I SA/Go 68/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Krystyna Skowrońska – Pastuszko Protokolant Sekretarz sądowy Anna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2014 r. sprawy ze skargi "O" sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kwoty długu celnego oraz podatku od towarów i usług oddala skargę. O Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: skarżąca, podatniczka, spółka) wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2013r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] grudnia 2011r. nr [...] w przedmiocie kwoty wynikającej z długu celnego oraz podatku od towarów i usług. Z akt sprawy wynika następujący, ustalony przez organy celne, stan faktyczny: W dniu [...] października 2009r. Agencja Celna M.R., A.R. spółka jawna, działając z upoważnienia skarżącej, zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu videoekrany zewnętrzne LED - 32 szt. importowane z Chin, deklarując w polu 33 kod Taric 8531202090, przyporządkowaną temu kodowi stawkę celną w wysokości 0% i 22%, stawkę podatku od towarów i usług. Zgłoszenie celne zostało przyjęte jako spełniające warunki określone w art.62 Wspólnotowego Kodeksu Celnego i zarejestrowane w Oddziale Celnym pod pozycją ewidencji [...]. Funkcjonariusz celny dokonujący rewizji , stwierdził że zgłoszenie przyjęto jako prawidłowe pod względem formalnym. W wyniku kontroli postimportowej, przeprowadzonej w siedzibie firmy O spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, w zakresie dokumentacji księgowej, bankowej i handlowej dotyczącej wartości celnej oraz klasyfikacji taryfowej i wartości towarów dopuszczonych do wolnego obrotu na obszar celny Wspólnoty za okres od [...].9.2007r. do [...].12.2009r., zgodnie z protokołem pokontrolnym z dnia [...].06.2010r., nr [...] ustalono, że skarżąca dokonała niewłaściwej klasyfikacji towaru. Zgromadzony w trakcie kontroli materiał dowodowy jak również wyjaśnienia skarżącej wskazywały, zdaniem organu, iż przedmiotem importu były tablice świetlne, których konstrukcja stwarza możliwość wykorzystania ich jako zewnętrzne telebimy, służące do prezentowania oprócz tekstów i grafik statystycznych także obrazów ruchomych. Właściwym kodem dla importowanego towaru jest kod Taric 8528599090 ze stawką celną 14%. W związku z powyższym organ I instancji postanowieniem z dnia [...] października 2010r., wszczął postępowanie celno-podatkowe. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w tym po wydaniu opinii przez biegłego, Naczelnik Urzędu Celnego w dniu [...] czerwca 2011r. wydał decyzję uznając zgłoszenie celne za nieprawidłowe stwierdzając, że właściwym kodem importowanego towaru jest kod Taric 8528599090 ze stawką celną 14%, oraz określił w stosunku do importowanego towaru prawidłową kwotę podatku od towarów i usług. Decyzją z dnia [...] listopada 2011r., organ odwoławczy po rozpoznaniu odwołania uchylił w całości decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2011r., stwierdzając , że doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony poprzez pominięcie przedstawiciela pośredniego agencji celnej W trakcie ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji postępowania, skarżący działając poprzez swoje pełnomocnika w piśmie z dnia [...] grudnia 2011r., wniósł o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków: F.E., S.W. oraz przeprowadzenia dowodu z opinii zeznań biegłego, jak również o przeprowadzenie dowodu z opinii innego biegłego ze względu na istotną wadliwość formalną jego powołania , a także liczne wątpliwości interpretacyjne. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011r., organ pierwszej instancji zgłoszenie celne za nieprawidłowe stwierdzając, że właściwym kodem importowanego towaru o postaci videoekranów zewnętrznych jest kod 8528599090 ze stawką celną 14%, oraz określił w stosunku do importowanego towaru prawidłową kwotę podatku od towarów i usług Skarżąca wniósł od tej decyzji odwołanie, zarzucając w naruszenie przepisów prawa materialnego Pismem z dnia [...] stycznia 2012r. pełnomocnik strony złożył odwołanie od decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...], zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności: a) dokonanie błędnej klasyfikacji importowanego towaru do pozycji 8528599090, skutkiem wadliwego ustalenia stanu faktycznego, zamiast do pozycji 8531202090 2.przepisów prawa procesowego, w tym w szczególności: - art.7 Konstytucji RP oraz art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez nagminne ignorowanie zasad oraz przepisów szczegółowych procedury podatkowej; - art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art.8 Kodeksu Dobrej Administracji poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, poprzez prowadzenie postępowania w sposób nieformalny, poprzez regularne pomijanie wniosków dowodowych jak i formalnych strony bez wydawania postanowienia (naruszenie art. 188 oraz 216 Ordynacji podatkowej); - art. 123 §1 Ordynacji podatkowej oraz art. 16 Kodeksu Dobrej Administracji, a przede wszystkim art.190 Ordynacji podatkowej poprzez pozbawienie strony prawa do czynnego udziału w każdym stadium postępowania poprzez: -nie poinformowanie pełnomocnika Odwołującego o miejscu i czasie przeprowadzenia opinii biegłego; -nie poinformowanie strony G o miejscu' i czasie przeprowadzenia opinii biegłego; a ponadto pominięcie i nieustosunkowanie się oraz nie wydanie postanowienia w przedmiocie: - wniosku z dnia [...] listopada 201Or. o przeprowadzenie rozprawy; - wniosku z dnia [...] lutego 2011r. o uchylenie postanowienia o powołaniu biegłego, co stanowi naruszenie art.216 Ordynacji podatkowej; - dopuszczenie do postępowania wadliwej opinii biegłego pomimo naruszenia: -art.217 Ordynacji podatkowej poprzez nie dochowanie wymogów formalnych stawianych postanowieniu w postępowaniu podatkowym; -art. 197 Ordynacji podatkowej poprzez nie dochowanie warunków materialnych stawianych postanowieniu, w tym m.in. -zlecenie biegłemu dokonania oceny klasyfikacji - tj. oceny stanu prawnego, a nie oceny stanu faktycznego -nie określenie zakresu opinii -samodzielne udzielenie odpowiedzi przez organ na zadawane biegłemu pytania -art.121 § Ordynacji podatkowej poprzez samodzielne dokonanie oceny stanu faktycznego i przedstawienie go w postanowieniu o powołaniu biegłego, jak również poprzez sugerowanie biegłemu odpowiedzi na zadawane pytania; -art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art.9 Kodeksu Dobrej Administracji poprzez pominięcie analogicznego materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu o sygn. [...] nie rozpatrzenie i nieustosunkowanie się w ogóle do następujących dowodów: -protokołu kontroli celnika; -dokumentacji fotograficznej sporządzonej podczas kontroli celnej; -dokumentacji fotograficznej sporządzonej podczas kontroli w siedzibie spółki; -oświadczenia celnika; -art,.191 Ordynacji podatkowej oraz 210 § 4 poprzez: -uznanie za udowodnione okoliczności, iż spółka taka "musi znać różnice w nazewnictwie" i równocześnie nie wskazując tych różnic; -przyjęcie fałszywej tezy, iż każde urządzenie sterowane komputerem pełni funkcję monitora na podstawie nie określonych dowodów; -nie odniesienie się do wyjaśnień strony, która wskazywała, urządzenia nie mogą samodzielnie odbierać bądź wysyłać sygnałów; -pominięcie interpretacji z kwietnia 2004r., w której to Europejski Komitet Kodeksu Wspólnotowego ustanowił w zakresie tej klasy produktów domniemanie na rzecz pozycji 8531 (World Trade Organization - Dispute Settlement Report 2006, Cambridge University Press, str.4287); -art.210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez nie dochowanie wymogów stawianych uzasadnieniu decyzji albowiem organ pozostawił większość ww. dowodów i wniosków formalnych bez rozpoznania i nie wskazał dlaczego nie dał im wiary albo dlaczego je pominął. W szczególności mowa o: -zeznań świadka F.E. (wniosek zgłoszony w piśmie z dnia [...].11.2010r.); -przesłuchania stron (wniosek zgłoszony w piśmie z dnia [...].11.2010r.); -wniosku z dnia [...].11.201 Or. o przeprowadzenie rozprawy; -wniosku z dnia [...].02.2011 r. o uchylenie postanowienia o powołaniu biegłego; -art.233§ 1 Ordynacji podatkowej poprzez nie przeprowadzenie postępowania dowodowego od początku, a w szczególności nie powołanie nowego biegłego celem umożliwienia pominiętej stronie (AC G) czynnego udziału w postępowaniu pomimo, iż organ II instancji przekazując sprawę do ponownego rozpoznania nakazał organowi przeprowadzenie postępowania od nowa oraz powołanie nowego biegłego; Tym samym pełnomocnik wniósł: 1. na podstawie art. 226 § 1 Ordynacji podatkowej o dokonanie samoreformacji poprzez uchylenie decyzji w całości oraz umorzenie postępowania ze względu na bezprzedmiotowość; 2. w razie nieuwzględnienia powyższego wniosku przekazanie sprawy organowi odwoławczemu zgodnie z art. 227 Ordynacji podatkowej; 3. na podstawie art. 233 § 1. 2)a) Ordynacji podatkowej uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości oraz umorzenie postępowania w sprawie alternatywnie 4. na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, ze względu na konieczność przeprowadzenia od nowa całego postępowania dowodowego; 5. przeprowadzenie rozprawy na niniejszy wniosek strony celem przedstawienia stanowiska odwołującego się oraz przedstawienia dalszych dowodów potwierdzających stanowisko odwołującego się; 6. przeprowadzenie dowodów wskazanych w treści odwołania; 7. dopuszczenie dowodów z WIT nr: a. [...] z 2010r. b. [...] z 2007r, c. [...] z 2011 r. d. [...] z 2007r. e. [...] z 2008r. f. Oraz innych przedstawionych w załącznikach 8. uchylenie postanowienia o powołaniu biegłego z dnia [...].02.20lir.; 9. uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia [...].12.2010 r. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012r. Dyrektor Izby Celnej postanowił odmówić przeprowadzenia dowodów wskazanych w treści odwołania, tj. uchylenie postanowienia o powołaniu biegłego z dnia [...].02.2011 r., uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia [...].12.2010r. (prawidłowa data wydania [...].12.2010r.) odmawiającego wyłączenia Naczelnika Urzędu Celnego, przesłuchania stron i z zeznań świadka F.E., jako wniosków zgłoszonych przez stronę w piśmie z dnia [...].11.2010r. anie rozpoznanych formalnie przez organ pierwszej instancji oraz przeprowadzenie rozprawy. Dodatkowo, pismem z dnia [...] kwietnia 2012r. organ wezwał stronę do urzędowego przetłumaczenia załączonych do odwołania z dnia [...] stycznia 2012r. dokumentów WIT. W odpowiedzi na powyższe wezwanie strona za pismem z dnia [...] kwietnia 2012r. przesłała kserokopie przetłumaczonych dokumentów WIT oraz wniosła o dopuszczenie dowodu z: -opinii biegłego w dziedzinie fizyki oraz informatyki z dnia [...] marca 2012r. -powołanie dr P.J.Z. na świadka na okoliczność oceny cech charakterystycznych modułów będących przedmiotem niniejszego postępowania, jak również na okoliczność czy stanowią one monitory - w rodzaju wyłącznie lub zasadniczo wykorzystywane w systemach do automatycznego przetwarzania danych objętych pozycją 8471, oraz czy spełniają warunki do zaklasyfikowania ich do pozycji 85285100, jak również na okoliczność czy wnioskowanie przeprowadzone przez biegłego mgr A.G. w opinii z dnia [...].03.2011 r. jest wadliwe oraz dlaczego; -przesłuchanie biegłego A.G. na okoliczność rozbieżności zaistniałych pomiędzy opiniami oraz oceny cech charakterystycznych modułów będących przedmiotem niniejszego postępowania, jak również na okoliczność czy stanowią one monitory w rodzaju wyłącznie łub zasadniczo wykorzystywane w systemach do automatycznego przetwarzania danych objętych pozycją 8471 oraz czy spełniają warunki do zaklasyfikowania ich do pozycji 85285100; -dopuszczenie nowej opinii biegłego z zakresu optyki oraz informatyki na okoliczność cech charakterystycznych modułów będących przedmiotem niniejszego postępowania, jak również na okoliczność czy stanowią one monitory - w rodzaju wyłącznie lub zasadniczo wykorzystywane w systemach do automatycznego przetwarzania danych objętych pozycją 8471, oraz czy spełniają warunki do zaklasyfikowania ich do pozycji 85285100; Celem przeprowadzenia ww. dowodów pełnomocnik strony wniósł o przeprowadzenie rozprawy. Postanowieniem z dnia [...] maja 2012r. Dyrektor Izby Celnej, powołując się na art.200a § 3 i 4 Ordynacji podatkowej odmówił przeprowadzenia rozprawy, szczegółowo uzasadniając swoje stanowisko. Następnie Dyrektor Izby Celnej, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012r. poinformował o możliwości zapoznania się z całością akt sprawy oraz złożenia dodatkowych uwag, czy wyjaśnień. Zgodnie z art. 200 Ordynacji podatkowej wyznaczył Stronie 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego oraz przypomniał o prawie do czynnego udziału w postępowaniu. Pismem z dnia [...] czerwca 2012r. pełnomocnik strony wniósł o rozpoznanie pozostałych jej zdaniem nierozpatrzonych wniosków z dnia [...] kwietnia 2012r. oraz ponownie wniósł o przeprowadzenie dowodu z: -opinii biegłego w dziedzinie fizyki oraz informatyki z dnia [...] marca 2012r,, -dopuszczenie dowodu z dokumentów trzech tłumaczeń zwykłych oraz dwóch tłumaczeń przysięgłych dokumentów WIT, -powołanie dr P.J.Z. na świadka na okoliczność oceny cech charakterystycznych modułów będących przedmiotem niniejszego postępowania, jak również na okoliczność czy stanowią one monitory - w rodzaju wyłącznie lub zasadniczo wykorzystywane w systemach do automatycznego przetwarzania danych objętych pozycją 8471, oraz czy spełniają warunki do zaklasyfikowania ich do pozycji 85285100, jak również na okoliczność czy wnioskowanie przeprowadzone przez biegłego mgr A.G. w opinii z dnia [...].03.2011 r. jest wadliwe oraz dlaczego; -przesłuchanie biegłego A.G. na okoliczność rozbieżności zaistniałych pomiędzy opiniami oraz oceny cech charakterystycznych modułów będących przedmiotem niniejszego postępowania, jak również na okoliczność czy stanowią one monitory w rodzaju wyłącznie lub zasadniczo wykorzystywane w systemach do automatycznego przetwarzania danych objętych pozycją 8471, oraz czy spełniają warunki do zaklasyfikowania ich do pozycji 85285100; -dopuszczenie nowej opinii biegłego z zakresu optyki oraz informatyki na okoliczność cech charakterystycznych modułów będących przedmiotem niniejszego postępowania, jak również na okoliczność czy stanowią one monitory - w rodzaju wyłącznie lub zasadniczo wykorzystywane w systemach do automatycznego przetwarzania danych objętych pozycją 8471, oraz czy spełniają warunki do zaklasyfikowania ich do pozycji 85285100; W trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego, organ II instancji, pismem z dnia [...] września 2012r. zwrócił się do A.G. o pisemne wyjaśnienie okoliczności związanych z dokonaniem oględzin w siedzibie spółki O oraz potwierdzenie, czy towar będący przedmiotem oględzin jest tożsamy z tym, który był przedmiotem opinii. W odpowiedzi na powyższe zapytania w piśmie z dnia [...] grudnia 2012r. biegły bardzo szczegółowo wyjaśnił okoliczności przygotowania i organizacji przeprowadzonych oględzin organoleptycznych w dniu [...] marca 2011 r. w siedzibie spółki O przy ul. [...], w ramach otrzymanych zleceń. Następnie, w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, pismem z dnia [...] lutego 2013r. zwrócono się do strony o uzupełnienie materiału dowodowego o opisy techniczne towarów, które były dołączone do wniosku o wydanie WIT o numerach wymienionych w odwołaniu z dnia [...] stycznia 2012r. oraz o wskazanie miejsca dokonania montażu towaru będącego przedmiotem odprawy wg zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...].10.2009r. W odpowiedzi, pismem z dnia [...] lutego 2013r. aplikant adwokacki P.P. z Kancelarii Adwokackiej poinformował, iż strona nie jest w posiadaniu załączników do wniosków o wydanie dokumentów WIT. Jednakże, jak podkreślił, w ocenie strony z całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowym postępowaniu wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że towar objęty zgłoszeniem celnym nr [...] z dnia [...].10.2009r. jest tożsamy z towarem objętym dokumentami WIT ujętymi w odwołaniu z dnia [...] stycznia 2012r. Ponadto pełnomocnik wniósł o udzielenie stronie dodatkowego terminu do dnia 27 lutego 2013r. (tj. 14 dni od dnia sporządzenia niniejszego pisma), motywując tym, iż K.P. - Prezes Spółki O, w związku z urodzeniem w dniu [...] lutego 2013r. dziecka przebywa obecnie we Włoszech, nie mając przy tym możliwości powrotu do Polski. Ustosunkowując się do powyższej prośby organ w piśmie z dnia [...] lutego 2013r. poinformował, iż będzie oczekiwał na dostarczenie przedmiotowych informacji oraz podkreślił, iż argumentowane okoliczności nie mogą wpływać na dalsze przedłużanie terminu do uzupełnienia dokumentacji z tego względu, iż fakt narodzin dziecka w rzeczywistości nie ma wpływu na działalność Spółki O. W toku postępowania K.P. jako prezes zarządu spółki ustanowiła pełnomocnika, by ją zastępować (reprezentować) w toku tego postępowania i podejmować w jej imieniu niezbędne czynności. W piśmie z dnia [...] lutego 2013r. strona wskazała 3 miejsca montażu, które określa jako najbardziej prawdopodobne. Strona oświadczyła, iż wykonywała instalacje w wielu miejscach w Polsce i za granicą i wskazanie konkretnego miejsca montażu jest więc znacznie utrudnione. Wobec udzielenia przez stronę lakonicznych informacji, pismem z dnia [...] marca 2013r. zwrócono się z prośbą o dołożenie wszelkich starań w celu udzielenia rzetelnych informacji, prowadzących do wyjaśnienia sprawy. Ponadto poproszono o przesłanie wszelkich uwierzytelnionych faktur i umów dotyczących sprzedaży, dzierżawy lub użyczenia przedmiotowych tablic przez zainteresowane podmioty. Mając na względzie fakt, iż pełnomocnik strony w swoich wnioskach składanych w toku postępowania kwestionował sposób dokonania oględzin, przed wydaniem opinii, przy czym wskazywał, iż dokonano ich bez udziału pełnomocnika, dlatego pismem z dnia [...] marca 2013r. zawiadomiono stronę, iż w dniu [...] kwietnia 2013r. A.G. biegły z zakresu elektronicznego sprzętu powszechnego użytku przeprowadzi oględziny spornego towaru w siedzibie spółki O, zgodnie z wcześniejszą informacją zawartą w piśmie pełnomocnika strony z dnia [...] grudnia 2012r., a dotyczącą miejsca dokonania oględzin. W dniu 29 marca 2013r. w siedzibie Izby Celnej pełnomocnik Spółki O - aplikant adwokacki Pan P.P. zapoznał się z aktami przedmiotowej sprawy i dokonał na własnym sprzęcie kopiującym kopie zgromadzonej dokumentacji. W odpowiedzi na pismo z dnia [...] marca 2013r. strona wskazała dane podmiotów powiązanych z miejscami oględzin wskazanymi w piśmie strony z dnia [...] lutego 2013 r. oraz przesłała faktury VAT dotyczące dostawy oraz montażu ekranów LED (PI6). Ponadto, pismem z dnia [...] kwietnia 2013r. pełnomocnik strony w odpowiedzi na zawiadomienie dotyczące terminu dokonania oględzin towaru, poinformował, że towar który ma być przedmiotem oględzin nie znajduje się w siedzibie Spółki z o.o. O, a w magazynie w [...]. W związku z tym spółka zwróciła się z prośbą o odwołanie oględzin zaplanowanych na dzień [...] kwietnia 2013r. oraz zobowiązała się do sprowadzenia towaru do magazynu w [...] w jak najkrótszym terminie i poinformowania organu w terminie 14 dni, kiedy towar będzie dostępny. Organ przychylił się do powyższej prośby. Następnie pismem z dnia [...] kwietnia 2013r. organ poinformował stronę, iż przesłany materiał dowodowy (faktury VAT) oraz wskazane miejsca montażu nie dotyczą towaru tożsamego z zaimportowanym. W związku z tym poproszono o przesłanie stosowanych faktur, umów dotyczących sprzedaży, dzierżawy lub użyczenia przedmiotowego towaru przez zainteresowane podmioty. W międzyczasie pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. pełnomocnik strony zaproponował nowy termin do przeprowadzenia oględzin towaru, a za pismem z dnia [...] maja 2013r. przesłał żądane dokumenty oraz wskazał miejsca montażu modułów LED. Pismem z dnia [...] maja 2013r. pełnomocnik potwierdził datę [...] maja 2013r. jako proponowany termin przeprowadzenia oględzin towaru, jednakże pismem z .dnia [...] czerwca 2013r. pełnomocnik wniósł o ponowne wyznaczenie terminu przeprowadzenia oględzin z zachowaniem 7-dniowego terminu, o którym mowa w art. 190 § 1 Ordynacji podatkowej, oraz wyznaczenie terminu oględzin w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013r. zawiadomiono pełnomocnika strony, iż oględziny towaru, będącego przedmiotem sporu odbędą się w dniu [...] czerwca 2013r. w siedzibie Spółki O. W dniu [...] września 2013r. mgr A.G. - biegły sądowy z zakresu elektronicznego sprzętu powszechnego użytku w Okręgu Sądu Okręgowego wydał opinię uzupełniającą do opinii z dnia [...].03.2011r. w przedmiocie wykazania cech produktu w postaci ekranów LED PI2, PI6, P20 i P25, w której dokonał ustaleń, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy oraz na podstawie oględzin organoleptycznych towaru, będącego przedmiotem sporu, dokonanych w dniu [...] czerwca 2013r. w siedzibie spółki, w obecności jej pełnomocnika - adwokata M.D.. Ponadto w przebiegu oględzin uczestniczyli Prezes Spółki - Pani K.P., F.E. oraz funkcjonariusze celni. W załączeniu pisma z dnia [...] września 2013r. nr [...] pełnomocnikowi strony przesłano egzemplarz ww. Opinii uzupełniającej, a postanowieniem z dnia [...] października 2013r., doręczonego 9 października 2013r, włączono w poczet materiału dowodowego do niniejszego postępowania wraz z protokółem przeprowadzonych oględzin towaru. Następnie Dyrektor Izby Celnej, zgodnie z art. 200 Ordynacji podatkowej wyznaczył stronie 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego oraz przypomniał