I SA/Go 366/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2018 r. sprawy ze skargi J.C. na interpretację indywidualną Wójta Gminy z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną w całości, 2. zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącego kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżący J.C. wniósł skargę na interpretacje indywidualna przepisów prawa podatkowego, wydaną przez Wójta Gminy w dniu [...] maja 2018 r., nr [...] w zakresie podatku od nieruchomości. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny. Pismem z dnia [...] marca 2018 r. skarżący złożył wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości. Wniósł, na podstawie art. 14j ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r, poz. 201 ze zm. oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 ze zm.) o potwierdzenie, że suszarnia próżniowa do drewna znajdująca się w [...], szczegółowo wskazana w deklaracji DN-1 z [...] lutego 2016 r. złożona przez "P" Sp. z o.o. (w punkcie D.4) nie jest budowlą lecz rzeczą ruchomą – maszyną – nie podlegającą podatkowi od nieruchomości. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w dniu 22 lutego 2016 r. podatnik "P" Sp. z o.o. złożyła Wójtowi Gminy deklarację DN-1, w której w punkcie D.4 wpisał jako przedmiot opodatkowania: budowle o wartości 280.000,00 złotych" Następnie w zał. ZN-1/A – w części C.1 przedmiot opodatkowania został określony jako "suszarnia próżniowa do drewna o wartości 288.000,00 złotych". W ocenie skarżącego deklaracja została złożona bezpodstawnie. Suszarnia próżniowa do drewna w rzeczywistości nie stanowi budowli lecz rzecz ruchoma – maszynę – nie podlegającą podatkowi od nieruchomości. W szczególności maszyna ta nie jest w żaden sposób związana z gruntem i może być swobodnie przenoszona z miejsca na miejsce stosownie do bieżących potrzeb korzystającego. W rzeczywistości stanowi kontener umieszczony na drewnianych podkładach. W załączeniu przedłożył folder handlowy tej maszyny potwierdzający w jego opinii, że w rzeczywistości stanowi ona rzecz ruchoma. Zaskarżoną interpretacją indywidualna Wójt Gminy uznał stanowisko skarżącego za nieprawidłowe. Jako podstawę prawna rozstrzygnięcia organ wskazał art. 14b, art. 14c § 1-3 oraz art. 14j § 1 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.) w związku z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U z 2017 r. poz. 1785 ze zm.) oraz art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 poz. 1332 ze zm.). Uzasadniając swoje stanowisko organ podkreślił, że omawiana problematyka stanowiła źródło rozbieżności w orzecznictwie, co doprowadziło do podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały z dnia 3 lutego 2014 r., sygn. akt II FPS 11/13, odpowiadającej na pytanie: czy tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409; dalej: P.b.) stanowi budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej: u.p.o.l), a tym samym podlega opodatkowaniu na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Zgodnie z tezą uchwały tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 pkt 5 P.b. może być budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l, jeżeli jest budowlą wprost wymienioną w art. 3 pkt 3 P.b. lub w innych przepisach tej ustawy oraz w załączniku do niej, stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b/ P.b. Spełniający wskazane kryterium tymczasowy obiekt budowlany, o ile jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, podlega opodatkowaniu na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.ol. W dalszej części rozważań organ przytoczył obszerne fragmenty uzasadnienia uchwały NSA i ostatecznie stwierdził, że "W tym stanie rzeczy, zdaniem opiniującego, stanowisko przedstawione we wniosku podatnika wniesionym dnia 19 marca 2018 r., należy uznać za nieprawidłowe". W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił zaskarżonej interpretacji naruszenie: - przepisu art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zakresie w jakim za budowlę, skutkującą obowiązkiem zapłaty podatku od nieruchomości uznaje rzecz ruchomą - maszynę (niewłaściwą ocenę co zastosowania przepisu prawa materialnego), - naruszenie przepisów art. 3 pkt 3 i pkt 5 P.b. w zakresie w jakim utożsamia ustawowo zdefiniowane budowle z tymczasowymi obiektami budowlanymi - błąd wykładni, - naruszenie przepisów postępowania w zakresie, w jakim zaskarżona interpretacja indywidualna nie odnosi się w żadnym razie do stwierdzenia skarżącego, że przedmiot opodatkowania jest rzeczą ruchomą - maszyną, nie podlegająca opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości oraz do dołączonego do wniosku o interpretację indywidualną prospektu tej maszyny i w rzeczywistości nie zawiera żadnego uzasadnienia. Wskazując na powyższe naruszenia wniesiono o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący stwierdził, że wystąpienie o interpretację indywidualną było konieczne z przyczyn niezależnych od skarżącego. Suszarnia próżniowa do drewna jest bowiem przedmiotem leasingu. W dniu 22 lutego 2016 r. podmiot finansujący - "P" Spółka z o.o. złożył u Wójta Gminy deklarację DN-1, w której w punkcie D.4 wpisał przedmiot opodatkowania: "budowle o wartości 280.000,00 złotych". Następnie w zał. ZN-l/A - w części C.1 przedmiot opodatkowania został określony jako "suszarnia próżniowa do drewna o wartości 280.000,00 złotych". W ocenie skarżącego deklaracja została złożona bezpodstawnie. Suszarnia próżniowa do drewna w rzeczywistości bowiem nie stanowi budowli lecz rzecz ruchomą - maszynę - nie podlegająca podatkowi od nieruchomości. W szczególności maszyna ta nie jest w żaden sposób związana z gruntem, stoi na drewnianych podkładkach i może być swobodnie przenoszona z miejsca na miejsce stosownie do bieżących potrzeb korzystającego. Skarżący wskazał, że interpretacja jest niezbędna dla złożenia korekty deklaracji podatkowej. Dalej podkreślił, że stanowisko Wójta Gminy zaprezentowane w interpretacji indywidualnej jest całkowicie nieuprawnione. Uznał on, że suszarnia próżniowa do drewna podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Przy czym interpretacja nie zawiera żadnego uzasadnienia. W szczególności nie odnosi się w żadnym razie do cech przedmiotu interpretacji. Cechy techniczne maszyny jako urządzenia całkowicie przenośnego nie zostały w żaden sposób rozważone i wzmiankowane w uzasadnieniu interpretacji. Zamiast tego interpretacja szeroko rozwija się w zakresie opisu "tymczasowych obiektów budo walnych". Stwierdzenia skarżącego, że suszarnia jako rzecz ruchoma - maszyna nie podlega podatkowi od nieruchomości nie zostały w żaden sposób prawnie zweryfikowane z odniesieniem się do szczegółowo wskazanych i ściśle zinterpretowanych przepisów prawa. Skarżący podnosi, że prawo podatkowe obciąża podatkiem od nieruchomości wyłącznie budowle. Wynika to z przepisu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Wyłączona jest przy tym możliwość wykładni rozszerzającej tego przepisu. Skarżący podkreślił, że pojęcia budowli oraz tymczasowego obiektu budowlanego zostały zdefiniowane w przepisach art. 3 ust. 3 pkt 3 i pkt 5 P.b. i są to pojęcia całkowicie odrębne i wyłączające się. Z tego też względu Wójt Gminy nie miał żadnych podstaw do posługiwania się argumentacją oraz orzecznictwem nie związanymi z istotą zagadnienia. Jedynie z ostrożności skarżący podnosi, że ruchoma maszyna nie ma także żadnych cech tymczasowego obiektu budowlanego. W szczególności została przywieziona w całości i w żadnym razie nie została wzniesiona i to z użyciem materiałów budowlanych. Obciążenia takiej maszyny podatkiem od nieruchomości jest całkowicie nieuprawnione i stanowi rażące nadużycie prawa. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać wypada, że Sąd administracyjny sprawując na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwaną dalej: "P.p.s.a.") kontrolę działalności administracji publicznej, w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zgodnie z art. 57a P.p.s.a., Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten stanowi również, że skarga na tę interpretację może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. W ocenie Sądu na uwzględnienie zasługiwał zarzut naruszenie przepisów postępowania w zakresie, w jakim zaskarżona interpretacja indywidualna nie odnosi się w żadnym razie do stwierdzenia skarżącego, że przedmiot opodatkowania jest rzeczą ruchomą - maszyną, nie podlegająca opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Przypomnieć na wstępie należy, że stosownie do art. 14j § 1 Ordynacji podatkowej stosownie do swojej właściwości interpretacje indywidualne wydaje wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa. Zgodnie natomiast z § 3 art. 14j w zakresie nieuregulowanym w § 1 – 2a stosuje się odpowiednia przepisy niniejszego działu. Stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Jednocześnie zgodnie z art. 14c § 2 w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Podkreślić należy, że przepis art. 14c Ordynacji podatkowej określa najważniejsze elementy składające się na treść interpretacji indywidualnej, a także wyznacza zakres postępowanie organu jej udzielającego w zakresie sporządzania tej interpretacji. Pomijając takie