I SA/Go 294/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 listopada 2021 r. sprawy ze skargi A.C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2018 1. Uchyla zaskarżone postanowienie w całości. 2. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A.C. (powoływany dalej jako: "Skarżący", "Strona", "Podatnik") wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (powoływanego dalej jako: "SKO", "organ odwoławczy", "organ II instancji") z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] odmawiające Stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2018 rok. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] ustalił Stronie wymiar podatku od nieruchomości za 2018 rok w kwocie 4440 zł. Termin do wniesienia odwołania od ww. decyzji upłynął 7 stycznia 2021 r. Decyzja została wysłana za pośrednictwem operatora pocztowego listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru na adres do korespondencji wskazany przez Stronę w złożonej w dniu 6 sierpnia 2015 r. do organu podatkowego informacji w sprawie podatku od nieruchomości. Podatnik w złożonej informacji w sprawie podatku od nieruchomości wskazał jako adres do korespondencji [...], a nie adres swojego zamieszkania tj. ul. [...], czy adres wskazany w karcie leczenia szpitalnego tj. ul. [...], dlatego też decyzja wymiarowa została wysłana listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru zgodnie z dyspozycją podatnika i została odebrana w dniu 23 grudnia 2020 r. przez A.R. W dniu 28 grudnia 2020 r. A.R.(adres do korespondencji tożsamy z adresem do korespondencji A.C., tj. ul. [...].) wniosła do organu podatkowego pismo, w którym wskazała, że 23 grudnia 2020 r. odebrała trzy decyzje wymiarowe (za lata 2018, 2019 i 2020) za pośrednictwem Poczty Polskiej oraz poinformowała, że A.C. przebywa od [...] grudnia 2020 r. w szpitalu w związku z czym brak jest możliwości odniesienia się do tych decyzji. Z karty informacyjnej leczenia szpitalnego przedłożonej przez A.C. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wynika, że Strona przebywała na oddziale w Wielospecjalistycznym Szpitalu Wojewódzkim od [...] grudnia 2020 r. do [...] stycznia 2021 r. (jako adres pacjenta wskazano [...]), jednak z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji wymiarowych wystąpił dopiero 20 maja 2021 r. (po upływie czterech miesięcy od opuszczenia oddziału szpitalnego), w sytuacji gdy decyzja ta stała się ostateczna z dniem 7 stycznia 2021 r. Do miesiąca maja włącznie Podatnik nie podjął próby skontaktowania się z organem podatkowym celem ustalenia, czy w jego sprawie zostały wydane jakiekolwiek decyzje oraz jakie ciążą na nim zobowiązania. A.R. odbierając decyzje wymiarowe za A.C. już w piśmie z [...] grudnia 2020 r. wskazywała, że brak jest możliwości odniesienia się do ich treści, gdyż ich adresat przebywa w szpitalu, zatem zdaniem organu miała wiedzę, że adresat decyzji będzie kwestionował zasadność naliczenia zobowiązania podatkowego. W dniu 21 maja 2021 r. Podatnik złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz o prawidłowe doręczenie decyzji za lata 2018-2020, gdyż odebrała je osoba nieuprawiona i decyzje te nie zostały mu przekazane, a on do 18 maja 2021 r. nie miał wiedzy co do faktu ich wydania. Jak wskazał organ I instancji, Podatnik złożył niniejszy wniosek jako dotyczący upomnienia nr [...], które odebrał osobiście 6 maja 2021 r., a którym to organ podatkowy wezwał go do uregulowania zaległości podatkowej w kwocie głównej 13.709,60 zł (kwota zaległości wynikała z nieuiszczenia zobowiązań podatkowych za lata 2018, 2019, 2020 oraz z tytułu płatności I raty podatku za 2021 rok w kwocie 75,00 zł oraz obejmowała koszty upomnienia w kwocie 11,60 zł). Termin płatności zobowiązań podatkowych za lata 2018-2020 upływał w ciągu 14 dni od dnia odebrania decyzji ustalających wymiar podatku za te lata - decyzje zostały odebrane 23 grudnia 2020 r. zatem termin płatności upływał 6 stycznia 2021 r.). Podatnik odbierając 6 maja 2021 r. upomnienie powziął wiedzę na temat ciążących na nim zaległości podatkowych i wtedy powinien wystąpić z wnioskiem o doręczenie mu decyzji