IV SO/Gl 48/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz, po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J.J. o wymierzenie grzywny Przewodniczącemu Zarządu A w K. za nieprzekazanie sądowi skargi na bezczynność wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę w przedmiocie informacji publicznej postanawia: 1. wymierzyć Przewodniczącemu Zarządu A w K. grzywnę w wysokości 200 zł (dwieście złotych); 2. zasądzić od organu na rzecz J. J. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W piśmie z dnia 28 listopada 2012 r. J.J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosek o wymierzenie grzywny Przewodniczącemu Zarządu A w K., wskazując jako podstawę art. 55 § 1 P.p.s.a. Wnioskodawca podniósł, że trzema wnioskami z dnia 17 lipca 2012 r. wystąpił do organu o udzielenie informacji publicznej. Pomimo upływu terminu udostępniono mu wyłącznie część informacji, w związku z czym wniósł za pośrednictwem organu, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skargę na bezczynność z dnia 6 listopada 2012 r., doręczoną organowi w dniu 7 listopada 2012 r. Jednakże do dnia złożenia niniejszego wniosku, organ nie przekazał skargi do sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W odpowiedzi na powyższy wniosek, organ w piśmie z dnia 12 grudnia 2012 r. wniósł o odstąpienie od wymierzenia grzywny oraz umorzenie postępowania. Podniósł, że przekazał do Sądu skargę wraz z odpowiedzią na skargę w dniu 7 grudnia 2012 r., czyli przed otrzymaniem wniosku o wymierzenie grzywny. Następnie przytoczył orzeczenia sądowe stwierdzające, że wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. jest przede wszystkim środkiem dyscyplinującym, mającym na celu doprowadzenie do wykonania ciążącego na organie administracji obowiązku procesowego. Natomiast dopełnienie tego obowiązku – choćby z uchybieniem terminu, ale zanim sąd orzeknie w tej sprawie – czyni postępowanie w przedmiocie wymierzenia grzywny bezprzedmiotowym. Jednocześnie organ wskazał, że orzeczenie sądu w przedmiocie wymierzenia grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter uznaniowy, a więc sąd nie musi wymierzać grzywny, powinien bowiem wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc również czas opóźnienia w przekazaniu skargi do sądu. W tym zakresie podkreślił, że jego opóźnienie w przedmiotowej sprawie wyniosło 15 dni i było spowodowane zastosowaniem przepisu art. 54 § 2 P.p.s.a. (30 dni na przekazanie skargi), zamiast uwzględnienia terminu określonego w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (15 dni na przekazanie skargi). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej jako "P.p.s.a". organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od daty jej wniesienia. Natomiast w niniejszej sprawie termin przekazania sądowi skargi reguluje przepis szczególny, z tego względu iż skarga J.J. z dnia 6 listopada 2012 r. dotyczyła informacji publicznej. Wobec tego termin ten wynosi piętnaście dni i rozpoczyna bieg od dnia otrzymania skargi przez organ, zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Podkreślenia wymaga, że art. 55 § 1 P.p.s.a., w oparciu o który został złożony wniosek o wymierzenie grzywny, stanowi regulację prawną mającą na celu dyscyplinowanie organów administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. oraz zapobieganie przetrzymywaniu przez nie skarg skierowanych do sądu administracyjnego. Z akt niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, że skarżący pismem z dnia 6 listopada 2012 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Przewodniczącego Zarządu A w K. skargę na bezczynność tego organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej (organ otrzymał skargę w dniu 7 listopada 2012 r.). Otrzymanie skargi zostało potwierdzone w odpowiedzi na wniosek. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ zobowiązany był do przekazania skargi do Sądu w terminie 15 dni, przy czym w sprawie nie zaistniały żadne nadzwyczajne okoliczności uniemożliwiające wykonanie tego obowiązku. Organ przekazał skargę wraz z aktami administracyjnymi dopiero w dniu 7 grudnia 2012 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że wykonanie przez organ obowiązku przekazania skargi po 15 dniach od jej wpływu do organu, nie uzasadnia odstąpienia od wymierzenia grzywny. Zgodnie z dominującym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem, wymierzenie grzywny w takiej sytuacji nie tylko pełni funkcję represyjną, ale ma ono także funkcję prewencyjną i służy zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości (vide: postanowienie NSA z dnia 11 maja 2012 r., sygn. I OZ 328/12, postanowienie NSA z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt I OZ 1039/11, postanowienie NSA z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt II GZ 431/11, akt postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OZ 594/11, wszystkie orzeczenia dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Tym samym Sąd nie podziela odmiennego poglądu zawartego w orzeczeniach zacytowanych w odpowiedzi na skargę. Wymaga wyjaśnienia, że grzywnę za naruszenie obowiązku przekazania skargi do sądu, zgodnie z art. 154 § 6 w związku z art. 55 § 1 P.p.s.a., wymierza się w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Wysokość grzywny wymierzanej organowi uzależniona jest od stopnia zawinienia organu w związku z nieprzekazaniem skargi. Dodać należało, że przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2011 r. wynosiło 3.399,52 zł, zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2012 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2011 r. (Monitor Polski z 2012 r., poz. 63). Sąd określając wysokość grzywny na kwotę 200 zł., miał na uwadze stopień winy organu, okres jaki upłynął do daty przekazania do Sądu skargi na bezczynność organu i brak istnienia okoliczności usprawiedliwiających opóźnienie, a przede wszystkim charakter sprawy będącej przedmiotem skargi (skarga z dnia 6 listopada 2012 r. dotyczyła bezczynności organu w sprawie dostępu do informacji publicznej). Nie ulega ponadto wątpliwości, że opóźnienia w przekazaniu skargi, nie usprawiedliwia zastosowanie przez organ niewłaściwego przepisu prawa. Tym bardziej, że organ prowadził wcześniej inne postępowania w kwestii udzielenia informacji publicznej i terminowo przekazywał w tym przedmiocie skargi do sądu administracyjnego (sprawy prowadzone pod sygn. akt.: IV SAB/Gl 47/12, IV SAB/Gl 44/10). Mając powyższe na uwadze – zgodnie z art. 55 § 1 w związku z art.154 § 6 P.p.s.a. – należało orzec jak na wstępie. Podstawę orzeczenia o kosztach postępowania, obejmujących uiszczony wpis sądowy (100 zł.), stanowił art. 200 P.p.s.a.