I SA/Go 301/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka (spr.) Sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant sekretarz sądowy Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2017 r . sprawy ze skargi J.Z., T.V. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: Kolegium Odwoławcze, SKO, organ odwoławczy) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza (dalej: Burmistrz, organ I instancji, organ) z [...] grudnia 2016 r. ustalającą T.V. oraz J.Z. (dalej też: strony, skarżący) łączne zobowiązanie pieniężne za 2015 r. w kwocie 1.225,00 zł. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Informacją w sprawie podatku od nieruchomości, złożoną w Urzędzie Miasta w dniu 10 maja 2016 r. T.V. – jako współwłaściciel nieruchomości o nr ewidencyjnym [...] - wykazał do opodatkowania "budynki pozostałe" o powierzchni 442,84 m2. Ujawnione powierzchnie pomniejszono o metraż części budynku całkowicie nieposiadającego dachu. W dniu 13 maja 2016 r. do organu I instancji wpłynęły zdjęcia chlewni w [...] potwierdzające, że część budynku posiada zadaszenie. Decyzjami z [...] czerwca 2016 r. Burmistrz ustalił stronom wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2015-2016. Wysokość podatku ustalono na podstawie między innymi informacji podatkowych złożonych przez stronę. W odwołaniu T.V. powołał się na stan techniczny budynków. Oświadczył, że wszystkie budynki na nabytej działce są w stanie ruiny, bez dachu i przeznaczone są do rozbiórki. Dodał, że częściowe dachy nad częścią budynku nie stanowią o możliwości korzystania z budynków. To zaś, że w części budynków przebywa były właściciel nie zmienia tego, że budynki są w ruinie. Ponadto przebywa tam bez wiedzy i zgody współwłaścicieli, ryzykując swoje życie i zdrowie. W związku z powyższym wnioskowano o przyjęcie, że przedmiotowa nieruchomość nie jest zabudowana budynkami nadającymi się do wykorzystywania w celach mieszkalnych i gospodarczych. Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] sierpnia 2016 r. uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015r. i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Ponownie rozpoznając sprawę Burmistrz podał, że zgodnie z aktem notarialnym repert. A numer [...] z [...] lipca 2015 r. współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości rolnej (tj. nieruchomości zabudowanej budynkiem -chlewnią o powierzchni 1068,800 m2 składającej się z działki ewidencyjnej oznaczonej numerem [...] o powierzchni 0,7210 ha, położonej w [...]) jest w udziale 1/2 J.Z.. Zgodnie z treścią księgi wieczystej ZG [...] budynek położony na działce [...] jest przeznaczony na chlewnię. Współwłaściciel J.Z. nabył przedmiotową nieruchomość w trybie licytacji komorniczej. Zgodnie z informacją o stanie nieruchomości położonej na działce [...], wykonanej przez rzeczoznawcę majątkowego – E.P. na wniosek Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym, budynek w części obejmującej pomieszczenia od P1 do P22 na parterze oraz pomieszczenie P 103 na poziomie I piętra pozbawiony jest całkowicie pokrycia dachu blachą trapezową, oraz pozbawiony jest konstrukcji dachu, jaką stanowiła drewniana więźba dachowa. Pomiędzy kondygnacjami parteru i I -go piętra brak stropu o konstrukcji z belek stalowych. Pozostała część budynków nie nosi śladów działania porywistego wiatru. Organ wskazał, że w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy w dniu [...] września 2016 r. przeprowadzono oględziny przedmiotowej nieruchomości. Strony nie stawiły się na miejscu oględzin. T.V. poinformował organ I instancji, że miał wypadek samochodowy a nadto, że nie posiada dostępu do pomieszczeń znajdujących się na nieruchomości, której jest współwłaścicielem. Ponieważ zgodnie z decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. ustalono warunki zabudowy polegające na zmianie sposobu użytkowania części budynku produkcyjnego na funkcję mieszkalną przewidzianą do realizacji na działce geodezyjnej oznaczonej numerem [...], organ I instancji zwrócił się do Starostwa Powiatowego o wyjaśnienie, czy na przedmiotowej nieruchomości dokonano zmiany sposobu użytkowania (funkcji budynku). W odpowiedzi, Starostwo pismem z [...] października 2016 r. wyjaśniło, że nieruchomość gruntowa posiada użytek