarżący pismem procesowym z dnia 2 lipca 2012 r., stanowiącym ustosunkowanie się do treści odpowiedzi na skargę z dnia 5 czerwca 2012 r., podkreślił, iż jego wniosek dotyczył informacji publicznej i działań, jakie rzekomo podjął Starosta [...] w celu wyjaśnienia postępowania dyrektora podległej mu szkoły, o czym sam organ poinformował skarżącego w piśmie z dnia 8 marca 2012 r. Dodatkowo stwierdził, iż postępowanie dyscyplinarne prowadzone wobec zawieszonej w obowiązkach przez dyrektora nauczycielki zakończyło się uchyleniem decyzji tego dyrektora przez Komisję Dyscyplinarną dla Nauczycieli przy Wojewodzie [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga okazała się nie zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, że po myśli art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest dokonywana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do brzmienia art. 3 § 1 pkt 8 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność organów administracyjnych w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu. Chodzi zatem o bezczynność w sprawach, w których wydawane są decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie oraz rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), inne niż określone powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (pkt 4a). W niniejszej sprawie spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Rozważania merytoryczne należało jednak poprzedzić analizą zarzutu formalnego zawartego w odpowiedzi na skargę w zakresie niedopuszczalności przedmiotowej skargi na bezczynność z uwagi jej przedwczesne złożenie. Wskazać należy, że udzielenie informacji publicznej ma charakter czynności materialno-technicznej, wynikającej z przepisów prawa - ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.). Niepodjęcie tej czynności może świadczyć o bezczynności organu. Możliwość wniesienia w tym zakresie skargi do sądu administracyjnego przewiduje art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 4 p.p.s.a. Przy czym skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. W odniesieniu do aktów wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., środka zaskarżenia należy poszukiwać w art. 52 § 3 p.p.s.a., jednak ustawa o dostępie do informacji publicznej tego typu środków zaskarżenia nie przewiduje, a w odniesieniu do aktów i czynności z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. nie przewiduje ich również Kodeks postępowania administracyjnego. Zauważyć należy, że przepis art. 52 p.p.s.a. uzależnia uruchomienie postępowania sądowoadministracyjnego od wyczerpania środków zaskarżenia. Ma to jednak miejsce wówczas, gdy takie środki przysługują, czy to na podstawie ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 1980 r. Nr 9, poz. 26 z późn. zm.), czy to na podstawie przepisów szczególnych. Ustawa o dostępie do informacji publicznej jest ustawą szczególną, regulującą w sposób kompleksowy kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej. Wobec tego jej uregulowania decydują o trybie postępowania w tych sprawach, a przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mogą znaleźć wyłącznie zastosowanie wtedy, gdy przepisy omawianej ustawy tak stanowią. Ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wyłącznie w jej art. 16 ust. 2, wobec czego należy wyłączyć stosowanie przepisów tego Kodeksu do faz poprzedzających wydanie decyzji. Środków zaskarżenia w przypadku bezczynności nie przewiduje też ustawa o dostępie do informacji publicznej, wobec czego w postępowaniu o udostępnienie informacji nie znajdują zastosowania przepisy art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. W tej materii dominuje pogląd, który w pełni podziela Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, wedle którego wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracyjnego polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy dostępie do informacji publicznej nie jest uwarunkowane wyczerpaniem środka zaskarżenia przewidzianego w art. 37 § 1 K.p.a. Nie jest także wymagane poprzedzenie takiej skargi środkiem sprecyzowanym w przepisie art. 52 § 1 p.p.s.a., ponieważ nie dotyczy ona aktu ani czynności, dla skuteczności zaskarżenia których konieczne jest uprzednie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Przepis art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. wyraźnie odnosi się do aktów i czynności, a więc nie obejmuje bezczynności. Pogląd ten jest już ugruntowany w orzecznictwie (por. przykładowo postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 646/10; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt II SAB/Wa 175/06 oraz z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt II SAB/Wa 57/09; postanowienie tegoż samego Sądu z dnia 16 czerwca 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 12/10; nadto wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt IV SAB/Gl 45/07; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 listopada 2009r., sygn. akt II SAB/Ol 48/09 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt II SAB/Ke 32/10 - publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym: www.orzeczenia.nsa/gov.pl). W ocenie składu orzekającego błędne jest w tym zakresie stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 września 2011 r. o sygn. akt II SAB/Bd 33/11 stwierdzające, iż "złożenie skargi na bezczynność organu winno być poprzedzone skutecznym złożeniem zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a." (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Motywów tego stanowiska zaprezentowanych w przywołanym uzasadnieniu skład rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela. Z powyższych względów, Sąd nie podziela stanowiska, iż przedmiotowa skarga wniesiona została przedwcześnie, co uzasadniałoby jej odrzucenie, dlatego mógł przejść do merytorycznego jej rozpatrzenia. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest skarga na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Kwestie dostępu do informacji publicznej reguluje przywołana już wcześniej ustawa o dostępie do informacji publicznej. Bezczynność organu administracji ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Innymi słowy z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji, udostępniona informacja nie odpowiada treści zawartego we wniosku żądania lub organ odmawia udzielenia takiej informacji w nieprzewidzianej dla tej czynności formie prawnej. Celem skargi na bezczynność organu administracyjnego jest zwalczanie braku działania (zaniechania) polegającego na niezałatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności, i mimo to nie podjął działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Nie ulega wątpliwości, że ustawa o dostępie do informacji publicznej w kompleksowy sposób reguluje zagadnienie dostępu do informacji publicznej, określa zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Prawo do informacji publicznej, w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obejmuje uprawnienia do: 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, 2) wglądu do dokumentów urzędowych, 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Zakres natomiast informacji publicznej podlegającej udostępnieniu (art. 6), tryb jej udostępniania (art. 7), zasady sądowej kontroli nad decyzjami o odmowie udostępnienia oraz sankcje karne w przypadku nieudostępnienia, regulują przepisy rozdziału 2 powołanej ustawy. Niewątpliwie obowiązek udostępniania informacji publicznej ciąży na władzach publicznych oraz innych podmiotach wykonujących zadania publiczne, do których należą organy samorządu powiatowego (art. 8 ust. 2 w związku z art. 26 ust. 1 i 2 oraz art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 z późn. zm.). Podkreślić w tym miejscu przyjdzie, że na zasadzie art. 8a ust. 1 tej ustawy działalność organów powiatu jest jawna (por. art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Uregulowania zawarte w ustawie o dostępie do informacji publicznej, realizujące określone w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej, obejmuje dostęp do dokumentów urzędowych oraz dostęp do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Z kolei przepis art. 7 ust. 1, wskazuje sposoby dostępu do informacji publicznej i określa z jednej strony - formy udostępniania tej informacji przez podmioty zobowiązane, a z drugiej - sposoby jej pozyskiwania przez podmioty uprawnione. Poza ogłaszaniem informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1) i udostępniania w sposób określony w art. 10 i 11 tej ustawy, tj. udostępniania na wniosek informacji publicznej nieudostępnionej w Biuletynie Informacji Publicznej, a także poprzez wyłożenie bądź wywieszenie w miejscach ogólnie dostępnych oraz przez zainstalowanie w miejscach dostępnych urządzenia umożliwiającego zapoznanie się z tą informacją (pkt 2) - należy do nich również możliwość wstępu na posiedzenia organów kolegialnych, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 oraz wgląd do dokumentów urzędowych, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ścisłym związku z tym ostatnim zapisem pozostaje przepis art. 18 tej ustawy o dostępie do informacji publicznej, nakładający na organy kolegialne pochodzące z powszechnych wyborów obowiązek jawności i dostępu do ich posiedzeń, co więcej nakładają obowiązek sporządzenia i udostępnienia protokołów lub stenogramów swoich obrad, chyba, że sporządzą i udostępnią materiały audiowizualne lub teleinformatyczne rejestrujące w pełni te obrady (art. 19). Przepis ten ostatni określa zasadę, że podstawowym źródłem informacji są protokoły bądź stenogramy, a z obowiązku ich sporządzenia i udostępnienia organ jest zwolniony w przypadku, gdy sporządza i udostępnia materiały audiowizualne lub teleinformatyczne rejestrujące w pełni obrady. Na marginesie zaznaczyć przyjdzie, że w przypadku skierowania pisemnego wniosku o udzielenie informacji publicznej podmiot, do którego wniosek taki został skierowany może dokonać następujących działań:- udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia w formie czynności