wymiarowych, gdyż jak twierdzi odebrała je osoba nieuprawniona i nie przekazała mu ich oraz wnieść podanie o przywrócenie terminu. Jak ustalił organ podatkowy I instancji, zgodnie z wydrukiem z Krajowego Rejestru Sądowego pod Nr [...] [...] marca 2002 r. została zarejestrowana spółka C. sp. z o.o., której wspólnikami są A.C. oraz R.A.. Siedziba oddziału spółki Filia Nr [...] mieści się przy ul. [...], czyli pod adresem do korespondencji wskazanym przez Stronę w złożonej informacji na podatek od nieruchomości oraz adresem do korespondencji wskazanym przez A.R. w piśmie z [...] grudnia 2020 r. Nieruchomość przy ul. [...] stanowi własność spółki oraz jest miejscem prowadzenia przez jej wspólników działalności gospodarczej. Pod podanym adresem mieści się lokal pn. S., w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] SKO postanowiło odmówić przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że Strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nie nastąpiło bez jej winy. Ponadto przekroczyła siedmiodniowy termin do złożenia wniosku od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi oraz nie dopełniła czynności, dla której był określony termin. Na podstawie zgromadzonych akt sprawy SKO stwierdziło, że organ podatkowy I instancji skierował korespondencję na adres wskazany przez Podatnika i doszło do prawidłowego doręczenia przesyłki. Co prawda we wniosku Podatnik podniósł, że do dnia 18 maja 2021 r. nie wiedział nic o wydanych decyzjach i nie został poinformowany o próbie doręczenia mu tych decyzji. W związku z tym nie mógł zapoznać się z treścią decyzji i wnieść w wyznaczonym terminie skutecznych środków odwoławczych. Jednak z akt sprawy wynika, że decyzja została doręczona Podatnikowi pod wskazany przez niego w Informacji Podatkowej adres do korespondencji. Z akt sprawy wynika również, że Podatnik nie zmienił tego adresu. Pracownik Poczty doręczający przesyłkę pod wskazany adres nie obowiązku legitymować i ustalać relacji osoby otwierającej drzwi do lokalu z Podatnikiem. Z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że adres wskazany przez Podatnika jest adresem prowadzenia przez spółkę, której jest udziałowcem zarówno Podatnik, jak i A.R., która odebrała korespondencję z decyzjami podatkowymi, działalności gospodarczej. Oznacza to, że skoro dorosła osoba znajdująca się w lokalu pod wskazanym przez Podatnika adresem zgodziła się podjąć i przekazać korespondencję, to należy zakładać, że doręczenie nastąpiło zgodnie z art. 148 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325; dalej jako: "O.p") w zw. z art. 149 O.p. Zdaniem SKO fakt, że Podatnik wraz A.R. są wyłącznymi udziałowcami spółki C. sp. z o.o. świadczy również o tym, że pomiędzy tymi osobami zachodzą szczególne relacje i osoby te mają ze sobą stały kontakt. Świadczy o tym choćby fakt, że A.R. wiedziała, że Podatnik znajduje się w szpitalu i znała jego jednostkę chorobową. Stąd w ocenie SKO mało wiarygodne wydają się zapewnienia Podatnika, że nie zapoznał się z treścią decyzji, gdyż nie zostały mu one przekazane. Wątpliwość organu pogłębia stwierdzenie użyte przez A.R. w piśmie z dnia [...] grudnia 2020 r., w którym pisze o "decyzjach w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2018, 2019, 2020, budynku oraz gruntu przy ul. [...]". Organ podkreślił, że A.R. nie mogła bez otwierania korespondencji skierowanej do Podatnika wiedzieć czego dokładnie dotyczą odebrane przez nią decyzje (czy są to decyzje podatkowe, wymiarowe, jakiego podatku dotyczą, których nieruchomości). W związku z tym albo otrzymała upoważnienie od Podatnika do otworzenia korespondencji albo naruszyła tajemnicę korespondencji, co jest karane zgodnie z art. 267 kodeksu karnego karą pozbawienia wolności do lat 2 w przypadku ścigania przestępstwa na wniosek złożony przez pokrzywdzonego. Nie mogła wiedzieć, gdyż na zwrotnym potwierdzeniu odbioru takich informacji nie zamieszczono. Organ podkreślił, że zgodnie z kartą informacyjną leczenia szpitalnego Podatnik opuścił szpital w dniu [...] stycznia 2021 r., a więc cztery i pół miesiąca przed złożeniem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (21 