elementy, jak oznaczenie organu wydającego interpretację oraz oznaczenie jej adresata (zainteresowanego podmiotu w rozumieniu art. 14b § 1), można stwierdzić, że art. 14c wskazuje na następujące wymogi interpretacji indywidualnej: 1) wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, 2) ocenę stanowiska wnioskodawcy, 3) uzasadnienie prawne oceny stanowiska wnioskodawcy, 4) wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe), 5) pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Treść art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej wskazuje na powiązanie interpretacji indywidualnej z wnioskiem zainteresowanego. Wymóg zaprezentowania w niej wyczerpującego opisu przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego jest niezbędny i nie jest podyktowany względami czysto technicznym związanymi z publikacją interpretacji, czy udostępnianiem właściwym organom podatkowym. Istota tkwi bowiem w tym, że organ interpretujący jest związany treścią wniosku. Związanie organu interpretacyjnego treścią wniosku oznacza, że w jednoinstancyjnym postępowaniu interpretacyjnym bazuje on wyłącznie na takim opisie stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, jakie przedstawi zainteresowany. Często może on być wielowątkowy i skomplikowany, co nie daje jednak organowi interpretacyjnemu uprawnienia do modyfikacji tego stanu faktycznego, uzupełniania go, czy jakiejkolwiek innej ingerencji. W postępowaniu tym organ nie prowadzi żadnego postępowania dowodowego. Nie może więc wzywać zainteresowanego do przedstawienia dokumentów czy do osobistego stawienia się celem złożenia wyjaśnień. Jak trafnie wskazał WSA w Warszawie w wyroku z 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 581/16 (wszystkie przytoczone wyroki publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/), że organ nie jest uprawniony do przyjęcia ustaleń odmiennych od podanych we wniosku, nie może też ich uzupełniać. Stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) przedstawiony we wniosku konstytuuje bowiem przedmiotowy zakres sprawy o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, a przez to i zakres (samej) udzielonej interpretacji. Podatkowy organ interpretacyjny ocenia więc możliwość zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do konkretnego, przedstawionego przez wnioskodawcę, stanu faktycznego i w relacji do tego obszaru dokonuje także operatywnej wykładni przepisów prawa, których potencjalną subsumcję rozważa. Podkreślić należy, że w związku ze specyfiką postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej, organ podatkowy związany jest stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym przedstawionym przez zainteresowanego. W postępowaniu tym nie może więc toczyć się spór o rzetelność relacji z zaistniałego stanu faktycznego (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2014 r., I FSK 1543/13). W postępowaniu tym nie może toczyć się spór o stan faktyczny. Gdyby tak było, interpretacja indywidualna miałaby inny charakter prawny. Nie jest ona rozstrzygnięciem sprawy podatkowej wnoszącego o jej wydanie zainteresowanego. Stanowi ona wyłącznie potwierdzenie bądź negację stanowiska wnioskodawcy odnośnie do stosowania przepisów prawa podatkowego w zakresie indywidualnego stanu faktycznego. Dlatego też niezwykle ważne jest, by interpretacja została wydana na podstawie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości. Tylko wówczas interpretacja indywidualna będzie realizowała funkcje ochronne w razie zastosowania się do niej przez zainteresowanego. Dopiero w kontroli podatkowej bądź przyszłym postępowaniu podatkowym organy podatkowe będą mogły jednoznacznie ustalić, na ile stan faktyczny, w oparciu o który wydano interpretację indywidualną, pokrywa się ze stanem rzeczywistym, który zaistniał u zainteresowanego. Interpretacja indywidualna powinna zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny - art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej. Nie jest to wyjaśnienie treści przepisów prawnych, które wskaże zainteresowany we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Ocena ta musi być na tyle konkretna i jednoznaczna, by podmiot żądający interpretacji mógł się do niej zastosować (zob. wyrok NSA z 16 kwietnia 2014 r., II FSK 1202/12). Organ dokonujący interpretacji, udzielając odpowiedzi twierdzącej bądź przeczącej przy ocenie stanowiska wnioskodawcy, powinien wyjaśnić dlaczego takie, a nie inne, stanowisko zostało zajęte. Do uznania, że pogląd wyrażony został z uwzględnieniem zdarzenia przyszłego, opisanego przez wnioskodawcę, nie wystarczy samo przytoczenie w