materialno-technicznej;- poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 cytowanej ustawy), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej);- odmówić udostępnienia informacji lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 stosownie do treści art. 16 omawianej ustawy, czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej;- może również odmówić w drodze decyzji udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przy czym działań tych należy dokonać w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z omawianej ustawy (art. 13). Brak dopiero podjęcia przez organ któregokolwiek z wyżej wskazanych działań, zgodnych oczywiście z przepisami ustawy i podjętych w jej granicach, uzasadnia zarzut jego bezczynności. Wyjaśnienie powyższe jest konieczne z uwagi na treść zarówno wniosków skarżącego, jak i odpowiedzi na skargę. W sprawie, która jest przedmiotem skargi, skarżący domagał się udzielenia informacji publicznej określonej we wniosku z dnia 2 marca 2012 r., jako o wszczęcie kontroli wobec Dyrektora Zespołu Szkół Nr [...] w M. E.B., który rażąco naruszył prawo poprzez zawieszenie w obowiązkach długoletniego pracownika – K. G., wobec której toczy się postępowanie wyjaśniające przed Rzecznikiem Dyscyplinarnym dla Nauczycieli. Wniosek ten został rozszerzony o żądanie kolejnych informacji określonych we wnioskach z dnia 9 marca 2012 r., w tym podjęcia przez Radę Powiatu [...] czynności mających na celu wyczerpujące wyjaśnienie sprawy zawieszenia K.G. w obowiązkach pracownika (e-mail z godziny 9 44) oraz odpowiedzi na cztery punkty zawierających pytania do Starosty Powiatu [...], w których skarżący wnioskował o podanie konkretnych czynności i daty ich podjęcia przez Starostę w celu "wyjaśnienia sprawy" zawieszenia w obowiązkach K.G. oraz przesłania kopii dowodów w tej sprawie sporządzonych na piśmie (np. notatek służbowych, pisemnych wyjaśnień, protokołów, innych dokumentów) bądź też wskazania powodów odstąpienia od zasady pisemnego prowadzenia tego postępowania (e-mail z godziny 14 57). W ocenie sądu na wstępie należy rozstrzygnąć, czy żądane informacje należy zakwalifikować jako informacje publiczne w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej, ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej i jest nią każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności przykładowo wymienionych i zgrupowanych w art. 6 tej ustawy, co pozwala na określenie kryteriów wyróżniających informację publiczną. W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że zakres żądanych opisanymi na wstępie wnioskami skarżącego informacji mieści się w ramach informacji publicznej w rozumieniu przywołanych wyżej przepisów, gdyż obejmuje on sprawy publiczne. Starosta jest podmiotem reprezentującym powiat na zewnątrz, na którym spoczywa obowiązek udostępnienia informacji publicznej, co do zasady, gdyż należy on do szeroko rozumianej władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 34 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym). Zatem zobligowany był rozpatrzyć złożone przez skarżącego wnioski zgodnie z przepisami wskazanej ustawy o dostępie do informacji publicznej i o ile dysponował wnioskowanymi informacjami, to miał je udostępnić, ale tylko wówczas, gdyby nie były one możliwe do uzyskania w drodze powszechnego dostępu. Zmodyfikowany przez skarżącego wniosek z dnia 2 marca 2012 r. wskazuje, iż skarżący domagał się udostępnienia informacji publicznej przez wydanie między innymi kopii dokumentów i pism, przy czym określił ich przedmiot. Zobowiązany w rozpatrywanej sprawie organ do udzielenia informacji publicznej nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji, lecz w prowadził, ze skarżącym korespondencję w celu uwzględnienia jego żądania. Analiza art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazuje, że wnioskiem może być objęte pytanie o określone fakty, bądź stan określonych zjawisk na dzień udzielenia odpowiedzi. Zatem żądanie wniosku nie może być postulatem wszczęcia postępowania w jakieś sprawie, ani też dotyczyć przyszłych działań organu. Wskazuje na to treść art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej, na podstawie którego udostępnieniu jako informacja publiczna podlegają dane publiczne, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Żądanie udostępnienia informacji poprzez wydanie kserokopii pisma odnosić należy właśnie do dokumentu urzędowego. Omawiana ustawa w art. 3 ust. 1 pkt 2 gwarantuje dostęp do informacji będącej dokumentem urzędowym poprzez "wgląd". Sformułowanie to należy rozumieć w ten sposób, że prawo do informacji o dokumencie urzędowym może być realizowane zarówno przez fizyczne oględziny dokumentu, jak i przez uzyskanie jego kopii. W obu wypadkach zainteresowanemu udostępniana jest "treść i postać" dokumentu. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej dokumentem urzędowym jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Skarżący natomiast w złożonych wnioskach kwestionuje działania Dyrektora Zespołu Szkół Nr [...] w M. podjęte wobec pracownika (nauczycielki K.G.) twierdząc, iż naruszył on prawo poprzez zawieszenie jej w obowiązkach oraz przyznał, iż ma wiedzę o toczącym się w tej sprawie postępowaniu wyjaśniającym przed Rzecznikiem Dyscyplinarnym dla Nauczycieli, w którym skarżący, jako radca prawny jest obrońcą nauczycielki. Co więcej w piśmie z dnia 2 lipca 2012 r. skarżący przyznaje, iż zna treść podjętych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Mimo to domaga się działania i zajęcia stanowiska przez organ wobec składanych przez niego wniosków, dotyczących pism nie będących w dyspozycji organu, o czym świadczy udzielona przez organ odpowiedź zawarta w piśmie z dnia 8 marca 2012 r. W związku z treścią złożonych wniosków należało uznać, że organ zareagował na żądania skarżącego i udzielił informacji, nie będąc w zwłoce z ich udzieleniem. Skarżący, co prawda podniósł, że udzielona mu odpowiedź nie zawiera pełnej informacji publicznej, to wywieść należy, że już taką informację posiada, z tego powodu może złożyć skargę jedynie w trybie skarg i wniosków (dział VIII Kodeksu postępowania administracyjnego) a nie w trybie dostępu do informacji publicznej. Zauważyć przyjdzie, że organ zajął stanowisko w sprawie i nie wskazał, aby wobec każdego złożonego przez skarżącego żądania, były w jego dyspozycji dokumenty, jak również podał, gdzie znajdują się dokumenty, które interesowały skarżącego. Nie można zatem uznać, że organ w jakikolwiek sposób pozostał bezczynny wobec wniosków skarżącego. Wskazuje na to szereg pism skierowanych do skarżącego, w których organ wyraźnie udziela skarżącemu odpowiedzi. Zdaniem składu orzekającego, takie zachowanie stanowi przejaw aktywności wobec poszczególnych żądań skarżącego a nie bezczynności organu. Skoro, skarżący uznał, że otrzymane już informacje są dla niego niewystarczające, to powinien skonkretyzować, o jakie jeszcze szczegółowe informacje mu chodzi i złożyć w tym zakresie nowy wniosek w trybie art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie oznacza to jednak, iż automatycznie każdy dokument, o który wnosi skarżący jest informacją publiczną. W tym miejscu wskazać należy, iż "zakres przedmiotowy ustawy dotyczy udostępnienia informacji publicznej. Należy przy tym odróżnić pojęcie informacji i jej nośnika, czy też źródła. Samo pojęcie informacji oznacza, bowiem w języku polskim "powiadomienie o czym, zakomunikowanie czego, pouczenie". Źródło informacji zaś to "miejsce jej pochodzenia, punkt wyjścia, czyli np. dokument pisany, w którym jest ona zawarta, człowiek dysponujący pewną wiedzą, która nie znalazła odzwierciedlenia w materiale pisanym, dyskietka komputerowa" (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Dom Organizatora, Toruń 2002, str. 25). W wyroku z dnia 31 maja 2004 r. o sygn. akt OSK 205/04 (dostępny w internetowej Bazie Orzeczeń NSA) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż "ratio legis regulacji zawartej w art. 61 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483), a także w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej wynika z zasady udziału obywateli w życiu publicznym i sprawowania społecznej kontroli. W celu zaś realizacji tej zasady obywatel ma prawo uzyskania wiedzy o sprawach publicznych. Prawo do uzyskania takiej wiedzy w postaci prawa dostępu do informacji nie obejmuje nośników tej informacji, tj. form, w jakich ta informacja występuje, np. dokumentów. Dokumenty są przy tym zasadniczymi nośnikami informacji, wobec tego prawo wglądu do dokumentu oznacza prawo do dysponowania czy zapoznania się z jego treścią a nie prawo do dysponowania samym dokumentem". Z kolei w wyroku z dnia 26 września 2007r. sygn. akt II SA/Wa 2199/06 (dostępny w internetowej Bazie Orzeczeń NSA) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż "informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego". Wprawdzie przyjąć należy, iż "organ administracji publicznej może być zobowiązany nie tylko do poinformowania o swojej działalności, lecz także do udostępniania źródeł tej informacji. Informacją może być zatem udostępnienie dokumentu, akt, materiałów, które świadczą lub mogą świadczyć o działalności organu administracji publicznej. Innymi słowy, oznacza to prawo do informacji przetworzonej przez organ, jak i prawo wglądu do dokumentów (akt, materiałów) będących w posiadaniu tego organu" (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2004r. II SAB 364/03, nr Lex 162285). Ostatnio przytoczona teza wskazuje, iż strona może domagać się udostępnienia dokumentów, ale tylko takich, które zawierają informację publiczną. Tylko dokument zawierający informację, której zakres pokrywa się z treścią art. 1 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podlega udostępnieniu. W judykaturze podniesiono, że "dla traktowania danej informacji jako publicznej decydujące powinno być nie samo jej "wytworzenie", lecz fakt, że została pozyskana i przetworzona w celu zadań publicznych". W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione okoliczności, na podstawie art. 151 p.p.s.a, Sąd skargę oddalił.