Br-RVI (grunty rolne zabudowane). Jednocześnie oświadczono, że wszelkie zmiany w operacie ewidencji gruntów, budynków i lokali dokonywane są na wniosek właściciela nieruchomości a zmiana przeznaczenia budynków wymaga również zgłoszenia w Wydziale Budownictwa. Ustalono, że w niniejszej sprawie właściciel nieruchomości zabudowanej oznaczonej numerem działki [...] nie zgłaszał do ewidencji gruntów i budynków zmiany funkcji budynku na mieszkalny, w świetle tego wciąż figuruje on w ewidencji gruntów i budynków jako budynek pozostały. W dniu [...] listopada 2016 r. organ I instancji przeprowadził oględziny nieruchomości z udziałem jednego ze współwłaścicieli – T.V., który oświadczył, że czuje się właścicielem jedynie części budynku (którą to część na szkicu w protokole oględzin oznaczono numerem 1) i przyległej nieruchomości rolnej oraz, że w związku z tym obecnie toczy w sądzie powszechnym postępowanie o zniesienie współwłasności nieruchomości. Podczas oględzin nieruchomości stwierdzono całkowity brak dachu w części nieruchomości oznaczonej na szkicu numerem 1. Części budynku oznaczone numerami 2 i 3 posiadały dach i jaki stwierdził T.V. - są własnością J.Z., dlatego też nie posiada do nich dostępu. W związku z powyższym organ nie miał możliwości dokonać oględzin budynku wewnątrz. T.V. oświadczył również, że część budynku oznaczona na szkicu protokołu numerem 1 w chwili zakupu nie posiadała dachu. Odpowiadając na pytanie odnośnie dostarczonych do akt sprawy zdjęć podał, że dotyczyły one części oznaczonej na szkicu numerem 3, oraz że wykazane przez tego podatnika powierzchnie budynków pozostałych dotyczyły części budynku oznaczonego numerami 2 i 3. Do protokołu oględzin załączył kopię wniosku o zniesienie współwłasności oraz oryginał mapy z projektem podziału nieruchomości. Po dokonaniu oględzin, organ I instancji decyzją z [...] grudnia 2016 r. nr [...] ustalił dla skarżących łączny wymiar zobowiązania pieniężnego za 2015 r. na kwotę 1.225,00 zł. W motywach przypomniał, że wysokość podatku ustalono na podstawie złożonej przez stronę informacji w sprawie podatku rolnego/leśnego/nieruchomości oraz danych z ewidencji gruntów budynków. Nie podzielił stanowiska T.V., że nabyte obiekty nie spełniają roli budynków. Jego zdaniem, wymogi budynku zostały spełnione przez obiekty chlewni. Następnie przywołał wyrok WSA w Poznaniu z 23 lutego 2011 r. (sygn. akt III SA/Po 792/10), w którym wskazano, że podatkiem od nieruchomości nie podlegają obiekty, które nie spełniają warunków określonych w definicji budynku zawartej w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, przy czym w definicji tej nie ma odwołania do stanu technicznego budynku czy też stanu jego użyteczności. Zatem, sam fakt przeznaczenia budynku do rozbiórki, a nawet jego zły stan techniczny czy też brak przydatności do użytkowania nie są wystarczające do uznania, że dany obiekt nie stanowi budynku w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ dodał, że zgodnie z orzecznictwem, obiekt budowlany pozostaje budynkiem nawet wówczas, gdy ze względów technicznych, prawnych, czy faktycznych, nie jest i nie może być wykorzystywany zgodnie z przeznaczeniem. W ocenie Burmistrza, w sprawie potwierdzono, że cześć budynku spełnia definicję budynku w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a co za tym idzie, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jako budynki pozostałe. Organ podkreślił, że z kolei wzajemne relacje współwłaścicieli oraz spory co do zakresu posiadania nieruchomości wspólnej pozostają bez znaczenia z punktu widzenia opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Tego rodzaju konflikty należą bowiem do materii prawa cywilnego. Zaznaczył, że do czasu podziału nieruchomości, obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na współwłaścicielach. T.V. złożył odwołanie od ww. decyzji oświadczając, że działa także w imieniu J.Z.. Podniósł, że opodatkowana nieruchomość ( budynki chlewni) służy do produkcji rolnej, zatem brak jest podstawy prawnej do opodatkowania tychże budynków podatkiem od nieruchomości. Oświadczył nadto, że J.Z. przebywa aktualnie poza granicami kraju. Dodał, że według jego wiedzy, J.Z. posiada grunty rolne w [...], w związku z czym wniósł o zwrócenie się przez