I SA/Go 123/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Asesor WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 maja 2021 roku sprawy ze skargi I.K. na postanowienie Naczelnika Urzędu Celno – Skarbowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oddala skargę w całości. I.K. (dalej: "Strona", "Skarżąca") wniosła skargę na postanowienie Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego (dalej "NUCS", "organ") z dnia [...] stycznia 2020 r. (winno być 8 stycznia 2021 r.) nr [...] stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji tego organu z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny sprawy. Decyzją z dnia [...] maja 2020 r. NUCS określił I.K. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w kwocie 419.217 zł. Ww. rozstrzygnięcie zostało wysłane w dniu 25 maja 2020 r., za pośrednictwem platformy elektronicznej ePUAP na adres skrzynki pełnomocnika strony - radcy prawnego J.L., tj. [...]. Przesyłka zawierająca ww. decyzję została uznana za doręczoną pełnomocnikowi strony w dniu 9 czerwca 2020 r., co znajduje potwierdzenie w Urzędowym Poświadczeniu Doręczenia (Identyfikator Poświadczenia: ePUAP-[...]). W dniu 8 lipca 2020 r. pełnomocnik Strony, za pośrednictwem środka komunikacji elektronicznej, wniósł odwołanie od wskazanej wyżej decyzji, zaś 9 lipca 2020 r. nadał je w placówce pocztowej. Wraz z odwołaniem złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wskazał, że termin na złożenie odwołania od decyzji upłynął dnia 22 czerwca 2020 r. i nie został dotrzymany z przyczyn niezawinionych przez niego, gdyż poważnie zachorował. Pod koniec maja 2020 r. wystąpiły u niego mocne bóle nogi. Podczas badania USG w dniu [...] maja 2020r. stwierdzono, że choroba dotyczy układu krążenia, a dzień później, w wyniku wykonania kolejnego badania, zdiagnozowano u niego zakrzepicę. Powyższe skutkowało ogromnym bólem i niemożnością poruszania się oraz wywołało szok u pełnomocnika, albowiem tak poważna choroba stanowi zagrożenie dla życia. Konieczne stało się wykonanie dodatkowych badań i kolejnych konsultacji lekarskich u różnych specjalistów (do wniosku dołączono zaświadczenia badań: USG dopplerowskiego z dnia [...] maja 2020r. i [...] czerwca 2020r., badań radiologicznych klatki piersiowej i jamy brzusznej wykonanych [...] czerwca 2020r. oraz kolonoskopii i gastroskopii z dnia [...].06.2020r.). To zaś spowodowało zaniedbanie obowiązków w kancelarii, w tym przeoczenie przez pełnomocnika powiadomienia o nadejściu przedmiotowej przesyłki w wiadomości e-mail. Jednocześnie pełnomocnik zaznaczył, że w tym samym czasie aplikanci radcowscy J.K. i M.L., odpowiedzialni w kancelarii za obieg korespondencji i wsparcie merytoryczne pełnomocnika, przebywali na urlopie szkoleniowym przed egzaminem zawodowym. Na potwierdzenie pełnomocnik dołączył dwa wnioski J.K. o udzielenie urlopu w dniach od 01.06.2020 r. do 10.06.2020r. szkoleniowego oraz od 12.06.2020r. do 03.07.2020r. wypoczynkowego, oświadczenie M.L., że w okresie od 29 maja do 5 lipca 2020r. nie świadczył usług na rzecz J.L.. Jak podkreślił pełnomocnik, jego problemy zdrowotne stanowiły okoliczności niemożliwe do przezwyciężenia osobiście, a także przy pomocy innych osób, bowiem prowadzi jednoosobową działalność, a z uwagi na nieobecność osób funkcyjnych, wszelkie czynności procesowe mógł jedynie wykonywać osobiście. Wskazał, że faktyczny odbiór przesyłki nastąpił dopiero w dniu 3 lipca 2020r., ten dzień był bowiem pierwszym dniem aktywności zawodowej pełnomocnika, w którym pełnomocnik (chociażby za pośrednictwem pracowników merytorycznych) miał możliwość zapoznać się z treścią decyzji organu pierwszoinstancyjnego. W tym zatem dniu ustała przyczyna uchybienia terminowi. Zaskarżonym postanowieniem, działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm. - zwanej dalej "O.p.") NUCS stwierdził, że odwołanie z dnia [...] lipca 2020 r. od decyzji Naczelnika UCS z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] zostało wniesione z uchybieniem terminowi do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wskazał, że ww. decyzja została wysłana w dniu 25 maja 2020 r. na adres elektronicznej skrzynki podawczej ePUAP pełnomocnika Skarżącej - radcy prawnego J.L. i po upływie 14 dni, stosownie do art. 152a § 2 - § 4 O.p., uznana została za doręczoną w dniu 8 czerwca 2020 