o prawie do czynnego udziału w postępowaniu. W odpowiedzi, pełnomocnik Strony pismem z dnia [...].10.2013 r. złożył wniosek o: -wyłączenie biegłego na podstawie art. 130 § 1 pkt 5 w zw. z art. 197 § 3 Ordynacji podatkowej jako stronniczego w świetle treści wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 sierpnia 2012r, sygn. akt I SA/Go 354/12 z dnia 10 października 2012r. sygn. akt I SA/Go 759/12; 2.Ewentualnie, wystąpienie przez organ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z wnioskiem o dokonanie wykładni wyroków tegoż Sądu z dnia 22 sierpnia 2012r. sygn. akt I SA/Go 354/12 z dnia 10 października 2012r.sygn. akt I SA/Go 759/12 w zakresie dotyczącym powołania biegłego A.G., w tym w szczególności w zakresie: -komunikowania się przez organ z A.G. przed jego wyznaczeniem na biegłego w przedmiotowych sprawach - w zakresie dotyczącym przyszłych ekspertyz, -przekazywania A.G. dokumentacji ww. postępowań przed jego wyznaczeniem na biegłego, -niezawiadomienia strony o czynnościach postępowania dokonywanych z udziałem biegłego, -zatajenia przed stroną części tezy dowodowej, -ponownego powołania tego samego biegłego, co do okoliczności, o których biegły ten - z naruszeniem przepisów postępowania dotyczących uprawnień strony - już się wypowiedział, co czyni dowód z opinii biegłego wyłącznie iluzorycznym, -odmowy wyłączenia biegłego A.G. od udziału w postępowaniu na podstawie art. 130 § 1 pkt 5 w zw. z art. 197 § 3 Ordynacji podatkowej. Ewentualnie, w razie nieuwzględnienie żadnego z powyższych wniosków pełnomocnik wniósł o przesłuchanie biegłego A.G., celem wyjaśnienia rozbieżności, pomiędzy pierwszą opinią, a kolejną, a także sprzeczności pomiędzy ustaleniami technicznymi w odniesieniu do opinii J.Z. Ponadto, pełnomocnik wniósł o: -dopuszczenie dowodu z dokumentu z opinii biegłego w dziedzinie fizyki oraz informatyki z dnia [...] marca 2012r. dopuszczenie dowodu z 3 tłumaczeń przysięgłych dokumentów WIT oraz 2 tłumaczeń zwykłych dokumentów WIT W razie nieuwzględnienia żadnego z powyższych wniosków pełnomocnik wniósł o ponowne wyznaczenie terminu do wypowiedzenie się w sprawie. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013r., nr [...], Dyrektora Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] grudnia 2011r. nr [...] w przedmiocie kwoty wynikającej z długu celnego oraz podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu stwierdzając, że cechy telebimów uzasadniały, zakwalifikowanie ich do pozycji 8528, gdyż pozycja wskazana przez skarżącą (8531) obejmuje ekrany posiadające możliwość wyświetlania jedynie znaków graficznych i obrazów statycznych. Natomiast wskazana przez organ I instancji pozycja CN 8528 obejmuje monitory i rzutniki, nie zawierające aparatury odbiorczej dla telewizji; aparatura odbiorcza dla telewizji, nawet zawierająca odbiorniki radiowe lub aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku lub obrazu. Zgodnie z uwagą do pozycji, pozycja ta obejmuje : (1) Monitory i rzutniki, nie zawierające aparatury odbiorczej dla telewizji. (2) Aparaturę odbiorczą dla telewizji, nawet zawierającą odbiorniki radiowe łub aparaturę do zapisu, lub odtwarzania dźwięku, łub obrazu, do wyświetlania sygnałów (odbiorniki telewizyjne). (3) Aparaturę do odbioru sygnałów telewizyjnych bez możliwości wyświetlania (np. odbiorniki satelitarnej transmisji telewizyjnej). Monitory, rzutniki i odbiorniki telewizyjne wykorzystują do wyświetlania obrazów różne technologie, takie jak CRT (lampa elektropromieniowa), LCD (wyświetlacz ciekłokrystaliczny), DMD (mikroskopijnie małe lusterka ułożone w matrycy na chipie półprzewodnikowym), OLED (diody emitujące światło z warstwy organicznej) i plazmę. Ponadto monitory i rzutniki mogą być zdolne do odbioru różnych sygnałów z różnych źródeł. Jeżeli jednak zawierają tuner telewizyjny, są one uważane jako aparatura odbiorcza dla telewizji. Poczynione ustalenia uzasadniały, w ocenie organu odwoławczego, zakwestionowanie przez organ I instancji klasyfikacji przyjętej przez skarżącą w zgłoszeniu celnym (kod 8531 20 20 90). Zgodnie z zasadami klasyfikacji taryfowej towar w postaci ekranu w technologii LED należało klasyfikować do kodu CN 8528 59 90 90 jako monitor kolorowy. Pozycja 8528 obejmuje nie tylko typowe urządzenia odbiorcze dla telewizji ale także urządzenia przystosowane do odbioru sygnału wizyjnego generowanego z różnych źródeł. Jego funkcją nie jest tylko dostarczanie znaków wizualnych do celów sygnalizacyjnych (uwagi wyjaśniające Systemu Zharmonizowanego do pozycji 8531 pkt D), ale również pokazywanie przez monitor zarówno danych uzyskanych z automatycznych urządzeń przetwarzania danych, jak i ruchomych i nieruchomych obrazów z kamery video). Ekran LED jest czymś więcej niż tablica sygnalizacyjną objętą kodem CN 8531202090. należy do rodzaju ekranów stosowanych na całym świecie dających możliwość wyjątkowego zaprezentowania walorów firmy, produktu itp. Pozwala na efektowną reklamę wizualna, dynamiczny przekaz informacji, która wyprzedza jakością i elastycznością przekazu zwykłą ulotkę i ogłoszenie prasowe czy też informację sygnalizacyjną na tablicy. Jest nowoczesnym nośnikiem wyświetlania multimediów stosowanym do rozwiązań reklamowych, transmisji sportowych i okolicznościowych (imprezy, koncerty). Dyrektor Izby Celnej podkreślił, iż z opinii biegłego wynikało, iż zakres możliwości ekranu jest praktycznie nieograniczony, bo pomimo wyświetlania grafiki można na nim również wyświetlać wiadomości w czasie rzeczywistym, a także elementy proste np. szkice "gif"bmp" jak i te bardziej złożone np. filmy HD czy grafikę 3D. Modułowa budowa pozwala na tworzenie dowolnej wielkości ekranu. Łącząc ze sobą moduły można uzyskać pożądaną wielkość. Podkreślił, iż poszczególne moduły LCD posiadają własny sterownik, przez co spełniają kryteria towarów objętych pozycją 8528. Dalej Dyrektor Izby Celnej wskazał, że podstawowym elementem, który w pierwszej kolejności decyduje o parametrach końcowych telebimu jest moduł LED, których ściśle określona ilość, zgodna ze specyfikacją techniczną oraz wymaganiami finalnego odbiorcy, wchodzi w skład większego panelu zwanego powszechnie "kabiną", które połączone ze sobą mechanicznie w odpowiedniej konfiguracji tworzą właściwy ekran telebimu. Moduły LED zastosowane do budowy "kabiny" muszą posiadać swoje własne układy sterowania. W celu uzyskania wysokich parametrów wyświetlanych obrazów musi być spełniona zasada - kolor w pikselu musi posiadać swój niezależny układ sterowania w celu uzyskania wysokiej rozdzielczości barw. Natomiast o wyświetlaniu ruchomych treści decydują wszystkie komponenty zawarte w schemacie blokowym. Nie jest możliwe wyświetlenie jakiegokolwiek obrazu na ekranie telebimu w przypadku braku jednego z komponentu sprzętowego (karty nadawczej, karty odbiorczej z hubem, kabiny zawierającej moduły LED) oraz specjalistycznego oprogramowania umożliwiającego realizację żądanego projektu związanego z projekcja obrazu na ekranie telebimu składającego się z odpowiedniej ilości "kabin". Odnosząc się do nadesłanych przez skarżącą dokumentów WIT, organ podkreślił, że wiążące informacje taryfowe stanowią indywidualne akty prawne, a nie powszechnie obowiązujące źródła prawa. Zgodnie z art. 10 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, na wiążącą informacje taryfową może powołać się tylko jej posiadacz. Natomiast zgodnie z art. 12 ust.2 WKC z WIT wynikają jedynie prawa dla osoby, do której skierowano tę informację i jedynie w zakresie towarów, które są w niej wskazane. W związku z tym informacja wydana na rzecz jednego podmiotu nie tworzy prawa do powoływania się na nią na inny podmiot. Potwierdził to ETS w wyroku z dnia 15 września 2005r., C-495/03, w którym zgodził się z sądem krajowym, że na podstawie art. 12 WKC z wiążącej informacji taryfowej wynikają prawa jedynie dla osoby, na którą wystawiono tę informację i jedynie w zakresie towarów, które są w niej wskazane. Zatem wydana dla danego podmiotu nie ma mocy wiążącej dla innej sprawy. Z akt sprawy, w tym licznych pism pełnomocnika strony nie wynika, aby dla Skarżącej, taka wiążąca informacja taryfowa została wydana. Ponadto w przedłożonych przez stronę dokumentach WIT nie wskazano szczegółowych parametrów, a strona wezwana do przedłożenia opisów technicznych stwierdziła w piśmie z dnia [...] lutego 2013r., że ich nie posiada. Podkreślenia wymaga również fakt, iż przedłożone przez stronę dokumenty - WIT zostały włączone w poczet materiału dowodowego, jednakże ich ocena w świetle całokształtu dowodów jest odmienna od postulowanej przez stronę. Oceniając ekspertyzę dr P.J.Z., dopuszczoną jako dowód w sprawie na okoliczność oceny cech charakterystycznych modułów oraz spełnienia warunków do zaklasyfikowania ich do pozycji 8528 51 00, Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że jest to dokument prywatny i jako taki nie mógł być sam w sobie źródłem materiału faktycznego sprawy ani stanowić podstawy ustalenia okoliczności będących przedmiotem oceny. Ekspert przesądził w niej o klasyfikacji spornego towaru, lecz odniósł się tylko do ekranów wykorzystujących technologię LED w ogólnym rozumieniu zagadnienia, a nie do konkretnego towaru będącego przedmiotem sporu. Dokonując opisu nieokreślonych ekranów LED nie odniósł się do możliwości ekranów, a jedynie stwierdził jaką pełnią funkcję (tablice sygnalizacyjne). To samo stwierdzenie zostało zawarte w opinii biegłego powołanego przez organ celny, jednakże ten biegły wskazał, że choć ekrany mogą pełnić rolę urządzeń sygnalizacyjnych, to byłoby to świadome ograniczenie zastosowania telebimów, gdyż umożliwiają one wyświetlanie ruchomych sekwencji obrazu, co zostało potwierdzone przez stronę w piśmie z dnia [...] maja 2010 r., kierowanym do organu. Strona zaznaczyła, że telebimy, videoekrany wykorzystywane są na koncertach i imprezach plenerowych, a także jako ostrzegawcze tablice świetlne na autostradach lub jako tablice reklamowe wyświetlające obrazy ruchome. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że opinia zlecona na zamówienie strony zawiera niedopuszczalne rozstrzygnięcie co do klasyfikacji towaru podczas gdy biegły powinien dostarczyć jedynie wiadomości specjalistycznych służących do wyjaśnienia sprawy i umożliwić podjęcie przez organ celny, a nie biegłego, decyzji co do prawidłowej klasyfikacji towaru. W odniesieniu do kolejnego zarzutu odwołania tj. oświadczenia Komitetu Kodeksu Celnego na 346 spotkaniu odbytym od [...] czerwca 2004r. do [...] lipca 2004r., Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż oświadczenie to dotyczyło klasyfikacji monitorów LCD a nie ekranów LED P12, P16 ,P 25 wobec czego organ celny nie podzielił stanowiska strony, iż wskazane oświadczenie jednoznacznie rozstrzyga sprawę właściwej klasyfikacji importowanego przez nią ekranu zewnętrznego LED P12, P 16 i P 20 . Kierując się wskazaniem zawartym w art.123 § 1 Ordynacji podatkowej oraz mając na uwadze zarzut strony dotyczący naruszenia m.in. art. 121, art. 122, art. 123, art. 180, art. 187, art. 188, art. 197 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy doszedł do wniosku, iż postępowanie dowodowe winno być uzupełnione, wobec powyższego podjął decyzję o przeprowadzeniu oględzin w obecności pełnomocnika i przedstawiciela pośredniego, ponieważ z akt sprawy wynika, iż nie był on zawiadomiony o terminie i miejscu przeprowadzenia oględzin, co w konsekwencji pozbawiło stronę możliwości zadawania pytań biegłemu oraz działania w zakresie ustalania istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Zatem mając powyższe na uwadze zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 2013r. nr [...] pełnomocnik - adwokat A.D. jak i przedstawiciel pośredni - Spółka z o.o. "G" poinformowani zostali o tym, iż w dniu [...] czerwca 2013r. przeprowadzone zostaną oględziny towaru będącego przedmiotem sporu. Na powyższą okoliczność został sporządzony protokół oględzin towaru oraz opinia uzupełniająca do opinii z dnia [...].03.201 lr. w przedmiocie wykazania cech produktu w postaci wyświetlaczy LED. W wydanej w dniu [...] września 2013r. opinii uzupełniającej biegły w sposób wyczerpujący odpowiedział na pytania zawarte w zleceniu i pytania zadawane przez pełnomocnika w trakcie oględzin. Swoją opinię wydał na podstawie zgromadzonego materiału technicznego oraz swojej wiedzy technicznej. Niezrozumiały jest zarzut skarżącej przerzucenia ciężaru dowodzenia na podatnika oraz przyjęcia domniemania, że spółka importowała kompletne wideoekrany gotowe do użycia i wyświetlania obrazów. Zdaniem organu odwoławczego, organ celny I instancji, przeprowadzając postępowanie w niniejszej sprawie zgromadził materiał dowodowy pozwalający stwierdzić, że Spółka zaimportowała ekrany LED klasyfikowane do pozycji 8528. Naczelnik Urzędu Celnego w zaskarżonej decyzji stwierdził, iż importowanego produktu nie można klasyfikować do pozycji 8531, ponieważ jego funkcją nie jest tylko dostarczenie znaków wizualnych do celów sygnalizacyjnych, ale również pokazywanie przez monitor zarówno danych uzyskanych z automatycznych urządzeń przetwarzania danych, jak i ruchomych i nieruchomych obrazów z kamery video. Z faktury połączonej do odprawy celnej wprost wynika, że Spółka zaimportowała wideoekrany zewnętrzne LED P12 (4szt.) P20 (4szt.) oraz P25 (24szt.), barwne, wodoodporne. Powyższe stanowisko organu potwierdzają również dokumenty nadesłane przez kontrahenta - Pana D.M., tj, faktura sprzedaży oraz umowa dostawy wraz z załączonym opisem technicznym zakupionego wideoekranu. Za niezasadne uznał Dyrektor Izby Celnej zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych mających wpływ na wynik postępowania tj. art. 7 Konstytucji RP, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 172 § 1, 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191§ 1, art. 197 § 1, art. 210 § 4, art. 217 § 1 Ordynacji podatkowej. Wskazał, iż zaskarżona decyzja Naczelnika Urzędu Celnego została wydana na podstawie przepisów prawa materialnego i proceduralnego wymienionych zarówno w sentencji, jak i jej uzasadnieniu przepisy prawa. Podatnik miał zapewniony czynny udział w postępowaniu oraz możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów o czym został pouczony. Dyrektor Izby celnej odnosząc się do wniosku o powołanie nowego biegłego, w postępowaniu odwoławczym, wskazał, iż przepis art. 188 w związku z art. 197 Ordynacji podatkowej należy rozumieć w ten sposób, że w sprawie, w której sporządzona została opinia biegłego, wobec której nie sformułowano skutecznie zarzutów podważających jej wiarygodność, a tym samym wartości dowodowej, nie ma podstaw do przeprowadzenia dowodu z opinii innego biegłego na okoliczności objęte dowodem z dopuszczonej już w sprawie opinii (wyrok NSA w Warszawie z dnia 16 maja 2007 r., I FSK 212/07, LEX nr 394303). Zdaniem organu II instancji strona nie sformułowała skutecznie zarzutów podważających wiarygodność opinii biegłego wobec czego nie było podstaw do przeprowadzenia dowodu z opinii innego biegłego. Odnośnie do naruszenia art. 217 § 1 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że obowiązkiem organu jest pouczenie o prawie do wniesienia konkretnego środka zaskarżenia, poprzez wskazanie w sposób pozytywny tego, jaki to środek i jaki jest tryb jego wnoszenia. Zatem pouczenie o prawie złożenia zażalenia na postanowienie jest więc zasadne tylko wówczas, gdy od danego postanowienia taki środek zaskarżenia stronie służy. Odnosząc się do wniosków zawartych w piśmie z dnia [...] października 2013r. wyjaśnił, iż zgodnie z normą art. 352 Kodeksu postępowania cywilnego w zw. z art.361 Kpc, potrzeba wykładni wyroku pojawia się wówczas, gdy jego treść sformułowana została w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne rozumienie tekstu orzeczenia. Nie może ona przy tym prowadzić ani do uzupełnienia wyroku, ani też przede wszystkim do zmiany jego treści. Wniosek o wykładnię wyroku może złożyć każda ze stron, nie musi to być organ. Podkreślił, iż wskazane w ww. piśmie wyroki z dnia 22 sierpnia 2012r. sygn. akt I SA/Go 354/12 i z dnia 10 października 2012r. sygn. akt I SA/Go 759/12 nie dotyczą przedmiotowej sprawy, nie była ona przedmiotem kontroli sądowo-administracyjnej. Jednakże stwierdzić należy, iż ich treść zredagowana została przez sąd w sposób jasny i nie budzący wątpliwości, co do rozstrzygnięcia, zatem zdaniem organu, nie ma podstaw do wnioskowania o wykładnię. Poza tym wniosek o wykładnię nie może zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami, co do dalszego postępowania. Sąd wydał wyroki, których sentencja jest precyzyjna i tym samym jasna, nie powinna budzić wątpliwości interpretacyjnych zarówno treść sentencji, jak i uzasadnienia. Tymczasem argumenty zawarte we wniosku o wykładnię zmierzają w istocie do kwestionowania prawidłowości postępowania prowadzonego przez organ celny.Wniosek o przesłuchanie biegłego A.G., celem wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy pierwszą opinią, a kolejną a także w sprzeczności z ustaleniami technicznymi w odniesieniu do opinii J.Z. został rozpatrzony postanowieniem z dnia [...] maja 2012r. i nie wymaga ponownego rozpoznania. Ponadto w toku prowadzonych czynności w dniu [...] czerwca 2013r. w siedzibie Spółki O podczas dokonywanych oględzin przedmiotowego towaru w obecności m.in. adwokata M.D. wszelkie wątpliwości związane z ustaleniami technicznymi były przedmiotem wniesionych przez pełnomocnika pytań i zostały wyjaśnione w wydanej opinii. Poza tym, pełnomocnik formułując wniosek o przesłuchanie biegłego na okoliczność wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy wydaną opinią a opinią uzupełniającą nie wskazuje konkretnych sytuacji, w których twierdzenia biegłego i jego wnioski końcowe sformułowane są w tych opiniach odmiennie. To, że występują sprzeczności co do ustaleń technicznych odmiennych niż w ekspertyzie J.Z. bez konkretnych wskazań tych rozbieżności wynika z faktu, iż ekspertyza wykonana na zlecenie Strony nie zawiera informacji czy przed jej wydaniem jej autor dokonywał oględzin spornego towaru, a ponadto we wnioskach końcowych sporządzający ją wskazał na konkretną klasyfikację do kodu Taryfy celnej. Końcowo należy wskazać, że opinia ma dostarczyć organowi prowadzącemu postępowanie specjalistycznych informacji o sposobie działania i zastosowaniu danego towaru, która to wiedza pozwoli dokonać właściwej klasyfikacji towaru do kodu taryfy celnej, natomiast dokonana ocena dowodu w postaci ekspertyzy wykonanej na zlecenie strony odnosi się głównie do opisu i zastosowania spornego towaru w oparciu o przepisy dotyczące klasyfikacji towaru. Wbrew stanowisku pełnomocnika wyrażonym w odwołaniu i następnie powtórzonym w piśmie z dnia [...].10.2013 r., organ celny włączył w poczet materiału dowodowego ekspertyzę J.Z. i dokumenty WIT oraz dokonał ich oceny na zasadzie swobodnej oceny dowodów. Odnosząc się do wniosku o ponowne wyznaczenie terminu do wypowiedzenia się w sprawie, zauważyć należy, iż termin określony art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej ma charakter instrukcyjny. Skarżąca ma bowiem prawo wypowiadać się w sprawie zebranego materiału dowodowego, przed wyznaczeniem tego terminu, jak również w trakcie jego biegu, jak również już po jego upływie i termin ten nie może ograniczać jej uprawnień. Mając na uwadze fakt, iż skarżąca wypowiedziała się w sprawie zebranego materiału dowodowego i zgłosiła wnioski dowodowe, przed wydaniem decyzji, organ celny ustosunkował się do stanowiska strony w treści decyzji. Zatem sam fakt, że organ celny mimo wypowiedzenia się skarżącej po wydaniu postanowienia o zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, wydał decyzję, nie stanowi uchybienia skutkującego uchyleniem decyzji. Z tego też względu niezasadny jest zarzut naruszenia art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie wniosków dowodowych zgłoszonych we wskazanym piśmie. W takim przypadku, złożenie nowych dowodów przez stronę nie nakłada na organ obowiązku ponownego wyznaczenia terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Odnosząc się do dodanej na marginesie uzupełniającej argumentacji, wbrew stanowisku pełnomocnika, organ celny jest niewłaściwym aby dokonywać oceny zgodności Wspólnotowej Taryfy Celnej z Konstytucją . Do tego celu powołane są odpowiednie organy wymienione w Konstytucji uprawnione do badania zgodności aktu prawnego z Konstytucją. Fakt, iż analiza zebranego materiału dowodowego nie przyniosła oczekiwanych przez Stronę rezultatów, nie może być powodem kwestionowania rzetelności poczynań organów celnych lub zasadności zajmowanego przez te organy stanowiska w przedmiotowej sprawie. Na ww. decyzję ostateczną strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego mające bezpośredni wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności: a.)art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 8 Kodeksu Dobrej Administracji poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych poprzez niestosowanie się do wyroków Sądu oraz poprzez prowadzenie postępowania w sposób nieformalny, w szczególności poprzez powołanie ponownie tego samego biegłego, z którym organ wcześniej kontaktował się nieformalnie oraz który jest autorem opinii sporządzonej (co najmniej w znacznej części) z naruszeniem przepisów prawa, b.)art. 121 § 1 OrdPod oraz art. 8 Kodeksu Dobrej Administracji poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych poprzez stosowanie do tożsamych towarów różnych stawek celnych - arbitralnie, bez podstawy prawnej oraz faktycznej, c.)art. 197 § 1 OrdPod w zw. z art. 200a OrdPod poprzez zamieszczoną w zaskarżonej decyzji odmowę przeprowadzenia rozprawy przy udziale biegłego