maja 2021 r.). Co więcej, termin do wniesienia odwołania upływał 7 stycznia 2021 r., a więc biegł jeszcze po wyjściu Podatnika ze szpitala. Kolejnym elementem niepozwalającym na przywrócenie terminu jest niedopełnienie przez Podatnika dyspozycji określonej w art. 162 § 2 zd. 2 O.p., zgodnie z którym, jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Zgodnie z tym przepisem Podatnik w przedmiotowej sprawie powinien był wnieść odwołanie od decyzji, a takowe nie znajduje się w aktach sprawy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na powyższe postanowienie złożył A.C. zarzucając błędne uznanie, że nie uprawdopodobnił okoliczności, które stanowiły podstawę uchybienia terminu do wniesienia odwołania bez winy Skarżącego, podczas gdy o decyzjach dowiedział się dopiero po otrzymaniu upomnienia, z którego również nie wynikało czego dotyczą, a wobec tego poprosił pisemnie o wyjaśnienie żądania zapłaty wskazanej w nim kwoty. Dodatkowo Skarżący stwierdził, że do dnia 18 maja 2021 roku nie wiedział nic o wydanych decyzjach podatkowych za wskazane lata. Nie został poinformowany o próbie doręczenia tych decyzji, a ponadto nikt nie próbował dostarczyć listów z grudnia 2020 roku, których treści nie zna do dnia dzisiejszego. Zaprzeczył jakoby A.R. doręczyła mu wskazane decyzje, które dotyczą wyłącznie jego osoby a nie spółki, w której A.R. jest wspólnikiem. Na tej podstawie Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia SKO z dnia [...] lipca 2021 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a." w związku z czym, sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie poddane zostało postanowienie SKO z dnia [...] lipca 2021 r., którym to organ odmówił Stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2018 rok. Podstawę do wydania zaskarżonego postanowienia stanowił art. 162 oraz art. 163 O.p. W myśl art. 162 § 1 O.p. organ podatkowy może przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie zaś do art. 162 § 2 O.p. podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Przywrócenie terminu do złożenia podania przewidzianego § 2 jest niedopuszczalne według art. 162 § 3 O.p. W związku z powyższym, do zastosowania instytucji przywrócenia terminu dla dokonania określonej czynności, konieczne jest łączne spełnienie następujących przesłanek: złożenie wniosku o przywrócenie terminu, wskazanie we wniosku przyczyny uchybienia terminu, złożenie tego wniosku w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobnienie braku winy w przekroczeniu terminu oraz jednocześnie dokonanie czynności, dla której przewidziano termin. Podkreślenia jednak należy, że aby rozpatrywać kwestię przywrócenia terminu, należy przede wszystkim zbadać, czy doszło do jego uchybienia. Warunkiem rozpatrywania prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jest bowiem stwierdzenie, że termin ten został uchybiony. Przepisy art. 162 § 1 i 2 O.p. nie pozostawiają bowiem wątpliwości, co do tego, że aby złożyć wniosek o przywrócenie terminu, termin musi być uchybiony. Zatem organ powinien najpierw wydać na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, a dopiero potem postanowienie na podstawie art. 162 i art. 163 § 2 O.p. W podobnym tonie wyrażał się WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 27 października 2020 r., sygn. akt I SA/Rz 321/20, który wskazał, że w pierwszej kolejności powinna być rozpoznana sprawa dotycząca stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, gdyż dopiero po przesądzeniu, że strona uchybiła terminowi, powstaje kwestia ewentualnego przywrócenia tego terminu. Rozpatrzenie sprawy z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 162 O.p. jest na osi czasu etapem następującym po wydaniu postanowienia stwierdzającego uchybienie temu terminowi na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2013 r., II FSK 1032/11 oraz postanowienie ww. Sądu z dnia 26 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1346/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wskazał WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 26 maja 2021 r. sygn. akt I SA/Po 155/21, w pierwszej kolejności zbadać