r., zatem termin do złożenia odwołania upłynął z dniem 22 czerwca 2020 r. Jednocześnie organ stwierdził, że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o przysługującym Stronie prawie i trybie do wniesienia odwołania. W konsekwencji, odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wniesione za pośrednictwem platformy elektronicznej ePUAP w dniu 8 lipca 2020 r. zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu do jego złożenia. Jednocześnie organ wskazał, że postanowieniem nr [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Na powyższe postanowienie Strona skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę, zarzucając naruszenie: 1) art. 216 § 1 oraz art. 163 § 1 i § 2 w związku z art. 162 O.p. poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji NUCS z [...] maja 2020 r. wobec stwierdzenia organu, że pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi, podczas gdy przedłożone dokumenty oraz wyjaśnienia wskazują na niezawiniony charakter uchybienia, 2) art. 216 § 1 oraz art. 223 § 2 pkt 1 i art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 162 § 1 i § 2 O.p. poprzez uznanie, że odwołanie od decyzji NUCS z [...] lipca 2020 r., które wpłynęło do organu 8 lipca 2020 r. zostało wniesione z uchybieniem terminowi do wniesienia odwołania, który zdaniem organu upłynął w dniu 22 czerwca 2020r., podczas gdy z okoliczności sprawy i przedłożonych dokumentów medycznych znajdujących się w aktach sprawy i znanych organowi jednoznacznie wynika, że z uwagi na stan zdrowia fizyczny i psychiczny pełnomocnika złożenie przez odwołania w terminie do 22 czerwca 2020 r. było niemożliwe z przyczyn przez niego niezawinionych, których to nie mógł on przezwyciężyć, 3) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 122, art. 180 § 1, 187 § 1 i art. 191 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 O.p. poprzez brak uwzględnienia wszystkich okoliczności sprawy oraz błędne ustalenia faktyczne wynikające z dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego, naruszenie obowiązku rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, tj.: - przyjęcie przez organ podatkowy II instancji, że brak zwolnienia lekarskiego, uniemożliwia ustalenie niezdolności do pracy pełnomocnika w okresie biegu terminu do wniesienia odwołania, podczas gdy doświadczenie życiowe i zasady logiki wskazują, iż osoby prowadzące jednoosobową działalność gospodarczą niejednokrotnie nie korzystają ze zwolnień lekarskich, co jednocześnie nie implikuje faktu możliwości podejmowania przez te osoby aktywności zawodowej, - błędne przyjęcie przez organ podatkowy II instancji, że stan zdrowotny i psychiczny umożliwiał pełnomocnikowi pracę zdalną przy wykorzystaniu komputera, podczas gdy ze względu na objawy stwierdzonych jednostek chorobowych oraz wywołany nimi uraz psychiczny, nie był w stanie podejmować czynności wymagających sporządzania pism procesowych, - błędne przyjęcie przez organ podatkowy II Instancji, że ewentualne logowanie na stronę profilu zaufanego jest równoznaczne z uzyskaniem wiedzy o przekazaniu przesyłki na skrzynkę odbiorczą oraz rodzaju tej przesyłki, podczas gdy logowanie mogło nastąpić przypadkowo bez udziały pełnomocnika, zaś opis dokumentu przesłanego przez organ nie wskazywał na rodzaj pisma. W ocenie Skarżącej, organ błędnie uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie uprawdopodobniono okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminowi. W związku z poważnym stanem zdrowotnym pełnomocnika, w okresie od 25 maja 2020r. do początku lipca 2020r., tj. w całym okresie biegnącym na złożenie odwołania, pełnomocnik nie był aktywny zawodowo, w związku z czym nie miał możliwości technicznej i organizacyjnej odbioru korespondencji za pośrednictwem platformy ePUAP i podjęcia niezbędnych kroków prawnych celem umożliwienia Stronie skuteczną obronę swoich praw. Tymczasem charakter odbioru przesyłek za pośrednictwem ePUAP wymaga czynnego udziału pełnomocnika. Zdiagnozowana choroba (zakrzepica żył układu głębokiego) wywołała u pełnomocnika nie tylko objawy fizyczne, ale również wpłynęła na jego psychikę skutkując reakcję szokową. Pełnomocnik był otępiały, miał trudności z koncentracją (obniżony depresyjny nastrój). Dodatkowo pojawiły się u niego problemy gastryczne. Pomimo długookresowych problemów zdrowotnych, z uwagi na formę