organ podatkowy do Wydziału Ewidencji gruntów Starostwa Powiatowego o udzielenie informacji na okoliczność posiadania przez J.Z. nieruchomości rolnych. Przekazując odwołanie podatników organ I instancji w pełni podtrzymał swoje stanowisko załączając przy tym notatkę służbową sporządzoną przez pracownika tego organu inspektora G.S. z rozmowy telefonicznej przeprowadzonej 27 stycznia 2017 r. z J.Z., który podczas tej rozmowy oświadczył, że posiada gospodarstwo rolne na terenie innej gminy, niż [...], jednocześnie zaprzeczył, że budynek położony w [...] (stanowiący przedmiot postępowania podatkowego) jest wykorzystywany do działalności rolniczej. Wskazał też, że w tym budynku mieszka nadal poprzedni właściciel nieruchomości, a pozostałe pomieszczenia są puste. W piśmie z [...] lutego 2017 r. - podpisanym przez obu skarżących – J.Z. oświadczył, że potwierdza udzielenie pełnomocnictwa T.V. do działania w tej sprawie również w jego imieniu. Nadto strony oświadczyły, że uzyskane w drodze telefonicznej przez pracownika organu I instancji informacje nie są precyzyjne i nie mogą stanowić dowodu w sprawie. Przedmiotowe budynki są chlewnią, służyły i nadal służą do produkcji rolnej. Ich współwłaściciel J.Z. jest posiadaczem gospodarstwa rolnego o powierzchni przekraczającej 11 ha i nie ma znaczenia fakt, że część gospodarstwa jest położona w innej gminie. W chwili obecnej w budynkach trwają przygotowania do kolejnej produkcji rolnej. Belki zgromadzone w budynku są materiałem budowlanym do dostosowania pomieszczeń do produkcji rolnej. Skarżący potwierdzili, że w części budynku chlewni były właściciel nieruchomości podjął działania zmierzające do adaptacji części budynku dla celów mieszkalnych, nie dokonał jednak niezbędnych czynności, takich jak projektowanie, uzgodnienia i uzyskanie decyzji o zmianie przeznaczenia budynku. Zatem, budynki te są nadal chlewnią, jak zapisano to we wypisie z operatu ewidencyjnego. Okoliczność, że w czasie oględzin nie było widać działalności rolniczej w budynkach nie jest dowodem na inne przeznaczenie budynków. Wszyscy bowiem rolnicy w budynkach gospodarczych okresowo mają przerwy w ich rolniczym wykorzystywaniu i w tych okresach nie tracą przysługującego im zwolnienia od podatku. Zdaniem skarżących, sam fakt posiadania przez J.Z. gospodarstwa uprawnia go do zwolnienia z podatku od nieruchomości w zakresie budynków, które służą wyłącznie do działalności rolniczej. Oświadczyli, że złożą korektę informacji podatkowej w celu dokonania ustaleń zgodnych ze stanem faktycznym gospodarstwa rolnego i budynków na nich położonych służących do prowadzenia działalności rolniczej. Po rozpatrzeniu odwołania, Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] kwietnia 2017 r. utrzymało w mocy orzeczenie organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, skarżący nie wykazali, że w roku 2015 przedmiotowe budynki faktycznie służyły działalności rolniczej, w związku z czym, nie przysługuje im ustawowe zwolnienie od podatku od nieruchomości w zakresie posadowionych na przedmiotowej nieruchomości budynków na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b ) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że jest zasadą , że to na podatniku ciąży wykazanie, że przysługuje mu ustawowe zwolnienie podatkowe tytułem podatku od nieruchomości. Podatnicy nie tylko sami powyższego nie dowiedli, ale wręcz utrudniali dokonanie właściwych czynności procesowych w tym zakresie przez organ I instancji, uniemożliwiając przeprowadzenie oględzin wnętrza budynków. SKO zwróciło uwagę, że temu, że przedmiotowy budynek był m.in. w 2015 r. wykorzystywany na cele działalności rolniczej, przeczą także znajdujące się w aktach sprawy zdjęcia wykonane wewnątrz tychże budynków, z których wynika, że w przedmiotowych budynkach składowane są materiały budowlane. Podkreślił, że potwierdzili to sami odwołujący. Organ nie dał wiary twierdzeniu stronie, że materiały te zostały zakupione i są przechowywane w celu dostosowania pomieszczeń do produkcji rolnej. Dodał, że niewątpliwie w 2015 r. działalność rolnicza nie była tam prowadzona. Potwierdza to – w jego ocenie - również treść rozmowy telefonicznej przeprowadzonej przez pracownika organu I instancji z J.Z. w dniu [...] stycznia 2017 r. (a zatem już po złożeniu odwołania przez T.V.), podczas której to rozmowy ww. podatnik całkowicie zaprzeczył, że przedmiotowy budynek jest wykorzystywany do działalności rolniczej. Nadto, jak wynika ze złożonego do protokołu podczas oględzin w [...] listopada 2016 r. oświadczenia T.V., zakup przedmiotowej nieruchomości został dokonany w celu jej dalszego podziału na działki budowlane (a zatem nie w celu prowadzenia działalności rolniczej). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucili organom naruszenie prawa materialnego – tj. art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez odmowę uwzględnienia faktu, że sporne budynki służą wyłącznie do produkcji rolnej. Według nich nie ma bowiem dowodu na okoliczność, że służą do innej działalności. W uzasadnieniu podniesiono, że sporne budynki są chlewnią i służyły oraz nadal służą do produkcji rolnej. Współwłaściciel J.Z. jest posiadaczem gospodarstwa rolnego o powierzchni przekraczającej 11 ha. W chwili obecnej w budynkach trwają przygotowania do kolejnej produkcji rolnej, zgodnie z ich przeznaczeniem. Belki zgromadzone w budynku są materiałem budowlanym do dostosowania pomieszczeń do produkcji rolnej. Okoliczność, że w czasie oględzin nie było widać działalności rolniczej w budynkach nie jest dowodem na inne przeznaczenie budynków, niweczące uprawnienie do zwolnienia podatkowego, gdyż niemal wszyscy rolnicy okresowo mają przerwy w rolniczym wykorzystywaniu budynków i w tych okresach nie tracą przysługującego im zwolnienia od podatku. Nadto wskazano, że współwłaściciel T.V., dokonując nabycia 1/2 udziału w spornej nieruchomości nie wiedział o prowadzeniu gospodarstwa rolnego przez drugiego współwłaściciela. Nie wiedział także, wypisując informację podatkową, jakie skutki wystąpią w sferze podatkowej. W załączeniu skarżący przedłożyli dowody - korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości z dnia [...] czerwca 2017r., z której jak stwierdzili, wynika że budynki gospodarcze, które są przedmiotem sporu, podlegają zwolnieniu podatkowemu, wynikającemu z ustawy, gdyż położone są na gruntach gospodarstw rolnych i służą wyłącznie działalności rolniczej. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Spór jaki wiodą strony na etapie postępowania sądowo-administracyjnego sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy organy podatkowe zasadnie przyjęły do opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynki o powierzchni 442,84 m2, których współwłaścicielami są skarżący. Na potrzeby rozważań Sądu w pierwszej kolejności niezbędnym jest wskazanie, że stanowisko strony skarżącej w trakcie postępowania podatkowego zmieniało się. O ile bowiem pierwotnie skarżący twierdzili, że ze względu na zły stan techniczny, sporne budynki nie nadają się do wykorzystywania w celach mieszkalnych jak też gospodarczych i są przeznaczone do rozbiórki, to na etapie odwołania od decyzji organu I instancji podnieśli, że brak podstawy prawnej do opodatkowania budynków podatkiem od nieruchomości wynika z faktu, że służą one do produkcji rolnej. Zakreślając ramy prawne sprawy należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 716 - dalej: ustawa o podatkach i opłatach lokalnych), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części. W art. 1a ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy ustawodawca zawarł definicję budynku, wskazując, że jest nim obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Z art. 6 ust. 6 ww. ustawy wynika zaś, że osoby fizyczne, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, mającego wpływ na wysokość tego podatku. Natomiast podatek od nieruchomości należny od osób fizycznych wymierzany jest za dany rok w drodze decyzji ( art. 6 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Z akt sprawy – w szczególności z projektu podziału działki nr [...] (karta 21 akt adm.), czy też pisma Starostwa Powiatowego z [...] października 2016 r. – wynika bezspornie, że grunty o powierzchni 0,7210 ha (działka o nr [...]) na których posadowione są sporne budynki, są gruntami rolnymi o klasie gleby VI. Oznacza to, że są one zwolnione z podatku rolnego (art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym). Tak też przyjęły organy podatkowe. Sporną natomiast pozostaje kwestia