mimo że zachodziła potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy (związanych z koniecznością wyjaśnienia wewnętrznych niespójności opinii biegłego oraz sprzeczności z treścią opinii prywatnej dostarczonej przez stronę), źe strona złożyła stosowny wniosek oraz mimo źe nie zachodziła żadna podstawa do odmowy' przeprowadzenia rozprawy spośród podstaw wymienionych w sposób enumeratywny w art. 200a § 3 OrdPod, d.)art. 197 § 1 OrdPod w zw. z art. 192 OrdPod poprzez odmowę przedstawienia ekspertyzy prywatnej dostarczonej przez stronę biegłemu A.G. oraz poprzez dokonanie przez Organ li instancji samodzielnej oceny tejże ekspertyzy prywatnej mimo nieposiadania przez organ koniecznych do tego wiadomości specjalnych w rozumieniu art. 197 OrdPod. Powyższe stanowi przy tym rażące naruszenie art. 192 OrdPod, albowiem strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do (wadliwie) przeprowadzonych dowodów, o których przeprowadzeniu strona dowiedziała się dopiero po doręczeniu jej decyzji w sprawie, e.) art. 197 § 1 OrdPod w zw. z art. 192 OrdPod poprzez odmowę przedstawienia dostarczonego przez stronę oraz wydanego dla strony i dotyczącego towaru tożsamego z przedmiotem postępowania prowadzonego przez Organ H instancji dokumentu WIT [...] biegłemu A.G. oraz poprzez dokonanie przez Organ II instancji samodzielnej oceny tego dokumentu mimo nieposiadania przez organ koniecznych do tego wiadomości specjalnych w rozumieniu art. 197 OrdPod. Powyższe stanowi przy tym rażące naruszenie art. 192 OrdPod, albowiem strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do (wadliwie) przeprowadzonych dowodów, o których przeprowadzeniu strona dowiedziała się dopiero po doręczeniu jej decyzji w sprawie f. )art. 197 § 1 OrdPod w zw. z art. 192 OrdPod poprzez odmowę przedstawienia dostarczonych przez stronę innych dokumentów WIT biegłemu A.G. oraz poprzez dokonanie przez Organ II instancji samodzielnej oceny tychże dokumentów mimo nieposiadania przez organ koniecznych do tego wiadomości specjalnych w rozumieniu art. 197 OrdPod. Powyższe stanowi przy tym rażące naruszenie art. 192 OrdPod, albowiem strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do (wadliwie) przeprowadzonych dowodów, o których przeprowadzeniu strona dowiedziała się dopiero po doręczeniu jej decyzji w sprawie, g.)art. 130 § 1 pkt 5 w zw. z art. 197 § 3 OrdPod poprzez nierozpoznanie wniosku strony o wyłączenie biegłego A.G., mimo wniosku stron oraz wiedzy Organu o treści wyroków tut Sąd wydanych w sprawie I SA/Go 354/12 oraz w sprawie i SA/Go 759/12 (dotyczących tożsamych towarów). Należy w tym miejscu zasygnalizować, że strona wnosiła o wyłączenie biegłego wielokrotnie, że tut. Sąd w wyroku z dnia 22 sierpnia 2012 roku wydanym w sprawie I SA/Go 354/12 zasugerował Organowi konieczność rozważenia ponownego przeprowadzenia dewodu z opinii biegłego, h.)art123 §1 OrdPod w zw, z art. 180 OrdPod w zw. z art. 187 OrdPod w zw. z art. 216 § 1 OrdPod poprzez całkowite pominięcie, nierozpoznanie w toku postępowania wniosków dowodowych zgłoszonych w pismach skarżącego z dnia [...] listopada 2010 roku, [...] lutego 2011 roku, [...] kwietnia 2012 roku, [...] czerwca 2012 roku oraz [...] października 2013, w tym w szczególności wniosku o przesłuchanie biegłego na rozprawie, przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci ekspertyzy prywatnej, przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka F.E., przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony, a także poprzez zaniechanie wydania postanowienia w tym przedmiocie. Niektóre z omówionych wniosków zostały co prawda ujęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jednakże w ocenie strony Organ powinien był wydać odrębne postanowienia w tym przedmiocie oraz wyznaczyć stronie termin do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału, albowiem strona nie miała pełnej wiedzy o tym, jaki materiał dowodowy będzie brany pod uwagę przez Organ przy wydawaniu decyzji, co w oczywisty sposób naruszyło prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu. Wnioski zgłoszone na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego pozostały bez rozpoznania. i.)art. 200 OrdPod poprzez niewyznaczenie skarżącemu 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, mimo że postępowanie dowodowe zostało uzupełnione o wnioski dowodowe strony zamieszczone w piśmie z dnia [...] października 2013 roku skierowanego do Organu II instancji z zachowaniem pierwotnego terminu 7-dniowego, j.)art. 210 § 4 OrdPod poprzez niedochowanie wymogów stawianych uzasadnienidecyzji albowiem Organ nie wskazał dlaczego nie dał wiary dowodom zaoferowanym przez stronę (dokonując przy tym ich oceny nie posiadając niezbędnych wiadomości specjalnych), k.) naruszanie wywodzonej z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP zasady in dubio pro tributario poprzez zastosowanie klasyfikacji cechującej się najwyższą stawką podatku spośród co najmniej 4 możliwych do zastosowania klasyfikacji, l. )art. 197 OrdPod w zw. z art. 191, art. 191 oraz art. 180 OrdPod poprzez oparcie rozstrzygnięcia na nierzetelnej opinii biegłego wydanej z naruszeniem prawa (szczegółowa lista zastrzeżeń do opinii biegłego poniżej) oraz poprzez wybiórcze korzystanie z poszczególnych elementów wypowiedzi biegłego, które najbardziej odpowiadały stanowisku Organu (co wiązało się z pominięciem niekorzystnych z punktu widzenia Organu elementów wypowiedzi biegłego), m.)art. 188 OrdPod w zw. z art. 123 OrdPod poprzez nieuprawnioną odmowę przeprowadzenia dowodów (postanowienie Organu II instancji z dnia [...] kwietnia 2012 roku), mimo że wnioski dotyczyły okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz nie zostały stwierdzone za pomocą dowodów dopuszczonych przez Organ. Innymi słowy, Organ odmówił przeprowadzenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przeciwdowodów powołując się na art. 188 in fine OrdPod, n.)naruszenie art. 200a § 3 OrdPod w zw. z art. 123 OrdPod poprzez nieuprawnioną odmowę przeprowadzania rozprawy (postanowienie Organu II instancji z dnia [...] maja 2012 roku), mimo że nie zachodziła żadna z podstaw odmowy wymienionych enumeratywnie w art. 200a § 3 OrdPod, o.)naruszenie art. 190 § 1 OrdPod w zw. z art. 123 OrdPod poprzez niezawiadomienie strony przez Organ I instancji o oględzinach towaru z udziałem biegłego, co w oczywisty sposób naruszyło prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu. Należy w tym miejscu wskazać, że to samo zdarzenie stanowiło podstawę do uchylenia decyzji podatkowych w podobnych sprawach z udziałem strony przez tut. Sąd (postępowania I SA/Go 354/12 oraz I SA/Go 759/12), p.)art. 121 § 1 OrdPod poprzez sugerowanie biegłemu przez Organ I instancji w postanowieniu o powołaniu biegłego odpowiedzi na zadane pytania q.)art. 197 OrdPod poprzez zlecenie biegłemu dokonania oceny stanu prawnego, a nie stanu faktycznego (dotyczy postępowania przed Organem I instancji), 2. naruszenie przepisów prawa materialnego mające bezpośredni wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności: a. dokonanie błędnej klasyfikacji importowanego towaru do pozycji 8528599090, skutkiem wadliwego ustalenia stanu faktycznego, zamiast do pozycji 8531202090, b. naruszenie wyrażonej w art. 84 Konstytucji RP zasady nullum tributum sine lege poprzez wydanie decyzji w oparciu o noty wyjaśniające wydane przez Światową Organizację Celną, które nie stanowią prawa powszechnie obowiązującego w Polsce, tym bardziej zaś prawa ustanowionego w akcie o randze ustawy, c. naruszenie zasady określoności podatku - w ocenie strony norma regulująca przedmiot opodatkowania jest niejasna. Sam Organ miał znaczne wątpliwości przy jej ocenie, wynikiem czego było stosowanie przez Organ w stosunku do tożsamych towarów skarżącego różnych stawek celnych - 5 % oraz 14 %, wcześniej zaś akceptował stawkę 0 % (o czym będzie mowa szczegółowo niżej w uzasadnieniu skargi). Powyższe przesądza o tym, że naruszona została norma określoności podatku aibo o tym że Organ dokonał wykładni przepisów w sposób sprzeczny z zasadą określoności podatku, d. naruszenie zasady lex retro non aglt w połączeniu z naruszeniem zasady in dubio pro tributario polegające na zmianie klasyfikacji po imporcie towaru w oparciu o notę wyjaśniającą wydaną po imporcie towaru, e. naruszenie zasady sprawiedliwości i równości w opodatkowaniu - podmioty konkurencyjne w stosunku do skarżącego w odniesieniu do tożsamych towarów korzystają z uzyskanych przez siebie dokumentów WIT stosujących klasyfikację do - kodu CN 8531202090. 3. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na sprzecznym z protokołem oględzin oraz opinią biegłego przyjęciu, że towar będący przedmiotem zgłoszenia posiada cechy techniczne pozwalające zaklasyfikować go do pozycji 8528599090, co było konsekwencją licznych naruszeń przepisów postępowania wymienionych wyżej w punkcie 1, w tym konsekwencją oceny dowodów w sposób sprzeczny z zasadami logiki. Podnosząc wskazane wyżej zarzuty skarżąca wniosła o przeprowadzenie rozprawy, uchylenie w całości decyzji organu drugiej instancji oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji. Alternatywnie wniosła uchylenie w całości decyzji organu drugiej instancji, o uchylenie postanowienia o powołaniu biegłego z dnia [...] stycznia 2013r. i zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentu - decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2013 roku wydanej w sprawie [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] marca 2013 roku wydanej w sprawie [...] a także o przeprowadzenie dowodu z dokumentów WIT nr [...] oraz o zobowiązanie organu II instancji do przedstawienia zawnioskowanych przez nią dowodów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i przytoczył argumentację faktyczną i prawną zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodał, iż oprócz wyjaśnień strony kontrolujący zebrali dokumentacje fotograficzną dotyczącą importowanych towarów, foldery reklamowe przedstawiające towary oferowane przez Spółkę do sprzedaży, instrukcję techniczną zawierającą schemat podłączenia wideo ekranu, spis inwentaryzacyjny na dzień [...] marca 2010 r. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej złożył załącznik do protokołu z [...] marca 2014r. w którym podtrzymał dotychczasowe stanowisko, uzupełniając jednocześnie skargę o zarzuty dotyczące naruszenie prawa wspólnotowego tj.: a) art. 2 TUE poprzez naruszenie zasady państwa prawnego w postaci: - niestosowania obowiązujących przepisów i obowiązującej wykładni; - stosowania not wyjaśniających Światowej Organizacji Celnej (WCO) z naruszeniem przepisów prawa powszechnie obowiązującego w szczególności zaś konstytucyjnych zasad in dubio pro tributario oraz nullum tributum sine lege; - dyskryminacji skarżącego w stosunku do jego konkurentów dokonujących odpraw celnych w Polsce lub w innych Państwach Członkowskich Unii Europejskiej; b) art. 5 TUE poprzez naruszenie kompetencji Unii Europejskiej do stanowienia i interpretacji Taryfy Celnej w postaci: - stosowania wykładni sprzecznej z polityką celną Unii Europejskiej dotyczącej importów dokonanych przed 29 lutego 2012 roku, tj. przed wejściem w życie Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 103/2012; - ignorowania Wiążących Informacji Taryfowych wydawanych przez władze celne różnych Państw Członkowskich Unii Europejskiej dla towarów objętych zgłoszeniem celnym, w tym w szczególności WIT wydanego dla skarżącego ([...]), a także WIT wydanych dla tożsamych towarów na rzecz konkurentów skarżącego; c) art. 3 TFUE poprzez naruszenie wyłącznej kompetencji Unii Europejskiej w zakresie unii celnej w postaci stosowania wykładni przepisów sprzecznej z polityką celną Unii Europejskiej oraz z orzecznictwem ETS; d) art. 28 TFUE poprzez naruszenie zasady wspólnej polityki celnej Unii Europejskiej w stosunkach z państwami trzecimi w postaci naruszenia zaufania skarżącego do organu opartego na założeniu, że w każdym Państwie UE w danym momencie zarówno skarżący jak i jego konkurenci zobowiązani będą do zapłaty jednakowych należności celnych - w związku z odprawami tożsamych towarów; e) art. 31 TFUE poprzez naruszenie zasady, zgodnie z którą stawki cła określa Rada UE na wniosek Komisji; f) art. 288 TFUE poprzez naruszenie zasady bezpośredniego stosowania rozporządzeń Unii Europejskiej we wszystkich Państwach Członkowskich Unii Europejskiej, w tym w szczególności: - Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 roku w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Taryfy Celnej, - Rozporządzenia wykonawczego Komisji Europejskiej nr 103/2012 z dnia 7 lutego 2012 roku dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej, które zgodnie z art. 3 weszło w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, tj. w dniu 29 lutego 2012 roku, zaś zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem ETS nie może mieć zastosowania do importów dokonanych przed tą datą, a nadto powinno być stosowane jednolicie we wszystkich Państwach Członkowskich Unii Europejskiej, g) art. 291 TFUE poprzez naruszenie reguły, zgodnie z która Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie środki prawa krajowego niezbędne do wprowadzenia w życie prawnie wiążących aktów Unii - przy czym reguła ta dotyczy również wykładni oraz stosowania tych aktów; h) art. 20 ust. 1 WKC poprzez naruszenie reguły, zgodnie z którą w przypadku powstania długu celnego należności wymagane zgodnie z prawem określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich; i) art. 67 WKC stanowiącym, że jeżeli szczególne przepisy nie stanowią inaczej, datą, którą należy uwzględniać przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia przez organy celne; j) art. 3 rozporządzenia Komisji nr 103/2012 w zw. z art. 288 TFUE poprzez stosowanie rozporządzenia do sytuacji zaistniałych przed jego wejściem w życie, mimo że jest to sprzeczne z dosłownym brzmieniem Rozporządzenia 103/2012, jak i z ugruntowanym stanowiskiem ETS. W załączeniu przedłożył dokumenty dotyczące zgłoszenia celnego [...] z [...] marca 20120r . wraz z decyzją DIC z [...] listopada 2013 r. Sąd na rozprawie w oparciu o art. 106 § 3 P.p.s.a. oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze oraz na rozprawie. Pełnomocnik strony w związku z tym rozstrzygnięciem wniósł zastrzeżenia do protokołu rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna . Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także oceny prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - zwanej P.p.s.a.), kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Granice sprawy wyznaczają przede wszystkim rodzaj i treść zaskarżonego aktu. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 P.p.s.a. skutkowałyby koniecznością jej uchylenia albo stwierdzenia nieważności (względnie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa). Istota sporu między stronami koncentruje się wokół prawidłowości zakwalifikowania towaru zgłoszonego w poz. 1 [...]. Na tę okoliczność przeprowadzono oględziny sporządzając z nich protokół. Ponadto w dniu [...] września 2013 r. biegły A.G. wydał opinię uzupełniającą do opinii z [...] marca 2011 r. w przedmiocie wykazania cech produktu. Zgodnie z zaleceniami Sądu zawartymi w sprawach I SA/Go 759/12 i I SA/Go 354/12, organ co wynika z załączonej do akt opinii uzupełniającej w sposób przejrzysty sformułował tezę dowodową. Ponadto opinia ta oprócz odpowiedzi na pytania organu ustosunkowywała się także do pytań zawartych przez pełnomocnika strony skarżącej w jego piśmie z [...] czerwca 2013r. Skarżący w złożonej skardze podważa wartość sporządzonej opinii uzupełniającej, jako że została sporządzona przez biegłego A.G., który jest jednocześnie twórcą opinii z [...] marca 2011 r. Zdaniem skarżącego, fakt, że biegły wydawał już opinie sprawach, oraz mimo, że WSA jak i NSA krytycznie odniosło się do przekazywania dowodów przed wydaniem postanowienia o jego powołaniu, narusza art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Odniesienie się do powyższego zarzutu wymaga pewnego uszczegółowienia. Zgodnie z art. 197 § 1 ordynacji podatkowej, w przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. Zarzucane uchybienie tj. umożliwienie biegłemu dostępu do akt sprawy przed wydaniem postanowienia o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego, w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Z kolei fakt, że do przeprowadzenia oględzin oraz wydania opinii uzupełniającej został powołany biegły (A.G.), który już brał udział w sprawie, nie czyni postępowania wadliwym i nie może sam w sobie stanowić podstawy do kwestionowania jego opinii tak pierwotnej jak i uzupełniającej w sytuacji, gdy podnoszone przez stronę zastrzeżenia dotyczące jego bezstronności są bezzasadne, a skarżąca nie wykazała braku kwalifikacji merytorycznych biegłego do wydania opinii. Niezasadność zarzutu naruszenia art. 130 § 1 pkt 5 w zw. 197 § 3 Ordynacji podatkowej wynika z tego, że bycie już biegłym w sprawie, nie dyskredytuje biegłego jako specjalisty. Z treści powołanego przez skarżącego art. 197 § 3 Ordynacji podatkowej wynika, że do wyłączenia biegłego stosuje się odpowiednio przepisy art. 130 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, a zatem dotyczącego wyłączenia pracownika organu. W doktrynie jak i judykaturze utrwalony jest pogląd (por. choćby wyr. NSA 24 marca 2009 r. sygn. akt II GSK 69/09), że odpowiednie stosowanie przepisów prawa pozwala na stosowanie ich wprost, na dokonywanie modyfikacji stosownie do wymagań innego zakresu stosowania, jak również na odrzucenie tych przepisów jako nieprzystosowanych do nowego zakresu stosowania. Tak więc "odpowiednie stosowanie" przepisów prawa oznacza przede wszystkim ich "prawidłowe" stosowanie do danego stanu faktycznego. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu fakt, że A.G. wydał obie opinie, nie podważa jego bezstronności, a art. 130 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej znajduje odpowiednie zastosowanie do wyłączenia biegłego jedynie w tej sytuacji, w których biegły występuje jednocześnie w roli specjalisty i orzecznika (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Rz 807/11). Taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. W wyrokach wydanych w sprawach I SA/ Go 354/12 oraz I SA/Go 759/12 wbrew twierdzeniu skarżącego nie zobowiązano organu do powołania nowego biegłego. Sąd nie znajduje również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 197 §1 w zw. art. 200a Ordynacji podatkowej poprzez odmowę przez organ przeprowadzenia rozprawy przy udziale biegłego, mimo że, zdaniem skarżącej, zachodziła potrzeba wyjaśnienia rozbieżności wynikających z opinii biegłego oraz porównania tych opinii z opinią prywatną, albowiem organ odwoławczy słusznie podniósł, że wszelkie wątpliwości, które zgłaszał pełnomocnik skarżącej, zostały wyjaśnione podczas oględzin przeprowadzonych w dniu [...] czerwca 2013r. w siedzibie spółki O i znalazły odzwierciedlenie w sporządzonej opinii uzupełniającej. Nie ulega również wątpliwości, że odmienność opinii uzupełniającej która została dopuszczona jako dowód w tym postępowaniu, polega na tym, że została sporządzona po prawidłowo przeprowadzonych oględzinach oraz opinia ta została wydana w wyniku odmiennie sformułowanej tezy dowodowej. Trudno jednak dostrzec odmienność w zakresie formułowanych wniosków końcowych w zakresie możliwości wykorzystania ekranów. Poza tym skarżąca nie wskazała, na czym jej zdaniem owa odmienność – która by miała znaczenie dla sprawy - polega. Podkreślić należy, że skarżąca powołując się na rozbieżności między opinią biegłego a prywatną ekspertyzą, nie wskazała konkretnie o jakie sprzeczności w ustaleniach technicznych chodzi, bo to, że przedstawiona przez nią opinia ma na celu potwierdzić stanowisko podatnika, jest oczywistym. Nie każda jednak rozbieżność między dowodem wykonanym na zleceniu organu, a dokumentem przedstawionym przez stronę, uzasadnia wyznaczenie rozprawy w świetle art. 200 a Ordynacji podatkowej. Rozprawa na wniosek strony będzie bowiem dopuszczalna co do zasady wtedy, jeżeli jej przedmiotem będą okoliczności mające znaczenie dla sprawy oraz nie będą potwierdzone wystarczająco innym dowodem. Nie zasługuje również na uwzględnieni zarzut naruszenia art. 197 w zw. z art. 191 i 180 Ordynacji podatkowej poprzez oparcie rozstrzygnięcia na nierzetelnej opinii, o czym świadczy zdaniem skarżącej przedstawiona w skardze lista zastrzeżeń. Trzeba bowiem podkreślić, że wskazane w skardze pod lit. "l" zastrzeżenia do opinii z [...] września 2013r. (dotyczące kwestii technicznych) zostały złożone dopiero na etapie postępowania sądowego, w związku należy uznać je za spóźnione. Postanowieniem z dnia [...] października 2013r., doręczonym pełnomocnikowi strony skarżącej 9 października 2013r włączono do akt tego postępowania protokół z przeprowadzonych oględzin oraz opinię uzupełniającą z dnia [...] września 2013r. W piśmie z dnia [...] października 2013r. skarżąca powieliła wniosek o wyłączenie biegłego, nie ustosunkowując się do opinii w sposób merytoryczny. W związku z czym, zastrzeżenia należy uznać za bezskuteczne dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, ponadto dotyczą kwestii szczegółowych, nie podważających możliwości wyświetlania przez importowane towary obrazów ruchomych. Odnosząc się do kwestii związanych z innymi dowodami należy zwrócić uwagę, że organ dopuścił w sprawie jako dowód, przedłożoną przez skarżącą ekspertyzę techniczną wykonaną przez dr P.Z. dotyczącą ekranów wykorzystujących technologię LED. Na wstępie należy jednak podkreślić, że opiniom sporządzonym na zlecenie strony, nawet jeśli sporządzone zostały przez