prowadzonej działalności, pełnomocnik nie korzystał ze zwolnienia lekarskiego. W tym okresie również nieobecni byli jego współpracownicy (urlopy szkoleniowe). Z uwagi na indywidualny charakter prowadzonej kancelarii, jak i charakter sprawy pełnomocnik nie ustanowił pełnomocnika substytucyjnego. Wobec dowiedzenia się w dniu 3 lipca 2020 r. o wpłynięciu przedmiotowego pisma na skrzynkę ePUAP, podjął niezbędne kroki, tj. złożył wniosek o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem (pismo z [...] lipca 2020 r.). Wbrew twierdzeniu organu, pomimo logowania się do skrzynki podawczej w dniu 28 maja 2020 r., do dnia 3 lipca 2020 r. tj. do dnia pobrania przedmiotowego pisma, pełnomocnik nie posiadał wiedzy o jego dostarczeniu na skrzynkę ePUAP. Co więcej, logowanie w dniu 28 maja 2020r. mogło nastąpić w sposób zupełnie przypadkowy, na przykład podczas zabawy dziecka przy wykorzystaniu sprzętu komputerowego pełnomocnika, na którym zapisane są dane do logowania. Poza tym, w toku wymiany pism procesowych na platformie wielokrotnie dochodziło do różnych błędów technicznych, co wskazuje na niedoskonałość tego systemu, a te z kolei były przedmiotem rozważań sądów administracyjnych (wyroki w sprawach: II SA/Go 1042/16, I SA/Łd 428/19 czy II FSK 352/16). Na przykład, w dniach 12 oraz 25 stycznia 2021 r. dwukrotnie przesłano na skrzynkę podawczą pełnomocnika zaskarżone postanowienie. W świetle powyższego, wobec skargi na postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu. Jednocześnie strona wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - zwaną dalej P.p.s.a.) sprawę skierowano do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z treścią powołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2021r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skargę należało oddalić. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] stycznia 2020 r (winno być [...] stycznia 2021 r.), wydane na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 223 § 2 O.p., stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] maja 2020 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 rok. W myśl art. 220 § 1 O.p., od decyzji organu podatkowego w pierwszej instancji, stronie służy odwołanie tylko do jednej instancji. Stosownie do treści z art. 223 § 2 pkt 1 O.p., odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Zgodnie ze stanowiącym podstawę rozstrzygnięcia przepisem art. 228 O.p., organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania (§ 1 pkt 2), a postanowienie w tym przedmiocie jest ostateczne (§ 2). Brzmienie tego przepisu nie pozostawia zatem wątpliwości, że stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybienia terminowi do wniesienia odwołania powinno nastąpić w przypadku ustalenia, że skarżący przekroczył 14-dniowy termin, określony w art. 223 § 2 pkt 1 O.p., liczony od daty doręczenia decyzji stronie. Podejmując rozstrzygnięcie w oparciu o art. 228 § 1 pkt 2 O.p. organ odwoławczy ogranicza się zatem wyłącznie do badania, w jakim dniu miało miejsce prawidłowe doręczenie decyzji oraz ustalenia, kiedy zostało wniesione odwołanie od tej decyzji. To te elementy są kluczowe przy ocenie dochowania lub niedochowania 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania od decyzji i to one przesądzają o ocenie zgodności z prawem postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Utrwalone w orzecznictwie i piśmiennictwie rozumienie tej normy prawnej wskazuje, że ma ona charakter kategoryczny i bezwarunkowy. Dlatego też każde, nawet nieznaczne, przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. Stwierdzenie niedotrzymania terminu do złożenia środka zaskarżenia nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Uchybienie terminowi do wniesienia środka odwoławczego jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi (por. wyroki NSA z 14 marca 2013r. sygn. akt I FSK 590/12; z 29 sierpnia 2013r. sygn. akt I FSK 1060/12; z dnia 10 listopada 2015r. sygn. akt II FSK 2338/13 - powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne na stronie internetowej:www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie nie jest sporne, że decyzja z dnia [...] maja 2020 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 rok została doręczona pełnomocnikowi skarżącej, za pośrednictwem platformy ePUAP, przyjmując