opodatkowania budynków podatkiem od nieruchomości. W początkowym etapie postępowania strona twierdziła, że obiekty te nie podlegają opodatkowaniu tym podatkiem, gdyż nie spełniają roli budynków, ze względu na zły stan techniczny. Podnosiła w szczególności, że budynki nie posiadają dachu, a częściowe zadaszenie budynku nie stanowi o możliwości korzystania z niego. Ustosunkowując się do powyższego należy podkreślić, że w toku postępowania nie kwestionowano stanu technicznego budynku, gdyż nie jest to w świetle art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych element warunkujący jego opodatkowanie. Zgodnie z wypracowanym w tym przedmiocie stanowiskiem judykatury stan techniczny budynku nie ma wpływu na to, czy jest on budynkiem w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a w konsekwencji czy podlega opodatkowaniu. Definicja budynku odwołuje się bowiem do istnienia poszczególnych elementów budynku, a nie do ich stanu technicznego. Obiekt budowlany pozostaje budynkiem w ujęciu podatkowym nawet wtedy, gdy ze względów technicznych, prawnych czy faktycznych nie jest i nie może być wykorzystywany (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2017 r., II FSK 2381/16; wyrok NSA z 6 października 2015 r., sygn. akt II FSK 2139/13; wyrok NSA z 3 kwietnia 2014 r. , sygn. akt II FSK 812/12). Co do zaś podnoszonej kwestii zadaszenia, wskazuje się choćby w ww. wyrokach, że stan dachu, jego uszkodzenie lub usunięcie (spalenie) w znacznej części nie oznacza, że dany obiekt nie posiada dachu, a przez to pozostaje być budynkiem w rozumieniu ustawy podatkowej. Dopiero obiekt całkowicie (w 100%) i trwale pozbawiony dachu przestaje być budynkiem w rozumieniu prawa podatkowego, a nawet obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że budynek nie został całkowicie i trwale pozbawiony dachu. Zresztą strona skarżąca sama w odwołania potwierdziła, że budynek jest częściowo zadaszony. Dowodzą tego również przesłane przez stronę do organu w maju 2016 r. zdjęcia nieruchomości oraz dokonane w dniu [...] listopada 2016 r., przy udziela T.V. oględziny. Ta też zadaszona część została przez nią przedstawiona do opodatkowania w informacji w sprawie podatku od nieruchomości złożonej organowi 10 maja 2016 r. Ujawnione powierzchnie pomniejszyła o metraż budynków nieposiadających całkowicie dachu, czego zresztą organ nie kwestionował, przyjmując do opodatkowania powierzchnię budynków wykazaną właśnie przez skarżących tj. 442,84 m2. Do chwili wydania zaskarżonej decyzji, strona nie złożyła korekty przedmiotowej informacji, w związku z czym – zdaniem Sądu – słusznie organ uwzględnił zawarte w niej informacje. Skarżący T.V. ze swojej strony podnosił również, że czuje się jedynie właścicielem części budynku tj. tej oznaczonej w protokole z oględzin z [...] listopada 2016 r. nr 1, oraz że w związku z tym wniósł pozew o zniesienie współwłasności do sądu. Odnosząc się do tych argumentów przypomnieć należy, że w sprawie jest bezsporne, że [...] stycznia 2015 r. J.Z. nabył prawo własności nieruchomości rolnej w miejscowości [...] - działka nr [...], zabudowanej budynkiem chlewni. Nie ulega też wątpliwości, że w dniu [...] lipca 2015 r. zbył prawo własności w udziale ½ na rzecz T.V., zobowiązując się do wydania nieruchomości do współposiadania (akt notarialny - s. 132 akt adm.). Z kolei z art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. Zatem, wyraża on zasadę, że podatek od nieruchomości obciąża współwłaścicieli solidarnie, nie zaś stosownie do wysokości udziału. Wynika to z charakteru prawnego współwłasności, która polega na tym, że własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom (art. 195 k.c.), a każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania całej rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli (art. 206 k.c.). Do czasu zniesienia współwłasności, nie jest dopuszczalne odstąpienie od wyrażonej w art. 3 ust. 4 ww. ustawy zasady solidarnego obciążenia obowiązkiem podatkowym w podatku od nieruchomości współwłaścicieli władających nieruchomością (por. wyroki NSA: z 26 lipca 2007 r. sygn. akt II FSK 1748/06; z 6 września 2012 r., sygn. akt II FSK 189/11 oraz z 15 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3012/12). Koniecznym jest również