osoby posiadające wiedzę fachową, nie można przypisać waloru dowodu z opinii biegłego w rozumieniu art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej, a należy je jedynie traktować jako wyjaśnienia stanowiące poparcie stanowiska strony, choć z uwzględnieniem wiadomości specjalnych (por. wyr NSA z 20.04.2010, sygn. akt I GSK 847/08). Co istotne jednak – jak zauważył organ – przedstawiona odnosi się do ekranów wykorzystujących technologie LED w ogólności, a nie konkretnie do towaru który jest przedmiotem postępowania, czyli ekranów zewnętrznych LED P12, P20 i P25. Organ mając na uwadze treść opinii, poddał do czego jest na podstawie art.191 Ordynacji podatkowej uprawniony, ocenie jej wartość dowodową zasadnie stwierdzając, że dotyczy ona niedookreślonych ekranów LED, co w sytuacji, gdy o kwalifikacji towaru decydują nieznaczne różnice, jest bardzo istotne. Ponadto co warto podkreślić, organ nie kwestionuje opisu i budowy wynikających z ekspertyzy, ale to, że nie wynika z niej, jakie są możliwości wykorzystania ekranu. Stwierdzono w niej bowiem jedynie, że pełnią funkcję tablic sygnalizacyjnych, z czym zresztą organ nie polemizuje. Tak więc w ocenie Sądu, organ właściwie ocenił przedstawioną przez stronę opinie prywatną - w której zresztą autor bardziej skupił się na klasyfikacji towaru (co wkracza w kompetencje organu związane z subsumcją stanu faktycznego do normy prawa materialnego), aniżeli na analizie przedmiotu pod kątem jego cech i możliwości wykorzystania. Dokonując oceny przełożonej przez skarżącą ekspertyzy, organ podatkowy wywiązał się z obowiązku wynikającego z art.191 ordynacji podatkowej. Ocena ta, zdaniem Sądu jest prawidłowa i trafnie wskazuje wadliwości przedłożonej przez stronę ekspertyzy w szczególności jej ogólnikowość i brak przełożenia na przedmiot sporu w niniejszej sprawie oraz ograniczenie się do wskazania miejsca instalacji przykładowych ekranów LED dokonanych przez spółkę O i nieodniesienia się szczegółowego do możliwości ekranu, poprzestając na wskazaniu tylko funkcji ekranu jako tablicy sygnalizacyjnej. Dyrektor Izby Celnej, poddał analizie przedstawione przez skarżącą Wiążące Informacje Taryfowe (WIT), słusznie wskazał, iż zgodnie z art. 12 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, wiążąca informacja dotycząca pochodzenia zobowiązuje organy celne wobec osoby, na którą wystawiono informację (...) oraz jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została przez nie wydana. Zatem aby korzystać z wiążącej informacji taryfowej musi istnieć całkowita zgodność co podmiotu, jak i sprowadzonego towaru z towarem opisanym w WIT, przy czym ciężar wykazania tej zgodności spoczywa na posiadaczu wiążącej informacji taryfowej (por. Wyrok WSA w Łodzi z dnia 11 grudnia 2007 r., III SA/Łd 591/07). Tymczasem z przedstawionych w sprawie dokumentów nie wynika, by wobec skarżącej spółki – na dzień zgłoszenia celnego - taki dokument został wydany, co więcej, brak również zgodności przedmiotowej, gdyż z przedłożonych dokumentów nie wynika, aby towary w nich wymienione były tożsame z tymi, które zostały ujęte w zgłoszeniu celnym. Skarżąca nie przedłożyła nadto żadnych załączników, które stanowiły podstawę wydania przedłożonych WIT. Tak więc, wydana w innej sprawie wiążąca informacja taryfowa, przedłożona przez stronę skarżącą, nie wiązała organu celnego w niniejszej sprawie, choć organ powinien ją zbadać, co też uczynił. Uprawnione było w konsekwencji stwierdzenia organu, że z ww. powodów nie mogły ona mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Z kolei [...], na który skarżąca konsekwentnie się powołuje, choć został wydany z jej wniosku, to jednak ze względu na datę wydania ([...] sierpnia 2012r.) jest bez znaczenia w niniejszej sprawie. Z ww. art. 12 ust. 2 rozporządzenia Rady wynika bowiem jednoznacznie, że WIT ma zastosowanie do towarów, dla których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została wydana. Tymczasem zgłoszenie celne w sprawie miało miejsce w 2009r. W tym miejscu za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 197 § 1 pkt w zw. z art. 192 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę przedstawienia prywatnej ekspertyzy jak i dokumentu WIT biegłemu A.G. i dokonanie przez organ samodzielnej oceny tych dowodów. Podkreślić bowiem należy, że do oceny dowodów uprawnione zostały z woli ustawodawcy (art. 191 Ordynacji podatkowej) organy administracji publicznej, a nie biegli. Rolą biegłego jest bowiem naświetlenie i wyjaśnienie okoliczności z punktu widzenia posiadanych przez niego wiadomości specjalnych (por. wyr. SN z 11.07.1969r., I CR 140/69), a podczas oględzin, przede wszystkim bezpośrednie zbadanie przedmiotu oględzin. Z kolei do oceny uzyskanego materiału dowodowego uprawniony jest organ. Jak wynika z powyższego, organ powyższe dowody wziął pod uwagę, poddając je ocenie. W związku powyższym, nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 123 § 1 w zw. z art. 180 w zw. z art. 187 i art. 216 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez całkowite pominięcie i nierozpoznanie w toku postępowania wniosków dowodowych zgłoszonych w piśmie z [...] października 2013r., gdyż zostały one wzięte pod uwagę, co zresztą przyznaje sam skarżący podkreślając, że zostały ujęte w uzasadnieniu decyzji. Ponadto sam fakt, że organ nie wydał postanowienia o dopuszczeniu dowodów w postaci ekspertyzy czy też dokumentów WIT (odnosząc się jednocześnie do nich w decyzji) nie pozbawiło strony prawa czynnego udziału w postępowaniu. Należy bowiem mieć na względzie fakt, że na ww. dowody skarżący już wielokrotnie się powoływał. Zatem nie jest tak, że dopiero w piśmie [...] października 2013 r. zostały zgłoszone. Ponadto, na co zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 7 września 2010 r. ( I SA/Kr 83/10) wydanie postanowienia dowodowego, w świetle art.187 § 2 w związku z art. 216 Ordynacji podatkowej jest niezbędne w przypadku, gdy organ z urzędu lub na wniosek strony zamierza przeprowadzić określony dowód a nie włączyć ("dopuścić") do materiału dowodowego już istniejący dowód, jak to ma miejsce w odniesieniu do prywatnej opinii i dokumentów WIT. Także nie wyznaczenie skarżącej kolejnego 7 - dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego nie miało zdaniem Sądu wpływu na wynik sprawy. Z akt wynika, że postanowieniem z [...] października 2013r. Dyrektor Izby Celnej wypełniając dyspozycje art. 200 Ordynacji podatkowej, zawiadomił stronę o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Skarżący w terminie 7 dni skorzystał z tego prawa, składając, wnioski dowodowe zawarte w piśmie z [...] października 2013 r., do których odniesiono się w uzasadnieniu decyzji. Postępowanie organu, nie miał jednak - co dowiedziono powyżej - istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie art. 200 § 1 ordynacji podatkowej mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi (por. wyr. NSA z 31.05.2011 r. , sygn. akt II FSK 4/10). Co więcej, w ocenie Sądu, przyjęcie przez organ innego trybu postępowania niż zastosował, prowadziłoby do nieuzasadnionego przewlekania postępowania i naruszałoby zasadę szybkości postępowania. Podniesione w skardze zarzuty zawarte w punkcie 1podpunkt o.p,q dotyczyły zdaniem skarżącego naruszenia przepisów postępowania przez organ pierwszej instancji, które nie zostały jednak zdaniem sądu naruszone przez organ odwoławczy. Nie podzielając zarzutów strony w odniesieniu do przepisów wprawa procesowego, Sąd uznał, że stan faktyczny sprawy został – po wykonaniu zaleceń Sądu – prawidłowo ustalony. Wydana decyzja odpowiada wymogom formalnym. Organ, wbrew temu co twierdzi strona skarżąca, w sposób szczegółowy uzasadnił jakim dowodom dał wiarę, oraz dlaczego nie dał wiary dowodom przedstawionym przez stronę, Zdaniem Sądu, w oparciu o tak ustalony stan faktyczny, organ poprawnie w konsekwencji zaklasyfikował importowany towar do kodu 8528599090, zamiast do pozycji 8531202090, jak tego żądała strona skarżąca. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotem importu były ekrany zewnętrzne LED P12,P20 i P 25 barwne (full color), 2R1G1B wodoodporne. Zgodnie z art. 20 ust. 1 WKC rozporządzenia Rady EWG z 12 października 1992r. nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (WKC) w przypadku powstanie długu celnego należności wymagane zgodnie z prawem określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Elementem Taryfy Celnej jest klasyfikacja taryfowa. Z uwagi na datę zgłoszenia, zastosowanie w sprawie miało rozporządzenie Komisji (WE) nr 1214/2007 z 20 września 2007r. zmieniające załącznik I (zawierający nomenklaturę scaloną CN) do rozporządzenia Rady EWG nr 2658/87 z 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE L nr 286 z 31.10.2007r.). Zawarta w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2658/87 Nomenklatura Scalona stanowi systematyczny i hierarchiczny zbiór towarów podzielonych na duże grupy towarowe, które są podzielone na sekcje, działy, pozycje, podpozycje oraz kody CN. Nomenklatura Scalona jest rozszerzeniem 8-znakowego międzynarodowego systemu klasyfikacji towarów o nazwie Zharmonizowany System Oznaczania i Kodowania Towarów opracowanego przez Radę Współpracy Celnej i przyjętego w ramach Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzonej w Brukseli 14 czerwca 1983r., do której Polska przystąpiła 1 stycznia 1996r. (zał. Do Dz. U. z 1997r. nr 11, poz. 62). W celu zapewnienia jednolitej interpretacji, klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega regułom zdefiniowanym w taki sposób, że określony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji, z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę, czyli do każdego towaru przypisany jest odpowiedni kod. W celu ustalenia prawidłowego kodu należy wpierw kierować się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej ujętymi w rozporządzeniu obowiązującym na dany rok. Zgodnie zatem z regułą 1 ORINS tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następującymi regułami (ogólne reguły od 2 do 6). Jednocześnie Komisja na podstawie art. 2 rozporządzenia Rady EWG nr 2658/87 ustanowiła Zintegrowaną Taryfę Wspólnot Europejskich , która opiera się na Nomenklaturze Scalonej a która obejmuje m.in. dodatkowe podpodziały wspólnotowe, nazywane "podpozycjami Taric" konieczne do opisu towaru. Dodatkowo w oparciu o art. 9 ust. 1(a) oraz art. 10 Rozporządzenia Rady EWG nr 2658/87 wydawane są Noty Wyjaśniające do CN, a dodatkowa pomoc stanowią także Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów wydane i uaktualniane przez Światową Organizację Celną w Brukseli. Polska wersja językowa Not do HS została opublikowana w obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej (M.P. nr 86, poz. 880). Strona skarżąca zakwalifikowała sporny towar do sekcji XVI taryfy celnej dotyczącej maszyn i urządzeń