tzw. fikcję doręczenia określoną w art. 152a § 3 O.p., ponieważ pełnomocnik nie podjął we właściwym czasie kierowanej do niego korespondencji. Jak wynika z akt sprawy, NUCS w dniu 25 maja 2020 r. skierował ww. decyzję drogą elektroniczną na adres skrzynki e-PUAP pełnomocnika Skarżącej - radcy prawnego J.L., tj. [...], wskazany w pełnomocnictwie szczególnym PPS-1, w którym Skarżąca wyznaczyła do działania w swoim imieniu podczas kontroli celno-skarbowej w zakresie prawidłowości opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. oraz ewentualnego postępowania odwoławczego, sądowoadministracyjnego. Tego samego dnia utworzone zostało pierwsze Urzędowe Poświadczenie Doręczenia (UPD). W dniu 2 czerwca 2020 r. utworzone zostało powtórne Urzędowe Poświadczenie Doręczenia (UPD), natomiast 9 czerwca 2020 r. przesyłka zawierająca ww. decyzję została uznana za doręczoną. Zatem termin do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji rozpoczął bieg w dniu 10 czerwca 2020 r. Tymczasem odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia zostało wniesione w dniu 8 lipca 2020 r. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 144 § 1 O.p., organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem, za pośrednictwem operatora pocztowego oraz za urzędowym poświadczeniem odbioru, za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej. Należy przy tym podkreślić, że w przypadku stron reprezentowanych przez zawodowych pełnomocników (adwokatów, radców prawnych i doradców podatkowych), a także organów administracji publicznej, drugiemu ze sposobów doręczenia nadano priorytet (art. 144 § 5 O.p.). Stosownie zaś do art. 152a § 1 O.p., w celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego organ podatkowy przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie o treści określonej w pkt 1-3 tego przepisu, zawierające w pkt 3 pouczenie o sposobie odbioru pisma. W przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego w sposób określony w § 1 pkt 3, organ podatkowy po upływie 7 dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma (§ 2 ww. przepisu). Ww. zawiadomienia, mogą być automatycznie tworzone i przesyłane przez system teleinformatyczny organu podatkowego, odbioru tych zawiadomień nie potwierdza się (§ 4 ww. przepisu). Zgodnie zaś z art. 152a § 3 O.p., w przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia. W przypadku doręczenia, o którym mowa w § 3, organ podatkowy umożliwia adresatowi pisma dostęp do treści pisma w formie dokumentu elektronicznego przez okres co najmniej 3 miesięcy od dnia uznania pisma w formie dokumentu elektronicznego za doręczone oraz informacji o dacie uznania pisma za doręczone i o datach wysłania zawiadomień, o których mowa w § 1 i 2, w systemie teleinformatycznym (§ 5 ww. przepisu). W świetle przywołanych przepisów nie budzi wątpliwości, że doręczanie pisma za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej następuje dwuetapowo. W pierwszym etapie organ przesyła zawiadomienie zawierające informację o tym, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego. Na wskazany adres elektroniczny adresata pisma przychodzi więc jedynie informacja, w formie zawiadomienia, wraz z odnośnikiem (linkiem) umożliwiającym - po spełnieniu określonych warunków - zapoznanie się z treścią dokumentu oraz jego pobranie. W przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego organ podatkowy po upływie 7 dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma. Taki sposób postępowania przewidziany przez ustawodawcę w Ordynacji podatkowej - w przypadku dokonywania doręczeń za pomocą środków komunikacji elektronicznej - de facto zastępuje awizo pocztowe, umożliwiając zapoznanie się z treścią rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia, pisma) w dowolnym miejscu i czasie. Analiza stanu faktycznego sprawy pozwala uznać, że spełnione zostały wszystkie warunki do przyjęcia doręczenia pełnomocnikowi decyzji z dnia [...] maja 2020r. w trybie art. 152a § 3 O.p. Dołączone do akt Urzędowe Poświadczenie Doręczenia (Identyfikator Poświadczenia: [...]) zawiera bowiem wszystkie wymagane elementy, o których mowa w art. 152a O.p., zatem korzysta z domniemania prawdziwości. Organ podatkowy prawidłowo ocenił skutek doręczenia ww. decyzji podatkowej, przyjmując fikcję doręczenia, jednakże termin uznania