należy, czy termin do wniesienia odwołania został zachowany. Przepisy art. 162 § 1 i 2 O.p. nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że aby złożyć wniosek o przywrócenie terminu, termin musi być uchybiony. Wniosek w tym zakresie, złożony mimo braku uchybienia terminowi, jest niedopuszczalny. Z tej perspektywy pierwszeństwo powinno mieć zatem rozstrzygnięcie w postaci postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminowi. Tego rodzaju postanowienie otwiera bowiem drogę do rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu jako w ogóle mogącego osiągnąć cel, dla którego ten rodzaj wniosku został przewidziany. Umożliwia zajęcie się badaniem jego zasadności, w szczególności oceną przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu. Ocena taka jest możliwa tylko wyłącznie wtedy, gdy termin do wniesienia dowołania został przekroczony. Wówczas nie ma już racji bytu badanie okoliczności przekroczenia terminu jako: "załatwionej" postanowieniem o stwierdzeniu uchybienia terminu. Podkreślić zatem należy, że uchybienie terminowi stanowi kluczową przesłankę do przywrócenia terminu. Instytucja przywrócenia terminu została przewidziana do takich sytuacji, w których już doszło do uchybienia terminu. Właśnie bowiem to uchybienie daje możliwość zawnioskowania o przywrócenie terminu. Jeśli zatem na tak postrzeganą instytucję prawną nałoży się, powszechnie akceptowany w orzecznictwie, obowiązek orzekania w sprawie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, to nie powinno budzić większych i uzasadnionych wątpliwości, która ze spraw powinna obejmować badanie kwestii prawidłowości doręczenia, ustalenia daty początku biegu i końca terminu odwoławczego oraz ustalenia daty wniesienia odwołania, a następnie przełożenia tych ustaleń na odpowiedni do nich język procesowy. Wyniki takiego badania stanowią o dochowaniu lub przekroczeniu terminu, co w tym ostatnim przypadku skutkować powinno (w znaczeniu - musi) stwierdzeniem uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Natomiast inną sprawą jest, aczkolwiek także mającą rację bytu i związek z tą pierwszą, dalsze procedowanie nad wnioskiem o przywrócenie terminu w płaszczyźnie dla niego kluczowej, a mianowicie z punktu widzenia oceny braku zawinienia w zakresie uchybienia terminu, którego wniosek dotyczy, oczywiście przy spełnieniu wymogów formalnych oraz co do właściwego czasu jego złożenia. Stwierdzenie, więc uchybienia terminowi przed rozpatrzeniem wniosku o jego przywrócenie jest konieczne i w żadnej mierze nie jest działaniem przedwczesnym. (wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 lipca 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 397/19, wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2017 r. sygn. akt II FSK 1995/15). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że organ wydając postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, zrobił to przedwcześnie. W postanowieniu będącym przedmiotem skargi nieprawidłowo rozstrzygał kwestię doręczenia decyzji, która powinna być przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia badającego stwierdzenie uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Dopiero po przeprowadzeniu postępowania w zakresie stwierdzenia uchybienia terminu, organ mógłby rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu. W niniejszej sprawie organ jednak tego nie uczynił. Skarżący składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazał na nieprawidłowość doręczenia decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2018 rok. Podkreślenia wymaga, że uchybienie terminu należy wiązać z okolicznościami innymi niż nieprawidłowości w doręczeniu decyzji. Te ostatnie bowiem mogą być podnoszone w ramach skargi na postanowienie o uchybieniu terminu (art. 228 § 1 pkt 2 O.p.), którego prawidłowość zależy od stwierdzenia, czy decyzja weszła do obrotu poprzez doręczenie jej w sposób przewidziany w przepisach O.p. (zob. np. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2005 r., sygn. akt FSK 2587/04 z tezą: Nieskuteczne doręczenie decyzji nie może stanowić podstawy wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wniosek o przywrócenie terminu opiera się na założeniu, że decyzja, od której wniesiono odwołanie została skutecznie doręczona i że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy strony). Podobnie w wyroku NSA z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. akt I FSK 475/17, podkreślono, że nie stanowi wykazania braku winy w uchybieniu terminu argumentacja, która wchodzi w sferę związaną z prawidłowością doręczenia decyzji organu I instancji, bowiem kwestia ta wykracza poza zakres postępowania w sprawie przywrócenia terminu. Należy wskazać, że zarówno w doktrynie, jak i judykaturze wielokrotnie wyrażano pogląd, że w postępowaniu w przedmiocie przywrócenia terminu nie można skutecznie kwestionować prawidłowości doręczenia decyzji. Brak skutecznego doręczenia decyzji powoduje bowiem, że bieg terminu do wniesienia odwołania w ogóle nie rozpoczyna się, a w konsekwencji nie może on zostać przekroczony i tym samym przywrócony stosownie do art. 162 § 1 O.p. Jeżeli stwierdzono uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, na mocy postanowienia wydanego w trybie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., to nieprawidłowości w doręczaniu decyzji powinny być podnoszone w ramach skargi na to postanowienie (zob. P. Pietrasz w komentarzu do art. 162 Ordynacji podatkowej (w:) Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany pod red. L. Etela, LEX/el. 2020; R. Hauser w komentarzu do art. 162 Ordynacji podatkowej (w:) Ordynacja podatkowa. Komentarz, S. Babiarz i in., wyd. IX, WKP 2019; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 27 lutego 2020 r., I FSK 2241/19; 12 grudnia 2019 r., I FSK 1653/17; 25 kwietnia 2019 r., I FSK 776/17; 28 lutego 2019 r., I FSK 475/17; 10 lipca 2018 r., I FSK 1310/16 i powołane tam orzecznictwo. Powyższe stanowisko Sąd w składzie tu orzekającym w pełni podzielił. Dlatego też na jego podstawie przyjął, że w sprawie odmowy przywrócenia terminu strona nie może kwestionować prawidłowości doręczenia decyzji I instancji, albowiem zarzut ten nie przyniesie oczekiwanego rezultatu w ramach badania przesłanek przywrócenia uchybionego terminu. Jednak brak możliwości skutecznego podważania prawidłowości doręczenia decyzji wynika z działania organu, który nie rozstrzygnął tej kwestii postanowieniem stwierdzającym uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Dodatkowo należy podkreślić, że w rozpoatrywanej sprawie Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz doręczenie decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2020 rok. Zgodnie z obowiązującymi przepisami Strona, która domaga się przywrócenia terminu, musi dokonać czynności, dla której był określony termin. Niedopełnienie obowiązku złożenia odwołania jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, o którym mowa w art. 162 § 2 O.p. stanowi brak formalny podania. W przypadku jego wystąpienia, organ podatkowy właściwy do rozpoznania odwołania powinien wezwać stronę – na podstawie art. 169 § 1 O.p. – do usunięcia braku w terminie 7 dni z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienia podania bez rozpatrzenia (zob. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 9/08). Zatem organ był zobowiązany do wezwania Skarżącego do wniesienia odwołania od decyzji organu podatkowego. W przypadku dokonania tej czynności organ powinien ustalić czy odwołanie zostało wniesione w terminie, a następnie rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu. Natomiast w przypadku niewniesienia odwołania organ był zobligowany do pozostawienia wniosku o przywrócenie terminu bez rozpoznania w trybie art. 169 § 4 O.p. Uchybienie to jest istotne i ma wpływ na wynik postępowania. W omawianej sprawie ten brak formalny wniosku niweczy możliwość merytorycznego rozpoznania sprawy. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 162 § 2 w zw. z art. 122 O.p. Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wezwie stronę do uzupełnienia wskazanego wyżej braku formalnego wniosku, a następnie wyda odpowiednie postanowienie lub postanowienia uwzględniając uwagi zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.