mechanicznych; sprzętu elektrycznego; ich części; urządzeń do rejestracji i odtwarzania dźwięku, urządzeń telewizyjnych do rejestracji i odtwarzania obrazu i dźwięku oraz części i wyposażenie dodatkowe do tych artykułów przypisując mu kod taric 85312020 90. Pozycja 8531 obejmuje: aparaturę do sygnalizacji dźwiękowej lub wzrokowej (na przykład dzwonki, syreny, tablice sygnalizacyjne, urządzenia alarmowe przeciwwłamaniowe lub przeciwpożarowe), elektryczną, inną niż ta objęta pozycją 8512 lub 8530. Wskazana pozycja obejmuje wszystkie urządzenia elektryczne używane do celów sygnalizacyjnych, niezależnie od tego, czy wykorzystują dźwięk do przekazywania sygnału, czy wykorzystują wskaźniki wizualne, oraz niezależnie do tego czy są uruchamiane ręczenie, czy tez automatycznie. Przypisany do tej pozycji kod CN 8531 20 20 obejmuje m.in. tablice sygnalizacyjne zawierające diody elektroluminescencyjne (LED). Z kolei z Noty Wyjaśniającej do Nomenklatury Scalonej wynika, że podpozycje CN 85312020 do 8531 20 95 obejmują elektroluminescencyjne diody parametryczne do odczytu, stosowane głównie jako numeryczne i/lub alfanumeryczne tablice sygnalizacyjne lub tablice wyposażone w ekrany, wykonane na przykład z komórek lub różnych diod emitujących światło. Każdy znak zawiera pewną liczbę diod emitujących światło w postaci elementów składowych, które mogą być albo dyskretne, albo dołączone do pojedynczego mikrochipa (zminiaturyzowanego układu scalonego). Urządzenia te są montowane na obwodzie drukowanym ze sterownikiem/dekoderem. Każda cyfra lub zespół są pokryte materiałem półprzezroczystym, który wzmacnia intensywność punktów świetlnych wytwarzanych przez diody w celu wyświetlenia liczb lub liter, jako funkcja impulsu zastosowanego do obwodu przez sygnał wejściowy. Organ natomiast zakwalifikował sporny towar do kodu 8528 59 90 Taryfy Celnej tj. monitory i rzutniki, niezawierające aparatury odbiorczej dla telewizji; aparatura odbiorcza dla telewizji, nawet zawierająca odbiorniki radiowe lub aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku lub obrazu – pozostałe monitory - - pozostałe --- kolorowe. Zgodnie z Notami Wyjaśniającymi do poz. 8528, pozycja ta obejmuje między innymi monitory, rzutniki odbiorniki telewizyjne wykorzystujące do wyświetlania obrazów różne technologie takie jak CRT, LCD, DMD, OLED, i plazmę. Ponadto monitory i rzutniki mogą być zdolne do obioru różnych sygnałów z różnych źródeł. W ocenie Sądu, klasyfikacja organu celnego jest uzasadniona. Jak wynika bowiem m.in. z opinii uzupełniającej przyjętej przez organ, ekrany LED barwne 2R1G1B wodoodporne, po zmontowaniu w całość, po ich odpowiednim skonfigurowaniu umożliwiają wyświetlania ruchomych sekwencji obrazu z odpowiednio przygotowanego źródła (komputer, kamera). Powyższe założenia potwierdzają również informacje uzyskane do podmiotu, który nabył od skarżącej tego typu urządzenia. I tak z informacji uzyskanej od D.M., wynika, że nabyty od skarżącej LED P25 służy do emisji reklam.. Z załącznika nr 1 do oferty wynika natomiast, że dotyczyła ona videoekranu Full Color. Ponadto sam przedstawiciel skarżącej spółki – K.P. (prezes zarządu) w odpowiedzi na wezwanie do złożenia wyjaśnień w piśmie z [...] maja 2010r. oświadczyła, ekrany LED służą do prezentacji świetlnej tekstów, grafik statystycznych oraz obrazów ruchomych. Tak więc w oparciu o powyższe, organ zasadnie przyjął, że sporne ekrany należało zaklasyfikować jako monitory kolorowe. Pozycja ta obejmuje bowiem jednostki zdolne do wyświetlania obrazów video z różnych źródeł, co jest indywidualną funkcją wyszczególnioną w pozycji 8528, a co zostało w sprawie w odniesieniu do spornych ekranów przez organ dowiedzione. Organ nie kwestionuje bowiem tego, że ekrany mogą służyć wyświetlaniu tekstów i grafik, lecz dowodzi, że prócz tych funkcji, możliwa jest prezentacja znaków ruchomych. Słuszny jest pogląd organów, że zakres możliwości ekranu jest w zasadzie nieograniczony, gdyż prócz wyświetlenia grafiki, można na nim wyświetlać wiadomości w czasie rzeczywistym, a także elementy proste np. szkice "gif" , "bmp" jak i te bardzie złożone np. filmy HD czy też grafika 3D. W związku z powyższym, Sąd nie podzielił zarzutu skarżącej w zakresie klasyfikacji towaru (poz. 8531). Nie było również jego zdaniem podstaw, by towar zaklasyfikować do pozostałych pozycji wskazanych przez skarżącą, w tym do kodu 8528 51. Trafnie organ w tym zakresie wskazał, że wymiary monitora wykluczają, by mógł on być wykorzystywany zasadniczo lub głównie w systemach do automatycznego przetwarzania danych objętych pozycją 8471. Z kolei pozycja 8528 59 obejmuje monitory, niezawierające aparatury odbiorczej dla telewizji, inne niż z lampą elektropromienną, kolorowe.Tymczasem, w sprawie mamy do czynienia z przedmiotami, które są zdolne do odbioru sygnałów z różnych źródeł. Ponadto taryfikacja jest efektem ustaleń faktycznych, a z tych wynika, że importowane ekrany posiadają możliwość odtwarzania sygnału video. Nie można przyporządkować towaru również do kodu 8529909299, za czym jak twierdzi skarżąca przemawia stanowisko organu przyjęte w sprawie o nr [...]. W ocenie Sądu bowiem, są to dwa rożne postępowania. Jak wynika bowiem z decyzji, którą strona skarżąca przedstawiła na rozprawie, wskazane powyższej postępowanie dotyczy ekranów LED 10, a zatem odmiennych od tych, które są przedmiot niniejszego postępowania. Co więcej, jak wynika z akt sprawy, będące przedmiotem mniejszego postępowania moduły LED zbudowane zostały min. w oparciu o piksel 2R1G1B, podczas gdy moduł P10 zbudowany jest w oparciu o piksel 1R1G1B, a więc mamy do czynienia z dwoma różnymi produktami a nie jest, jak twierdzi skarżąca, tożsamymi. W związku z powyższym Sąd za chybiony uznał zarzut naruszenia in dubio pro tributario, art. 121 §1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 Kodeksu Dobrej Administracji, nie stwierdzając arbitralnego stosowania stawek celnych. Sąd za chybiony uznał również zarzut naruszenia sprawiedliwości i równości opodatkowania, art. 5 TUE, art. 28 TFUE poprzez fakt, że podmioty konkurencyjne w stosunku do skarżącej spółki korzystają w odniesieniu do tych samych towarów z uzyskanych dla siebie dokumentów WIT. Jak już bowiem powyżej Sąd wskazał, organ celny jest związany WIT w odniesieniu do konkretnego adresata i jedynie w zakresie towarów w niej wskazanych. Zatem bez znaczenia dla sytuacji skarżącego są WIT wydane na rzecz innych podmiotów. Co istotne jednak, organy w niniejszej sprawie wzięły pod uwagę przedłożone dokumenty WIT – zgodnie z zaleceniami Sądu – poddając je analizie pod kątem przydatności dla sprawy. To, iż wysnute wnioski, są dla skarżącego niekorzystne, nie oznacza, że naruszono zasadę sprawiedliwości. Sąd nie podziela także stanowiska skarżącej w zakresie naruszenia konstytucyjnej zasady nullum tributun sine lege oraz art. 2 TUE poprzez wydanie decyzji w oparciu o noty wyjaśniające wydane przez WCO, które nie stanowią prawa powszechnie obowiązującego. Nie ulega wątpliwości, że noty i opinie Światowej Organizacji Celnej (WCO) nie są wiążące ani dla organów celnych, ani dla sądów (por. wyroki w sprawach: C-35/93, C-130/02, C-396/02, C-467/03). Jednak ETS stwierdzał równocześnie, że noty wyjaśniające WCO stanowią ważny środek służący zapewnieniu jednolitego stosowania Taryfy celnej przez organy celne państw członkowskich i jako takie mogą być uznane za istotną pomoc w interpretacji Taryfy (por. wyr. w sprawie 798/79, C-396/02). Za zasadę uznał stosowanie not w procesie interpretacji nomenklatury towarowej, a odstąpienie od tej zasady jest dopuszczalne, ale jedynie wówczas, gdy nota wydaje się niezgodna ze sformułowaniem danej pozycji lub wyraźnie wykracza poza uprawnienia przyznane Radzie Współpracy Celnej (por. wyrok w sprawie 38/75). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy podkreślić, że noty wyjaśniające zostały wykorzystane zgodnie z ich przeznaczeniem tzn. jako pomoc przy właściwej interpretacji taryfy celnej. Z decyzji nie wynika natomiast, aby były podstawą prawną jej wydania. Podstawą prawną są bowiem wskazane w decyzji przepisy prawa. Podobnie podstawą rozstrzygnięcia dla zgłoszenia z [...] października 2009r. nie było powołane przez organ rozporządzenie komisji nr 103/2012. Przywołane ono zostało jedynie przez organ odwoławczy w celu potwierdzenia prawidłowości klasyfikacji towaru dokonanej przez organy, oraz przyjętego stanowiska. Zresztą decyzja organu I instancji została wydana [...] grudnia 2011r., a więc przed wydaniem przedmiotowego rozporządzenia. Zatem ww. rozporządzenie potwierdza jedynie słuszność podjętego rozstrzygnięcia. Z tego też powodu, Sąd za chybiony uznał zarzut naruszenia art. 5 TUE poprzez stosownie wykładni sprzecznej z polityką celną UE dotycząca importowanych towarów przed wejściem w życie rozporządzenia Komisji nr 103/2012. Ponadto podstawą klasyfikacji towaru w sprawie nie było arbitralne przyjęcie, że sporny ekran LED zgodnie z ww. rozporządzeniem, nie można zaklasyfikować do pozycji 8531, lecz indywidualne ustalenia w odniesieniu do konkretnie określonych ekranów, które następnie posłużyły do procesu taryfikacji. Z tego też powodu, nie doszło także do naruszenia art. 288 TFUE w zw. z art. 3 wskazanego rozporządzenia komisji. Sąd nie ma wątpliwości, że datą która była stosowna przy wyborze regulacji prawnych w sprawie był dzień zgłoszenia celnego. Zatem zarzut dotyczący naruszenia art. 20 ust. 1 oraz art. 67 WKC Sąd nie podziela. Z kolei rozporządzenie Rady EWG z 23 lipca 1987r. nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Taryfy Celnej – wbrew twierdzeniu skarżącej - miało w sprawie bezpośrednie zastosowanie, co wynika z zaskarżonej decyzji. Sąd nie dostrzegł również, by sprawie doszło do obrazy art. 3 TFUE poprzez wykładnię sprzeczną z polityką celną Unii i orzecznictwem ETS. To, że sporny towar został odmiennie zakwalifikowany niż tego żądała skarżąca, nie oznacza jeszcze, że organy dokonały wadliwej wykładni. Odnosząc się na koniec do złożonego w toku rozprawy do protokołu zastrzeżenia, w związku z oddaleniem przez Sąd wniosków dowodowych, należy wpierw wskazać, że zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Przedłożone dokumenty z pewnością nie przyczyniłyby się do wyjaśnienia sprawy, gdyż dotyczą innego towaru i innego postępowania. Były one przedmiotem decyzji ostatecznej, do badania zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu – a badania tego wymagałoby dopuszczenie tego dowodu – Sąd nie jest uprawniony przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy, bowiem wnioskowana jako dowód decyzja nie została poddana kontroli Sądu. Ponadto dopuszczenie nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. W rozpatrywanej sprawie wnioskowane przez stronę dowody nie były niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 skargę oddalił.