ww. korespondencji za doręczoną, z uwagi na treść art. 152a § 3 O.p., nastąpił w dniu 9 czerwca 2020 r., co wyraźnie wynika z Urzędowego Poświadczenia Doręczenia (UPD), a nie jak uznał organ podatkowy w zaskarżonym postanowieniu - w dniu 8 czerwca 2020 r. W przypadku bowiem dokumentów elektronicznych, doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni (nie z upływem 14-stego dnia jak w przypadku tradycyjnego doręczenia), licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia. Tym samym termin określony w art. 223 § 2 O.p. do wniesienie odwołania od decyzji z dnia [...] maja 2020 r. upływał z dniem 23 czerwca 2020 r., a nie jak to uznał organ 22 czerwca 2020 r. Pomimo jednak błędnego uznania daty skuteczności doręczenia decyzji z dnia [...] maja 2020 r., w ocenie Sądu, omyłka ta nie miała wpływu na wynik sprawy, albowiem odwołanie od ww. decyzji zostało wniesione za pośrednictwem platformy elektronicznej ePUAP dopiero 8 lipca 2020 r., zatem i tak znacznie po terminie określonym w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. W konsekwencji, prawidłowe było stwierdzenie organu, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania. W rozpoznawanej sprawie również sam skarżący nie podważał domniemania wynikającego z Urzędowego Poświadczenia Doręczenia (Identyfikator Poświadczenia: [...]) decyzji i nie kwestionował, że wniesienie odwołania nastąpiło z uchybieniem terminu do jego złożenia, akceptując ustalenia organu dotyczące skuteczności doręczenia i daty wniesienia odwołania. Co prawda w skardze lakonicznie wspomniał o błędach technicznych pojawiających się na platformie ePUAP w toku wymiany pism procesowych, jednak w żaden sposób nie wykazał, aby taka sytuacja miała miejsce przy doręczaniu decyzji z dnia [...] maja 2020 r. Wyraził natomiast przekonanie, że na uwzględnienie zasługiwało żądanie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W petitum skargi pełnomocnik skarżącej zarzuca organowi naruszenie art. 163 § i 1 § 2 w zw. z art. 162 § 1 O.p. poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji NUCS z [...] maja 2020 r. wobec stwierdzenia organu, że pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi. Sąd stoi na stanowisku, że przyczyny uchybienia terminowi organ odwoławczy obowiązany jest badać wyłącznie w postępowaniu wszczętym na wniosek strony i dotyczącym przywrócenia terminu. W ramach tego postępowania organ ma ustalić, czy strona wnosząca o przywrócenie terminu uprawdopodobniła, że do uchybienia terminowi doszło bez jej winy. Należy mieć na uwadze, że rozpoznawanie wniosku o przywrócenie terminu ma sens wyłącznie wówczas, gdy rzeczywiście doszło do uchybienia terminu. Jak już wyżej wskazano okoliczność ta jest natomiast badana z urzędu każdorazowo, gdy dla danej czynności został określony termin. Jeśli organ stwierdzi, że termin ten został przekroczony, ma bezwzględny obowiązek wydać postanowienie stwierdzające uchybienie terminu (por. wyrok NSA z 26 lutego 2021 r., sygn. akt I FSK 1811/20). W tym miejscu wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd według którego wymogi logiki i ekonomiki procesowej nakazują przyjąć, że rozpatrzenie sprawy z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 162 O.p. jest na osi czasu etapem następującym po wydaniu postanowienia stwierdzającego uchybienie temu terminowi na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., niezależnie od tego, kiedy ów wniosek został złożony (po wniesieniu odwołania, czy jednocześnie z nim). Stwierdzenie uchybienia terminowi przed rozpatrzeniem wniosku o jego przywrócenie nie jest działaniem przedwczesnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 sierpnia 2017 r. sygn. akt II FSK 1995/15, z dnia 25 kwietnia 2017 r. sygn. akt I FSK 1743/15, z dnia 29 sierpnia 2017 r. sygn. akt II FSK 2288/15, z dnia 2 marca 2018 r. sygn. akt II FSK 3193/15). Sąd zwraca przy tym uwagę, że kwestia braku winy strony w uchybieniu terminowi była badana w sprawie o sygn. akt I SA/Go 124/21, w której wyrokiem z dnia 6 maja 2021 r. oddalił skargę na postanowienie NUCS z dnia [...] stycznia 2021 r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji NUCS z dnia [...] maja 2020 r. określającej skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok. Mając powyższe na uwadze Sąd, na mocy art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.