podkreślenie – na co zresztą organy zwróciły uwagę - że wzajemne relacje współwłaścicieli, oraz spory co do zakresu posiadania nieruchomości wspólnej pozostają bez znaczenia z punktu widzenia opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Konflikty pojawiające się w stosunkach między współwłaścicielami należą do materii prawa cywilnego i nie rodzą konsekwencji na gruncie podatku od nieruchomości, z uwagi na jednoznaczną treść art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (tak też NSA w wyroku z 26 czerwca 2007 r. w spr. o sygn. akt II FSK 1748/06). Nie znajduje również właściwego uzasadnienia tak w odniesieniu do przepisów prawa podatkowego jak również stanu faktycznego sprawy zarzut naruszenia art. art. 7 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy poprzez odmowę uwzględnienia faktu, że sporne budynki służą wyłącznie do produkcji rolnej. Z ww. przepisu wynika, że zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Wskazana ustawa przez działalność rolniczą rozumie produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwo, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowlę ryb (art. 1a ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Co istotne również, przepisy zwolnień należy interpretować ściśle, zgodnie z ich literalnych brzmieniem, gdyż zwolnienia podatkowe stanowią odstępstwo od zasady równości i sprawiedliwości opodatkowania, zatem wykładnia rozszerzająca jest niedopuszczalna. W ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza, że sporny budynek służył wyłącznie działalności rolniczej, co jest warunkiem zastosowania zwolnienia przedmiotowego określonego powyżej. Twierdzeń strony nie poświadczają w szczególności wykonane i nadesłane przez nią zdjęcia wnętrza budynku. Potwierdzają one natomiast, że w budynkach składowane były materiały budowlane, co zresztą strona nie kwestionuje. W żaden sposób nie można jednak z tego wywieść, jak chciałaby strona skarżąca, że świadczy to o dostosowywaniu pomieszczeń do produkcji rolnej, która okresowo nie jest prowadzona. Zgromadzony w tym zakresie materiał nie dowodzi prowadzenia przez skarżonych w przedmiotowych budynkach w 2015 r. działalności rolniczej. Twierdzeniu strony skarżącej przeczy dodatkowo treść rozmowy telefonicznej z 27 stycznia 2017 r. przeprowadzonej przez pracownika organu z J.Z., a zatem odbytej już po złożeniu odwołania od decyzji organu I instancji, w którym powoływano się na wykorzystywanie budynku do produkcji rolnej (o której mowa w piśmie Burmistrza z [...] stycznia 2017 r. - k- 146 akt administracyjnych). Podczas tej rozmowy, skarżący całkowicie zaprzeczył, że budynek jest wykorzystywany do działalności rolniczej. W świetle powyższego za gołosłowne należało uznać twierdzenia strony o rzekomym rolniczym wykorzystywaniu budynków. Strona w żaden sposób bowiem tego nie dowiodła, a zgromadzony materiał dowodowy, przeczy jej stanowisku. Ponadto, skarżący powołując się na rolnicze wykorzystywanie budynków, sami jednocześnie uniemożliwili dokonanie oględzin wnętrza spornej części budynku. J.Z. nie stawił się bowiem na oględziny, z kolei T.V. przekonywał, że nie ma dostępu do części budynku, która jest własnością tego pierwszego. Nie przeszkodziło mu to jednak – jako jednemu ze współwłaścicieli - formułować kategorycznych twierdzeń o prowadzonej działalności rolniczej wewnątrz tej części budynku. Trafnie zatem organ przyjął, że skarżący nie tylko nie dowiedli, że przysługuje im zwolnienie podatkowe, ale wręcz utrudniali dokonanie czynności procesowych. Uzupełniając powyższe warto zwrócić uwagę na brzmienie art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, z których należy wywieść obowiązek współdziałania podatnika z organami podatkowymi (por. wyrok NSA z 7 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 502/12). Zdaniem składu orzekającego słusznie również organy wskazały, że przedłożona przez skarżących korekta informacji podatkowej z [...] czerwca 2017 r., nie mogła mieć znaczenia dla niniejszej sprawy zakończonej ostateczną decyzją z [...] kwietnia 2017 r. Dokument ten bowiem został sporządzony i złożony organowi już po doręczeniu stronie zaskarżonej decyzji. W świetle powyższego, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) skargę oddalił.