interpretacji odpowiedniego fragmentu wniosku albo oznajmienie stronie przyjętego stanowiska oderwanego od argumentacji strony. Musi to przede wszystkim wynikać z uzasadnienia własnego stanowiska organu, sporządzanego, gdy jest ono odmienne niż stanowisko wnioskodawcy (zob. wyrok WSA w Warszawie z 25 lipca 2014 r., III SA/Wa 159/14). Uzasadnienie to powinno być na tyle wyczerpujące, aby wynikało z niego, że organ ocenił wszystkie istotne dla sprawy elementy stanu faktycznego oraz argumenty wnioskodawcy (por. wyrok NSA z 9 maja 2017 r., I FSK 1667/15). Przedstawienie uzasadnienia stanu prawnego może być zatem lakoniczne i niewyczerpujące, w sytuacji gdy zdaniem organu interpretacyjnego stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe. Należy w nim bowiem wskazać, przy użyciu argumentów prawnych, dlaczego stanowisko wnioskodawcy zostało uznane za nieprawidłowe. Organ interpretacyjny może odstąpić od uzasadnienia prawnego oceny stanowiska wnioskodawcy. Jest to możliwe wyłącznie wówczas, gdy ocena stanowiska wnioskodawcy jest w pełni uznana za prawidłową. Interpretacja zawiera wówczas stwierdzenie, że stanowisko wnioskodawcy uznaje się za prawidłowe. W takim przypadku możliwość odstąpienia można nawet traktować w kategorii powinności organu. Stworzona przez ustawodawcę możliwość odstąpienia od uzasadnienia prawnego eliminuje mogący potencjalnie zaistnieć brak spójności między sentencją interpretacji a jej uzasadnieniem. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się szczególnie doniosłą rolę wskazania prawidłowego stanowiska organu podatkowego wraz z uzasadnieniem prawnym. Jest to niezbędne w przypadku, gdy organ interpretujący w całości negatywnie ocenia stanowisko wnioskodawcy - art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej. Urzędowe wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym jest traktowane jako urzędowa, aczkolwiek prawnie niewiążąca wnioskodawcy, wykładnia prawa. Musi być ona na tyle jednoznaczna, aby podatnik miał możliwość wyboru i mógł się do niej zastosować. Uzasadnienie prawne musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie określone przepisy znajdują zastosowanie, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Rzeczą organu jest wskazać, dlaczego w świetle przepisów pogląd wnioskodawcy jest wadliwy. Wymaga to odniesienia się do istoty argumentacji wnioskodawcy. Pogląd taki został zaprezentowany m.in. w wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 8 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Go 244/15. Sąd wskazał, że pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego, zawierająca zwłaszcza negatywną ocenę prawną stanowiska pytającego wraz z uzasadnieniem prawnym, musi być na tyle konkretna, aby podatnik mógł się do niej zastosować. Uzasadnienie interpretacji powinno być na tyle wyczerpujące, aby wynikało z niego, że organ ocenił wszystkie istotne dla sprawy argumenty wnioskodawcy. Powinno także przedstawiać wywód prawny, z którego będzie można w sposób jednoznaczny wywnioskować, dlaczego stanowisko wnioskodawcy uznano za nieprawidłowe i jakie względy przemawiają za przyjęciem stanowiska organu. Za nieprawidłowe uznać należy takie działanie organu podatkowego, w którym nie wyjaśnia on w sposób precyzyjny i przekonujący, dlaczego stanowisko strony jest nieprawidłowe, przez nieodoniesienie się do przedstawionych we wniosku argumentów. Można także spotkać poglądy, które w sposób równoprawny traktują oba elementy interpretacji. Zgodnie z wyrokiem WSA w Szczecinie z 23 września 2010 r., I SA/Sz 372/10 ocena stanowiska wnioskodawcy, wyrażana poprzez uznanie go za prawidłowe lub błędne, jest tylko jednym z elementów interpretacji wymienionych w art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej. Drugim jest natomiast uzasadnienie tej oceny, a w przypadku, gdy jest ona negatywna – interpretacja zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Są to elementy o równorzędnym znaczeniu. Ponieważ z samej dyspozycji art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że uzasadnienie prawne, jako składnik interpretacji indywidualnej, nie może być ani lakoniczne, ani wybiórcze, wskazuje się więc, że uzasadnienie prawne, o którym mowa w art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej, musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w opisanym stanie faktycznym te, a nie inne, przepisy znajdują zastosowanie, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Powyższą argumentację potwierdza i podkreśla treść art. 14h Ordynacji podatkowej, przez odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisu art. 121 § 1 tej ustawy, w którym ustanowiono zasadę zaufania do organów podatkowych (por. wyrok WSA w Gliwicach z 13 października 2015 r., III SA/Gl 1080/15). Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że uzasadnienie zawarte w interpretacji indywidualnej jest wadliwe z powodu braku argumentacji prawnej, przytoczenia w interpretacji jedynie treści przepisu z pominięciem przedstawienia toku zastosowanego przez organ rozumowania prawniczego, przytoczenia w interpretacji jedynie ogólnych tez dotyczących wykładni analizowanego przepisu, a także na braku stanowiska co do całości przedstawionego we wniosku problemu (zob. wyrok WSA w Krakowie z 10 grudnia 2009 r., I SA/Kr 1317/09; wyrok WSA w Krakowie z 23 listopada 2010 r., I SA/Kr 1182/10). Odnosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie spełnia kryterium należytego jej uzasadnienia w wyżej przedstawionym znaczeniu. Organ uzasadniając swoje stanowisko wskazał jedynie, że omawiana problematyka stanowiła źródło rozbieżności w orzecznictwie, co doprowadziło do podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały z dnia 3 lutego 2014 r., sygn. akt II FPS 11/13. Całość uzasadnienia interpretacji sprowadził się praktycznie do przytoczenia obszernych fragmentów uzasadnienia uchwały NSA i ostatecznego stwierdzenia, że "W tym stanie rzeczy, zdaniem opiniującego, stanowisko przedstawione we wniosku podatnika wniesionym dnia 19 marca 2018 r., należy uznać za nieprawidłowe". Uzasadnienie, jak trafnie wskazał to skarżący, nie zwiera praktycznie żadnego uzasadniania. Nie odnosi się bowiem do cech maszyny – suszarni próżniowej do drewna. Rozważania organu skoncentrowały się na wykładni pojęcia "tymczasowego obiektu budowlanego", jednak organ nie wskazał dlaczego (jakie cechy urządzenia, maszyny suszarni próżniowej) umożliwiły mu dokonanie takiej kwalifikacji prawnopodatkowej. Uzasadnienie nie zawiera jakiegokolwiek odniesienia do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego sprawy. Sąd nie neguje prawa organu do posiłkowania się przy wydawaniu interpretacji dorobkiem orzeczniczym sądów administracyjnych, jednak uzasadnienie musi odnosić się do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o jej wydanie. Nie może się zatem ograniczyć do przytoczenia uzasadnienia uchwały NSA bez wskazania związku z opisanym stanem faktycznym. Podkreślić należy, że skarżący we wniosku wskazał, że w jego ocenie suszarnia próżniowa do drewna jest rzeczą ruchoma – maszyną – niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Jeżeli organ uznał, że stanowisko wnioskodawcy było nieprawidłowe, to powinien dać temu wyraz w uzasadnieniu, wskazując jakie cechy tego urządzenia przemawiają za takim stanowiskiem. Przypomnieć należy, że stosownie do art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zaistniały bądź przewidywany), o którym mowa w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe musi więc być opisane w sposób konkretny i jednoznaczny. W ramach postępowania, którego przedmiotem jest udzielenie interpretacji organ podatkowy nie prowadzi postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego, lecz odnosi się wyłącznie do stanu faktycznego opisanego we wniosku. Okoliczność faktyczna, która nie została podana we wniosku, nie może być dodana i poddana ocenie przez organ przy wydaniu interpretacji. Brak wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego mogącego stanowić podstawę jego kwalifikacji prawnopodatkowej oznacza, że wnioskodawca nie może skutecznie oczekiwać od organu interpretacyjnego odpowiedzi na udzielone pytania. W sytuacji, gdy zawarty we wniosku opis stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego nie jest wystarczający do sformułowania prawidłowej interpretacji przepisów prawa podatkowego, których dotyczył wniosek, za dopuszczalne i zasadne należy uznać wezwanie wystosowane przez organ interpretacyjny do doprecyzowania przedmiotowego wniosku w zakresie takiego opisu (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 442/16). Stwierdzone przez Sąd naruszenie prawa w zakresie naruszenia przepisów postępowania – art. 14 c Ordynacji podatkowej skutkuje brakiem możliwości merytorycznego odniesienia się do pozostałych podniesionych w skardze zarzutów w zakresie naruszenia prawa materialnego. Będzie to możliwe dopiero w sytuacji, gdy organ w prawidłowy sposób, zgodny ze wskazaniami Sądu uzasadni swoje stanowisko, ponownie wydając interpretację. Z tych też przyczyn Sąd, na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację w całości. O kosztach postepowania orzekła na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.