I SA/Go 206/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Rzepecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 kwietnia 2019 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w podatku od nieruchomości za 2013 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. sp. z o.o. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w podatku od nieruchomości za 2013 rok. W skardze wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stwierdzając, że jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków – związanych z zagrożeniem utraty miejsc pracy niepełnosprawnych pracowników. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po myśli § 3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zaznaczyć również należy, że zgodnie z treścią art. 61 § 6 pkt 1 i 2 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy od stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Trzeba jednak podkreślić, że zarówno w piśmiennictwie jak i orzecznictwie wskazuje się, że przedmiotem orzeczenia o wstrzymaniu wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Oznacza to, że problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (vide postanowienie NSA z 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12; dostępne w internetowej informacji o sprawach pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają zatem decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków albo decyzje, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 ppsa mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania, a takiej cechy nie mają decyzje odmowne (por. postanowienie NSA z 27 czerwca 2013 r., sygn. akt I FZ 306/13). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko, że decyzja odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej w postępowaniu wznowieniowym nie nakłada żadnych obowiązków materialnoprawnych, a więc nie podlega wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej (por. postanowienie NSA z 26 czerwca 2018 r., sygn. akt II FZ 353/18 z 19 października 2017 r. oraz w sprawie sygn. akt I FZ 240/17). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wniosek skarżącej spółki dotyczy bowiem wstrzymania wykonania decyzji SKO z [...] stycznia 2019 r. utrzymującej w mocy decyzję tego organu odmawiającej uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej. W świetle powyższego taki wniosek jest jednak nieuprawniony. Decyzja tego rodzaju (akt odmowny) nie podlega bowiem wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej. Tym samym, badanie przesłanek wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, należy uznać za niecelowe. Poza tym, gdyby nawet poddać ocenie złożony wniosek, to w ocenie Sądu, nie zasługiwałby on na uwzględnienie. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje bowiem, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Tezy do art. 61. Wyd. V. Lex). Tymczasem strona skarżąca prócz hipotetycznego stwierdzenia, że zachodzi groźba utraty miejsc pracy, nie przedłożyła żadnych dowodów obrazujących jej sytuację, szczególnie tę finansową. Nie wynika ona również z akt sprawy. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji